•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AU Fiction : ROCK your world, ROCK my world! ～lost melody～
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x TYL!Hibari), OC18 (Original Character x TYL!Hibari), TYL!8059 (TYL!Yamamoto x TYL!Gokudera)
Rate : NC-17
Category : BL, Drama, Angst, Romance

1st Song [Pieces]

“เฮ้อ~ ถึงสักที~”

เสียงนั้นลอดออกมาจากปากของชายหนุ่มผู้ที่เพิ่งก้าวขาลงมาจากรถตู้ที่ติดฟิล์มสีดำทึบไว้รอบด้าน ประตูรถถูกเลื่อนเปิดให้กว้างออกหลังจอดนิ่งสนิทลงที่หน้าประตูทางเข้าด้านหลังของตัวอาคารแห่งหนึ่ง ร่างของคนห้าคนเดินออกมาจากตัวรถ ใบหน้าของพวกเขาต่างถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดสีทึบบ้าง หมวกแก๊ปบ้างราวกับมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง บางคนสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่ดูเหมือนจะเอาไว้ใช้สำหรับบรรจุเครื่องดนตรีหลากชนิด จากนั้นหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับจึงก้าวตามลงมาแล้วร้องบอกกับกลุ่มคนในการดูแลของตนให้รีบๆ เข้าไปในตัวอาคารนั้น

“...พวกเธอรีบๆ เข้าไปได้แล้วล่ะ ต้องไปเตรียมตัวด้วย”

“ครับผม~” ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งน่ามองเอ่ยรับคำออกมาเช่นนั้นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะพาร่างที่ไม่ได้มีภาระต้องแบกข้าวของอะไรอื่นเดินนำหน้าอีกสี่คนเข้าไปในตัวสิ่งก่อสร้างนั้น ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่มีไม่มากนักจนมาถึงห้องที่เป็นจุดหมาย เขาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูบานที่อยู่ตรงหน้าแล้วเปิดเข้าไป

ถัดไปจากประตูบานนั้นเล็กน้อย มีป้ายขนาดไม่ใหญ่มากนักติดอยู่ข้างผนัง ตัวอักษรภาษาอังกฤษสีทึบที่ฝังแน่นอยู่คือคำว่า ‘DRASTIC SLAVER’ ซึ่งเป็นชื่อของวงดนตรีวิชวลร็อคที่เพิ่งเมเจอร์เดบิวต์ไปเมื่อไม่นานมานี้และกำลังได้รับความนิยมอย่างล้นหลามไปทั่วทั้งประเทศ


“อ้าว ซาคุยะคุง มาแล้วหรือเนี่ย รีบๆ มาแต่งหน้าเลย เร็วๆ เข้า” เสียงของคนคนหนึ่งร้องทักขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงเดินตัวปลิวเข้าไปในห้องนั้น ใบหน้าคมคายที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีน้ำตาลแดงยาวประบ่ารีบหันไปทางต้นเสียงทันที

“คร๊าบๆ ...พวกนายก็รีบๆ ไปแต่งหน้าแต่งตัวได้แล้ว” เสียงที่เปล่งกังวานออกมานั้นกล่าวตอบรับก่อนจะหันไปเร่งเพื่อนร่วมวงของตนที่ยังคงเอื่อยเฉื่อยเอ้อละเหยลอยชายอยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินดังนั้นแล้วอีกคนจึงเริ่มแย้งหยอกขึ้นมา

“..ซาคุจัง มาออกคำสั่งกับหัวหน้าวงอย่างฉันได้ยังไง ใครสั่งใครสอนให้ทำแบบนี้เนี่ย”

“ฉันก็สอนตัวฉันเองนี่แหละ ...หัวหน้าวงมันเอื่อยเฉื่อยแบบนี้ก็ยอมถูกนักร้องนำอย่างฉันสั่งสอนซะบ้างแล้วกัน ฮ่าๆๆ” แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะรื่นขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายหลังจบบทสนทนานั้นลง แต่แล้วดวงตาคมสีน้ำตาลไหม้ก็พลันเหลือบไปเห็นอาการที่แปลกไปของเพื่อนร่วมวงจึงเอ่ยถามขึ้น


“สีหน้าไม่ดีเลยนะเคียวยะ เป็นอะไรหรือเปล่า ?” ซาคุยะเดินเข้าไปหาคนที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจกบานใหญ่ ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกต่อคนตรงหน้านั้นดูกังวลขึ้นมาเล็กน้อย “...หรือว่านิ้วยังเจ็บอยู่อย่างนั้นเหรอ เล่นเบสไหวไหม ?”

“ฉันสบายดี ...ไม่ต้องมายุ่ง..” แต่แล้วความหวังดีนั้นก็กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเหมือนเช่นทุกครั้ง ฮิบาริ เคียวยะนั่งลงเพื่อเตรียมตัวแต่งหน้าให้พร้อมขึ้นเวทีคอนเสิร์ตพลางตอบกลับอย่างไม่คิดใส่ใจ ทั้งที่นิ้วชี้ข้างขวายังเจ็บระบมอยู่ไม่น้อยแต่ก็ยังคงปากแข็งเช่นเคย ได้ยินเช่นนั้นแล้วจึงถอนใจช้าๆ กับความดื้อด้านของเพื่อนร่วมวงที่ยังคงไม่ลดลง ก่อนจะเดินกลับไปหาช่างแต่งหน้าส่วนตัวแต่ก็ยังมิวายทิ้งท้ายเอาไว้อีกเล็กน้อย

“...ถ้าเล่นไม่ได้ก็อย่าฝืนล่ะ ...เคียวยะ”


แล้วเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังแว่วขึ้นมาจากทางประตูที่พวกเขายืนหันหลังให้

“เอ้าๆ ชินจิ คุยกับซาคุยะเรียบร้อยแล้วก็รีบไปแต่งหน้าสิยะ ...โกคุเดระกับยามาโมโตะด้วย เร็วๆ เข้า เดี๋ยวต้องไปเช็คเสียงบนเวทีก่อนเริ่มคอนเสิร์ตอีกนะ”

“...อ้าว คุณผู้จัดการ มาเมื่อไรล่ะเนี่ย ไม่เห็นรู้สึกตัวเลย ฮ่าๆๆ” ยามาโมโตะ ทาเคชิหัวเราะกลบเกลื่อนขึ้นมาก่อนจะรีบแยกย้ายกับอีกสองคนไปแต่งหน้าแต่โดยดี ก็ผู้จัดการวงของพวกเขาน่ะ พอโกรธขึ้นมาแล้วก็น่ากลัวยิ่งกว่าอะไรเสียอีกนี่นา

“เฮ้อ เจ้าพวกนี้เนี่ย ต้องให้เตือนอยู่เรื่อยเล๊ย~” ผู้จัดการวงบ่นพึมพำอยู่กับตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะออกไปยังด้านหน้าเวทีที่มืดสนิทเพื่อเช็คสภาพโดยรอบให้ลงตัวโดยทิ้งชายหนุ่มทั้งห้าคนเอาไว้ที่นี่อย่างไม่คิดใยดี
_____________________________

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งบทเพลงที่บรรเลงบนเวทีหลงเหลือเป็นเพลงสุดท้าย แสงไฟหลากสีสันค่อยๆ วูบดับลงอย่างเชื่องช้าจนรอบข้างมืดมิด ขณะที่บรรดาสมาชิกในวงต่างยังคงยืนอยู่ประจำที่ของตนโดยไม่ได้ผละหนีไปไหน จากนั้นแสงสว่างที่มองดูนวลตากว่าเคยก็กลับสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง เรียกเอาเสียงโห่ร้องยินดีจากบรรดาผู้ชมที่ละลานตาในโดมที่กว้างสุดลูกหูลูกตาได้อย่างล้นหลามก่อนจะค่อยๆ เงียบกริบลงเพื่อรอฟังเพลงอีกเพลงหนึ่งซึ่งเป็นเพลงสุดท้ายในลิสต์ของคอนเสิร์ตครั้งที่สองนี้

