•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Tittle : Sins the series
Rate : [R-18] [SM] [DARK]
Paring : 8018 , D18 , RL , 10051 , 8018(59) , 10069 , 8018(D)
Note : 8018 อีกแล้วเหรอ (ฮา คิดกันอยู่ในใจใช่มั้ยล่ะครับ >_< ปลื้มจังเห็น 8018 แล้วคิดถึงส้ม << ไอ้นี่เพ้อ) เพ้อมานานกับความดาร์ก ถ้าจะหาหวานปนน่ารักหยอกหัวใจละก็ขอนิมนต์ไปที่ Until you.. กับ kawaii no you เถอะจ๊ะ ..
ดาร์กสุดขั่ว เกลียดยามะกันสุดขีดไปเลย ...
อนึ่งมันมั่วคั่วกันอยู่หลายคู่พอตัว ... ทำใจนะครับ (ฮา)

.......................................................................................................................................................


Sins the series : Wrath [8018(D)]

summary : แล้วนายจะพึงพอใจกับการถูกจองจำ ..

Part : 1/3 [03/08/08]





「นายเคยรักใครไหม」



「?」



「รักจนอยากทำลายให้แหลกคามือไปเลยน่ะนะ」


.


.



.



.


เสียงเครื่องบินดังขึ้นลงต้านพายุฝนกระหน่ำไม่หย่อนหู ผู้โดยสารขาออกก็สลับสับเปลี่ยนยกของกันวุ่นวายร่างบางในสูทสีดำสนิทตามแบบสากลเดินนิ่งพร้อมกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว ใบหน้าสวยเรียบเฉยบอกเค้าไม่รับแขก ไม่รับถามใดๆ




ลีมูซีนสีขาวพิเศษส่งมารับพร้อมที่หน้าสนามบิน ก่อนจะไปจบลงที่โรงแรมสูงเสียดฟ้าในย่านธุรกิจ ย่านความวุ่นวายกลับมีเพียงคนคนนั้นที่ดูโดดเด่น แม้นรอบข้างจะไหลเวียนตามกระแส แต่ก็มีเพียงฮิบาริที่หยุดนิ่งอยู่กับที่





กล้องส่องทางไกลจดจ่ออยู่ที่ตา เส้นใยโครงสร้างแปรรูปร่างบางเป็นสองมิติปลายกล้องตามติดไปเรื่อยๆไม่มีหยุดพัก จวบจนเข้าไปในอาคารนั่นแหละ จึงแสยะยิ้มและเก็บกล้องเข้าประเป๋าตามเดิม




“ไม่เจอกันเสียนานนะ ... ฮิบาริ” คำพูดแผ่วสลายลอยไปกับละอองฝนที่เริ่มโปรยพร่ำลงสู่พื้นดิน เมฆครึ้มกลั่นตัวหนักขึ้นจนดำทมิฬแทบเป็นเวลากลางคืนในกลางวัน แต่กระนั้นก็มิอาจหยุดกระแสธารของห้วงคิด ของฝูงชน






ฟี๊ด ..



เสียงประตูห้องเลื่อนเปิดออกเองอัตโนวัติ ยามเมื่อการ์ดสีทองรูดเข้าไปที่เครื่องรับรหัส




นัยน์ตาคู่เรียวกวาดมองไปที่พื้นห้อง ถึงแม้นว่าจะสลัวเพราะความมืดแต่ก็เห็นรอยโคลนบนพื้นได้ชัดแจ๋ว ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มที่ตีความหมายไม่ได้ก่อนจะเขวี้ยงมีดพกไปที่หลังตู้เก็บรองเท้า





“ออกมาซะ ตัวโตแบบนายซ่อนยังไงก็ไม่มิดหรอก” ได้เท่านั้นไฟในห้องก็สว่างพรึ่บขึ้นมา แสงสีส้มอมเหลืองนวลขับทอให้เรือนผมสีทองสุกเปล่งเข้ม ก่อนรอยยิ้มพิมพ์ใจจะระบายบนใบหน้า




สายตาจับจ้องไปที่อดีตลูกศิษย์ในอานัติ แล้วขยับตัวออกจากเหลี่ยมตู้ รองเท้าหนังพาเจ้าตัวคืบคลานเข้ามา ฮิบาริยืนนิ่ง





โครม-----!!!!





