•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

........(--)...........จะบอกว่า...เชียร์ให้ท่านฮิมาตายรังเก่า(?) ดีกว่า....(รึ)......

แต่ก็สงสารทางม้ามันำม่น้อยเหมือนกันแฮะ....(แต่รู้สึกเคืองๆ ที่ไม่รู้จักไปแย่งท่านอิบ้าง ปล่อยให้ยามะคาบง่ายๆ ได้ไง)

(โดนคนเขียนถีบออกจากกระทู้ ข้อหาเชียร์ผิดคู่)

SM เบื้องหน้า แอบฮาตอนท้าย (ฮา)
ดาร์กได้ใจอีกแล้วนะยามะคุง >0<

ทั่นฮิน่าสงสาร (ผัวะ! ชั้นไม่ต้องการความสงสารจากสัตว์กินพืชอย่างแก)
สงสารดีโน่ ม้าพยศ (สุดซุ่มซ่าม) จัง งุงิ

สงสารท่านฮิ แต่จริงๆเราชอบ *ฮา*

คู่โปรด คนโปรด จะเกลียดได้ไง จริงไหมคะ?

ว่าแต่ เห็น The End จบแล้วหรอ

อย่านะ อย่าเพิ่งจบดี
ยังไม่เคลียร์ ไม่เคลียร์

8018 ดาร์ก คือ keyword ที่น่าค้นหา น่าอ่าน
แต่...หนูเคียวคะ เลี่ยนซูชิ ก็มา ซดตำปูปลาร้าทางนี่ได้นะคะ
(แอ๊บ!!!...โดนเหยียบ)

แต่...ยังมีต่ออยู่ใช่มั้ยคะ (สายตาขอร้อง)

อ้ากกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.
8018 8018 8018 8018 8018 8018

เหมือนเราจะไม่เห็นคุณพี่ดีโน่เลยนะ 55
ที่รักยังได้ดาร์กสุดยอดเหมือนเดิม
ไม่เปลี่ยนเลย เอาซะคุณฮิ .......
แบบว่า แบบว่า 55

มันจบแล้วจิงๆหรอ??
ขอร้องอย่าจบแบบนี้ 55

ปล1.ไอ้คนส่งพิซซ่าคือใคร?? ให้เดาว่าเป็นคุณพี่ดีโน่
ปล2.อย่าจบแบบนี้จิงๆนะ
ปล3.อย่าลืมมาต่อด้วย 55

มันคงยังไม่จบใช่มั๊ย=[]=^^


ไม่ยอมให้จบน้~า {แกมีสิทธิ์อะไรไปสั่งเค้า-*-}


คนส่งพิซซ่าใช่ดีโน่รึเปล่า(ก็เดาๆอ่ะนะ)


ท่านฮิผู้น่าสงสารรรร~ร [me// แอ๊ก!! โดนทอนฟาฟาด]


สุดท้าย...อย่าจบแบนี้เซ่!!!!!

[me// โดนกระทืบไม่มีชิ้นดี]

ป๋าลืมว่าเคยแต่งฟิคเรื่องนี้...

นุนิก็ลืมไปแล้วว่าเคยอ่านฟิคเรื่องนี้ = ="

เลยมานั่งอ่านย้อนใหม่...

อยากรู้ว่าใครเป็นคนส่งพิซซ่า... ม้าโง่แหงมๆ

ปล.แอบฮาก๊ากตอนสุดท้าย... สับปะรดต้องเอาไว้กินกะทูน่าสินะ~

ปล.2 ป๋า... อย่าเพิ่งจบนะ...

สวัสดีครับทุกโค้น TAT!

ท่าน projectZORO
- ขออภัยที่อาจลืมครับ T_T ขอโทษที่ทำให้คอยเนะ

ท่าน มาโม
- อ่า หายกันนะตัว ส้มก็ลืมว่าแต่งเรรื่องนี้ (ฮา)

ท่าน Kuro_Goku
- โอ .. รับรู้ถึงคำว่าดาร์คทิ่มลงกลางกระหม่อมเลยฮะ

ท่าน saoroon
- อ่า ...ถ้ามาแย่งเรื่องมันจะเตลิดเลยเถิดไปมากกว่านี้นะก๊ะ =w=" ตอนนี้ไม่มีที่วางสำหรับม้าเจ้าค่ะ (ฮา)

