RAW Credit : Raw-paradise
ต้องขอโทษคุณ wrongfulz ด้วยนะคะที่ต้องขอตั้งใหม่ แบบว่าไม่มีRawให้ดูแล้วหนูแปลไม่ค่อยจะออกอ่ะค่า
ทั้งยุ่นทั้งอิ๊งค์ไม่โปรมันสักกะอย่าง เวลาแปลมันก็เลยต้องใช้ควบกันอ่ะจิ...
ว่าแต่เมื่อวันศุกร์ก็เห็นเอาRawมาลงไว้แล้วนี่นา แล้วทำไมมันกลายเป็นอิ๊งค์ไปได้ล่ะวา???
Reborn 262 : พบกันอีกครั้ง
------------“เดซี่พ่ายแพ้!! เพื่อหลีกเลี่ยงวิกฤต สึนะและพวกซ่อนตัวยูนิไว้ที่ฐานลับชั่วคราว!!”------------
สึนะ : ยามาโมโตะ... จะกลับไปที่ฐานทัพจริงๆน่ะเหรอ ถึงยังไงก็จะไปให้ได้สินะ...
ยามะ : ฮะฮะ โทษทีนะ แต่ว่าอย่าห้ามฉันเลย เจ้านั่นคือสควอโล่เชียวนะ เพราะงั้นไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกน่า แต่ยังไงฉันก็คงต้องขอกลับไปดูสักหน่อย
สึนะ : .....ฉันก็เข้าใจที่นายพูด... .....ขอโทษนะ! แต่ว่าพวกเราคงจะไปกับนายด้วยไม่ได้...
เบียงกี้ : ไม่ต้องห่วงหรอกน่า มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน
จางนินี่ : เดี๋ยวผมจะพาไปที่ทางเข้าลับให้เองครับ
สปาน่า : ฉันก็ไปด้วย
สึนะ : อ๋า!? เบียงกี้! จางนินี่ด้วย!! แล้วยังสปาน่าอีกเหรอเนี่ย!?
ฟูตะ : น่าตกใจจริงๆนะ! ผมคิดว่าจางนินี่จะกลัวจนไม่กล้ากลับไปซะอีก!
จางนินี่ : ฐานทัพวองโกเล่น่ะเป็นผลงานที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อของผมเชียวนะครับ! ถ้ายังไม่ได้กลับไปดูให้เห็นกับตาตัวเองล่ะก็ ผมคงได้นอนไม่หลับแน่ๆ!!
สปาน่า : ส่วนฉัน จะไปดูสักหน่อยว่ายังพอมีอะไรที่จะเอามาใช้สร้างมอสก้าได้บ้างหรือเปล่า
สึนะ : หะ นี่นายยังคิดจะสร้างไอ้เจ้านั่นอยู่อีกเรอะ!?
โกคุ : แล้ว... นี่เธอคิดจะกลับไปทำอะไรที่นั่นล่ะ...
เบียงกี้ : อ๊ะ ฮายาโตะ! นี่เธอเป็นห่วงพี่สาวอย่างฉันเหรอจ๊ะ?
โกคุ : ชิ เปล่าซะหน่อย!!
เบียงกี้ : .....ฉันจะกลับไปเอาของบางอย่างที่ลืมเอาไว้น่ะ..... อีกอย่าง พวกนี้ก็ดูท่าทางจะต้องการคนที่ปฐมพยาบาลเป็นด้วยนี่นะ?
โกคุ : อะ งั้นก็ตามใจ!
สึนะ : ถ้าหากพวกศัตรูหาตัวพวกเราเจอล่ะก็ ที่พยายามกันมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า..... ยังไงก็ต้องระวังตัวกันให้เต็มที่นะ!!
ยามะ : ฉันไม่รู้สึกถึงจิตของศัตรูเลย... ดูท่าทางไม่น่าจะมีปัญหานะ
ยามะ : ดีล่ะ ถ้างั้นฉันไปล่ะนะ! ดูแลยูนิด้วยล่ะ แรมโบ้ยังนอนหลับอยู่ ยังไงก็ฝากลาแทนฉันด้วยล่ะ
สึนะ : อื้อ
ยูนิ : เอ่อ... ทุกคน...
เบียงกี้ : ไม่จำเป็นต้อง”ขอบคุณ”หรอกนะ พวกเราน่ะเลือกที่จะทำแบบนี้ด้วยความตั้งใจของตัวเอง
เบียงกี้ : ฝากพวกเธอช่วยกันดูแลยูนิด้วยล่ะ โอเคนะ
แก๊งค์ผู้หญิง : ค่า!!
ยูนิ : ขอบคุณทุกๆคนมากค่ะ ...อ่า / เผลอพูดอีกแล้ว!
ทุกคน : ฮ่าฮ่าฮ่า
แรมโบ้ : คุณแรมโบ้เองก็จะไปเล่นกับพวกนายด้วย!!!
สึนะ : หือ? แรมโบ้
แรมโบ้ : จะไปเล่นที่ไหนกันล่ะ!? ที่ไหน!?
โกคุ : เจ้าเปี๊ยกนี่ ทำไมมันถึงได้เลือกตื่นแต่ตอนที่มันสบายๆฟะ!!
ยามะ : แล้วพวกเราก็ไม่ได้จะไปเล่นด้วยนา...
