•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Short AuFic] Reminisce
Author : Choco
Pairing : D18
Rate : NC-17
Note : Happy birthday to แป๋มจัง จ๊า
Warning :
- อย่าโดนคำพูดนำหลอกตา
- เนื้อเรื่อง School love แสนดาษดื่น แต่เราก็ทำให้มันเรตด๊าย(?)
- เหมือนจะ Long Fic มากกว่า?



====================================




..............ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...............



............ที่สายตาของเขา มักจะมองหาคนๆนั้นเสมอ..........





==================Reminisce==================




..........อากาศเย็น น่าหงุดหงิด.........




..........เสียงจอแจ น่าหนวกหู..........




..........เด็กนักเรียน น่ารำคาญ...........




ชายหนุ่มในชุดเสื้อโค๊ทสีดำสนิทสาวเท้าเร็วๆจ้ำอ้าวเข้าประตูโรงเรียนมา ละอองหิมะสีขาวโพลนตกลงมาตัดกับกลุ่มเส้นผมสีดำสนิท ร่างโปร่งซุกมือลงในกระเป๋าเสื้อโค๊ทอย่างหนาวเหน็บ จนเห็นผิวข้อมือขาวโผล่พ้นแขนเสื้อออกมานิดเดียว นัยน์ตาคมกริบแลซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิมราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง....................



“อาจารย์ครับ....”



เฮือก!!!



ร่างโปร่งหันขวับก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยอัตโนมัติ แขนทั้งสองข้างยกกระเป๋าเอกสารสีดำขึ้นกั้นลำตัว ใบหน้าเครียดขมึง.............ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อปรับสายตาโฟกัสใบหน้าเด็กหนุ่มที่ทักตนได้



“มีธุระอะไร ซาวาดะ”



ท่าทีราวกับกลัวอะไรบางอย่างชวนให้เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำตาลมองอย่างงุนงง เลิกคิ้วขึ้นสูง



“ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวก่อน......”



“อ๊ะ! เดี๋ยวสิครับ”ไม่ทันเสียแล้วเมื่อแค่กระพริบตา อีกฝ่ายก็เร่งฝีเท้าหายวับเข้าไปในอาคารเรียนด้วยความไวแสง รวดเร็วกว่าม๊อบสลายการชุมนุม(?)เสียอีก ร่างบางเกาหัวแกรกๆมองตามงงๆ



‘กำลังจะบอกว่า รุ่นพี่ดีโน่ตามหาตัวอยู่..........แต่อาจารย์ก็กำลังจะเดินไปหาแล้วนี่นะ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง??’




====================================




ร่างโปร่งบางหอบหายใจน้อยๆหลบอยู่มุมผนังทางเดินโล่งไร้เด็กนักเรียนเพราะยังเช้าตรู่อยู่................แค่ผ่านมุมนี้ไป ก็จะถึงห้องพักครูแล้ว............



ข้อมือบางลดไม้ถูพื้นที่ใช้อำพรางตนเองลงช้าๆ ไม้ถูพื้นที่อุตส่าห์ไปปล้นชิงมาจากภารโรงชราภาพผู้กำลังถูบันไดอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ คิดว่าหลังจากนี้คงจะนำมันไปคืนให้ ไม่งั้นคนแก่นั่นจะเอาอะไรถูพื้น? และเขาคงจะรู้สึกผิดไปจนวันตาย.....




............หึหึ....วันนี้แกพลาดซะแล้ว......ไอ้เด็กเวร............




สมองกระหวัดคิดไปถึง ‘ไอ้เด็กเวร’ สาเหตุแห่งความวุ่นวายในชีวิตของเขาแล้วอดจะของขึ้นไม่ได้ เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน มือกำด้ามไม้ถูพื้นแน่นจนน่ากลัวว่าจะหักเป็นสองท่อน นัยน์ตาคมกริบดูกลัวขึ้นมาอีกสิบเท่าในบัดดล ..........



........ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้เด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนหัวทองนั่น........



...........เด็กนักเรียนที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กนักเรียน...........



.................ดีโน่ คาบัคโรเน่.................



..............ไอ้ม้าพยศจิตไม่ปกติ...............