สะดุดลม!!!




สะดุดทั้งที่ไม่มีอะไรขวางอยู่บนพื้น บอสใหญ่ของคาบัคโรเน่ ถลาถลันพุ่งหลาวเอาหนน้าทิ่วพื้น ถึงเสี้ยวหนึ่งในใจกะจังหวะแลนดิ้งลงไปล้มทับฮิบาริก็เถอะ แต่เจ้าตัวก็ไวพอและอ่านแผนงี่เง่านี้ออก เอี้ยวตัวหลบอีกนิดก่อนจะชันเข่าขึ้นรองรับหน้าหล่อเหลานั่นแทนตนเอง





“โอ๊ย!!!” เสียงอุทานลั่นก่อนจะแปะก้นไปนั่งกุมจมูกที่พื้น เลือดกำเดาไหลซึมแล้วบ่นกระปอดกระแปดบริภาษคนตัวเล็กกว่าเป็นวักเป็นเวง “ใจร้ายเป็นบ้า จะรับกันหน่อยก็ไม่มี .. นี่เหรอการปฏิบัติกับคนที่ไม่เจอกันตั้งเกือบสิบปีน่ะ”





“คิดว่าฉันมองแผนสั่วๆของแกไม่ออกหรือไง” เสื้อสูทนอกสีดำถูกถอดออกก่อนจะพาดไว้ที่ราวแขวน เนคไทรูดร่นไปกองเกือบสุดก่อนจะปลดกระดุมสองม็ดแรกออก โบกพัดเสื้อให้ความเย็นของเครื่อปรับอากาศไล้ผิวกายภายใจ





“จงใจจะเซอร์ไพรส์ บอก ‘เคียวยะ กลับมาแล้วเหรอ’ ด้วยหน้าโง่ๆสินะ” หนึ่งดอกแรกปักเข้ากลางสมองม้าๆ





“อ่ะ .. ฉลาด”





“ทำตัวเป็นโคแก่แอ๊บแบ้วไปนั่งหลบอยู่ซอกมุมหาเวลาจู่โจม” คราวนี้หัวจากม้าค่อยๆกลายเป็นหัวแตงโม





“พูดอีกก็ถูกอีก..”





“แผนจู่โจมไม่ได้ผลเลยทำตัวเนียนพุ่งล้มมาจะกดฉัน” อึ้ง และอึ้ง .. เพราะแผนตื้นไปหรือฮิบาริฉลาดกว่า จะอย่างไนดูท่าคงไม่มีทางได้แอ้มง่ายๆเป็นแน่





“อ่ะ ..อื้ม”





“ไอ้สัตว์กินพืช!” เสียงแหวขึ้นมาทันควัน ก่อนจะง้างทอนฟาขึ้นกระชากคอเสื้อให้ร่างสูงโน้มกายลงมารองรับทอนฟาให้เหมาะเจาะ




“ยอมรับแล้วล่ะสิ สมองม้าแบบแกมีแต่เรื่องกามหรือไง! ไปสานหื่นกามของนายในนรกซะเหอะ!”




”เดี๋ยว!!!!! เดี๋ยวดิ๊ เคียวยะ!” สองหัตถ์อรหันต์หยุดสยอบทอนฟาชั่วคราว ก่อนจะพลักร่างบางไปติดกำแพงแล้วใช้กายยตัวเองเป็นตัวผูกรั้ง





“อะไร!”





“อย่าเพิ่งเล่น มีเรื่องต้องคุยกัน” กระแสคำแปรเป็นจริงจังจนพลิกแผ่นฟ้า นัยน์ตาสีคาราเมลสบนิ่งลึกแน่วแน่ ทำเอาคนเด็กกว่าถึงกับยืนนิ่งแล้วจ้องตาสู้ไม่ไหวติง





“อะไรของนายอีก”




............................

...................

.........

....

..

.