รอยยิ้มบางๆ เปื้อนบนใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกแต่งแต้ม เหงื่อไคลไหลซึมบนผิวกาย เขากระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วบางลงกับไมโครโฟนที่ติดอยู่กับขาตั้งตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง

“...เพลงนี้ ..เพลงสุดท้ายแล้วนะครับ” ดวงตาที่กลับกลายเป็นสีชาดเพราะคอนแทคเลนส์ที่ตนสวมใส่หรี่ลงเล็กน้อยอย่างอ่อนโยน ซาคุยะเหลียวมองคนที่อยู่ด้วยกันบนเวทีแห่งนี้เพียงครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อครั้นสบตากับมือเบสหนุ่ม ดวงตาสีดำขลับที่บัดนี้กลายเป็นสีอเมทิสต์ด้วยเหตุผลเดียวกันกับเขานั้นก็กลับเลี่ยงหลบไปเสียเฉยๆ ราวกับไม่อยากจะสบตาด้วย นักร้องหนุ่มจึงลอบถอนใจเบาๆ อีกครั้งแล้วหันกลับไปทางด้านหน้าเวที


“..ถ้าทุกคนตั้งใจฟังกันล่ะก็ ...ผมจะดีใจมากครับ”


เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้น กีตาร์ของยามาโมโตะเริ่มนำมาพร้อมๆ กับกลองของชินจิที่คอยคุมจังหวะ เสียงทุ้มหน่วงจากเบสของฮิบาริกับโน้ตดนตรีที่ติดจะหวานเศร้าจากคีย์บอร์ดที่ถูกบรรเลงผ่านปลายนิ้วของโกคุเดระ ฮายาโตะต่างเข้ามาช่วยเสริมบทเพลงให้กลมกล่อมยิ่งขึ้น

แล้วจากนั้น เสียงร้องที่บอกเล่าเรื่องราวของเพลงสุดท้ายก็แว่วดังขึ้นตามมา...


...ได้โปรดอย่าร่ำไห้เลย ...ดวงเนตรที่แสนสำคัญเอ๋ย...
....แม้จะต้องเศร้าโศกเสียใจ ...ก็อยากจะให้ยอมรับมัน
...ขอให้เป็นเช่นนั้น เป็นอย่างเช่นที่คุณเป็นต่อไปเถอะนะ...

...ผมทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่แสนรักนั้นหม่นหมองไปเสียแล้ว ...ขอโทษนะ...
...ไม่ว่าจะอธิษฐานสักเท่าไร แต่กาลเวลาเหล่านั้นกลับไหลเร็วเกินไป...
...ไกลแสนไกล ...ไกลเกินไป ไกลเกินกว่าจะหมุนเวียนผันกลับมาได้อีก...


ถ้อยคำที่แสนหม่นเศร้าเหล่านั้นคลอไปกับเมโลดี้ของบทเพลง ฮิบาริละสายตาจากเครื่องดนตรีในมือก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของนักร้องนำที่ยืนห่างออกไปอยู่ตรงที่ที่ใกล้กับคนดูมากที่สุดเพียงชั่วครู่ ซาคุยะที่เคลื่อนไหวกายเพียงเล็กน้อยขณะที่ขับขานเพลงนี้ มือเบสหนุ่มร่างบางเพียงแค่ไม่อาจเข้าใจถึงเหตุผลที่นักร้องนำของวงเลือกเปลี่ยนเพลงนี้ที่แต่เดิมอยู่ในช่วงกลางของคอนเสิร์ตให้มาเป็นรายการท้ายสุดที่จะเล่นอย่างหัวชนฝาทั้งๆ ที่ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรเลย เพราะแม้แต่เขาเองก็ยังคิดว่าเพลงที่เล่นเป็นรายการสุดท้ายควรจะเป็นเพลงที่ฟังแล้วสดใสกว่านี้เสียด้วยซ้ำ

แต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ยังคงบรรเลงเพลงต่อไป ...ทั้งที่ไม่อาจล่วงรู้ถึงจิตใจที่ปิดบังเอาไว้ของคนตรงหน้าได้แม้เพียงนิด ...นิสัยเปิดเผยของเขาไม่ได้ช่วยให้ล่วงรู้สิ่งใดเพิ่มขึ้นได้เลย


...ประกายแสงอ่อนละมุนนั้นคอยแต่งแต้มสีสัน...
...วันเวลาผันเปลี่ยนราตรีกาลให้เป็นดั่งภาพฝัน...
...เพราะฉะนั้น ...ลืมตาขึ้นเถอะนะ



...ข้างกายคุณจะมีดอกไม้ดอกใหม่เบ่งบานขึ้น...
...ทอประกายเจิดจ้า ...ท่ามกลางแสงอาทิตย์นั้น


...ไม่ว่าจะเนิ่นนานเท่าไร ก็อยากจะปกป้องคุณเช่นนี้เรื่อยไป...
...แต่ว่า ..ไม่เป็นไรหรอกนะ
...เพราะยังต้องมีคนที่รอคอยอุ้งมือที่อ่อนโยนนั้นอยู่แน่ ...เงยหน้าขึ้นสิ...


ไม่ใช่เพียงแค่ฮิบาริเท่านั้น คนอื่นๆ ในวงอย่างชินจิที่เป็นหัวหน้าวงกับยามาโมโตะก็ยังรู้สึกแปลกไปกับการกระทำในครั้งนี้ของเพื่อนร่วมวงเช่นกัน หรือแม้กระทั่งโกคุเดระที่ไม่ค่อยถูกโรคกับนักร้องนำเท่าไรนักก็ยังคงสัมผัสได้ แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็พยายามไม่คิดอะไรมากแล้วทำหน้าที่ของตนต่อไป เพื่อให้คอนเสิร์ตที่ซาคุยะให้ความสำคัญมากเกินกว่าครั้งไหนๆ ผ่านลุล่วงประสบความสำเร็จไปด้วยดี


...อา ...เศษเสี้ยวของผม...
...จงกระพือปีกบินไปอย่างเข้มแข็งให้สุดแรง...
...ข้ามผ่านผืนทะเลกว้างโดยไม่หวนกลับ ..อย่างเช่นวันคืนที่แสนสว่างไสวชั่วนิจนิรันดร์...


ซาคุยะก้าวขาเดินไปหาเพื่อนร่วมวงที่ยืนเล่นเบสอยู่ห่างออกไป คว้าไมค์ติดมือมาพลางร้องเพลงนั้นไปเรื่อยตามที่ตนเองได้แต่งไว้ ฮิบาริเงยหน้าขึ้นมองอย่างนึกสงสัยเล็กๆ ที่จู่ๆ อีกคนก็เข้ามาประชิดตัว แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรู้สึกประหม่าขึ้นมา ดวงตาสีแดงราวกลีบกุหลาบหรี่มองอย่างเจ้าเล่ห์พลางเหยียดยิ้มบางๆ ไล้เรียวนิ้วที่ประดับด้วยแหวนเงินไปตามใบหน้ามนของคนตรงหน้าที่เริ่มทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะเปล่งประโยคหนึ่งในเนื้อเพลงออกมา...


...เพราะมีคุณ ..ชีวิตของผมจึงยังคงอยู่ตราบกาลนาน...