ร่างโปร่งบางถอนหายใจแรงๆ จังหวะนี้เป็นอะไรที่ชวนเซงจิตสุดๆ ทุกๆวันเขาจะต้องมาโรงเรียนแต่เช้าตรู่ เพื่อหลบหลีกหนีหน้าไอ้ม้าหื่นนั่น................




............ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..............



............ที่สายตาของเขา มักจะมองหาคนๆนั้นเสมอ............



.............คอยลุ้นว่าวันนี้จะเจอมันมั้ย? จะหลบมันยังไง??.............




นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบไปมองระเบียงทางเดินโล่งโจ้ง สอดส่องอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจในความปลอดภัย มองซ้ายมองขวาชั่งใจนานเสียยิ่งกว่าจะข้ามถนน จนในที่สุดไม่ว่าจะแสกนอีกสักกี่ครั้งก็ไร้ประกายหัวทองๆ ตัดสินใจจะก้าวขาออกไปจากมุมมืด(?)จนได้.........

.

.

แต่ทว่าโชคชะตานามChocoช่างเล่นตลกนัก....................ไม่ทันชายหนุ่มจะทันได้ขยับตัวเกินครึ่งก้าว เสียงเย็นยะเยือกที่รินรดใบหูและมือหนาที่จับลาดไหล่เล็กไว้มั่นราวกับคีมเหล็กก็ปรากฏขึ้นให้ร่างโปร่งขนลุกชันไปทั้งตัว สังหรณ์ภายในกำลังกรีดร้อง เตือนว่าให้รีบออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด!!!




“อา......เจอตัวแล้ว~ คุณครูเคียวยะ”




...........เสร็จกัน!!! มันมาแล้ว!!...........




“ผมหาตัวตั้งนานแหน่ะครับ......มีการบ้านข้อที่สงสัย.........ครูช่วยสอนผมหน่อยได้มั้ย?”




“แล้วทำไมแกต้องมาพูดตรงหูชั้น!! ออกไปนะโว้ย!!!" ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองทางด้านหลัง ข้อมือบางปัดป้องเต็มที่ ดิ้นพราดๆราวกับโดนน้ำร้อนลวก..............น่าแปลกที่เขาซึ่งมั่นใจในพละกำลังของตัวเองนักหนากลับไม่สามารถหลุดพ้นออกไปจากเงื้อมมือปีศาจโรคจิตจอมหื่นกามตนนี้ได้...............คงเป็นเพราะโชคชะตานาม Choco ลิขิตอีกเช่นเคย! >w<b



“หือ์มมม.....ผมเสียงเบา........กลัวคุณครูจะไม่ได้ยินน่ะครับ”เสียงทุ้มแสนเซ็กซี่ที่สาวๆเกือบทั้งโรงเรียนคลั่งไคล้อยากให้ไปกระซิบที่ข้างหูทุกค่ำคืนดังขึ้นข้างใบหูของเขาอยู่นั่นเอง แถมมีอ๊อปชั่นเสริมเป็นลิ้นร้อนเนื่องจากการสะกดควบกล้ำ คำว่า‘กลัว’



“แก!!!!!!”ลำคอและหลังใบหูที่แดงระเรื่อเรียกเสียงหัวเราะในลำคอคนโรคจิตได้เป็นอย่างดี ดีโน่ คาบัคโรเน่ นักเรียนต่างชาติที่ไม่เหมือนนักเรียนในความคิดอาจารย์ผู้สอน ร่างสูงยอมปล่อยไหล่เล็กบางให้หลุดพ้นเป็นอิสระ เหมือนจะใช่ แต่เปล่า..............



ทันทีทันใดที่มือแกร่งละออกไปแล้ว บุรุษสีดำรีบสะบัดตัวชิ่งหนีด้วยความหวาดผวา แอบแปลกใจเล็กน้อยที่วันนี้อีกฝ่ายยอมปล่อยโดยง่ายดาย ทว่าสงสัยได้ไม่นาน ก็ได้รับคำตอบ เมื่อพบว่าฉากข้างทางมันยังเหมือนเดิม?



“จะรีบไปไหนละครับ? คุณครู”เสียงทุ้มเดิมกระซิบข้างหูไม่ได้จางหายละลายไปไหน.............