ท่าน tsuna27
- ก็แหม เห็นมีแต่ S กับ M ส้มเลยขอบ้างจี่ =..= ซีเครียดไปไม่ดีต่อหัวใจนะ

ท่าน melon
- ก๊ะ จบสำหรับซีรี่ส์ wrath ครับผม

ท่าน soulmate
- ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ จบแล้วจริงๆนะสำหรับ wrath น่ะฮะ ฮ่ะๆ 8018 น่าค้นหา แต่ไม่ต้องพ่วงดาร์กมาโลกจะสดใสขึ้นนะฮร้า

ท่าน Yama♥Ka3
- อุย ลิขิตคนอ่านส้มก็มาอัพก๊ะ *v* แต่หนุ่มพิซซ่าคนนั้นเป็นดีโน่จริงๆนะ

ท่าน Chaiki
- ฮ่าๆ ถ้าทั้งเรื่องจะจบก็อีกยาวนานนะ

ท่าน นุนิ
- ขอบคุณที่อุตส่าห์ลืม ป๋าผิดเอง ดองนานเกิ๊น =[===]=!!!


ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะครับ!!!

Tittle : Sins the series
Rate : [R-18] [SM] [DARK]
Paring : 8018 , D18 , RL , 10051 , 8018(59) , 10069 , 8018(D)
Note : 8018 อีกแล้วเหรอ (ฮา คิดกันอยู่ในใจใช่มั้ยล่ะครับ >_< ปลื้มจังเห็น 8018 แล้วคิดถึงส้ม << ไอ้นี่เพ้อ) เพ้อมานานกับความดาร์ก ถ้าจะหาหวานปนน่ารักหยอกหัวใจละก็ขอนิมนต์ไปที่ Until you.. กับ kawaii no you เถอะจ๊ะ ..
ดาร์กสุดขั่ว เกลียดยามะกันสุดขีดไปเลย ...
อนึ่งมันมั่วคั่วกันอยู่หลายคู่พอตัว ... ทำใจนะครับ (ฮา)

.......................................................................................................................................................

Sins the series : Envy [8018(59)]

summary : ความเข้มแข็งไม่ได้ทำให้ปวดใจ ความอ่อนโยนต่างหากที่เหมือนวารีซัดกร่อนให้อ่อนแอ



「ฉันรักเขา.. 」
Gokudera Hayato




「ฉันอยากครอบครองเขา」
Yamamoto Takeshi




「ฉันอยากจะหนีเขาไปให้ไกล」
Hibari Kyoya





“เขตพื้นที่เงาฝน เป็นเขตที่อยู่หลังภูเขา ซึ่งพื้นที่นี้ จะมักไม่ได้รับมรสุมที่เข้ามาเท่าใดนัก”



น่าเบื่อ .. สายตาหนึ่งมรกตคู่วาวกำลังทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง



“เพราะฉะนั้น เขตนี้จึงมันจะเป็นพื้นที่แห้งแล้งเป็นเขตอาภัพที่ไม่ได้ฝนซักกะแดง”



ครืนน!



เก้าอี้นั่งปกติถูกลากออกเสียงยาวเรียกความสนใจจากในห้องได้ชะงัก อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าชั้นเหมือนหัวหลักหัวตอไปเมื่อโกคุเทระส่งสายตาขวางๆแล้วยกบุหรี่ขึ้นสูบก่อนจะลากตัวเองออกไปจากห้อง



นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองตามแผ่นหลังนั้นจนหายลับไปจากห้องก่อนจะสะดุ้งตัวเมื่อเสียงเรียกประกาศิตดังให้ตนนั้นยืนขึ้นแล้วอ่านเนื้อความในหนังสือเรียน





เงาฝน .. ฝนไม่เคยมาชโลมจิตใจ
ฝนไม่เคยทำให้ชุ่มฉ่ำ
พื้นที่ตรงนี้มีแต่ความแห้งแล้ง
แห้งผาก ..
จนแตกริ้วเจ็บไปทั้งกาย





“โกคุเทระ ??” หนุ่มเบสบอลโผล่ใบหน้าชะแว้บเข้ามาในห้องเรียน หลังจากได้กลิ่นควันบุหรี่จางๆระหว่างทางเดิน ทั้งที่คิดว่าเย็นป่านนี้คงไม่มีใครทนอยู่นอกจากคุณกรรมการรักษาระเบียบ