หลังจบประโยคนั้น คนที่เข้าหาเมื่อครู่ก็รีบฉวยโอกาสหอมแก้มร่างตรงหน้าที่ยังคงนิ่งงันอยู่ทันทีโดยไม่ทิ้งช่วงให้ตั้งตัวแม้แต่น้อย เรียกเสียงกรี๊ดจากกลุ่มผู้ชมที่มีแต่สาวๆ ให้ดังระงมขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก จากนั้นจึงรีบหนีกลับไปประจำที่ของตนโดยเร็วเพราะกลัวจะโดนเบสของคนตัวเล็กฟาดใส่เอาเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาแล้ว แต่แล้วสุ้มเสียงอันทรงเสน่ห์ก็กลับแห้งผากอ่อนแรงลงไปโดยไร้สาเหตุ ร่างสูงโปร่งชะงักงันไปเล็กน้อย แล้วจึงหยุดนิ่งลงเพียงชั่วครู่ก่อนขับขานบทเพลงต่ออีกครั้ง

ทางฝ่ายคนที่ถูกทำเช่นนั้นลงไปกลับเพิ่งรู้สึกฉุนเอาเมื่ออีกคนหนีกลับไปข้างหน้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าเรื่องเมื่อครู่ก็เป็นแค่แฟนเซอร์วิสบริการกลุ่มคนดูของพวกเขาที่ดันมีแต่ผู้หญิงทั้งๆ ที่เป็นวงร็อคเช่นนี้เท่านั้น แต่เขาก็กลับอดคิดมากเรื่องนี้ไม่ได้ จนบางครั้งก็รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองอาจจะเป็นคนขี้กังวลไปแล้วแน่ๆ


...จะไม่ให้คิดมากได้ยังไง ..ก็มีแฟนเซอร์วิสกี่ครั้ง ซาคุยะก็เล่นเล็งแต่เขาทุกครั้ง ...คนอื่นในวงก็มีแท้ๆ...

...แถมยังเคยโดนกระทั่ง ..จูบปาก... ไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว แม้ทุกครั้งจะจบลงด้วยการที่นักร้องนำถูกซ้อมน่วมจนแทบจะร้องเพลงทำมาหากินไม่ได้ไปสองสามวันก็ตามทีเถอะ


...เพื่อไม่ให้จิตใจของผมต้องเหี่ยวเฉาไปเพราะความคิดคำนึงถึงที่ท่วมท้นนี้...
...เพราะวันพรุ่งนี้ที่กำลังมาเยือนอย่างช้าๆ กำลังค่อยๆ เลือนหายไป...



...เศษเสี้ยวของผม...
...จงกางปีกโผบินออกไปอย่างแข็งแกร่ง ..ข้ามผ่านผืนท้องทะเลกว้างไกลโดยมิต้องหวนกลับเสียเถิด...


ดนตรียังคงบรรเลงต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะเงียบลง บทเพลงสุดท้ายในครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแม้จะติดขัดบ้างเล็กน้อย เจ้าของดวงเนตรสีชาดที่ถูกแต่งแต้มขึ้นหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงที่หลังไมโครโฟนที่ขยายเสียงของตนออกไปให้กังวาน แม้จะรู้สึกไม่สบายตัวเท่าไรนักเพราะเหงื่อที่ชุ่มเต็มแผ่นหลังแต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้มอย่างเปี่ยมสุข

จากนั้นจึงเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาท่ามกลางหมู่มวลผู้คนมากมาย

“ทุกคนอย่าเพิ่งรีบกลับนะครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”


ฝั่งผู้ชมที่กำลังเก็บข้าวเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับออกไปหยุดนิ่งลงอย่างนึกสงสัย กระทั่งคนในวงที่กำลังจะเดินกลับลงไปหลังเวทีก็เช่นกัน

เสียงที่ขับขานบทเพลงอย่างน่าหลงใหลอยู่เสมอมานั้นกล่าวถ้อยวาจาสุดท้ายออกมาก่อนจะโน้มตัวลงต่ำแทนคำขอบคุณอย่างเหลือล้น ...ประโยคสุดท้ายนั้น ..ทำให้ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในห้วงที่เงียบงันเกินจะหาคำใดมาบรรยายได้

แม้แต่บทเพลงของ ‘DRASTIC SLAVER’ ก็ยังมิอาจสั่นไหวหัวใจของผู้คนมากมายได้ถึงเพียงนี้ ...ไม่ใช่ถ้อยคำที่ทรงพลังอะไรเลย ...กลับเป็นเพียงแค่ ...สุ้มเสียงที่สั่นเครือของชายหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น


“...ผม ..ซาคุยะ จะขอถอนตัวออกจากการเป็นสมาชิกวง DRASTIC SLAVER ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ ...ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา ..และขอโทษ...จริงๆ ครับ”


เป็นเรื่องที่แม้แต่เพื่อนร่วมวงก็ยังไม่อาจล่วงรู้ ...ไม่ว่าใครก็ไม่อาจรู้ได้ ...บางทีจิตใจเขาอาจซับซ้อนเกินไป ..ซับซ้อนเกินกว่าที่เคยคาดคิด

...เพราะบางที ..ตัวเขาเอง ...ซาคุยะ..ก็อาจจะไม่เคยได้คาดคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยก็เป็นได้
____________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไป~

ฟิคใหม่ !!! พลอตพุ่งเมื่อเช้า สดๆ ร้อนๆ !!!
/me โดนตบ แล้วเรื่องที่ค้างไว้ล่ะยะ !!!

อนึ่ง ...วิชวลร็อคก็คือ ..ถ้าจะพูดให้ง่ายๆ ก็คือวงร็อคญี่ปุ่นที่แต่งตัวแต่งหน้าแรงๆ รุงรังๆ(?) นั่นแล คิดว่าคงเคยเห็นกันเนอะคะ ^^
อิเคทล่ะช๊อบชอบ ชอบแต่วงแบบนี้ 555+ (เพื่อนชอบบอกว่าไม่เห็นจะเข้ากับแกเลย 55+)
ก็เลยดีใจอย่างมหาศาลที่ได้เขียนเรื่องที่เกี่ยวกับวงวิชวลแบบนี้ค่ะ TTwTT

เพลงที่ใช้ในตอนนี้คือเพลง Pieces ของ L'Arc~en~Ciel ค่ะ ...มันไม่เห็นจะใช่วิชวลเลย !!!! (แต่มันก็ยังร็อคนะ (ฮา) )
...แต่พอดีตอนแต่งเน็ตล่ม เข้าเว็บอะไรไม่ได้เลยลองคุ้ยๆ ในคอมดู ก็เจอเนื้อเพลงๆ นี้ที่เข้ากับเนื้อหาเป๊ะ เลยยัดใส่ซะเลยค่ะ > <!!!
(เล่นง่ายเนอะ 55+)

ลิงค์เพลง Pieces ค่ะ~
http://www.youtube.com/watch?v=D8aadD98Szc

เรื่องนี้ก็มี OC อีกแล้ว~
ซาคุยะกับชินจิ และอาจจะมีเพิ่ม 55+ (อย่ามีเลยเห๊อะ = =")

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ > <!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ซาคุยะ ชอบเคียวยะหรือเปล่านะ??
เล่นมาแฟนเซอร์วิสกับเคียวยะทุกครั้ง ขนาดอ่านครั้งแรกยังชวนจิ้นเลย
แล้วบรรดาแฟนเพลงที่เห็นบ่อยๆล่ะ ไม่เลือดสาดกันเลยหรือคะ^^

แล้วทำไมซาคุยะคุง ถึงประกาศอย่างนั้นล่ะ
หรือว่าไม่สบาย??หรืออะไรสักอย่าง คงมีสาเหตุที่ซับซ้อนสินะ??