ครานี้มือทั้งสองของม้าพยศจิตไม่ปกติจับลาดไหล่บางๆไว้มั่นทั้งสองข้าง หมุนตัวให้มาเผชิญหน้าแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน!!!



สิ่งมีชีวิตเจิดจ้าที่ทำให้ฮิบาริ เคียวยะผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับอ้าปากค้างได้ทุกครา มองอย่างเต็มๆตาทีไร มันรู้สึกว่าสมองของเขาจะไม่สามารถประมวลผลข้อมูลใดๆได้เฉกเช่นมีสัญญานรบกวน!



ร่างสูง ผมสีทอง นัยน์ตาสีฟ้าและหน้าหล่อ ครบสูตรโฮสต์หื่น ไหล่หนากว้างอย่างคนเล่นกีฬา ชุดนักเรียนที่เสื้อเชิ๊ตไม่เคยเห็นจะอยู่ในกางเกง และเนกไทต์ที่เขาแน่ใจแล้วว่ามันคงผูกไม่เป็น ที่ใบหูมีห่วงสีเงินเจาะใส่เรียงลงมา และลำคอยังมีรอยสักรูปร่างประหลาดตายาวหายลงไปในเสื้อ เห็นหมอนี่แค่แว่บเดียวใครๆก็ต้องคิดเหมือนๆกันว่าเป็นเด็กมีปัญหา ที่บ้านไม่สั่งสอน............




แต่สงสัยจะคิดนานไปหน่อย รู้สึกตัวอีกทีท่อนแขนใหญ่ของอีกฝ่ายก็รัดรอบเอวของเขาราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อเสียแล้ว....




“เฮ้ย!! ปล่อยนะเว้ย!!”ตะโกนลั่นทางเดิน แต่หาได้มีใครมาช่วยไม่ “ไอ้ม้าโรคจิต!! เด็กมีปัญหา!! บ้ากาม!! ไม่มีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่!! มาจากประเทศไหนกลับไปเลยปะ..........อา”




.............ด่าเป็นชุดแล้วเสียงครางตอนสุดท้ายคือ??



เมื่อไร้ความสะดุ้งสะเทือนต่อคำด่าทอเนื่องจากภูมิต้านทานของม้าช่างสูงนัก กลับกลายเป็นใบหน้าคมที่โน้มมาประทับริมฝีปากอุ่นลงกับซอกคอขาวนวลชวนสยิ๋ว ลิ้นร้อนลากผ่านผิวนุ่ม ขบเม้มจนเกิดรอยสีแดงช้ำเลือด



“ฮ๊า.........หยุดนะ.........อ.....ไอ้เด็กบ้า”สยองจนขนลุกแต่ก็รู้สึกดี.............ปากปฏิเสธแต่ท่อนแขนบางโอบรอบคออีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ขยุ้มเสื้อเชิ๊ตที่เคยด่าว่ามันไม่เคยอยู่ในกางเกงนั่น...........



“อะไรกันครับครู............”ลมหายใจร้อนรินรดลำคอระหง “ผมไม่มีสัมมาคารวะตรงไหน ถึงยังไงผมก็ให้เกียรติ...........” มือใหญ่ลากผ่านเสื้อโค๊ทสีดำสนิท ร่างบางร้อนวูบไปตามเส้นทางที่มือนั่นไล่ไป “เรียกคุณว่า ‘ครู’ ทุกครั้งเลยนะครับ”




………...........……..แล้วไอ้ที่เมิงทำอยู่ล่ะ????............................




“อีกอย่าง คุณที่อายุ 22 กับผมที่อายุ 17 ประเทศผมเค้าไม่เรียก ‘ผู้ใหญ่’กับ ‘เด็ก’ หรอกครับ..................”



สมองเบลอๆของคนอายุมากกว่าชักไม่ค่อยทำความเข้าใจกับประโยคนั่นเท่าใดนัก ท่าทีตอบสนองโดยไม่รู้ตัวน่ารักเสียจนคนหื่นอดจะลอบยิ้มด้วยความจิตไม่ได้ นัยน์ตาสีรัตติกาลงงๆจับภาพได้แต่เพียงกลุ่มผมสีทองนุ่มทางหางตา และรู้สึกได้ถึงแค่มือร้อนที่เริ่มลากเข้ามาในเสื้อ...............



