Raw Credit : Raw - Paradise
อืม... การต่อสู้ในแบบฉบับของวองโกเล่ นี่มันใช้หลักการ...หมาหมุ เอ๊ย!!! สามัคคีคือพลังจริงๆเล้ยยย......
นัทสึน่ารักโคตรๆ เหมือนเจ้าของทุกประการ ฮ่าฮ่าฮ่า
ปล. แจ้งข่าวค่ะ ตอนนี้คงจะเป็นตอนที่เราแปลไทยเป็นตอนสุดท้ายแล้ว ต้องเตรียมตัวสอบครั้งใหญ่แล้วค่ะ
ถ้าสอบไม่ผ่านมีหวังได้โดนเชือดแหงๆ โฮะๆๆๆ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ หลังจากนี้ก็ฝากท่าน Mod ด้วยนะค้า......
----------“การต่อสู้ครั้งสุดท้ายจะเริ่มขึ้นพร้อมกับแสงอรุณ!! สึนะและพวกพ้องใช้เวลาในค่ำคืนสุดท้ายที่โลกอนาคตด้วยกัน...!!”----------
สึนะ : ศึกตัดสินงั้นเหรอ?
ยูนิ : ค่ะ / เบียคุรันน่ะคงจะรอไม่ได้อีกแล้ว เขาจะเดิมพันทุกอย่างในการต่อสู้ครั้งนี้
รัล : นี่เธอน่ะ... รู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วสินะ...
โชจัง : นี่คงจะไม่ได้... รู้ผลของการต่อสู้ครั้งนี้อยู่แล้ว?
ยูนิ : ไม่ค่ะ... สิ่งที่ฉันเห็นมีเพียงแค่การที่ฉันได้มาคุยอยู่กับทุกคนที่นี่ และเรื่องที่การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้นที่ป่าแห่งนี้เท่านั้น...
สึนะ : เอ๋? รู้อยู่แล้วว่าพวกเราจะมาอยู่กันที่นี่...?
ฮารุ : อะ...เอ่อ... แล้วถ้าหากว่าพวกเราชนะ... พวกเราจะได้กลับไปยังอดีตกันไหมคะ?
ยูนิ : เบียคุรันน่ะ ถึงเขาจะสามารถเชื่อมต่อกับตัวเองในโลกคู่ขนานอื่นได้ก็จริง แต่มันก็จะเท่ากับว่าพวกเขาทุกคนล้วนแต่เชื่อมต่อถึงกัน และเรียกได้ว่ากลายเป็นหนึ่งเดียวกันด้วย
สึนะ : เป็นหนึ่งเดียวกัน...
ยูนิ : หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ถ้าหากว่ามีคนใดคนหนึ่งถูกทำลาย คนอื่นที่เหลือก็จะพลอยถูกทำลายตามไปด้วย
ยูนิ : ถ้าหากพวกเราเอาชนะเบียคุรันที่โลกนี้ได้ล่ะก็ เบียคุรันที่อยู่ในโลกคู่ขนานอื่นก็จะหายไปพร้อมๆกันด้วยเช่นกัน
ยูนิ : และทุกคนก็จะสามารถกลับไปยังอดีตที่สงบสุข ไม่ต้องกังวลถึงอนาคตที่เลวร้ายนี้อีกต่อไป
รีบอร์น : จะบอกว่าวิกฤตก็คือโอกาสงั้นสินะ
Reborn 265 : รุ่งอรุณ
------“พวกเขาผ่านความยากลำบากกันมามากมายในโลกอนาคต ทั้งหมดก็เพื่อวันนี้ และในตอนนี้เวลาแห่งบทสรุป...ได้มาถึงแล้ว!!!”------
สึนะ : ถ้าหากชนะการต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนก็จะได้กลับไปยังอดีตกันสักที......!!
รัล : ถ้าชนะได้ล่ะก็นะ
สึนะ : อะ อย่าพูดด้วยท่าทางแบบนั้นสิ!!
รีบอร์น : ยังไงก็ตาม ที่พวกเรามากันจนถึงนี่ได้ก็เพราะว่ามีอาวุธกล่องวองโกเล่อยู่...