“ที่นี่ไม่สะดวก” เนคไทถูกรูดให้เข้าที่เข้าทางก่อนเสื้อสูทตัวนอกเมื่อครู่จะโปะมาบนบ่าแล้วลากฮิบาริออกจากห้องในโรงแรมไป




ทันทีที่พ้นล็อบบี้ รถเฟอรารี่คันโปรดด็จอดรอรับอยู่ก่อนแล้ว สองร่างเข้าไปในรถนั้นโดยไร้คำค้านใดๆ




เติบโตขึ้นเพื่อการนี้ ยอมสละเปลือกความขี้แหยเพื่อกาลเวลา




หนทางจะเริ่มเปลี่ยวปลอดผู้คน แต่แสงไฟข้างหน้าที่กำลังจะไปถึงบอกถึงย่านคนที่วุ่นวายพอกัน จากเมืองใหญ่สู่อีกเมืองหนึ่ง มลพิษทางเสียงก็แย่พอกัน ร้านรวงของเหยี่ยวราตรีกำลังเริ่มเปิดกันให้ควั่ก ดีโน่หยุดรถที่ข้างทางเท้าสำหรับจอดรถ




“ที่นี่น่ะเหรอ สะดวกของนาย” นัยยน์ตาคมกริบมองอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะตวัดมองป้ายเหนือประตูทางเข้าร้านแล้วมองสลับกันใบหน้าของม้าพยศ




“ อา .. สะดวกสิ เห็นเคียวยะกลับมาเหนื่อยๆเครียดๆก็แค่จะพามาเที่ยวให้ผ่อนคลายเท่านั้นแหละ”





“ไร้สาระ จะคุยเรื่องอะไรก็ว่ามา” ไม่ทันจะตอบอะไรคุณม้าพยศก็จัดการเปิดประตูออกแล้วลากฮิบาริเข้าไปในร้านทันที บรรยากาศหรูหราใช้ได้ ผู้คนก็ไม่เยอะเพราะขยาดกับราคาที่ขูดเลือดออกเห็นกระดูก





“ยินดีต้อนรับ มองสิเออร์” ดีโน่ขยับรอยยิ้มก่อนจะลากฮิบาริไปอีกมุมหนึ่งของร้าน ผนังประดับผ้าม่านระย้าบดบังผู้คนได้ดีทีเดียว




“นี่ ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดมานั่งหย่อนอารมณ์แบบแกหรอกนะ ดีโน่ มีอะไรจะพูดก็ว่ามา” คนสูงวัยกว่าทำเพียงแค่ฮัมเพลงเบาๆและเคาะนิ้วไปกับดนตรีแจ๊สบนเวทีเบื้องหลัง ใบหน้าหล่อเหลาอ๓รมย์ไปด้วยสุนทรีย์ที่คนมองอยากจะเอาส้นรองเท้าจูบปากนั้นให้หายบ้า




“เดี๋ยวสิเคียวยะ .. เพลงนี้จบก่อนสิ ค่อยๆปล่อยใจสบายๆ เพราะเรื่องที่นายจะได้รู้มันก็เครียดเหมือนกัน” ฮิบาริทำเพียงผ่อนลมหายใจฟืดฟาด กอดอกแล้วยกแก้วอำพันใสขึ้นกระดกทั้งที่ไม่เคยจะลอง





ความร้อนผ่าวผ่านลำคอลงไปแบบไม่รู้สึกรู้สา เพียงแค่แก้วแรกก็ไม่อยากจะลิ้มรสมันอีก แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้ล่ะ อาจเป็นม้าพยศตรงหน้า หรือตัวเขาเองก็เป็นได้ที่ทำให้หยิบแก้วที่สองมากระดก





“ฉันไม่อยยากให้คนที่ฉันรักต้องทำหน้ายุ่งหรอกนะ” เสียงพูดแผ่วแต่คนฟังกำลังหูอื้อตาลาย แก้มที่แดงเรื่อกับนัยน์ตาที่ฉ่ำแฉะเป็นตัวฟ้อง แต่แสงสลัวของสถานที่ก็ยากจะสังเกตเห็นเหลือเกิน




“อ่ะ .. เดี๋ยวฉันมานะ ขอไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นก้าวสวบๆออกไปทิ้งแต่คนงามที่นั่งจมกับแก้วไวน์