แต่ก็มาหอมแก้มเคียวยะบนเวทีอย่างนี้เพราะรู้ว่าเคียวยะตอบโต้ไม่ได้ล่ะสิ หึหึหึ
แต่ก็เคยโดนเบสฟาดมาแล้วนิ555555555+ฮาที่โดนเบสฟาดเนี่ยล่ะค่ะ

รอเคทจังมาอัพตอนต่อไปนะคะ รู้สึกว่าเช้าๆเคทจังจะเขียนได้แล่นดีจริงๆ
สู้สู้ค่ะ

อ่าว


ไหงมาแนวเศร้างี้อ่า


โฮกกก


โดนเบสฟาด


โดนกระทืบจร้องเพลงไม่ได้


ช่างสมกับเป็นเคียวคุงจริงๆ

แอร๊ย~
วงร็อคแบบนี้ก็แอบชอบค่ะ 555+ ช่วงท่อนแรงๆนี่มันส์สะใจดีจริงๆ>.,<
แฟนเซอร์วิสของวงนี้อยากเห็นอย่างแรงกล้าค่ะ=[]=!! (มีใครถ่ายคลิปไว้รึเปล่านี่!~)
คุณเคียวขา~... ไม่รู้ตัวเลยรึไงคะว่าโดนเต๊ะอั๋งทางอ้อมอ๊ะ!
ถึงจะเป็นแฟนเซอร์วิสก็เถอะนะคะ แต่ซาคุยะซังคิดอะไรรึเปล่าเนี่ยยยย~~~~
ขอตอบคุณเคียวค่ะ ที่ว่า "...จะไม่ให้คิดมากได้ยังไง ..ก็มีแฟนเซอร์วิสกี่ครั้ง ซาคุยะก็เล่นเล็งแต่เขาทุกครั้ง ...คนอื่นในวงก็มีแท้ๆ..."

ก็คุณเคียวน่ารักนี่คะ!!>w<
ใครๆก็อยากจับหอมแก้ม แตะเนื้อต้องตัวเป็นธรรมดาXD...

แถมซาคุยะคงไม่กล้าไปหาหนูก๊กแน่นอน เพราะอาจมีสายตาเขม่นพร้องรังสีอาฆาตจากซีเมนต์ดาร์กเนียนบางคน 55+

รออ่านตอนต่อไปค่ะ!^^

เพิ่งรู้จักวิชวลร๊อคนี่แหละค่ะ พอเจอคำอธิบายแล้วไปไม่ถูกเลย นึกภาพคุณเคียวไม่ออก


โธ่ โดนเค้าเนียนคลอเคลียแล้วค่ะ คุณเคียว

เพลงนั้นก็ยังกับจะมอบให้ท่านนะคะ

...เพราะมีคุณ ..ชีวิตของผมจึงยังคงอยู่ตราบกาลนาน...

...เศษเสี้ยวของผม...
...จงกางปีกโผบินออกไปอย่างแข็งแกร่ง ..ข้ามผ่านผืนท้องทะเลกว้างไกลโดยมิต้องหวนกลับเสียเถิด...

โอย... ละลายไปแล้ว...

...แต่ตะกายขึ้นมาเหลือบดูสมการใหม่เพื่อยืนยันความจำของตัวเอง

6918 (69 ยังไม่มา // เริ่มนอกใจ ไม่อยากให้คุณมุมาเสียแล้ว)

ซาคุซังจะไปไหนน่ะ ทำอย่างกับจะร่ำลาไปไกล แอบขโมยหอมก็แล้ว จูบก็แล้ว จะทิ้งเคียวยะได้ลงคอเหรอ

รอตอนต่อไปค่ะ

อ๋า.....ชอบฟิคแนวนี้อ่ะค่ะ *0* !!!
(ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะว่าข้าน้อยเป็นใครโผล่มาจากที่ใด ...ข้าน้อยเพิ่งสมัครใหม่ **)
แอบปลื้ม ซาคุยะ น้อยๆ
รอ 69อยู่นะคะ >[]< !!

กิสสสสสส~~~

เพลงป๋าไฮด์นี่มันสุดยอดจริงๆเจ้าค่า~~~


มุคุยังไม่โผล่.. ซาคุก้รับคะแนนไปก่อน กิ๊วๆ~

ค้างคา ...

ตอนหน้าจะเป็นเพลงอะไรหนอ หึๆ...

ติดตามค่า~~~~




ป.ล. เห็นชื่อตอนครั้งแรกคิดว่าใช่รึเปล่า.. หนีไม่พ้นป๋าไฮด์จริงๆด้วย >////<~~

คราวนี้มาแนววงร็อค
อร๊าง ง ชอบแนวนี้ล่ะ >o<~!

ซาคุยะเท่อะ ได้ใจไปเต็มๆเลย
ตอนที่หอมแก้มเคียวยะ แน่ใจหรอว่าเซอร์วิสแฟนคลับอะ
ไม่ใช่เซอร์วิสตัวเองหรอ ^^~

มุคุยังไม่ออก ขอแอบเชียร์ ซาคุยะxเคียวยะ ก่อนล่ะกัน ><

จองค่ะๆ > <
ไว้มาตอบเม้นต์ทีหลังนะคะ แฮะๆ ^^"

*คุณดิท*
ื
ตอบเม้นต์ค่ะ~

ท่าน MybodyKiss
แฮ่~ มาแปะตอนใหม่แล้วค่า~


ท่าน kotami
อืมม ซาคุยะจะแอบปิ๊งคุณฮิหรือไม่นั้น ลองจิ้นดูนะคะ เพราะว่าคงเฉลยเรื่องนี้ทีหลังล่ะ ^w^

ฮา นอนจมกองเลือดตายกันไปเป็นแถบๆ เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะนั่น

ส่วนสาเหตุี่ซาคุยะออกจากวงนั้น คืดว่าจะเฉลยเร็วๆ นี้ค่ะ (กะว่าจะเฉลยตอน 2 นี้ก็ลืมจนได้ ฮ่าๆ)
/me โดนตบ

ใช่แล้วค่ะ มีโอกาสต้องรีบคว้าเอาไว้เนอะ หึหึหึ...

มาแปะตอนใหม่แล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ^^


ท่าน isisneptra
ที่มาแนวเศร้า เพราะอิคนแต่งมันแต่งเป็นแต่แบบชีวิตรันทดๆ น่ะคะ (ฮา)

แหม~ ที่คุณฮิเขาเอาเบสฟาดเพราะเขินหรอกค่ะ เลยต้องทำกลบเกลื่อนนนน ~ > <,,
/me ทอนฟาเสย


ท่าน D_akito

อ๊ายยยยย ดีใจที่เจอคนชอบเหมือนกันค่ะ ถึงจะแค่แอบชอบ แต่ก็ยินดีค่า~ > <
/me จับมือๆ


ยกมือเห็นด้วยอย่างแรงกล้าเลยค่ะ > <!!

