•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Merry X'mas นะคะทุกท่าน ^^

ฟิคว่างงานของไอ้เคทเองค่ะ = ="
ดั้นกันสดๆ หน้าคอมนี่แหละ เลยออกมาห่วยไปหน่อย แหะๆ ^^
(ถึงจะไม่ได้ดั้นสดก็ห่วยอยู่ดี ก๊าก)

ขอให้มีความสุขในวันคริสต์มาสนะคะ สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าด้วยค่ะ
เชิญอ่านได้เลยค่า~

----------------------------

SONG Fiction - ONE SHOT : SHOOTING STaR -Merry X'mas 2 U-
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari)
Rate : PG-13 (มั้งนะ - -")
Category : BL, Drama, Angst (กำลังพยายามอยู่ค่ะ - -), Romance
BGM : TiA - Ryuusei (http://www.mediafire.com/?yxnymyizyoq) + Vidoll - Merry X'mas 2 u (http://www.mediafire.com/?1mzzymdcedt)

คืนที่ 25 ในเดือนสุดท้ายของปี เกล็ดหิมะร่วงหล่นทับถมนครโตเกียวจนแทบกลายเป็นสีขาวโพลน เด็กหนุ่มร่างบางปัดความเยียบเย็นที่ตกลงมาต้องผิวแก้มใสของตนออก ก่อนจะกระชับผ้าพันคอผืนยาวสีแดงที่ถักทอจากเส้นไหมพรมเข้าหาลำคอยาวระหงที่คลอเคลียด้วยเส้นผมสีดำขลับให้แน่นขึ้น แล้วเท้าแขนลงบนขอบราวสะพานที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือถนนใหญ่เบื้องหน้า ชาวเมืองเดินกันขวักไขว่บนถนนเส้นนั้นแต่บนสะพานที่เขายืนอยู่กลับไร้แม้แต่วี่แววของเงาคน ฮิบาริ เคียวยะกวาดสายตาไปรอบๆ ทั้งเบื้องล่างและรอบข้างราวกับกำลังมองหาใครสักคน แสงไฟวิบวับหลากสีสันที่ประดับตามอาคารต่างๆ ต้นสนต้นใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยของกระจุกกระจิกเล็กๆน้อยๆ ทำเอานัยน์ตาคมหวานของเด็กหนุ่มพร่ามัว ลมหายใจสีขาวขุ่นลอยฟุ้งในอากาศเมื่อเขาถอนหายใจหนักๆ


...คริสต์มาสเรอะ...
...ศาสนาคริสต์ไม่ใช่ศาสนาประจำชาติสักหน่อย...

หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบของร.ร. ม.ต้น นามิโมริ ถูมือที่เย็นเฉียบของตนไปมาเพื่อเพิ่มอุณหภูมิ ด้วยความรีบออกจากบ้านจึงทำให้ลืมสวมถุงมือไปเสียสนิท ถึงจะเพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้เสียแล้ว เขานึกหงุดหงิดในใจอยู่คนเดียวจนพาลโทษตัวต้นเหตุที่นัดเขาออกมาแต่เจ้าตัวดันยังมาไม่ถึงทั้งๆ ที่อีกฝ่ายไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลยสักนิด

จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งโถมเข้ามากอดคนที่กำลังอารมณ์เสียอยู่จากทางด้านหลังโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แขนเรียวบางผลักอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณก่อนความคิดที่จะหันหลังกลับไปจะเกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันจะถูกตัว ฝ่ายนั้นก็รีบถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวราวกับคุ้นเคยกับการจู่โจมเช่นนี้ก่อนจะเอ่ยปากทัก

"ยังระวังตัวแจเหมือนเดิมเลยนะครับ คุณเนี่ย" ร่างสูงโปร่งในเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มที่ยาวเกือบถึงเข่าหัวเราะหึหึในลำคอ

"โดยเฉพาะกับนายน่ะนะ โรคุโด มุคุโร่" ฮิบาริ เคียวยะ ตอบกลับอย่างเย็นชาปนขุ่นเคืองเล็กๆ

"แหม ใจร้ายกับผมจังเลยนะครับ"

"..ทำไมเพิ่งจะโผล่หัวมาเอาป่านนี้ ฉันมารอนายจนจะแข็งตายอยู่แล้วไม่รู้รึไง"

"...อันที่จริงผมมาที่นี่ได้สักพักแล้วล่ะครับ แต่พอแอบเห็นปฏิกิริยาของคุณตอนที่หงุดหงิดที่ถูกปล่อยให้รอฝ่ายเดียวเนี่ยมันก็..." โรคุโด มุคุโร่ดึงร่างของอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมแขนของตนจากทางด้านหลัง เสียงกระซิบแว่วๆดังขึ้นข้างใบหูบาง "..น่ารักดี ไม่น่าเชื่อว่าคนเย็นชาอย่างคุณจะทำหน้าแบบนั้นเป็น เลยลืมตัวเผลอแกล้งไปซะเยอะเลยล่ะครับ"

"คนแบบนายนี่มัน.. อ..อื้อ" ร่างแบบบางเผลอปล่อยให้เสียงครางหวานๆ เล็ดรอดออกมาจากลำคอของตนเมื่อริมฝีปากเย็นเฉียบของอีกฝ่ายแนบลงบนซอกคอขาวระหงที่ถูกดึงผ้าพันคอสีแดงออกไปโดยไม่รู้ตัว "..ปล่อยฉัน..."