“ไม่กลับอีกเหรอ” ยามาโมโตะหยิบกระเป๋าก่อนจะชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายด้วยความสงสัย นัยน์ตาสีน้ำตาลทองนั้นทอประกายอบอุ่นเหมือนแสงตะวัน ..แต่เย็นชาดุจสายฝน



“....นาย” เสียงแผ่วเบาจนเกือบกระซิบ ยามาโมโตะชะงักมือก่อนจะเสนอหน้าสอดเข้ามาใกล้ๆ นัยน์ตาสีมรกตกระตุกพรึ่บก่อนจะขยับตัวผงะถอยไปข้างหลัง



“เข้ามาหาอะไร เจ้าบ้า!!” อยู่ๆหน้านั้นก็แดงระเรื่อก่อนจะลุกตัวพรึ่บแล้วเตะเก้าอี้เข้าเก็บใต้โต๊ะดังปึง ก่อนจะเดินลิ่วๆไปจับท้าวไว้ที่ขอบประตู



ยามาโมโตะจ้องนิ่งที่แผ่นหลังของคนผมเงิน .. บอบบางเหมือนจะปลิวไปพร้อมความรวดร้าว ในใจของหมอนั่นมีรอยแผลที่ไม่อาจจะเยียวยา .. แต่ก็แข็งแรงเหมือนหญ้าที่ลู่ไปตามพายุอันโหดร้าย



“จะกลับไหม!” เสียงเอ่ยกระแทกในประโยค ดึงเอาสติของยามาโมโตะให้หลุดออกมาจากอาการเหม่อ เจ้าตัวสะพายกระเป๋าขึ้นพาดบ่าก่อนจะเดินมากอดคอแล้วใช้มือที่หนาหยาบนั้นขยี้เรือนผมเจ้าตัว



“ทำบ้าอะไรน่ะ! อย่าเล่นหัวสิ” โกคุเทระดิ้น ก่อนจะศอกถองเข้าที่สีข้างของหนุ่มนักกีฬา ยามาโมโตะทำเพียงแค่กระทุ้งตัวไปตามแรงนั้นก่อนจะยิ้มละไมที่มุมริมฝีปาก



“กลับบ้านเถอะ” เสียงเอ่ยเรียบ นัยน์ตาสีมรกตตวัดขึ้นมองโครงหน้านั้นด้วยความหมายที่ไม่อาจตีค่า รอยยิ้มที่จริงใจเสมอประดับไว้ให้ทุกคน



“ก็รออยู่ตั้งนานไม่ใช่หรือไง” ได้เท่านั้น คนปากไม่ตรงกับหัวใจถึงกับสลัดให้หลุดจากบ่วงคอที่อ่อนโยนทันที แล้วเดินนำลิ่วๆเงียบๆไปแบบไร้เหตุผล






ฉัน ..อิจฉาหมอนั่น
ดวงตาคู่นั้นเหมือนกระจกแก้วสำหรับฮิบาริ
สะท้อนเพียงแค่เจ้าของ
ถึงจะอบอุ่นแต่ไม่อาจเข้าแทรก
ถึงจะสนิทสนม แต่ยังมีที่ว่างที่ไม่อาจจะย่างกราย
เหมือนห้องปิดตาย ที่ไม่มีวันได้เข้าไป





“เดี๋ยวสิ!” เสียงของยามาโมโตะ ดังลอดมาตรงที่หัวมุมของตึก ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินกลับเข้าห้อง หลังจากไปผ่อนคลายอารมณ์ที่ดาดฟ้า



“มีอะไร” เสียงนั้นเป็นของฮิบาริแน่ๆ เย็นชาจนทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมาฟังผ่านๆนั้นถึงกับหลังเย็นวาบกันได้เกือบทุกราย



“โกรธอะไรเหรอ” หมอนั่น ... เจ้าพวกนั้น โกรธกันอีกแล้ว



“ไม่ นายไม่มีค่าพอที่จะโกรธ”



“แล้วทำไมไม่สบตา” เป็นครั้งแรกที่เสียงของหมอนั่นแข็งถึงขนาดนี้ แข็งจนเรียกได้ว่าจริงจัง เหมือนน้ำเหลวที่กำลังกลั่นเป็นน้ำแข็ง พร้อมจะทิ่มแทงผู้ที่คิดจะทำลายตัวตนนั้น