แอบฮาคำว่าซีเมนต์ดาร์กเนียนแฮะ 555+

มาแปะตอนใหม่แล้วค่ะ ^^



ฮา ตอนแรกเราก็จิ้นภาพคุณฮิแบบวิชวลไม่ออกเหมือนกันค่ะ แต่ก็พอถูๆ ไถๆ ไปได้ (ยังไงล่ะนั่น)


สงสัยตาซาคุยะแอบไปฝึกวิชาเนียนมาจากยามะแน่เลยค่ะ ฮ่าๆๆ


อ้าว ซะงั้นเลย ฮ่าๆ สัปป้าโดนเขี่ยลงจากตำแหน่งพระเอกซะงั้น
น่าสงสารๆ /me ลูบหัวสัปปะรด
ส่วนเหตุผลที่ซาคุยะออกจากวง อีกไม่นานคงจะได้รู้กันค่ะ (ถ้าคนแต่งมันไม่ลืมเฉลยนะ (ฮา) )

มาแปะตอนใหม่แล้วค่ะ~


ท่าน tykia
ดีใจจังค่ะที่ชอบ แฮะๆ ^^
(ไม่อยากจะบอกว่าเขียนสนอง need ตัวเองโดยเฉพาะเลย (ฮา) )

เพิ่งสมัครใหม่เหรอคะ ? ยินดีต้อนรับค่า~ ^w^
/me กอดๆ

อ๊ะ มีคนชอบตาซาคุยะอีกแล้วล่ะ ดีใจๆ ^^
ตอนสองนี้สัปป้าโผล่มาแล้วนะคะ > <


ท่าน doglkm2536
อ๊ะ รู้จักลุงไหด้วยรึคะ ?
ดีใจๆ เจอที่คนรู้จักลุงแกแล้ว ^^
/me กอดๆ

สัปป้าโผล่ช้า โดนตาซาคุยะแย่งคะแนนนิยมซะ (ฮา)

ตอนสองจะเป็นเพลงอะไรต้องลองอ่านดูค่ะ ชอบเพลงนี้มากๆ เหมือนกัน ^^


ท่าน Hayon_18
ดีใจที่ชอบค่า~
/me กอดๆ


อ่า ดีใจจังค่ะ TTwTT ว่าแต่ตาซาคุยะนี่คนชอบเยอะจังเน๊อ~ เกินคาดๆ ฮ่าๆ

ฮา ตอนหอมแก้มนั่นก็เซอร์วิสทั้งตัวเอง เซอร์วิสทั้งคนดูนั่นแหล่ะค่ะ ฮ่าๆ

ตอนสองสัปป้าก็ออกแล้วนะคะ อย่าลืมเชียร์พระเอก(?)ของเรื่องด้วยน๊า~ > <,,


ท่าน re-lla*
แง๊ ขอโทษที่ไม่ได้บอกค่ะ แบบว่าลืม แฮะๆ

กาเซทต้องมีพูดถึงอยู่แล้วค่ะ (ไม่พลาดอยู่แล้วค่ะ ของตาย 555+)
แต่เพลงวงนี้มัน เอ่อ... ออกจะแปลยาก แล้วก็เอามาใช้ยาก (มีแต่เพลงแรง (ฮา) ) ทั้งนั้นเลยต้องขอผลัดไปก่อนค่ะ =w=

แก้มคุณฮินั่น สัปป้าปกป้องไม่ทันแล้วล่ะค่ะ โดนจุ๊บไปหลายครั้งละ (ฮา)


ฮาท่อนนี้ค่ะ 5555+


เคทเคยฟัง w-inds ยังไม่ถึงห้าเพลงเลยค่ะ แบบว่าไม่ใช่แนวเท่าไร =w= ฮ่ะๆ

AU Fiction : ROCK your world, ROCK my world! ～lost melody～
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x TYL!Hibari), OC18 (Original Character x TYL!Hibari), TYL!8059 (TYL!Yamamoto x TYL!Gokudera)
Rate : NC-17
Category : BL, Drama, Angst, Romance

2nd Song [冬の幻 ～ภาพลวงตาในฤดูหนาว～]


“...ไม่เห็นจะมีที่ถูกใจสักคนเลยน๊า~ กะอีแค่เลือกนักร้องนำใหม่แท้ๆ ทำไมมันยากเย็นอย่างนี้เนี่ย~”


เสียงพร่ำบ่นดังออกมาจากปากของชายหนุ่มร่างเล็กผู้หนึ่งที่นั่งเอนกายลงกับพนักพิงเก้าอี้ตัวกลมในห้องคัดเลือกโล่งๆ ของอาคารสูงชะลูดลิ่วกลางเมื่อใหญ่ ชินจิถอนหายใจพรืดอย่างเหนื่อยหน่ายอีกครั้งเมื่อพบว่าคนที่เข้ามารับการคัดเลือกเป็นนักร้องนำคนใหม่ของวง DRASTIC SLAVER ที่มีพวกเขาซึ่งนั่งอยู่ในที่นี้เป็นสมาชิกวง และเป็นคนคัดเลือกคนที่จะเข้ามาร่วมวงใหม่ร่วมกับผู้จัดการวงด้วยเช่นกันนั้นหาที่ถูกใจและเหมาะสมไม่ได้เลยสักคนเดียว


“เอาน่า...เดี๋ยวก็หาได้สักคนเองนั่นแหละ” มือกีตาร์ของวงที่นั่งอยู่ถัดไปเอ่ยถ้อยคำที่ราวกับจะปลอบใจเช่นนั้นออกมาก่อนจะวางเท้าศอกแขนทั้งสองลงบนโต๊ะขาวตัวยาวตรงหน้าพลางหยิบปากกาขึ้นมาควงเล่นฆ่าเวลารอผู้คัดเลือกคนต่อไป

“...ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีหรอก ฉันกลัวว่าสุดท้ายก็เลือกใครไม่ได้สักคนเลยน่ะสิ” หัวหน้าวงรับคำพลางหยิบรายชื่อผู้ที่มีสิทธิ์จะได้เข้าร่วมงานในกระดาษปึกหนึ่งขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ อีกครั้ง คนที่เข้ามารับการคัดเลือกก่อนหน้านี้ไม่ผ่านการพิจารณาเลยแม้แต่คนเดียวจึงถูกขีดรายชื่อทิ้งแทบจะทั้งหมดแล้ว

“...ไอ้บ้าซาคุยะก็ดันมาออกจากวงไปดื้อๆ แบบนี้อีก มันน่า...”

“ชู่ว ! ..อย่าพูดแบบนั้นสิ โกคุเดระ! ฮิบาริน่ะยัง...”

ยามาโมโตะ ทาเคชิรีบร้องห้ามขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่มือคีย์บอร์ดผมเงินที่นั่งอยู่ถัดไปโพล่งออกมาอย่างไม่ทันคิดให้รอบคอบ ลดมือที่ยกขึ้นทำท่าจุ๊ปากลงเมื่อสังเกตเห็นนัยน์ตาสีดำขลับของคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปอีกเล็กน้อยเหลือบมองมาครู่หนึ่งก่อนจะเสมองไปอีกทางราวไม่รับรู้สิ่งใด เขาถอนใจบางเบาอย่างนึกโล่งใจเล็กๆ ที่ไม่มีการปะทะกันเกิดขึ้น หันกลับมานั่งเอนหลังตรงที่เดิมเพื่อรอคอยผู้เข้าคัดเลือกคนต่อไปอีกครั้ง


เหตุการณ์แบบนี้คงจะไม่เกิดขึ้นหากในคอนเสิร์ตครั้งที่แล้ว ซาคุยะ นักร้องนำของวงประกาศถอนตัวกะทันหัน ไม่มีใครล่วงรู้ถึงเรื่องที่เขาตัดสินใจมาก่อนเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งคนที่ไม่เคยคิดจะใส่ใจเรื่องของใครคนอื่นอย่างฮิบาริ เคียวยะ มือเบสของวงก็ยังกลับกลายเป็นคนที่ช็อคและรับมือกับเหตุการณ์นี้ไม่ทันที่สุดไปเสียได้ ต่อให้เวลาผ่านมาจนเกือบครึ่งเดือนแล้ว เขาก็ยังคงนึกถึงเรื่องนั้นอยู่แม้จะพยายามหลอกตัวเองเท่าไร แต่ก็ทำไม่ได้เสียที

เพียงแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมจึงทำเช่นนี้เท่านั้น ...เพียงแค่นั้นเอง ...แค่นั้นเองแท้ๆ...

...แต่ชายหนุ่มกลับไม่อาจลืมเลือนเรื่องนี้ได้ ...ไม่เข้าใจว่าทำไมตนจึงยึดติดได้ถึงเพียงนี้...