เสียงบริกรดักทักทายแขกที่เข้ามาใหม่ เพราะนานๆทีจะไดยินเสียงนี้ทำให้เจ้าตัวตวัดหางตาไปมองผ่านๆแล้วกลับมาสนใจแก้วเหล้าต่อไป





//เหมือน ... แต่คงไม่ ปัญญาอย่างเจ้านั่นไม่น่าเข้ามาได้หรอก//




สุราสีอำพันถูกรินรดให้เมื่อแก้วว่างจากบุคคลปริศนา ฮิบาริปรือสายตามองก่อนจะมุ่นคิ้ว




“คออ่อนแล้วยังจะดื่มอีกนะ” แผงอกอุ่นแนบอยู่กับแผ่นหลังบาง ก่อนแก้วที่รินใหม่ในมือร่างบางเมื่อครู่จะถูกเขาจับผ่านมือนุ่มแล้วยกมาดื่มเสียเอง




“หึ ..กับคนที่ไม่แม้แต่มารับแบบนายไม่มีสิทธิพูด”




................................................

...............................

.................

........


To be con. in some day


//โกยยยยย//


โปรเจ็กดาร์กกระซวกไส้ครับ
หลายคู่จริงๆ ไม่ได้เรียนตามบาปนะครับ คิดอันไหนได้ส้มก็เขียนแหละเออ (ฮา)
แต่ธีมหลักก็หนีไม่พ้น 8018 ไม่ใช่เรอะ!!! 8018 ยยาวเป็นหางว่าวเลยนี่แก!
แหม.. ก็คมมันรักครับ (ฮา)

ทำหรับ Wrath คือความโกรธครับ .. ((มีแนวโน้มว่า Lust จะไว้ท้ายสุด))
แน่นอนว่ายามะคงไม่เหลือชิ้นดี (ฮา)
ย้ำอีกที Wrath นี่ 8018 ครับ ถึงจะโผล่มามีคุณม้าและน้องฮิก็เถิดหนา (ฮา)

ฝากเนื้อฝากตัวฝากหัวใจอีกครั้งนะครับผม!

กร๊ากกกกกกกกกก สมน้ำหน้าม้าจากใจจริง

ชาตินี้ก็เนียนเท่ายามะไม่ได้หรอก โฮะๆๆๆ

ใครกันนะที่เข้ามาทีหลัง
ยามะหรือเปล่าน่อ
ว่าแ่ต่ม้า
นายหายไปไหนถึงได้ทิ้งน้องฮิไว้คนเดียวห๊ะ
รออ่านตอนต่อนะจ้าส้มคุง

พี่ส้ม - -* ไม่ต้องบอกว่าใครก็ร฿ว่าพี่ส้มแต่ง 8018 เป็นชิวิตจิตใจ ม้าพยายามเข้า

นุนิ พี่เชียรม้า ถงึ คนแต่ง จะเชียร80ก็เถอะ 55+

ยามะแน่ๆเหล้าแก้วนั้นท่าจะหวาน 555+

ชือเรื่องมันมี dark ด้วยหนิงับ

คาแรกเตอร์ดารก์เนียนก็ต้องออกมาอยู่แล้วล่ะน่ะ

แหม~ คงแต่งปลื้ม 8018 นี่น่ะ

จะรออ่านค่ะ

เชียร์พี่โน่สุดใจขาดดิ้นค่า~~

เอาความเอ๋อปะทะกัยความเนียนของยาโมะให้ได้55+

D18จงเจริญ555+

D18 Banzai~!!

me/โดนโบก


ทั่นส้มอย่าดองเลยนะครับ

me/หยิบลูกแตงโมเตรียมขว้าง


ชักเห็นแววมืดของซูชิราง ๆ แล้วแฮะ TwT

ทั่นส้มกะไม่ซักฟอกยามะเลยสินะครับ

ถ้าคนแต่งเค้าจั่วหัวเป็น 80 ตัวอักษร D *และสาวก*ก็ต้องทำใจล่ะหนา ฮ่าๆๆ

แต่ว่ากันตามตรงอยากเห็นราชินีดาร์ค มากกว่าเมะดาร์คนะคะ

มาทวงให้พี่ส้มแต่งต่อ...