"หึหึ ไม่ปล่อยหรอกครับ.. ก็คุณอยากมายั่วผมก่อนเองทำไมล่ะ" เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีครามยิ่งได้ใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายขัดขืนไม่ได้ เขาคว้าแขนเล็กๆ ของคนตรงหน้าให้หันมาหาตน ทาบจุมพิตบางเบาลงบนขมับและผิวแก้มของร่างในอ้อมแขนอย่างถือครองเป็นเจ้าของ

"ฉันไปยั่วนายเมื่อไหร่ ?" คนตัวเล็กกว่าถามอย่างสงสัยในสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยปากบอกมา

"ไม่รู้ตัวจริงๆ เหรอครับเนี่ย ...ก็ลองสำรวจเครื่องแต่งกายของตัวเองดูสิครับ เสื้อมันเปิดโชว์ไหล่ซะขนาดนั้น.." มุคุโร่ตอบด้วยน้ำเสียงและสายตาเจ้าเล่ห์ราวสุนัขจิ้งจอกในขณะที่ยังถือผ้าสีแดงผืนยาวที่ริบมาจากอีกคนอยู่

"ก..ก็นี่มัน... นายบอกให้ฉันใส่มาไม่ใช่รึไง !!!" ฮิบาริแย่งผ้าพันคอมาจากมือของคนที่ถือวิสาสะเอาของเขาไปโดยไม่รู้ตัว เสื้อแขนยาวสีน้ำตาลอ่อนที่สวมใส่อยู่ถึงแม้จะหนาก็จริง แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ร่างกายของเด็กหนุ่มอุ่นขึ้นสักเท่าไหร่เพราะช่วงไหล่ที่เปิดกว้างนั่นเอง

"เป็นครั้งแรกเลยนะครับ.."

"หืม ?"

"ที่คุณยอมทำตามที่ผมขอร้องน่ะ" ร่างสูงโปร่งยิ้มอย่างดีใจ แต่ความรู้สึกอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวกลับลอยละล่องไปรอบๆ อย่างน่าแปลกใจ

"...นายอุตส่าห์ซื้อให้ ฉันก็แค่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครเท่านั้นแหละ" นัยน์ตาสีนิลเลื่อนหลบสายตาอีกฝ่ายก่อนจะตอบส่งๆ ออกไป

"ดีจังที่ซื้อตัวนี้ให้คุณ" มือที่สวมถุงมือหนายื่นออกมาจูงมืออีกฝ่ายที่เย็นเฉียบพลางออกเดิน "..ใส่แล้วน่ารักดีนะครับ"

"...งั้นก็ดีแล้ว" คนที่ถูกชมก้มหน้างุด เดินตามคนที่นำหน้าไปอย่างว่าง่าย


...ทั้งๆ ที่อากาศก็หนาวขนาดนี้ ทำไมเราถึงได้รู้สึกว่าหน้ามันร้อนผ่าวขึ้นมานะ...
______________________________

"นายพาฉันมาที่ไหนเนี่ย ? .." ฮิบาริ เคียวยะเอ่ยปากถามเมื่อคนที่จูงมือตนมาหยุดฝีเท้าลงหน้าสถานที่แห่งหนึ่ง

"สวนสาธารณะไงครับ ...แต่ตอนนี้โดนหิมะถมไปซะเยอะเลย" โรคุโด มุคุโร่คลายมือที่กุมมือบอบบางของอีกฝ่ายเอาไว้ออก แล้วเดินเข้าไปในสวนสาธารณะแห่งนั้น

"...เรื่องนั้นน่ะรู้แล้ว ว่าแต่นายพาฉันมาที่นี่ทำไม ? ... แถมตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย" คำถามดังแว่วออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่เริ่มแตกแห้งเพราะสภาพอากาศเมื่อเห็นคนรักของตนทรุดตัวลงนั่งบนกองหิมะที่ทับถมกันจนพื้นดินกลายเป็นสีขาวโพลน

"ถึงจะบอกว่ามาเดทกันก็เถอะ แต่นานๆ ที เล่นแบบเด็กๆ บ้างก็ดีนะครับ ...เคียวยะ เคยปั้นตุ๊กตาหิมะไหมครับ ?"