...หมอนั่นมันจะทำอะไรของเรื่องของมัน ..ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อยไม่ใช่หรือไง ?


ฮิบาริหยิบคว้าเอากองกระดาษที่ถูกรวบรวมเข้าด้วยกันอยู่ตรงหน้าขึ้นมาลองพิจารณาอีกครั้ง พยายามสลัดเรื่องที่เอาแต่วนเวียนอยู่ในหัวให้หลุดออกไป ถอนใจบางๆ เมื่อพบว่า ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งนี้ทั้งนั้น ควงปากกาในมือเล่นไปพลาง นึกเหนื่อยใจไปพลาง เมื่อไรจะหาตัวนักร้องนำที่เหมาะสมมาแทนที่ได้เสียที

เพราะมิฉะนั้นแล้วเขาก็คงไม่อาจเล่นดนตรีได้อีก ไม่อาจบรรเลงบทเพลงที่ออกมาจากปลายนิ้วได้อีก

และไม่อาจ ...หลงเหลือความหมายเพียงอย่างเดียวในชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป


“อ้าว ..คนต่อไปนี่มัน...นามสกุล... ?”


เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนร่วมวงบ่นพึมพำขึ้น เรียวนิ้วที่ด้านไปเพราะการเล่นดนตรีก็รีบหยิบจับพลิกหน้ากระดาษไปจนถึงข้อมูลของผู้รอเข้าคัดเลือกร่วมวงคนต่อไป รูปถ่ายที่แนบติดมาด้วยนั้นปรากฏภาพของชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนอยู่ เรือนผมสีครามของเขายาวจนเลยพ้นไหล่กว้าง ฮิบาริขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัยน้อยๆ กับลักษณะที่แตกต่างกับคนทั่วไปของคนในรูปนั้น แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่ก็ชัดเจนว่านัยน์ตาทั้งสองข้างนั้นเป็นคนละสีกัน

...ไม่รู้ว่าทำไม ...แต่เห็นแล้วมันขัดตาจนชวนให้หงุดหงิดชอบกล


ในกระดาษแผ่นนั้นระบุรายละเอียดต่างๆ ของคนคนนี้เอาไว้ค่อนข้างละเอียด แต่ที่น่าสนใจยิ่งกว่าอะไรนั่นคือนามสกุลของเขา ...น่าสนใจจนแม้แต่ผู้จัดการวงที่อยู่ในห้องนี้ด้วยยังอดทักขึ้นมาไม่ได้


“...อ้าว ..นามสกุลเดียวกับนักร้องไอดอลที่ดังอยู่ตอนนี้เลยนี่นา ...เด็กที่ชื่อนางินั่น...”


โรคุโด มุคุโร่ คือชื่อของเขาคนนั้น

และนามสกุล โรคุโด ที่ชายหนุ่มในรูปใช้อยู่นั้นเป็นนามสกุลเดียวกับไอดอลสาวชื่อดังที่กำลังมีผลงานอย่างต่อเนื่องในขณะนี้ จนแม้แต่คนที่ไม่ค่อยสนใจใครนักอย่างมือเบสของวง DRASTIC SLAVER ก็ยังรู้จักเป็นอย่างดี แถมยังเป็นนามสกุลที่แปลกเสียจนไม่เคยเห็นใครใช้มาก่อน ยิ่งทำให้แน่ใจว่าต้องมีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกันเป็นแน่


ถ้าเอาเข้าวงมาก็จะเกิดเส้นทางที่เป็นไปได้สองทาง

โด่งดังอย่างรวดเร็ว หรือไม่อย่างนั้นก็ดับวูบเพราะคำครหาที่ว่าเกาะชื่อเสียงของคนร่วมนามสกุลทำให้ตัวเองประสบความสำเร็จ นั่นเป็นเรื่องที่ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากให้เกิดขึ้นทั้งนั้น


แกร๊ก...


เสียงเลื่อนเปิดบานประตูดังแว่วขึ้น ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะโน้มโค้งตัวลงอย่างสุภาพพลางเอ่ยคำทักทายและแนะนำตัวเล็กน้อย พอจะทำให้เข้าใจได้ว่าเป็นคนที่จะมาเข้ารับการคัดเลือกเป็นนักร้องนำคนใหม่ของวง ลักษณะของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้ต่างไปจากที่เห็นในรูปถ่ายใบนั้นเท่าไรนัก สิ่งที่จดจำได้ดีคือดวงตาต่างสีคู่นั้นที่ดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด


“...อืม ..มุคุโร่คุงสินะ ? …เริ่มเลยแล้วกัน” ผู้จัดการวงสาวที่นั่งอยู่หลังโต๊ะขาวตัวยาวร่วมกับสมาชิกวงในการดูแลเอ่ยปากขึ้นเมื่อได้ฟังการแนะนำตัวนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทว่าดวงตาของเธอก็กลับเหลือบไปเห็นสิ่งที่คนตรงหน้าถือเอาไว้ในมือจึงเอ่ยถาม “...เอากีตาร์มาด้วยเหรอ ? ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องใช้ขาไมค์สินะ ?”

“..ครับ” รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าคมนั้นเล็กๆ พร้อมตอบกลับไปอย่างชัดเจนในถ้อยคำ

“อยู่ตรงมุมห้องนู่นแหน่ะ ไปเอามาสิ”


มุคุโร่วางขาไมค์ลงตรงหน้าพลางจัดแจงให้เรียบร้อยแล้วยกกีตาร์ไฟฟ้าของตนขึ้นสะพายพาดบนไหล่กว้าง เสียบสายต่อกับแอมป์ขยายเสียงที่ลากออกมาจากมุมห้องพร้อมขาไมค์ จัดการปรับค่าเสียงที่เครื่องขยายเสียงนั้นอยู่ครู่หนึ่งจนคิดว่าพอใจแล้วก่อนจะเริ่มบรรเลงบทเพลง



รูปของเธอในภาพถ่ายกำลังหัวเราะ
ผมหลงรักใบหน้ายิ้มแย้มนั้น
ทว่าก่อนย่ำรุ่งในเดือนสิบเอ็ด
เธอก็กลับเดินทางไปสู่สรวงสวรรค์เบื้องบนเสียแล้ว...


เพลงที่เขาร้องนั้นเป็นซิงเกิ้ลแรกๆ ของ DRASTIC SLAVER ตัวบทเพลงเริ่มขึ้นด้วยจังหวะที่ค่อนข้างช้าแล้วจึงค่อยๆ รวดเร็วขึ้น เนื้อหาหม่นเศร้าจนไม่น่าจะเข้ากับดนตรีที่แน่นและหนักหน่วงได้ แต่ก็กลับฟังแล้วหลงรักได้ง่ายๆ อย่างน่าประหลาดใจนัก


ผมที่อ่อนแอลงเพราะความหนาวเหน็บกุมรั้งเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่เอาไว้แน่น
แต่เพราะเธอยินดี ...ผมจึงรักฤดูหนาวนั้น


ปิ๊กดีดกีตาร์ถูกกรีดลงตามสายทั้งหกของเครื่องดนตรีไฟฟ้านั้นตามท่วงทำนองของเพลง ดวงตาสีไพลินเพลิงพริ้มหลับลงชั่วครั้งชั่วคราวขณะที่ร้องขับขาน ร่างสูงโปร่งยืนอยู่หลังไมโครโฟนที่ถูกปรับระดับให้พอดีแล้ว ด้วยความที่ส่วนสูงของเขาไม่แตกต่างกับนักร้องนำคนเก่ามากนัก จึงไม่ต้องจัดการอะไรให้ยุ่งยากมากมาย