...........ลากเข้ามาในเสื้อ???............



...............ลากเข้ามาในเสื้อ!!!.............




“หยุดนะ!! ไอ้เด็กบ้ากาม!!”




โป๊ก!!!!!!




================================



ปัง!!



แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก



ร่างโปร่งบางยืนหอบหายใจแรงอยู่หลังประตู เสื้อผ้าหลุดรุ่ยและผิวแดงระเรื่อ มองผ่านๆเหมือนเพิ่งไปถูกรุมทึ้ง(?)มาอย่างหนัก อาจารย์วิชาคณิตศาตร์ ฮิบาริ เคียวยะ วัย 22 ปี เกือบจะเสียตัว(?)จากระเบียงทางเดินนรก............ด้วยน้ำมือเด็กนักเรียน



........ถ้ามีคนมาเห็น.....เป็นข่าวหน้าหนึ่งแหงๆ........



“อ่าว อรุณสวัสดิ์ครับ อ.ฮิบาริ ช่วงนี้มาโรงเรียนเช้าจังนะครับ”เสียงร่าเริงสดใสดังทักมาจากเพื่อนร่วมอาชีพที่อยู่ภายในห้องพักครู ศ. ดร. โรคุโด มุคุโร่ นั่งจิบกาแฟยามเช้าสบายอารมณ์ ในมือหนีบนิตยสารมองผ่านๆเหมือนจะ FHM ???



(*FHM = For Him Magazine ด้านในมีอะไรนั้นขอละไว้ในฐานที่เข้าใจ เพื่ออนาคตอันสดใสของเยาวชนไทย)



ร่างโปร่งปรายตาไปมองเป็นอันว่าทักทายกัน ถอนหายใจพรืด โล่งอกที่เช้านี้ก็สามารถหนีม้าหื่นมาได้อีกวัน……..นี่ถ้าเขาตัดสินใจทิ้งไม้ถูพื้นอันนั้นไป ไม่อยากจะคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น.............



...........คิดผิดจริงจะหลบมันด้วยการมาโรงเรียนแต่เช้าตรู่แบบนี้.........



.............เพราะทางเดินโล่งๆนี่แหละ เข้าทางมันนัก!!..............




“อาจารย์? เป็นอะไรรึเปล่าครับ?”ร่างสูงผมสีไพลินถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยในฐานะเพื่อนร่วมอาชีพ(?) นัยน์ตาสองสีมองลอดผ่านนิตยสารFHM มาทางเขา



“เปล่า........”ตอบกลับตามมารยาท(?) ค่อยๆเซไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง



หากใบหน้าแดงเรื่อ เสื้อผ้าหลุดรุ่ย กับร่องรอยช้ำเลือดบนต้นคอ ไม่สามารถหลุดรอดผ่านนัยน์ตาสองสีคมกริบไปได้ ศ. ดร. โรคุโด มุคุโร่ ลอบยิ้มอยู่หลังนิตยสาร ในเมื่อเจ้าตัวบอกว่า ‘เปล่า’ เขาก็คงไม่ควรจะถามอะไรสินะ................


.


.


.


.



...........ให้ตายสิ!!!...........



.......ไอ้หัวใจบ้านี่!! หยุดเต้นซะทีสิฟระ.......



อาการสับสนในตนเองเริ่มก่อเกิด ฮิบาริ เคียวยะ ที่เคยมั่นใจในทุกช่วงจังหวะชีวิตราวกับ logเลข เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาเล็กน้อยถึงปานกลาง อาการหัวใจเต้นไม่หยุดและสมองหมั่นคิดถึงแต่ริมฝีปากร้อนที่ทาบทับลงมาเมื่อครู่ดูจะเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเขา...............






‘เพราะแบบนี้แหละ ถึงไม่อยากจะเข้าไปใกล้มันนัก!!! ไอ้ม้าหื่นจิตนั่น!!!’