พี่ส้มยังติดค่าปิดปากนุนิอยู่นะ!!!

[align=center]ว้าว เรื่องใหม่

ตรูก็ว่าแล้นต้องเป็นคู่นี้ อิ อิ

ชอบก๊า ยามะ แกไม่มืดไม่ได้หรอก

เพราะส้มสั่งมาโดนโบก

และแล้ว......เราก็แบมือทวง

จาอ่านต่ออ่------------------------า[/align]

ได้กลิ่นอะไรตุ่ยๆไหมครับ
อิ้ม ..แต่ส้มว่ามันหอมชื่นใจ (ฮา)
ยังไม่ได้ลืมกันไปใช่ม้ายครับบบบบบบ //มาเพ้อ//
ลืมไปเลยว่าเคยมีเรื่องนี้ด้วย ขอโทษครับทุกคน //โดนโบก//


ท่าน นุนิ
- กระดูกเนียนมันคนละเบอร์กันอ่ะเน้ออ



ท่าน โอริ
- แหม ..มันก็มีอยู่ผู้เดียวล่ะฮร้า ตาม้าไปเข้าห้องน้ำครับ (ฮา)




ท่าน พลอย
- เวลานี้มันไม่ใช่เวลาดี(สิบแปด)!!!



ท่าน manyworld
- หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเสียอีกครับ (ฮา)




ท่าน honya_p
- หึๆ ที่จริงส้มอยาจะเอา Darker than black ด้วยครับ แต่เกรงใจตัวเอง (ฮา) ขอบคุณที่รออ่านครับผม




ท่าน SEISU_FREE
- D18 จงเจริญครับบ แต่ชั่วโมงนี้มันไม่ใช่คิวของตาม้าล่ะ =[]=!




ท่าน ไซโค
- ผิดคิวแล้วไซโคคุง!!! ยามะน่ะนะไม่ซํกมันก็ขาวได้ (ด้วยมือคนอื่น) ครับ!




ท่าน เหมียว
- อา ..ขอบคุณสำหรับราชินีมืดครับ ส้มก็อยากจะแต่งพอดี 555




ท่าน นุนิ (อเกน)
- ..เอ่อ ลืมๆมันไปเหอะนุนิ ..




ท่าน คิวะ
- ส้มสั่ง ส้มเปล่านะ ยามะมืดแต่กำเนิดต่างหาก!



--------------------------------------------------------

Sins the series : Wrath [8018(D)]

summary : แล้วนายจะพึงพอใจกับการถูกจองจำ ..

Part : 2/3 [22/08/08]




“อา ... ไม่พูดก็ได้” ฉับพลันเข็มยาสลบที่ติดอยู่กับแหวนก็ปักเข้าทีต้นคอขาว วิวัฒนาการของตัวยาแล่นริ้วเข้าจับจองที่ว่างเซลล์ประสาททันที เปลือกตาบางปิดฉับลงและคงได้ล้มไปกองบนโต๊ะถ้าไม่ได้มือใครสักคนเข้าประคองเอาไว้




ร่างแบบบางถูกอุ้มไร้สติไร้เรี่ยวแรงออกไปจากสถานเริงรมย์หรูหรา ก่อนจะถูกวางที่ที่นั่งข้างคนขับและไม่ลืมจะคาดเซฟตี้เบลท์ให้อีกขั้น




รถเปิดประทุนแล่นออกไปจากที่นั่นโดยไวมุ่งหน้าแยกตัวไปอีกทางหาใช่เส้นเดิมที่ม้าพยศพามาไม่ แว่นดำกันลมขยับรับกับในหน้าหล่อเหลาก่อนเจ้าตัวจะระบายยิ้มสบายอารมณ์ออกมา







ความปวดตึบในศีรษะรุมเร้าให้เปลือกตาที่ปิดแน่นอยู่ค่อยๆลืมขึ้น พร่ามัวไปด้วยความมึนงก ก่อนแผลเล็กที่ท้ายทอยจะส่งความเจ็บจี๊ดๆมาให้กวนประสาทเสีย