รีบอร์น : แต่ก็ยังได้เห็นพลังของมันไม่ถึงครึ่งนึงเลยด้วยซ้ำ การต่อสู้คราวนี้น่ะไม่ใช่ง่ายๆ พวกนายคงได้หืดขึ้นคอกันแน่
สึนะ : อ๊ะ! / ...ด...เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น...? เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นงั้นเหรอ
สึนะ : งั้นก็หมายความว่า มันเหลือเวลาอีกแค่กระจิ๊ดเดียวเองนี่หว่า!!
รีบอร์น : เพิ่งจะมาลนเอาตอนนี้เนี่ยนะ เจ้าบ้า
สึนะ : นี่พวกเรายังไม่ได้คิดแผน ยังไม่ได้ทำอะไรกันสักอย่างเลยนะ!!
สึนะ : อี๋!! แล้วจะทำยังไงดีเนี่ยยย!!?
โนซารุ : เจ้านั่นเป็นอะไรไปน่ะ?
แกมม่า : ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นคนคนเดียวกันกับที่ช่วยองค์หญิงเอาไว้น่ะ... แล้วตกลงว่ากำลังทำอะไรอยู่ล่ะนั่น?
โกคุ : รุ่นที่ 10 น่ะนะ กำลังอธิบายถึงสถานการณ์ตอนนี้ในแบบที่เข้าใจได้ง่ายๆยังไงล่ะ!
แกมม่า : ฮืม... / ดูท่าทางคนที่เหมาะจะเป็นคนวางแผนการต่อสู้มากที่สุดในตอนนี้ ก็คงจะเป็นอดีตผู้บัญชาการฐานทัพเมโลเน่ อิริเอะ โชอิจิ งั้นสินะ?
โชจัง : เอ๋!? ผะ..ผมน่ะเหรอ!?
โกคุ : จะบ้าเหรอไง!! คนที่จะวางแผนการต่อสู้ครั้งนี้น่ะคือรุ่นที่ 10 ต่างหากล่ะ!!
โชจัง : โกคุเทระคุงพูดถูกแล้วล่ะครับ ความพ่ายแพ้ในเกมส์Choiceนั่นน่ะมันเป็นเพราะผม ตัวผมไม่มีสิทธิที่จะรับหน้าที่นี้หรอกครับ คนที่ควรจะเป็นผู้ตัดสินใจในการต่อสู้ครั้งนี้ก็คือบอสของวองโกเล่ สึนะโยชิคุง
สึนะ : อ่ะ!? ดะ...เดี๋ยวก่อน ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่บอสอะไรนั่นสักหน่อย!! แล้วก็ไม่เคยบอกว่าจะเป็นบอสสักครั้งเลยด้วย เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย!!
รีบอร์น : นี่นาย ยังจะบ่นงึมงำอะไรอยู่ได้ เดี๋ยวพ่อก็เจาะรูที่หัวให้ซะหรอก
สึนะ : อี๊ก เดี๋ยวก่อน ใจเย็น อย่านะ!! ยอมแล้ว ยอมแล้ว!!
แกมม่า : ยังไงก็ไม่เข้าใจเจ้านั่นเลยแฮะ... เจ้าหนูวองโกเล่รุ่นที่ 10 นี่น่ะ
โกคุ : มันแน่อยู่แล้ว คนนอกอย่างนายที่เพิ่งจะรู้จักท่านได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงน่ะ ไม่มีทางเข้าใจหรอก!! ว่ารุ่นที่ 10 น่ะเป็นคนที่สุดยอดขนาดไหน!!
สึนะ : อ่า... ถ้างั้น อย่างน้อยก็ช่วยผมวางแผนสักหน่อยจะได้ไหมครับ โชอิจิคุง? ผมอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณน่ะครับ!!
โชจัง : ได้สิครับ ถ้าเป็นคำสั่งของคุณในฐานะบอสล่ะก็ ผมยินดีเป็นอย่างยิ่ง
โชจัง : ถ้ายังงั้นก่อนอื่นผมอยากจะเช็คกำลังรบทั้งหมดที่พวกเรามีอยู่ในตอนนี้ สมาชิกที่ในตอนนี้บาดเจ็บเกินกว่าจะให้ออกไปสู้เป็นแนวหน้า ก็จะมี / โกคุเทระคุง บาจิลคุง / รัล มิลจิ / เรียวเฮคุง / โนซารุแล้วก็ทาซารุ
ทุกคนที่มีรายชื่อ : ได้ไงฟะ!! / พวกเรายังสู้ได้อยู่!! / แผลแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า!!