====================================



“เพราะฉะนั้นสำหรับโจทย์ข้อนี้ หากเราดริฟท์สมการความเร็ว ก็จะได้เป็นความเร่ง” มือขาวเคาะชอล์กกับกระดานดำแรงๆ จิ้มซ้ำลงไปที่ตัวเลขชวนงง “เราก็จะได้มาสองสมการ หาค่าตัวแปรได้ โอเคมั้ย???”




.........ไม่โอเค..........




“โอเคค่ะ/ครับ!!!” ตอบรับอย่างแข็งขัน เมื่อหางเสียงของคำถามมันช่างขู่เข็ญเหลือเกิน อาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ ฮิบาริ เคียวยะ ปิดโจทย์แคลคูลัสในเวลาสามสิบวินาที ในขณะที่เด็กนักเรียนยังไม่ทันจะอ่านโจทย์ หากทุกคนก็เรียนรู้มาตั้งแต่ต้นเทอมว่าควรเก็บงำสีหน้างงงวยไว้ในใจ และทำหน้าตาให้ดูฉลาดรู้เรื่องแทน ไม่เช่นนั้นชอล์คในมือพี่ท่านก็อาจจะเป็นอาวุธปลิดชีพคนที่ไม่เข้าใจได้...........



“งั้นก็..........เลิกเรียนได้”




‘ห๊ะ?? ระฆังยังไม่ดังเลย??’




ไม่ต้องรอให้เกิดเสียงทำความเคารพจากหัวหน้าห้อง ร่างโปร่งที่ยืนอยู่หน้ากระดานก็ทิ้งชอล์ค คว้าเอกสาร และพุ่งตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ราวกับรอช้าไปกว่านี้อีกสักวินาทีไม่ได้...........



“แปลกๆเนอะ ว่ามั้ย ยามาโมโตะ” ซาวาดะ สึนะโยชิ หันไปขอความเห็นจากเพื่อนสนิทด้านหลังที่นอนราบลงไปกับโต๊ะ หลับสนิทตั้งแต่เริ่มคาบยันจบ “นี่นายหลับตลอดเลยเหรอเนี่ย???”



“อื๋อ? สึนะเองเหรอ”นัยน์ตาสีดำสนิทค่อยๆปรือขึ้น เมื่อได้ยินคนเรียกชื่อตนเอง “อ่าว หมดคาบแล้วเหรอ...................ฮ้าว~ เมื่อวานฉลองวันเกิดกับโกคุเทระดึกไปหน่อยน่ะ ว่าแต่เมื่อกี้นายถามอะไรนะ?” หาวพร้อมบิดขี้เกียจเสร็จสรรพ คำพูดที่ทำให้ทูน่าต้องเหลือบสายตาไปมองอีกคน..........ที่ก็หลับมาตั้งแต่เริ่มคาบ จนบัดนี้หัวเงินๆก็ยังคงฟุบอยู่กับโต๊ะ..........



“เปล่า ไม่มีอ.....”



ครืด!!!!



เสียงเปิดประตูทำเอาร่างบางชะงักคำพูด หันไปมองผู้มาเยือนที่เปล่งออร่าสีทองแบบไม่เกรงใจใคร รุ่นพี่ดีโน่ คาบัคโรเน่ นักเรียนต่างชาติที่ย้ายมาจากอิตาลีเดือนเศษ แต่กุมหัวใจสาวๆในโรงเรียนได้กว่าครึ่ง



“อ่าว? ไม่อยู่เหรอ?” มาหล่อในระยะสั้น พูดสี่คำ แล้วก็ปิดประตูจากไป เร็วจนแม้แต่แฟนคลับยังไม่ทันกรี๊ด.........



...........ใครไม่อยู่?????..........



เกิดในถามขึ้นในใจอย่างพร้อมเพรียงกัน หากทูน่า สึนะโยชิ ได้คำตอบในสิ่งที่สงสัยแล้ว.............



====================================


พักเที่ยง


“..........”ร่างโปร่งนั่งหน้าเครียดกอดอกอยู่ในห้องพักครู หรืออีกชื่อคือห้องหลบภัย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสิ่งของบนโต๊ะตนเอง...........กล่องนมรสสตรอเบอรี่



ร้อยวันพันปีไม่เคยกินข้าวเที่ยง แต่พักหลังๆมานี่ ชอบมีกล่องนมรสสตรอเบอรี่มาตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน พอหมดคาบสอน ก็พบมันตั้งนิ่งอยู่อย่างนี้แล้ว...........