กลิ่นควันบุหรี่แบบที่เกลียดนักหนาลอยมาแตะจมูกทำให้อารมณ์เสียมากไปกว่าเก่า






ความเย็นที่ข้อมือทำให้รู้สึกว่าไม่ใช่การดีแน่ๆ เสียงสายโซ่กระทบกันนั่นยิ่งแล้วใหญ่ ร่างบางกระหวัดตัวขึ้นนั่งสำรวจตัวเองก็ต้องเลือดขึ้นหน้า





ข้อมือถูกลอค! ถึงจะขยับได้พอสะดวกแต่ด้วยอารมณ์แบบนี้ไม่ว่าใครก็ปลื้มไม่ลง! ไหนจะข้อเท้าทั้งสองที่ล่ามติดไว้กับขาเตียงพอขยับเดินได้แค่รอบๆเท่านั้น





แต่พอกระหวัดหน้าหันไปทางริมระเบียงก็เห็นคนตัวสูงยืนยิ้มแฉ่งสูบบุหรี่ควันปุ๋ยๆ




“อรุณสวัสดิ์” อยากจะตอบแต่ตอนนี้อารมณ์โกรธมีมากกว่าเห็นๆ




“ปล่อยฉันซะ ไอ้โรคจิต” เสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากยามาโมโตะก่อนจะจัดการจี้บุหรี่ไปกับราวระเบียง




“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าล่าม ฉันไม่ใช่นักโทษ”





“ก็นายมันเหลือเกิน ไม่ทันไรก็ชอบไปหาคุณดีโน่เสียทุกที” ร่างสูงคลืบคลานเข้าหา เงาดับทาบทับบดบังแสงอรุณที่ไล้อาบกาย




“หึ .. แส่” เสียงบริภาษดังกวนโทโส เพราะเขาเองก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วเช่นกัน




[align=center]หากประดุจได้ดังเส้นด้านที่ต่างฝ่ายต่างถือไว้คนละข้าง
หากดื้อดึงดันเดินจากกันไปคนละก้าวทีละย่าง
ไม่แคล้วสักวันคงมีวันนั้นที่ความยาวเชือกจะสุดรั้ง
และขาดผึง ..[/align]




“ยุ่งเรื่องของฉันไม่เข้าเรื่อง” เมื่อเห็นหน้ายามาโมโตะเกลื่อนด้วยความโกรธนิดๆ พอกำลังจะอ้าปากฮิบาริก็สวนขึ้นทันควัน “อย่าอ้างว่าคนรัก เพราะนายไม่เคยทำอย่างที่คนรักเขาทำกัน”




“ก็ฉันรักของฉันแบบนี้”




“แต่ฉันเกลียดของฉันแบบนี้”

...........


....
...
..



.
.

“นาย..!” มือใหญ่รวบเอาโซ่ที่คล้องพันธนาการสองมือยื้อร่างบางให้เข้ามาใกล้ ไม่สนแม้ว่าจะเสียดสีเนื้อบอบบางนั้นให้แดงช้ำ





“ทำไม นายจะทำอะไรฉัน จะข่มขืน ? หึ มันไม่มีความบริสุทธิ์ให้นายพรากไปอีกแล้วล่ะ!” ปากรั้นเถียงค้านกวนโทโสไปเรื่อยๆ จนท้ายสุดแล้วก็ถูกทัณฑ์สำเร็จโทษ บดจูบเร่าร้อนไปเสียหนึ่งอึดใจของอดีตหนุ่มนักกีฬา





สายโซ่เหล็กถูกยกคล้องไว้กับโคมไฟติดผนังเหนือหัว ก่อนขาสองข้างที่ดิ้นเร่าจะถูกรวบมาไว้ติดกันแล้วจับโซ่ที่ปล่อยยาวนั้นมัดเข้าหากันให้สั้นขึ้น