"นายนี่มันปัญญาอ่อนชะมัดเลย" ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ร่างบางก็นั่งลงข้างๆ คนที่ตนเพิ่งด่าไปหยกๆพลางแอบถอนหายใจเล็กน้อย

"อ๊ะ เคียวยะ คุณไม่ได้ใส่ถุงมือมาหรอกรึครับ ?" เจ้าของนัยน์ตาต่างสีละสายตาจากเกล็ดน้ำแข็งที่ถูกปั้นจนกลมในมือ มาสนใจคนข้างกายที่กำลังถูมือของตนไปมาอยู่

"ก็เห็นอยู่แล้วไม่ใช่รึไง.." ...เพิ่งจะรู้ตัวเรอะ !!! น่าโมโหชะมัด !!!...

"งั้นใส่ของผมก็แล้วกันนะครับ เดี๋ยวหิมะจะกัดมือเอา" คนที่เพิ่งจะรู้สึกตัวเรื่องถุงมือของอีกฝ่ายจัดแจงดึงสิ่งที่ห่อหุ้มเรียวนิ้วทั้งสิบของตนออกมาแล้วยื่นให้อีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง "อาจจะเทอะทะไปบ้าง แต่ก็ช่วยใส่หน่อยเถอะครับ"

"ฉันไม่ได้ขอร้อง..."

"คุณนี่มันดื้อจริงๆ ใส่ซะเถอะครับ แล้วก็ห้ามพูดว่าไม่อยากติดหนี้บุญคุณผมอีกนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาผสมปนเปไปด้วยความเดือดดาลอยู่บ้าง แต่ทั้งหมดก็เป็นไปเพราะความห่วงใยเท่านั้น

"...ไม่อยากถูกนายว่าแบบนี้เลยแฮะ แย่ชะมัด.." น้ำเสียงของคนดื้อรั้นอ่อนลงเล็กน้อย มือเรียวเล็กค่อยๆ สอดเข้าไปในถุงมือที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้อย่างจำยอม

"ถ้าอย่างนั้น จากนี้ไปก็ห่วงตัวเองให้มากกว่านี้อีกสักนิดนะครับ"

"พอแล้ว ไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน"

"ความดื้อรั้นน่ะลดลงสักหน่อยเถอะครับ ..ที่ผมพูดนี่เพราะเป็นห่วงหรอกนะครับ"

"..."

"ถ้าจะดื้อกับผมน่ะมันก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ถ้าเกิดสักวันนึงคุณต้องอยู่ในสังคมที่ใหญ่กว่านี้แล้วจะทำยังไง ...ผมน่ะจะคอยอยู่ดูแลคุณตลอดไปไม่ได้หรอกนะครับ"

"...หุบปากซะ" ดวงหน้างดงามก้มหลบสายตาของอีกฝ่าย นิ้วมือทั้งสิบของตนที่เกาะเกี่ยวกันไว้สั่นระริก

"รับปากก่อนสิครับ... เคียวยะ"

"...."

"เคียวยะ... เคียวยะ ฟังผมอยู่รึเปล่าครับ ?" มือเย็นๆ ของร่างสูงประคองใบหน้าของคนรักให้ขึ้นมาสบตากับตน แต่กลับถูกปัดออกแทบจะในทันที

"...ทำไมถึงพูดแบบนั้น ?" น้ำเสียงที่เอ่ยถามสั่นไหว ฟังดูไม่มั่นคงอย่างที่เคยเป็น ยังคงไม่ยอมสบตาคนตรงหน้า

"เคียวยะ..."

"ฉันไม่รับปากหรอก ...ทำไมล่ะ ทำไม แม้กระทั่งนายก็จะหายไปจากฉันด้วยเหรอ..." น้ำใสๆ ไหลอาบแก้มที่ฝาดสีเรื่อ นัยน์ตาที่เคยสวยตอนนี้พร่ามัวไปด้วยน้ำตาในขณะที่พยายามเพ่งมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่าย ทั้งสองรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแล่นเข้ามาบีบรัดหัวใจให้ค่อยๆ หยุดเต้นช้าๆ อย่างทรมาน

"เคียวยะ... ผมไม่ได้..."


...เพราะผมเป็นห่วงมากเกินไปงั้นเหรอ ..คุณถึงต้องเสียน้ำตาแบบนี้...


"ทั้งๆ ที่นายเป็นคนเดียวที่ฉันยอมให้เห็นความอ่อนแอของฉันได้แท้ๆ ..."


"...ทำไมถึงพูดว่าอยู่ข้างๆ ฉันตลอดไปไม่ได้ล่ะ ?"


"ทั้งที่ตั้งใจว่า ตอนที่อยู่ต่อหน้านายฉันจะไม่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงของฉันแล้วแท้ๆ ...ทั้งๆ ที่นายก็รู้อยู่แล้วว่าฉันน่ะ นอกจากเรื่องต่อสู้แล้วก็ไม่เก่งอะไรสักอย่าง ทำไมถึงต้องทำให้ฉันอ่อนแอลงอีกแบบนี้ด้วย"


"...ฉันน่ะมันไม่มีอะไรหรอก ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คนอื่นเขาเห็นกันด้วย ...พอมีนายเข้ามา ฉันถึงได้เผลอลืมตัวเอาชีวิตไปฝากไว้กับนาย ฉันมันน่าสมเพชมากสินะ"

"เคียวยะ... ผมขอโทษ" มุคุโร่ดึงร่างแบบบางที่คุ้นเคยเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกผิดท่วมท้นถูกกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูด "...ขอโทษนะครับ"


...ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าคุณเปราะบางขนาดนี้แท้ๆ ผมกลับโอบกอดคุณเอาไว้แน่นเกินไปจนเกือบจะแตกสลาย...