น่าสงสัยจริงๆว่าใครมันมาวางเอาไว้ แถมมันผู้นั้นยังรู้อีกว่าเขาชอบนมรสนี้.............



........เอาเถอะ ไหนๆก็ไหนๆ กินมันซะหน่อยก็แล้วกัน........




ร่างโปร่งผมดำ ยกกล่องนมขึ้นเจาะด้วยหลอด แล้วดูดไปพร้อมๆกับตรวจการบ้านนักเรียนไปด้วย...............








..........ไม่ได้รู้สึกตัวว่าการกระทำนั่น กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว..........







TBC ครึ่งหลัง

====================================

กร๊ากกก โดนแป๋มชำแหละแน่เลย SF ภาษาอะไร มีสองพาร์ท 555555 ขอโทษจริงๆนะจ๊ะ แป๋มจัง TwT พอดีว่า.......ที่คิดเอาไว้มันย๊าวยาว แล้วก็ยังไม่พอใจโชเท่าไหร่ แต่กลัวไม่ทัน มาแค่นี้ก่อนไม่ว่ากันน้า >A< (โดนแป๋มจังตบ สนุกก็ไม่สนุก ยังจะยาวอีก!!!)

แอบรู้สึกว่าฮิบาริคุงรั่วนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร (ไม่เป็นไร???) เรื่องนี้มันต้องเรตรั่ว!! กร๊ากกก

ปล. ฉากในห้องเรียน..........ก๊อปมาจากชีวิตจริงทั้งสิ้น (ฮา)

เจอกันครึ่งหลังจ๊ะ ขอโทษแป๋มจังอีกรอบ และสุขสันต์วันเกิดน้า มีความสุขมากๆ สวยวันสวยคืน เกรดดีๆ แมนยูได้แชมป์(?)นะจ๊า!!!

แอร๊ยยย รักต้องห้ามระหว่างครูกับนักเรียนเนี่ยชอบบบ

ตื่นเต้นดี หึๆ ต้องsmเท่านั้นนะท่าน//โดนตบ

คุณฮิดูไร้เดียงสา(?)เหมือนลูกเจี๊ยบในกำมือม้าซะงั้น

หนีไม่พ้นหรอกคูณฮิ...หึๆ โน่ตามเป็นเงาซะขนาดนั้น

รอเรทเอ๊ย!ตอนต่อไปจ้า

เคียวยะในโหมดคุณครู..................กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดค่า^^

ดีโน่นักเรียนแลกเปลี่ยน....แถมยังตามตื้อ ครูเคียวยะอีก.........

ขอบคุณท่านChocoมากมายเลยค่า

ปล.HBDแป๋มจัง ย้อนหลังด้วยค่า^^

รักD18สุดชีวิตค่า

โอ้..คุณเคียวเป็นครูแทนมั่ง ลูกศิษย์นี่หื่นดีเนอะ 555+
ว่าแต่...คุณครูเคียวยะชอบดื่มนมรสสตรอวเบอร์รี่???

สุขสันต์วันเกิดแป๋มจังย้อนหลังด้วยครับ

น่ารักกกก
ดีโน่น่ารักมากค่ะ >[]<!
ยิง่ตอนที่วิ่งมาหาเคียวยะในห้องเรียน เหมือนสามีวิ่งตามภรรยาแสนดื้อเลย 55

สับบทกันหรอออ

คุณครูเคียวยะ

นักเรียนดีโน่

ฮา

อาจารย์เคียวยะ ~~~~*

กิจวัตประจำวัน เล่นซ่อนหา กะ โน่

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

สุขสันต์วันเ้กิดแป๋มจังย้อนหลังครับ

ชอบโชคชะตานามท่าน choco >w<~!!

ฟิคน่ารักมากๆ เลยครับ

ม้าหล่อหื่นโฮสต์สุดยอด!!


ปล.แอบช็อคกับแคลคูลัส TT[]TT~!!