“หย...หยุด! จะทำอะไรน่ะ แค่ตอนนั้นยังไม่สาแก่ใจหรือไง!” เท้าที่ถูกรวบไม่ค่อยสิ้นฤทธิ์เสียเท่าไหน มันตวัดเข้าไปที่สันกรามของยามาโมโตะทำเอาเจ้าตัวถึงกับชะงักกึก ก่อนจะหัวเราะหึออกมาเบาๆให้สยองขวัญ






“ก็ไม่ไง ..สิทธิของคนรัก ฉันยังทำได้ไม่ครบเลย” นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เจือไปด้วยความดุร้าย มือกระชากเอาเสื้อเชิ้ตขาวติดออกมาเป็นชิ้นเศษชิ้นน้อย ผิวขาวอวดโฉมอร่ามอยู่ตรงหน้า




นัยน์ตาตวัดขึ้นมองแต่ก็พบเพียงใบหน้าที่เฉยเมยจนน่าหมั่นไส้





“เรื่องของนายแล้วกัน ...ยิ่งทำ ฉันก็จะยิ่งเกลียดนาย เสียก็ดี ยังไงซะยังมีดีโน่ที่เค้าพร้อมจะดูแลฉันได้ดีกว่าน..อุ๊บ!!” ริมฝีปากบางถูกกัดเสียจนห้อเลือดก่อนยามาโมโตะจะใช้ปลายลิ้นนั้นไล้เลียหยาดโลหิตหวานฉ่ำจนหมดคาว





“กล้าพูดอีกคราวนี้เลือดมันจะไม่ได้ออกแค่ที่ปากหรอกนะ” มือกร้านไล้ไปกับผิวกายขาวก่อนจะเกี่ยวเอาขอบกางเกงร่นลงไปตามผิว.. ก่อนจะกระชากด้วยแรงมากพอจะทำให้ผ้าสแล็คนั้นขาดเป็นชิ้นๆ





หยาดหยดเลือดที่ท่อนขาเรียวจากรอยบาดของผ้าซึมเปรอะผ้าปูสีขาวราวกลีบกุหลาบที่ปลิวผลัดดอกมาโรยรา




เฉกรักในยามนี้ที่ไม่อาจเรียกได้เต็มความหมายว่ารัก
เพียงแค่ครอบครอง
เพียงแค่ ...




โกรธจนรักนายแทบบ้า





ยามาโมโตะ ตวัดตัวผละออกจากก่อนจะหายออกไปจากห้องนอน นั่นทำให้เป็นโอกาสดีที่ฮิบาริจะตวัดขาที่ถูกมัดติดกระถดกายตัวเองเอาสายโซ่ที่คล้องโคมไฟให้หลุดออกจากกัน นับเป็นโชคที่ยามาโมโตะทำเพียงแค่แขวนสายตรึงไว้เท่านั้น






มือเรียวสัมผัสกับหยาดเลือดตัวเองก่อนแกะมัดโซ่ที่ม้วนเข้าหา ก่อนจะรีบลงจากที่นอนเพื่อไปควานหากุญแจที่อาจจะมีโชคช่วยอยู่ในห้องนี้






อาจเป็นผลพวงหรือกลลวง ที่กุญแจดอกเงินวางนิ่งสนิทไปกับโต๊ะเตี้ยที่อยู่หน้าเก้าอี้นวม





แกร๊ก




.. ดอกกุญแจลงลอคกับข้อขา ก่อนจะสลัดสายเงินนั้นทิ้งไปในทันที ร่างเล็กเดินไปยังตู้เสื้อผ้าก่อนจะคว้าเอาเชิ้ตสีฟ้าสูทของยามาโมโตะมาสวมทับลวกๆ




นัยน์ตาคู่เรียวกวาดมองไปรอบๆห้อง ก่อนความทรงจำจะไหลระรอกเข้ามาในห้วงคิด..