...เพราะอยู่ใกล้ชิดมากเกินไปถึงได้เผลอทำร้ายโดยไม่รู้ตัว...
...ทั้งที่อยากจะปกป้อง แต่กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายคุณเสียเอง...


...คุณจะยกโทษให้ผมหรือเปล่านะ...


"อื้ม..." ฮิบาริตอบสั้นๆ ก่อนจะเงียบไป


...แค่โดนกอดแค่นี้ก็ยกโทษให้แล้ว...นี่เราเป็นอะไรไปนะ ? ...
...นี่เรากลัวจะเสียคนๆ นี้ ไปจริงๆ งั้นเหรอ ? ...

"ยกโทษให้แล้วเหรอครับ ?" คนที่ทำให้อีกฝ่ายเสียน้ำตาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

"ฮื่อ..." น้ำตาที่เปื้อนใบหน้าหวานค่อยๆ ถูกเช็ดออกโดยชายแขนเสื้อสีน้ำตาลที่สวมใส่อยู่

"ดีจัง.." อ้อมแขนแกร่งค่อยๆคลาย ก่อนจะใช้นิ้วที่เย็นเฉียบของตนปาดน้ำตาอุ่นๆ ที่ทำให้คนตรงหน้าสะอึกสะอื้นอย่างที่ไม่เคยเป็นออก"เมื่อกี้น่ะผมกลัวมากเลยนะ ...เอาแต่คิดว่าถ้าต้องจบกันทั้งๆ อย่างนี้ จะทำยังไงดี ถ้าเป็นแบบนั้น..."

"...ฉันมันงี่เง่าเอง ขอโทษด้วยแล้วกัน" คนที่เพิ่งยกโทษให้คนอื่นกลับมากล่าวโทษตัวเองด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด "...แต่ทีหลังน่ะห้ามพูดอย่างกับว่าจะหายไปแบบนั้นอีกล่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็พูดจาไม่ระวังด้วย...แต่เพราะเรื่องนี้แหละ ผมถึงได้เห็นเคียวยะร้องไห้ ...น่ารักมากเลยล่ะครับ"
______________________________

"อืมม... ก็คงจะ ..ประมาณนี้ล่ะมั้งครับ" นัยน์ตาที่ไม่เข้าคู่กันจ้องมองผลงานที่อยู่ตรงหน้าของตน หิมะก้อนใหญ่ที่ถูกปั้นขึ้นวางซ้อนกันอยู่สองก้อน

"...แบบนี้มันจะใช่ตุ๊กตาหิมะจริงๆ เหรอเนี่ย" เสียงหวานที่ระคนไปด้วยความไม่แน่ใจพึมพำกับอีกฝ่ายลอยๆ นัยน์ตาสีนิลสนิทฉายแววแปลกใจให้เห็นเล็กน้อย ดูยังไงไอ้ตัวที่เห็นอยู่เนี่ยมันก็แค่เอาหิมะก้อนใหญ่ๆ สองก้อนมาวางซ้อนกันเท่านั้นเองไม่ใช่รึไง ...แถมเจ้าหัวสัปปะรดนี่ก็ดันวางหัวตุ๊กตาเบี้ยวอีก...

"โอ๊ะโอ ผมรู้สึกไปเองรึเปล่าครับเนี่ย หยั่งกับหัวของคุณตุ๊กตาหิมะเบี้ยวแหน่ะ" มุคุโร่รุ้สึกตะขิดตะขวงใจกับประติมากรรมที่สร้างขึ้นมาจากธรรมชาติของตนนิดๆ

"ไม่ได้รู้สึกไปเองหรอก มันเบี้ยวจริงๆ นั่นแหละ หัวน่ะ" ร่างบางช่วยย้ำก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนข้างตุ๊กตาหิมะตัวนั้นแล้วช่วยจัดหัวให้เข้าที่ "นายตาเขรึไง ?"