“ไม่จำเป็...” เสียงของฮิบาริขาดห้วงหายไป จนอดไม่ได้ที่จะโผล่ตาไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น หรือบางทียามาโมโตะอาจจะเจอหมัดเด็ดสวนจนสลบไปกองที่พื้นอะไรทำนองนั้น




แต่ฉันคิดผิด บางทีการไม่มองเห็นอาจจะยังดีซะกว่า
บางที ถ้าฮิบาริจบปัญหาด้วยกำลัง ฉันอาจจะไม่ต้องปวดใจขนาดนี้



----------------TBC--------------

สั้น สั้น สั้น สั้น สั้น
อิส้มกำลังจะวอนฝ่ามือคุณผู้อ่านไปทุกที (ฮา)

สำหรับชุดนี้ จะมุ่งไปที่มุมมองของโกคุซะส่วนใหญ่นะฮร้า
ถ้าใครปวดใจเห็น 59 แยกกับ 80 ไม่ไหว ก็นิมนต์อย่าทนอยู่ให้ปวดใจเลยก๊ะ ..
ตอนนี้ ..ได้แรงบันดาลใจมาผนวกจาก Just 8018 เล่ม 2 ของพี่กิ้ง (เมื่อก่อนก็คิดพลอตสามเศร้า แต่เจอโดพี่กิ้ง อุ่กก พลังการขับดันร้ายเหลือ) ก็เลยมีความคิดคล้ายๆกับที่พี่กิ้งบอกไว้ว่า ถ้าไม่ชอบโกคุ ก็คงจะชังไปเลย =..=

แต่ของส้มคงไม่ถึงขนาดนั้น มันน่าจะเป็น ถ้าไม่หมั่นไส้ยามะ ก็จะเชียร์ 8018 ไปเลย (ฮา)

ฝากเนื้อฝากตัวกันตอบใหม่ด้วยนะฮะ
ขอบคุณครับผม!

สั้น สั้น สั้น
แต่น่าติดตาม
โกคุจะทำไง กับรักที่เป็นแบบนี้นะ
รออ่านจ้า...

แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.
อย่าให้มันเหมือนจะเศร้าๆอย่างงั้นดิ
ยามะก็ปล่อยคุณฮิไปเถอะ 555+
มาเอาโกคุนิ 555+
เริ่มนอกใจคู่ที่จิ้น ^^"

ต่อๆ มาต่อเถอะ ^_____^

กรี๊ดดดดดด 8018 บันซายยยย

โกคุน่าสงสาร...งั้นก็801859ไปเล๊ยยยยย>O<!!!

เอ่อ... ป๋า.. ปกติเสียงเก้าอี้มันต้อง 'ครืดดด' ไม่ใช่เรอะ? ตอนแรกอ่านไอ้นี่นึกว่าฝนกำลังจะตก..

สงกะกัยว่าภาพที่เห็น... ต้องเป็นยามะจูบปิดปากท่านฮิแน่ๆ

อย่าอิจฉาท่านฮิไปเลยโกคุ.. ยังไงท่านฮิก็ราชินีเสมอ~ หุๆๆ

ปล. ไม่เคยเสียใจที่80 โดนแยกกะ59... นุนิดีใจด้วยซ้ำ ฮ่าๆๆๆ /หลบบาทาแม่ยกโกคุ

จูบเลย จูบเลย >///<

คริ คริ

สงสารโกคุนะ แต่ว่ายังไงๆเรื่องนี้มันก็ยามะ-ฮิบะ นี่นา

ฉะนั้นก็ จูบเลย จูบเลย ^w^

ท่านส้มมาต่อไวๆน้า ฟิค8018ขาดแคลน จะขาดใจตายอยู่แล้ว

โอ้!โกจัง โกจัง โกจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
น่าสงสาร T^T โธ่ๆมานี่มาเดียวแม่ปลอบใจให้นะค่ะ
หึหึหึหึหึ(*/mee เผ่นก่อนโดน 59 แฟนคลับรุมกระทืบ
=[]=) อ่ะอ้าง 8018 บันไซโฮกกกกกกกกกกกกกกก
จะริติดตามตอนต่อไปนะเจ้าค่ะ ><~~~~