รีบอร์น : หุบปากซะ
โชจัง : อ่ะ... ฮะฮะฮะ...
โชจัง : เอาล่ะ ต่อไปก็มาดูว่าตอนนี้พวกเรามีอาวุธกล่องอะไรกันอยู่บ้าง
แกมม่า : เฮ้ เฮ้ ฉันว่าฉันเห็นโลมาพิรุณในการต่อสู้คราวที่แล้วนะ เจ้านั่นน่ะเป็นกล่องของใคร?
บาจิล : หมายถึงอัลฟินของผมน่ะเหรอครับ
แกมม่า : เจ้านั่นใช้สมองส่งสัญญาณติดต่อโดยตรงกับอาวุธกล่องอื่นๆได้แล้วหรือยัง?
บาจิล : ส่งสัญญาณติดต่อทางสมอง?
แกมม่า : เฮ้ อย่าบอกนะว่านายไม่รู้เรื่องนี้เลยน่ะ... ระบบติดต่อพิเศษที่จะมีเฉพาะในสัตว์ที่ฉลาดมากๆอย่างเช่นโลมาพิรุณ ที่เรียกว่า ”ระบบการตอบสนองร่วมกันของอาวุธกล่อง” น่ะ
แกมม่า : โลมาพิรุณสามารถสร้างคลื่นความถี่สูงจากสมองและส่งสัญญาณนั้นเชื่อมต่อไปยังอาวุธกล่องอื่นๆได้ ซึ่งนั่นจะทำให้เกิดการประสานงานระหว่างอาวุธกล่องในระดับที่สูงที่สุด และในบางครั้งก็จะทำให้อาวุธกล่องเหล่านั้นสามารถใช้การโจมตีประสานกันในแบบพิเศษได้ด้วย
โชจัง : ใช่แล้วล่ะครับ...!! ผมลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย!!
บาจิล : พอมาลองดูอีกที เรื่องนี้ก็มีเขียนบอกเอาไว้ในหนังสือคู่มือด้วยเหมือนกัน
สึนะ : การโจมตีประสานแบบพิเศษเหรอ... ฟังดูแล้ว...ท่าทางคงจะสุดยอดไปเลย!!
แกมม่า : ในเมื่อมีโอกาสแล้วมันก็ต้องใช้กันสักหน่อย ทุกคน เปิดกล่องของตัวเองซะ!
แก๊งค์ : อะ...อื้อ!!
---------- อุริ / สมิงวายุ Ver. V / ผู้ใช้ : โกคุเทระ ----------
---------- อัลฟิน / โลมาพิรุณ / ผู้ใช้ : บาจิล ----------
---------- มุคุโร่ว / นกฮูกหมอก Ver. V / ผู้ใช้ : โคลม ----------
---------- ซามูซ่า / ตะขาบเมฆา / ผู้ใช้ : รัล ----------
---------- นัทสึ / สิงโตนภา Ver. V / ผู้ใช้ : สึนะ ----------
---------- กิวด้ง / กระทิงสายฟ้า Ver. V / ผู้ใช้ : แรมโบ้ ----------
---------- โคลูลู & บิสเจ็ต / จิ้งจอกสายฟ้า / ผู้ใช้ : แกมม่า ----------
---------- กังการิว / จิงโจ้อรุณ Ver. V / ผู้ใช้ : เรียวเฮ ----------
โชจัง : อา! ได้เห็นพร้อมๆกันทั้งหมดแบบนี้นี่มันสุดยอดไปเลยครับ!
สึนะ : แต่ก็ยังขาดของยามาโมโตะกับของคุณฮิบาริอยู่ล่ะนะ...
แกมม่า : เอาล่ะ ตอนนี้ก็ใช้ระบบติดต่อพิเศษของโลมาพิรุณส่งสัญญาณเชื่อมต่อกับอาวุธกล่องทั้งหมด
บาจิล : ครับ ถ้างั้นก็ จัดการเลย!!
สึนะ : เฮ้ อย่าหนีสิ นัทสึ! นายเองก็ต้องเอากับเขาด้วยนา...
แกมม่า : หืม? เจ้านั่นเป็นอะไรไปน่ะ...