(เรียนไปไม่ทันพ้นปี ลืมแล้ว อ๊ากกกกกกกก)

อร๊างง คุณครูเคียวยะ

เนขอสมัครเป็นลูกศิษย์ๆได้มั้ยค๊า>///< // โดนเตะ*

พี่ม้าหื่นสุดยอด ตามทางเดินยังไม่เว้น 555+

งั้นตอนหน้าคงหื่น(?) แล้วสินะคะ อ๊ายย รีบๆอัพนะคร้าบบ^^

จะได้เตรียมทิชชู๋ไว้ซับเลือด ฮ่าๆๆ

5555555 ตามมาอ่านและขุด

คุณครูฮิบาริน่ารักโอกกกก

ฮามากตรงบทนำกะชีวิตจริง

ต้องคอยสอดส่องหลบพี่ม้าอยู่ทุกวัน แอบสงสารเล็กๆ

แต่มันก็เป็นโชคชะตาของท่านฮิที่โดนคนหื่นตามตื๊อ 5555555

ฮิซึนมากกกก

p.s ทำไมไม่เอาทอนฟาฟาดม้าไป หรือกลัวโดนไล่ออก 55555+

โน่ขึ้นครูกับท่านฮิเหรอเนี่ย O.O

แต่ม้าจะหื่นซะอย่าง ไม่สนอยู่แล้วเนอะ หุหุหุ แต่คุณฮิรอดตัวไปได้ด้วยไม้ถูพื้นนะเนี่ย ไม่งั้น....... -.,-

(/หันซ้ายหันขวา) ว่าแต่ ขอรีเควสเรทในตอนเร็วๆนี่จะได้มั้ยเคอะ เหอะๆๆ

โน่ค่ะ แกนี่ บทจะหื่น หื่นไม่เลือกบุคคลจริงๆ
5555555555

ฮิบาริเค่อะ !!!!!
วิธีการทำให้รอดตัวของท่าน !! ช่างน่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างยิ่งนัก
ฮิแอบรั่วจริงๆค่ะ 5555555555

น่าร๊ากอ่ะ อ่านไปอมยิ้มไป
ว๊ายๆๆๆ เขิลลลล ((เพื่อ???))

มาต่อเร็วๆนะค่ะ
คนแต่งสู้ๆนะค่ะ ไฟท์ติ้ง !!

แอบเห็นนะ ! ยามะ ! โหมนักไปหน่อย ทำให้โกคุเทระถึงกับหลับยาว

กรี๊ดดดดดดดดดดดด~~
ก่อนอื่นขอกรี๊ดก่อนค่ะ ฮ่ะๆๆๆ ไม่ไหวแล้วจริงๆ ฟิกเรื่องนี้
คุณครูเคียวยะกับลูกศิษย์ดีโน่ แหมๆๆ น่ารักกันซะจริงๆ

บรรยายพี่โน่ซะเห็นภาพตามได้อีก อย่าว่าแต่สาวๆ จะหลงเลย
คนอ่านก็หลงเหมือนกันแหละ หนุ่มอิตาลี่อายุ 17 หว่าวๆๆๆๆๆ
กำลังเอ๊าะๆ อยู่เลยนะ ฮี่ๆๆๆ แต่ทำไมคุณลูกศิษย์ถึงได้หื่นแบบนี้คะ
จ้องจะจับอาจารย์คนสวยกดซะอย่างนั้นอ่ะ - -"

แล้วพี่โน่ไปสืบรู้มาได้ยังไงกัน? ว่าน้องฮิแกชอบนมสตรอเบอรี่?
ชอบตอนที่พี่โน่มาหาที่ห้องเรียนแล้วไปเจอกับน้อง เหมือนน้องฮิจะรู้
ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เลยรีบชิ่งหนีไปก่อนที่พี่ม้าหื่นจะตามมาเจอ ฮ่ะๆๆ

สนุกมากๆ เลยค่ะฟิกเรื่องนี้ รออ่านตอนต่อไปนะคะ

คุณครูฮิบาริ=[]=!! เจอลูกศิษย์ชาวต่างชาติหื่นกาม(ฮา)
พี่โน่วัยไหนก็หื่นได้ทั้งนั้น อืมๆ
ม้าหื่น โฮสสสสส
น่ารักสุดๆเลยค่ะ