"ฮะๆ สงสัยผมคงต้องไปวัดสายตาสักหน่อยซะแล้วสิครับเนี่ย"

"...ว่าแต่ไอ้ของแบบนี้เนี่ย..." ฮิบาริหย่อนตัวลงนั่งกอดเข่าข้างๆ หิมะก้อนใหญ่ก่อนจะเอ่ยปากออกมา

"หืม ?" อีกฝ่ายนั่งลงตรงหน้าคนที่ตัวเล็กกว่าบ้าง

"...จะทำไปทำไมกัน ทั้งๆที่พรุ่งนี้เจ้านี่ก็อาจจะละลายไปจนหมดแล้วแท้ๆ ...แล้วมันจะมีอะไรเหลือไว้อีกล่ะ"

"หึหึหึ คุณนี่สงสัยอะไรได้น่ารักดีจริงๆ นะครับ" ฝั่งคนที่ถูกยิงคำถามใส่แอบหัวเราะคนเดียวอยู่ในลำคอ

"ก็แล้วมันไม่จริงรึไง"


"ถึงพรุ่งนี้คุณตุ๊กตาหิมะที่อยู่ตรงหน้าผมกับคุณจะละลายไปจนหมด แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เหลืออะไรไว้สักหน่อยนี่ครับ..." ริมฝีปากของคนตอบคลี่ยิ้มเล็กๆ อย่างอ่อนโยนและอบอุ่นราวกับจะละลายเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาให้หลอมเหลวไป "...ถึงจะไม่มีสิ่งที่สามารถจะยืนยันได้ แต่ความทรงจำของช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับคุณในตอนนี้ ...สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับตัวผม ....ไม่มีวันละลายหายไปแน่นอนครับ"


...คุณคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับผม...


...เพราะคุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมเลิกเดียดฉันท์โลกมนุษย์ที่แสนโสมมนี้...


"...ถ้างั้นก็ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยแล้วกัน" พอได้รับคำตอบ จู่ๆ คนถามก็เงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมหวานหลบเลี่ยงอีกฝ่ายด้วยความร้อนรนเล็กๆ ที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว มือเย็นเฉียบที่เปลือยเปล่ายื่นออกมาแตะผิวแก้มอุ่นๆ ของคนที่นั่งกอดเข่าอยู่เบื้องหน้า ร่างบางหลับตาปี๋เมื่อใบหน้าคมของเจ้าของนัยน์ตาต่างสีชวนหลงใหลที่ฉายแววเอาจริงเลื่อนเข้ามาประทับรอยจุมพิตลงบนเปลือกตาบางที่ทาบปิดก่อนกระซิบเบาๆ ข้างหู


"ช่วยหลับตาสักครู่นะครับ"


...แม้จะเพียงน้อยนิด ...แต่โลกของผมก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเพราะคุณ...


นัยน์ตาสีนิลที่เคยแข็งกร้าวมาตลอดกลับไหวระริกในความมืดที่มีเพียงแสงสลัวๆ คอยส่องให้เห็นรอบข้าง แพขนตาที่แผ่ยาวหรี่ลงจนเปลือกตาแทบทาบปิดเพราะความรู้สึกที่ทำให้อ่อนไหวยามริมฝีปากแนบชิดกัน อุณหภูมิที่สูงขึ้นแล่นไปทั่วร่างจนทรมาน ขัดแย้งอย่างรุนแรงกับอุณหภูมิรอบกายที่หนาวแทบจะติดลบ ลมหายใจติดขัดอย่างไม่รู้สาเหตุเมื่อถอนจูบนั้นออก มือเล็กๆ ใต้ถุงมือที่ห่อหุ้มเอาไว้ยึดชายเสื้อแจ็คเก็ตของเด็กหนุ่มร่างสูงเอาไว้เมื่อเขาเปลี่ยนมาซุกใบหน้าลงข้างลำคอยาวระหง ทำเอาริมฝีปากอิ่มกลั้นเสียงครางหวานแผ่วเอาไว้ไม่อยู่

"พอได้แล้ว" เจ้าของใบหน้าคมหวานที่แดงก่ำดันร่างตรงหน้าออกเบาๆ จนอีกฝ่ายนึกเอ็นดูกับการกระทำของคนรักของตน ทั้งๆ ที่ยังแอบนึกเสียดายอยู่บ้าง

"แหม น่าเสียดายจังนะครับ ผมออกจะชอบเสียงครางของคุณแท้ๆ" ดูท่าทางเด็กหนุ่มคนนี้จะมีความสุขกับการแกล้งหยอกคนอื่นเล่นเสียจริงๆ

"ลามก... อ๊ะ ! เมื่อกี้.." ฮิบาริอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสิ่งหนึ่งพากผ่านฟากฟ้าหายลับไป

"มีอะไรหรือครับ ?" คนที่เพิ่งถูกต่อว่าถามขึ้นพลางหันไปมองทางเดียวกันกับคนข้างๆ

"...ดาวตกน่ะ"

"ไม่ขอพรหรือครับ เคียวยะ.."

"...ไม่ทันหรอก ไอ้การที่จะกล่าวความปรารถนาในใจให้ครบสามรอบก่อนที่ดาวตกจะหายไปน่ะ ใครมันจะทำได้กัน" ทั้งที่ดวงตายังเหม่อมองจับจ้องที่ปลายฟ้า แต่ริมฝีปากกลับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้สิ้นหวังเสียอย่างนั้น

"อา... นั่นสินะครับ ...ความเป็นจริงเนี่ยมันช่างโหดร้ายจริงๆ นะครับ" แม้จะทำให้สิ้นหวัง แต่ความเป็นจริงมันก็เป็นเช่นนั้น

"แต่ถึงจะทำได้จริงๆ พระเจ้าคงไม่รับฟังคำขอร้องของคนตัวเล็กๆ อย่างพวกเราหรอก..."