สึนะ : เจ้านี่น่ะ...... ถ้าไม่ใช่เวลาที่กำลังสู้อยู่ล่ะก็ จะกลายเป็นพวกขี้กลัวแบบสุดๆไปเลยล่ะ......
อุริ : แง๊ว / ง๊าวว
นัทสึ : ก๊าวว!!
รีบอร์น : เจ้านัทสึนั่น เหมือนกันกับเจ้าห่วยสึนะทุกอย่างเลยแฮะ
โกคุ : เฮ้ย อุริ!! ทำยังงั้นเขาก็ยิ่งกลัวน่ะเซ่!!
นัทสึ : เก๊า
สึนะ : อุ๊บ ปล่อยนะ นัทสึ!!
โชจัง : ถะ...ถ้างั้นตอนนี้... เราก็มาวางแผนเรื่องการปกป้องยูนิด้วยกำลังรบเท่าที่เรามีอยู่
โชจัง : ฟังอยู่หรือเปล่าครับ สึนะโยชิคุง...
สึนะ : อ๊า ทำไมเจ้าอุริถึงมาด้วยเนี่ย!! โอ๊ยยย!
โชจัง : สึนะโยชิคุง!!
สึนะ : คะ...ครับ!!
นัทสึ : กิ๊ว...
แกมม่า : เอ่อ เจ้าเด็กพวกนั้นทำอะไรกันน่ะ? เล่นละครกันอยู่เหรอไงนะ... นึกไม่ออกเลยว่าเจ้าเด็กพวกนี้อยู่รอดกันจนมาถึงนี่ได้ยังไงเนี่ย...
ยูนิ : ก็เพราะว่าเป็นแบบนั้นนั่นแหละค่ะ
ยูนิ : ก็เพราะความสดใส เล่นกันอย่างสนุกสนานแบบนั้น นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้พวกเขาไม่ยอมแพ้และฝ่าฟันกันมาได้จนถึงที่นี่
รัล : ยูนิ ฉันขอฝากสิ่งนี้เอาไว้กับเธอนะ
ยูนิ : ค่ะ...
รีบอร์น : แกมม่า
ป๋าเบีย : ใกล้จะได้เวลาแล้ว เวลาที่จะเอาตัวยูนิจังกลับมา และจบการเล่นเกมส์กับพวกวองโกเล่กันสักที
คิเคียว : ครับ / โทริคาบูโตะน่ะ ได้ใช้ไฟแบบพิเศษติดเอาไว้ที่ตัวของท่านยูนิแล้ว และใน 3 วันนี้ก็จะไม่มีทางเอาออกได้ ด้วยสิ่งนี้ทำให้พวกเราสามารถระบุที่อยู่ของท่านยูนิได้ ตอนนี้ท่านอยู่ห่างไปจากที่นี่ราวๆ 5 กิโลเมตร
คิเคียว : ก่อนอื่นพวกเราจะเริ่มบุกเข้าไปอยู่ใกล้ๆก่อนโดยไม่ให้พวกนั้นรู้ตัว จากนั้นพวกเราจะบุกเข้าไปจาก 3 ทิศทางพร้อมกัน โดยมีสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการจับตัวท่านยูนิให้ได้อย่างปลอดภัย
ป๋าเบีย : อีกเดี๋ยวฉันเองก็จะตามไปด้วย ขอแค่ให้ยูนิจังปลอดภัยก็พอ นอกนั้นพวกนายก็ลงมือกันได้แบบเต็มที่เลย
คิเคียว : ครับ พวกเรายินดีที่ได้รับใช้ท่าน!!
ป๋าเบีย : ถ้ายังงั้นก็ ไปกันได้แล้ว
ซาคุโร่ : คิด-(งี่เง่า ฉันนี่แหละที่จะไปถึงเป็นคนแรก!!)
ซาคุโร่ : อั๊ก
รัล : คิด-(จัดการได้ไหมนะ...)
โกคุ : คิด-(เข้าเป้าแบบเต็มๆ)
แกมม่า : คิด-(โดนไปจังๆเลยนี่...)
ซาคุโร่ : ย๊ากกกก / ฮะ / เดซี่กับโทริคาบูโตะนั่นน่ะ มันคนละระดับกันกับฉัน ไอ้พวกงี่เง่า!!
------------“เปิดม่านของการต่อสู้ครั้งสุดท้าย!!”------------
Board index