ละอองหิมะไม่หยุดร่วงโรย
ไม่สูญสิ้นสลายหายไปในมือนี้

เพราะชีวิตที่ไม่แน่นอนและแสนซับซ้อนนี้
ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือนี้ ด้วยมือที่สั่นเทานี้
ผมจะตามหาเธอต่อไป


แม้จะไม่คล้ายคลึงกับสุ้มเสียงอย่างต้นแบบที่เคยร้องเพลงผ่านไมโครโฟนตัวนี้ และเคยยืนอยู่ที่ตรงนี้ แต่ทว่าเขาก็สามารถทำให้คนที่อยู่ในห้องนั้นหยุดนิ่งฟังอย่างตั้งใจเกินกว่าคนอื่นๆ ที่เคยเข้ามารับการคัดเลือกได้อย่างไม่อาจคาดคิดถึง แม้จะไม่เหมือน แต่กลับมีเสน่ห์อย่างเหลือล้น


ดังนั้นตัวผมที่ขี้แยและขี้ขลาดตาขาว
จึงอยากหาเธอให้พบโดยเร็ว
ต่อให้มันเป็นสถานที่ที่ไม่มีวันมีอยู่จริงก็ตาม
สัมผัสได้ถึงกลิ่นอันอบอวลของฤดูหนาว


มือของคนหนึ่งที่เฝ้ามองอยู่ในกลุ่มนั้นกำปากกาที่ถือไว้แน่น ดวงตาสีนิลคู่นั้นหยุดนิ่ง จับจ้องยังร่างของคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ไหวติงอย่างไม่อาจเข้าใจตนเอง ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น ทว่ากลับละสายตาไปไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกเช่นใดก็ตาม ใจของเขาก็กลับปวดแปลบขึ้นมาเล็กๆ เมื่อได้รับฟังบทเพลงนั้นด้วยเสียงที่ตนไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย


ผมได้แต่พร่ำบ่นว่า "หนาวจัง..." เหมือนอย่างเด็กๆ
แต่เพราะเคยมีเธอที่โอบกอดอยู่ไม่ห่าง ...ผมจึงรักฤดูหนาวนี้


โทนเสียงของผู้เข้ารับการคัดเลือกคนนี้อยู่ในโทนกลางๆ ไม่สูงหรือต่ำจนเกินไป แต่ก็คุมระดับเสียงในช่วงที่ต้องใช้เสียงสูงได้ดี เยียบเย็นเล็กๆ แต่ก็กลับทุ้มนุ่มชวนให้หวั่นไหวได้อย่างน่าประทับใจ และยังมีความหยาบกระด้างเล็กๆ ในน้ำเสียงนั้น เหมาะแก่การขับร้องบทเพลงในแนวนี้เป็นอย่างยิ่ง


เธอที่ผมไม่อาจพบเจอ
ความทุกข์ทรมานนี้ทำให้ไม่อาจข่มตาหลับลง
อยากพบเธอ... อยากเจอเธอเหลือเกิน ผมไม่อาจอดทนต่อความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไปแล้ว

แม้ในความฝัน น้ำตาก็ยังคงไหลอยู่อย่างเงียบงัน
และผมยังคงตามหาเธอต่อไป


แปล๊บ...


จู่ๆ ในอกก็กลับปวดร้าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ มั่นใจว่าไม่ได้คิดถึงเรื่องใดที่ชวนให้หม่นหมองอีกแล้วแต่ก็กลับเป็นเช่นนี้อยู่ซ้ำๆ เรื่อยไป ฮิบาริเริ่มรู้สึกขัดข้องใจกับอาการชวนปวดหัวเช่นนี้ของตน ถ้าเพียงแต่จะล่วงรู้ถึงเหตุผลสักนิด ก็คงจะกำจัดไปได้ ก็คงจะไม่ต้องมานั่งกังวลอยู่เหมือนคนบ้าเช่นนี้ เขาไม่ปฏิเสธว่าตั้งแต่เปิดรับคัดเลือกนักร้องนำคนใหม่ของวงมา คนที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้เป็นคนที่โอเคที่สุดในสายตาเขา


...แต่ว่า ..ทำไม... ?


หากพระเจ้ามีอยู่จริงล่ะก็
หากปาฏิหาริย์สามารถเกิดขึ้นได้จริงล่ะก็

ขอเพียงแค่ให้ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวนี้ของผมเป็นจริง
ขอเพียงแค่ได้พบเธออีกสักครั้ง
แม้จะเป็นเพียงภาพลวงตาก็ยังดี...


คนอื่นๆ ที่อยู่ร่วมกันในสถานที่แห่งนี้จ้องมองตรงไปด้านหน้าอย่างนึกพอใจด้วยสายตาคาดหวังว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะมีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าที่เป็นอยู่นี้ แต่ทว่ามือเบสของวงกลับเป็นคนเดียวที่เบือนสายตาหลบหนีไป และนั่นก็เป็นสิ่งที่คนที่กำลังบรรเลงบทเพลงสังเกตเห็นได้แม้จะเพียงชั่วครั้งชั่วคราว และทำให้แปลกใจอยู่ไม่น้อยเลย


ละอองหิมะไม่หยุดร่วงโรย
ไม่สูญสิ้นสลายหายไปในมือนี้
ไม่อาจคาดหวัง... เสียงของผมไม่อาจทำอะไรได้อีกแล้ว

อย่างน้อยก็ขอแค่ได้พบเธอในความฝันก็ยังดี
เพียงแค่อยากจะมอบความอบอุ่นอันเบาบางนี้ให้เท่านั้น


...ทำไม ..เสียงของหมอนั่น ...เสียงของทาคุยะที่เคยร้องเพลงนี้กลับยังวนเวียนอยู่ในหัวเราอีก.. ?


...แทบจะ ..ไม่ได้ยินเสียงที่ร้องเพลงอยู่ตอนนี้แล้ว...


เธอที่ผมไม่อาจพบเจอ
ความทุกข์ทรมานนี้ทำให้ไม่อาจข่มตาหลับลง

อยากพบเธอ... อยากเจอเธอเหลือเกิน ผมไม่อาจอดทนต่อความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไปแล้ว

ทว่าแม้ในความฝัน น้ำตาก็ยังคงไหลอยู่อย่างเงียบงัน
แต่ผมก็จะลองพยายามก้าวต่อไปอีกสักนิดดูนะ


จู่ๆ มือเบสร่างบางก็ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งหลังโต๊ะตัวยาว แล้วเดินออกจากที่ตรงนั้นไม่โดยไม่บอกกล่าวในทันที ทั้งๆ ที่การบรรเลงบทเพลงยังไม่จบลง สายตาทุกคู่มองตามอย่างนึกสงสัยในอาการที่ได้เห็น ใบหน้าหวานที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมนุ่มสีถ่านก็กลับหลบเลี่ยงไปไม่สบตาใคร ผู้จัดการวงเห็นอาการที่แปลกไปเช่นนั้นของคนในการดูแลจึงเอ่ยปากถามขึ้นอย่างนึกเป็นห่วง

“เคียวยะ จะไปไหนน่ะ ? เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ ?”

“..เปล่าครับ ...แค่จะไปห้องน้ำ...”

แผ่นหลังเล็กแคบในแจ๊คเก็ตสีทึบเปล่งเสียงตอบเช่นนั้นโดยที่ไม่ได้หันกลับมาเหลียวมองแม้แต่น้อย ก่อนจะออกจากห้องนั้นไปเสียดื้อๆ โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกทั้งสิ้น หลงเหลือเพียงคำพร่ำบ่นเบาบางของฝ่ายคนถามเท่านั้น


“...เคียวยะ ..จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ ? ..เรื่องซาคุยะ.....”