"ฮะๆ ฟังดูน่าสมเพชยังไงก็ไม่รู้นะครับ มนุษย์อย่างพวกเราน่ะ ...ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ายังไงความปรารถนาที่ร้องขอก็ไม่มีวันเป็นจริง ...แต่ก็ยังจะเชื่อต่อไป.."

"แล้วนายล่ะ มุคุโร่ ไม่มีอะไรที่อยากขอมั่งเลยรึไง ?"


"คนบาปหนาอย่างผม มีสิทธิ์อ้อนวอนกับพระเจ้าด้วยหรือครับ ?"


"...อาจจะทำได้ก็ได้นะ" คนตัวเล็กกว่ายิ้มให้น้อยๆ แสงนวลที่สาดส่องจากบริเวณโดยรอบอาบผิวขาวผ่องที่มีเส้นผมสีถ่านคลอเคลียข้างแก้มช่างดูงดงามเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ พาลทำเอาอีกฝ่ายถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ พลางคิดว่าถ้าคนที่กำลังยิ้มให้เขาในตอนนี้มีปีกสีขาวสยายอยู่กลางแผ่นหลังละก็ อาจจะเป็นทูตสวรรค์ที่ลงโปรดเขาจริงๆ ก็ได้


...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผมก็ยังมีสิทธิ์ที่จะทำความปรารถนาให้เป็นจริงได้ใช่ไหมครับ ? ...

...แม้มือผมจะเปื้อนเลือดของผู้คนมามากมาย ...แต่จากนี้ไป...


...ผมก็จะยังสามารถมีความสุขได้งั้นหรือครับ ? ...


"เคียวยะครับ..."


...สิ่งที่ผมปรารถนามาจนถึงตอนนี้น่ะ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปทีละน้อย...


"สิ่งที่คุณปรารถนาน่ะ.."


...จนถึงตอนนี้ สิ่งเดียวที่ปรารถนา...


"...ขอให้ผมได้ทำให้มันเป็นจริงได้ไหมครับ ? ให้ผม...เป็นดาวตกของคุณเพียงคนเดียวได้หรือเปล่าครับ ?" เสียงนั้นบางเบาเสียยิ่งกว่าสายหมอกที่สลายไปในยามรุ่งอรุณของเช้าวันใหม่ แต่กลับฟังดูหนักแน่นจนทำให้รู้สึกหวั่นไหว


...คือรอยยิ้มของคุณเท่านั้น...


"แม้ตอนนี้ผมจะยังทำอะไรได้ไม่มากมายนัก แต่ถ้าเพื่อคุณล่ะก็..."

"ฉันน่ะเอาแต่ใจนะ" ฮิบาริพูดพลางลุกขึ้นยืนโดยหันหลังให้ "...จนกว่าจะถึงวันที่ความปรารถนาของฉันจะเป็นจริง นายจะทนได้หรือเปล่า ?"

"ครับ..."


"จะไม่หายไปจากฉันจริงๆ ใช่ไหม ?" คำถามที่ถามวนเวียนซ้ำไปมาถูกกลั่นกรองออกมาอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในแววตาที่วกกลับมามองเพียงชั่วครู่


"ดาวตกบนฟ้าน่ะ อาจจะอยู่กับคุณเพียงเสี้ยววินาที ...แต่ผมน่ะ ...ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ก็จะยังอยู่ตรงนี้ตลอดไปครับ..."
______________________________

...แม้รู้ตัวดีว่าสักวันจะต้องสูญสลายไป...

...แต่ขอแค่ในตอนนี้ เวลานี้ ...นานแสนนานเท่าที่ผมจะสามารถทำได้...

...แม้ตัวผมที่เป็นดั่งสายหมอกจะค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย...

...แม้เมฆาเช่นคุณจะลอยสูงขึ้นไปจนถึงวันที่ผมไม่อาจไล่ตามได้...

...ผมก็อยากจะทำให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริง...


...แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ถึงความปรารถนาของคุณ...

...แต่เพื่อที่จะทำให้คุณสามารถยิ้มได้อีกครั้ง...


...แม้สายหมอกจะจางหาย ...แต่ผมจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป...