บ้านของยามาโมโตะ .. ใช่ว่ามาแค่ครั้งคราว





บางทีก็อยู่เป็นเดือนๆ ทั้งหวานทั้งขมตอนนี้ปนกันไปมั่วหมดแล้ว





ประตูลายไม้ดำเปิดแง้มออก ใบหน้าสวยโผล่ออกไปก่อนนำหน้าก่อนจะเห็นทางโปร่งยามาโมโตะกำลังยืนหันหลังหาอะไรบางอย่างในตู้ยา





ก็รีบสาวเท้าไวๆเดินลัดไปที่ห้องรับแขก เสียงสายโซ่ที่ร้อยข้อมือดังลั่นกริ๊งทำเอาหัวใจหยุดแช่ไปอยู่ที่ปลายเท้า ยืนนิ่งงันเหมือนหุ่นรูปปั้น





หัวใจเต้นระรัวสั่นระทึกราวกับเด็กแรกวัยที่แอบกระทำความผิด




หากแต่นี่คงผิดข้อหาที่คิดจะโบยบินจากกรงขัง





“เฮ้อ .. ขังไว้นายก็หนี ตาดีจริงๆ ยังอุตส่าห์มองเห็นกุญแจอยู่อีก” เสียงที่ไม่อยากได้ยินที่สุดยามนี้ลอยเข้ามากระทบโสต ทำเอาตัวที่คลายจากอาการชากลับมาแข็งทื่อ ยืนหยุดอยู่กับที่





ต้นขาขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อเชิ้ตถูกสัมผัสจากมือร้อนระอุ ก่อนจะสะดุ้งเพราะความเจ็บแบบเข็มทิ่มไล้ขึ้นมาตามเอวบาง





“ไม่อยากจะทำนักหรอกนะ ..” มือลาบล้วงเข้าใต้ร่มผ้า ก่อนจะปลดออกเชื้องช้า แล้วเข้าเคล้าบดคลึงกับปลายยอดถันให้ร่างบางอ่อนระทวยเพราะแรงสัมผัสกระตุ้นความร้อนในกาย





“เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะใช้มัน ยิ่งกับนายที่ฉันรักแบบนี้ อยากให้มันเป็นไปตามธรรมชาติมากกว่า” เข็มที่ไล้เอวเมื่อครู่เลื่อนไปฝังตัวกับสะโพกมน ก่อนน้ำยาในหลอดจะถูกดันเข้าสู่เส้นเลือดในกาย





“ทั้งที่มันก็ไม่ได้จำเป็น แต่นี่คือสิ่งเดียวที่จะรั้งนายเอาไว้ได้ในตอนนี้”





“ทำ ..ทำบ้าอะไรของนาย” เสียงกัดฟันกรอดๆดังขึ้น ไอ้เขาที่เคยแทบจะทรุดอยู่แล้วกลับยวบลงไปนั่งกองที่พื้นทันที
กายขาวแดงเรื่อไปด้วยเลือดฝาดที่ไม่ทราบว่ามาจากสิ่งใด เพราะยามาโมโตะแค่เพียงหยอกเอินอยู่กับยอดอกเท่านั้น




“นาย ..ทำอะไรกับร่างกายฉัน” มือกำเสื้อบริเวณหน้าอกแน่น เหงื่อในกายเริ่มไหลซึมชื้นออกมาสัมผัสอากาศข้างนอกให้ร้อนหนาววูบวาบ เสื้อเชิ้ตที่ยาวประพื้นตอนนี้มันพยักเพยินเหนือขึ้นตามความต้องการที่เริ่มตื่นตัวขึ้นทันตาเห็น





“... ไม่ใช่สารเสพติดหรอก ..แต่บางทีนายอาจติดในรสชาติเซ็กส์ของฉันมากขึ้น จนไม่อยากจะหนีไปไหนก็ได้”




............

to be con in some day .........................................................................





ยามะเอ๋ย รักนายจริงไม่ติงนังแต่เสะต้องมืดก่อนเคะจะลุยล่ะเออ!!

“... ไม่ใช่สารเสพติดหรอก ..แต่บางทีนายอาจติดในรสชาติเซ็กส์ของฉันมากขึ้น จนไม่อยากจะหนีไปไหนก็ได้”


อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ยามะดาร์กสุดยอด!!

แล้วพี่โน่ล่ะ คุณฮิจะติดใจจนลืมพี่โน่ไหมเนี่ย!!? TTATT

ทั่นส้มคร้าบ~

ต่อด่วนเต๊อะ


me/หลบไปหาน้ำแตงโมดื่มรอ...