แม้ไม่อาจลืมเลือนเธอได้
แต่จะไม่หลั่งน้ำตาอีกแล้ว


ทว่าถึงกระนั้น บทเพลงก็ยังคงบรรเลงต่อไป น้ำเสียงของชายหนุ่มสอดประสานเข้ากับดนตรีที่ก้องดังหวีดออกมาจากกีตาร์ไฟฟ้าที่ถืออยู่ในมือ ดวงตาต่างสียังคงเหลือบมองร่างบอบบางของคนที่เดินออกไปอย่างไม่บอกไม่กล่าวจนลับสายตา นึกกังวลขึ้นมาอยู่บ้าง


เพราะเธอได้กลับมาอยู่ในใจผม
เพราะทิวทัศน์สีขาวนี้ได้ฉายสะท้อนให้เห็นภาพเธอ
เพียงแค่ได้สัมผัสรอยยิ้มอย่างในวันคืนเหล่านั้นเท่านั้น...


ประตูห้องน้ำเล็กๆ ถูกดึงปิดดังปึงด้วยฝีมือของคนที่เพิ่งหนีออกมาจากห้องคัดเลือกนั้น ฮิบาริทรุดร่างลงนั่งกองกับพื้นที่เย็นเฉียบเบื้องล่าง ดึงเข่าเข้ามากอดไว้แล้วซบใบหน้าหวานที่หม่นเศร้าดังบทเพลงที่เพิ่งจบลงอย่างงดงาม คนที่มาเข้ารับการคัดเลือกคนนี้คงถูกเลือกเป็นแน่ แม้จะไม่มีเขา แต่ทุกคนที่เหลือในห้องคงจะเห็นพ้องต้องใจกันเป็นอย่างดี

ชายหนุ่มกอดเข่าตนไว้แนบแน่นกว่าเคย เจ็บปวดแต่ไม่อาจหลั่งน้ำตา จึงทำได้เพียงซบหน้านิ่งอยู่เช่นนั้นในความเงียบงัน กลีบปากสีชาดที่สั่นเครือน้อยๆ นั้นพึมพำอยู่เพียงผู้เดียวอย่างบางเบา...เกินกว่าใครจะล่วงรู้ได้

...ชื่อของใครคนหนึ่ง ..ที่จะไม่มีวันหวนกลับมา ...แม้เพียงภาพลวงตา..ก็ไม่อาจเป็นจริง


“...ซาคุยะ”
____________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^


เพลงที่ใช้ในตอนนี้คือ fuyu no maboroshi ของ Acid Black Cherry ค่ะ
แปะลิงค์ๆ
http://www.youtube.com/watch?v=DHOIGpOiDiQ
(ชอบเพลงนี้มากกกกกก... แต่ PV ฮาแบบไม่ไหวแล้ว 555+)

ส่วนตัวคิดว่าอยากให้สัปป้าเสียงประมาณนี้ จะได้พอสู้ซาคุยะไหว
จริงๆ เสียงคุณคนพากย์สัปป้าเวอร์ชั่นญี่ปุ่นนั่นก็ร้องเพลงโอเคอยู่ (เอาจริงๆ คือเสียงตอนพากย์หล่อจนใจละลาย (ฮา) ) แต่ซาคุยะมีต้นแบบเกือบทั้งหมดมาจาก มาโกโตะ วง/\ucifer เลยคิดว่าสู้ไม่ไหวแน่ๆ
(เดี๋ยวไม่มันส์ (ฮา) )

แปะๆ เพลง /\ucifer สักเพลงค่ะ จิ้นไว้ว่าตาซาคุยะต้องเสียงประมาณนี้
http://www.youtube.com/watch?v=wYzTtylr5BU

นอกเรื่องค่ะ...
แอบรู้สึกว่ามันบังเอิญมากที่ตั้งชื่อซาคุยะว่า "ซาุคุยะ" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับตัวละครที่เป็นนักร้องนำในอนิเมเรื่อง Kaikan phase
แถมอนิเมเรื่องนั้นก็สร้างโดยมีวง /\ucifer เป็นต้นแบบซะอีก เอาเข้าไป อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ตอนคิดชื่อให้ตาซาคุยะเนี่ย ไม่ได้คิดถึงอนิเมเรื่องนี้เลยนะ (ฮา)

ว่าจะวาดรูปตาซาคุยะกับชินจิมาให้ดูก็ยังไม่ได้วาดเลยค่ะ มัวแต่อู้ (ฮา)
/me โดนถีบ


...ว่าแต่...ตาซาคุยะไปเล่นของอะไรไว้หรือเปล่าเนี่ย คนอ่านชอบกันเยอะจัง (แอบดีใจ ^^)
(กลัวอยู่ว่าเผลอๆ สัปป้าอาจจะโดนเขี่ยทิ้งจากตำแหน่งประเอกก็เป็นได้ (ฮา) )
/me สามง่ามเสียบ

เอาล่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ ^^

PS. สุขสันต์วันฮาโลวีนค่า~ แฮ่~
PS..ไว้อาลัยให้ตัวเองที่ไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ต SuG ที่กรุงเทพฯ เพราะไม่มีตังค์นั่งเครื่องบิน มีแต่ค่าตั๋วคอนฯ กรี๊ดดดดดดดด อยากร้องไห้~!!!!! TT []TT"

สุขสันต์วันฮาโลวีนค่ะท่านเคท Trick or Treat!!

ของขวัญจากท่านเคทคือฟิคเรื่องนี้นี่เอง


สัปป้าออกมาแล้วววว จะเข้ามาแทนที่ซาคุยะได้ไหมนะ

ท่าทางท่านฮิของเรา (รึเปล่า?) จะกำลังหวั่นไหวอย่างแรง เพิ่งรู้ตัวว่ามีซาคุยะในหัวใจ

แถมสัปป้าโผล่มาอีก อย่างนี้ต้องส่งแรงใจเชียร์เยอะๆ (เชียร์ทั้งท่านฮิและสัปป้านั่นแหละ)

แล้วตกลงว่าตาซาคุยะนี่เล่นออกจากวงดื้อๆ เลยเหรอคะ นึกว่าจะมีการพูดคุยหลังเวทีเสียอีก

รอเฉลยต่อไปค่ะ

มุคุมาแล้ววว
ร้องเพลงได้เพราะขนาดนั้น
ต้องได้เป็นนักร้องนำแน่ๆ ><

เคียวยะ หรือว่าจะรัก ทาคุยะ ? ..ก็ดีสิ !
ถึงขั้นไปแอบร้องไห้แบบนี้
มุคุตามไปปลอบใจมือเบสหน่อย ย ย~

ซาคุยะ นะ....ซาคุยะ
ดูสิ ทำเคียวยะเสียใจเลย
ถึงตอนอยู่จะเหมือนๆไม่ค่อยสนใจใส่ใจเท่าไหร่
แต่อยู่ๆมาออกไปกระทันหันอย่างนี้ เคะซึน เขาก็เหงาและเสียใจนะคะ(ประมาณไม่มีคนมาลวนลามกลางสื่อ//แอ๊ก...โดนเบสไล่ฟาด)

มุคุ....แค่เห็นรูปนายก็ดูเหมือนเคียวยะจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นะคะ
ยิ่งพอนายร้องเพลง ยิ่งทำให้เคียวยะนึกถึง ซาคุยะเลย
ยังไงก็อยากให้มาดามใจเคียวยะเร็วๆนะคะ//เคียวยะ :ดามทำไมฉันไม่ได้อกหักนะเจ้าสัตว์กินพืช!!


ง่า..........สงสารเคียวยะอ่าค่ะ
แล้วซาคุยะ ออกไปแล้ว...ไม่มาเยี่ยมเพื่อนๆเลยหรอคะ??

ขอบพระคุณเคทจังมากมายเลยค่ะ อย่าทรมานใจเคียวยะมากเลยนะคะ^^
เอาใจช่วยค่ะ สู้สู้