-FINISH-

อ่า เช่นเคยค่ะ...
ภาพประกอบ ...ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะใช้ประกอบเรื่องนี้หรอกนะคะ (ก็แค่วาดสนอง NEED ตัวเองล้วนๆ ฮ่าๆๆ)
เพราะงั้นก็เลย... ลืมลงสีถุงมือค่ะ - - (ลืมไปแล้วด้วยว่าตอนแรกกะจะให้มีถุงมือด้วย ความจำสั้นค่ะ - -)



จิ้มที่รูปเพื่อดูขนาดเต็มๆ ค่า

ขอบคุณที่อ่านมาจนจบค่ะ รักคนอ่านนะคะ จุ๊บๆ ^^

8059 6918 10051 XS D18 RL

Bunsai!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ชอบอ่า

หวานดี เราชอบคู่นี้มากกกกเลยนะ

กุ๊กกิ๊กดีอ่า



เพราะมันเหมือนกับว่าทั้งคู่ มีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหาย แล้วก็คอยเติมเต็มซึ่งกันและกัน ซึ่งถือเป็นคู่ที่น่าจิ้นอีกคู่หนึ่งเลยทีเดียว ( แต่ทำไมมีแต่คนจิ้นให้ฮิบาเมะกะมุอ่า )

ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีใครอุดหนุนฟิคนี้ก็ลองแต่งตอนยาวดูดิ ( ติด ซะแล้ว)

เพราะเราอ่าชอบคู่นี้มากกกเลยนะ มากจริงๆ

ยิ่งแบบแนวหวานที่ทั้งคู่แม้จะไม่ถูกกัน แต่ก็จะคอยโอบอุ้มซึ่งกันและกันเสมอ น่าร๊ากกกกกกก

6918 บันไซ !!!!!!!!!!!!!!!!
ท่าน มุ หล่อ โฮกกกก ~~
ท่าน ฮิ ก็ น่าร๊ากกกกก ~~

เหมือนต่างคนคอยเติมเต็มให้กันและกัน
ชิชิชิ ~!!! ,, อยากอ่าน ฟิคยาวนะ
แต่ D27 รึ ?? ขอคิิดดูก่อนน

ปล. ขอ XS บ้าง เน๊ !!!!

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

6918 น่ารักได้ขนาดนี้เลยรึเนี่ย!!!! =[]=

ชอบอะค่ะ =3=

ประทับใจจังเรยยยยยยยยยยยยยย

ดาวตกกกกกกกกกกกกกก....อร๊างงงงงงงงงงงง

พลอตก้อน่ารักด้วยค่ะ...บทพูดก็ได้ใจมากเลย...

"...ทำไมถึงพูดว่าอยู่ข้างๆ ฉันตลอดไปไม่ได้ล่ะ ?"

เจ้าช่วยยยยยยย ฮิพูดน่ารักเเบบนี้ จับกดไปเลยเท้อ!!!!~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ไรกร๊านนนนนนนนนนนน

มุก้อสุภาพน่ารักเหลือเกินนนน

รอเรื่องต่อไปนะคะ...=3=

(ลงเเดง)

น่ารักชะมัด

ทำไมรู้สึกว่ามันเศร้าๆ พิกลนะ

อ๊า~ ในที่สุดก็สอบเสร็จสักที (หลุดพ้นๆ ฮ่าๆๆ)
ตอบคอมเม้นต์ค่า >w<

----------

ท่าน yoyopo03

อืม 6918 นี่เราก็แต่งฟิคยาวอยู่เรื่องนึงนะคะ ถ้าเรื่องอื่นก็คงต้องคิดพลอตก่อนล่ะคะ (เพิ่งสอบเสร็จหัวตื้อหมดเลยคิดไม่ออก ฮ่าๆๆ)
ส่วนตัวแล้ว 6918 นี่ก็เป็นคู่ที่เราชอบที่สุดล่ะค่ะ ถึงไม่ค่อยมีใครอุดหนุนเราก็จะแต่งอยู่ดี (อ่ะนะ = =")
ขอบคุณที่อ่านฟิคของเรานะคะ แล้วก็ขอฝากเรื่องต่อๆ ไปด้วยนะ ^^


ท่าน fonez-a

ไม่เป็นไรค่ะ คิดนานๆ ก็ได้ค่ะ 555+
XS นี่มีโครงการจะแต่งอยู่เหมือนกันค่ะ (ชอบคู่นี้เหมือนกันค่ะ แอบหลงรักป๋า ฮ่าๆๆ)
(กำลังคิดว่าจะแอบๆใส่ลงไปในเรื่องที่แต่งอยู่ตอนนี้ดีมั้ย =w=)
แต่อาจจะเป็น ONESHOT ก่อนนะคะ (กำลังพยายามคิดพลอตอยู่ค่ะ)
ขอบคุณที่อุดหนุนฟิคเราค่า ^^ ขอฝากเรื่องต่อๆ ไปด้วยนะคะ


ท่าน tatas_tab

โอ๊ะ อันนี้เห็นด้วยอย่างแรงเลยค่ะ ฮิบะน่ารักน่าฟัดมากกกก >w<
(แต่งเองชอบเอง ฮ่าๆๆ)
ขอบคุณที่สนใจฟิคเรานะคะ ขอฝากเรื่องต่อๆ ไปด้วยนะคะ ^^


ท่าน Seran

เอ่อ ความจริงเราตั้งใจจะแต่งให้ออกมาเป็นแนวนั้นแหละค่ะ
แต่ไหงพอแต่งจบแล้วมารู้สึกตัวว่ามันหวานจัง ? 555+
ขอบคุณที่อ่านฟิคเราค่า~ ^^ ขอฝากเรื่องต่อๆ ไปด้วยเน้อ

แต่งใหม่เลย เอาคู่นี้ แต่เป็นเรื่องยาวอ่า แต่งหนุกดี ชอบ ( คู่นี้ยิ่งหายากอยู่ ทั้งๆที่เราชอบคู่นี้รองลงมาจาก 8059 10051 แท้ๆ )

6918!!! คู่นี้ช่างหาอ่านยากค่ะ คึคึคึ *-*
แอบดีใจที่มีคนแต่ง ปลาบปลื้มสุดๆไปเลยนะเนี่ย ฮาาา

คุณฮิน่าร้ากกกก อั๊งงง น่าแกล้งสุดๆไปเลยค่ะ ฮื้ออออออ >_<

มุคุโร่หล่อออออ พระเอกอย่างแรงงงง ไม่ไหวแล้ว ทำตัวแบบนี้ก็เป็นด้วย อะฮั้งงงง

ชอบตอนท้ายมากมายค่ะ บรรยายได้เห็นภาพสุดๆว่าสองคนนี้รักกันแค่ไหน
โอรยยยยยย คู่นี้ช่างสุดยอดด หวานได้อีกค่ะ หวานโฮกกก

ปล.แล้วแต่งอีกนะค้า ^^

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!! *[]*

ไม่น่าเชื่อว่า 6918 ก็หวานน้ำตาลยังอายแบบนี้ได้!! >_< เพราะปกติฟีลคู่นี้มันมักจะเป็นแบบ SM ไม่ก็รักต้องฆ่านี่เนอะ (ฮา)

คุณฮิโมเอะมากมาย สับปะรดก็ช่างเป็นสุภาพบุรุษ(ที่ชอบฉวยโอกาส)ซะเหลือเกิ๊น~~!!!!


ถึงใครๆเค้าจะแห่ไปอ่าน 1869 กัน แต่อิมารุยังปักใจรัก 6918 อยู่นะคะ!!! จะติดตามฟิคคู่นี้ของท่านทุกเรื่องเลยค่า~~~ >[]</

มาช้าเล็กน้อยเพราะพักเครื่องช่วงสอบ (ตอนนี้มาอู้งานแทน)

ไม่มีเลือด!!! ไม่มีฉากบู๊!! ไม่มีSM!!!

6918 ทำด้ายยยยยยยย~ เก๋กูด = =b!!

หวาน น่ารัก อิอั๊ง (แต่ยังแฝงไปด้วยความหื่น 555+)

คุณฮิโมเอ้~~~~~~ น่าแกล้งไม่ไหวแล้ว สับป้าตามใจน้องนางมากมาย~~~



6918 หรือ 1869 ข้าน้อยรับwfhหมด ขอแค่คู่นี้เป็นพอ (ริบะได้ยิ่งดี กรั่กๆ)

เมฆหมอกเค้าคู่กันครับ เคะๆๆ

ขอจิ้มโหลดBGMล่ะน้า~ หุหุหุ

แอร๊ยยยยยยยยยย คุณฮิใส่เสื้อแบบนั้นคงน่ารักแหละ~ >w< (พูดถึงเสื้อไหล่เปิดกว้างก็แอบนึกภาพลุงไหในPV Dive to Blueทุกที =w=" ) คุณฮิก็ยอมใส่มาซะด้วย!!! สุดยอด!!!!!! (อนึ่ง คุณฮิมักจะใส่ชุดนักเรียน 55+)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คุณฮิในฟิกนี้นี่โอนอ่อนสุดๆไปเล้ยยย ยอมมุคุ้วเพียงคนเดียววว

จริงๆแล้วรู้สึกว่าจะเป็น 6918 ที่ชอบมากๆเลย (ถึงแม้จะหวานจนไม่น่าเชื่อก็เถอะ 55+)

"...ถึงจะไม่มีสิ่งที่สามารถจะยืนยันได้ แต่ความทรงจำของช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับคุณในตอนนี้ ...สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับตัวผม ....ไม่มีวันละลายหายไปแน่นอนครับ" << โดนครั้งที่หนึ่ง!!!

"คนบาปหนาอย่างผม มีสิทธิ์อ้อนวอนกับพระเจ้าด้วยหรือครับ ?" << อยากตะครุบสัปป้าด้วยความรัก!!! โดนครั้งที่สอง!!

ตอนจบนี่มันให้ลางโศกๆในอนาคตมาเลย TwT

ภาพนี่น่ารักดีนะ >w<,, สัปป้าใส่หมวกแบบนั้นน่าร๊ากก (ไม่เห็นหัวสัปปะรด.... อันนั้นไม่ใช่ประเด็นแระ 555+) ไหล่คุณฮิแลดูเนียนมว๊ากกก