สึนะ : ไอ้ที่เครียดๆกันเมื่อกี๊มันหายไปไหนหมดเนี่ย...
เบียงกี้ : เอาล่ะ งั้นก็ฝากพวกเธอดูแลยูนิด้วยนะ
สึนะ : ครับ ระวังตัวด้วย!
โกคุ : เชอะ เจ้าวัวบ้านี่
สึนะ : หือ!? / คิด–(.....ตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว...ทำไมฉันถึง... ไม่หรอกน่า คงแค่คิดไปเองล่ะมั้ง.....)
รีบอร์น : มัวแต่มองอะไรอยู่น่ะ พวกเราต้องมาเตรียมแผนขั้นต่อไปกันแล้วนะ
สึนะ : ระ... รู้แล้วล่ะน่า / เป็นยังไงบ้าง ยามาโมโตะ?
ยามะ : ไม่น่าเชื่อเลยล่ะ ที่จางนินี่เขาจะมาสร้างทางเข้าลับเอาไว้ในที่แบบนี้! ดูท่าทางจะยังเข้าไปได้ด้วย!! ไม่มีปัญหา!!
สึนะ : เฮ้ออ... ดูท่าทางพวกนั้นน่าจะหาทางเข้าไปในฐานทัพได้แล้วล่ะ
ฟูตะ : พี่ดีโน่บอกว่าจะพักอยู่ที่โรงเรียนสักพัก อีกอย่างคุณฮิบาริเองก็ยังไม่ยอมกลับด้วย
สึนะ : เข้าใจล่ะ... / ที่สำคัญกว่านั้น เงียบหน่อยได้ไหม แรมโบ้!!
ฮารุ : แรมโบ้จัง ถ้างั้นทำไมไม่มาเล่นกับฮารุล่ะจ๊ะ?
แรมโบ้ : ไม่เอาหรอก! ยูนิ~ มาเล่นกัน~ เร็วๆสิ ยูนิ~!!
สึนะ : อ่ะ นี่นาย! อย่าไปกวนยูนิเขาสิ ...หือ? / ยูนิ...?
รีบอร์น : สีหน้าเธอดูไม่ดีเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?
แรมโบ้ : หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย!
เคียวโกะ : โคลมจังเองก็ดูท่าทางไม่ค่อยดีเหมือนกัน
สึนะ : อะ จริงๆด้วย!!
โคลม : ไม่ใช่นะคะ... ...บอส
ยูนิ : มีใครบางคน... มีอะไรสักอย่าง... อยู่ใกล้ๆนี่
ทุกคน : หา!? ศัตรูงั้นเหรอ!!
ชาวแก๊งค์ : ทุกคนไปประจำตำแหน่ง!! / ปิดทางเข้าออกทั้งหมด!! / รับทราบ!!
ชาวแก๊งค์ : คงจะเป็นซาคุโร่ที่ย้อนกลับมาหาพวกเราที่นี่!! / อื้อ เป็นไปได้...
ยูนิ : ไม่ใช่ค่ะ... ...มันอยู่... ใกล้กว่านั้น ใกล้มาก...
สึนะ : หือ? ใกล้มากเหรอ.....
โคลม : บอส! เด็กวัวนั่น...!!
สึนะ : หืม!? แรมโบ้เหรอ เขาทำไมเหรอ...?
แรมโบ้เก๊ : หือ?
สึนะ : แรมโบ้.....? นี่นาย!?
แรมโบ้เก๊ : รู้จนได้สิน้า~
ยูนิ : อ๊ะ...
แรมโบ้เก๊ : ถ้าเล่นงานจากข้างนอก พวกนายก็จะหนีไปอีก มันเหนื่อยที่จะต้องไล่ตาม มันก็เลยต้องเปลี่ยนวิธีกันสักหน่อย~~~
สึนะ : นายคือ!!
อี้ผิง : แรม...โบ้!! อยู่ใต้... โซฟา!!
สึนะ : ห๊า!? นะ... นี่มันอะไรกันเนี่ย!?
รีบอร์น : ดูท่าเจ้านั่นจะฉวยโอกาสตอนที่พวกยามาโมโตะออกไปสินะ ปลอมตัวเป็นแรมโบ้แล้วก็ลอบเข้ามาอยู่ในพวกเรา... พอเข้ามาได้แล้วก็รีบจัดการซ่อนแรมโบ้ตัวจริงที่ยังหลับอยู่เอาไว้ที่ใต้โซฟา
สึนะ : ไม่จริงน่า...!! อ๊า!!
รีบอร์น : ชิ
สึนะ : ยูนิ!!
ชาวแก๊งค์ : ไม่ให้ออกไปได้หรอกน่า!! / หวา!!
สึนะ : ทุกคน!! พวกนั้นมัน!!
คิเคียว : ฮะฮะ
สึนะ : 6 บุปผาอาลัย!!!
คิเคียว : ดีมาก ที่นี่ให้พวกเราจัดการเอง โทริคาบูโตะ นายพาท่านยูนิไปซะ
ยูนิ : คุณซาวาดะ!! คุณลุงคะ!!
รีบอร์น : ดูท่าทางเจ้าพวกนั้นจะวางแผนกันมาอย่างดีเชียวล่ะ
สึนะ : แต่ว่า นี่พวกนั้นรู้ที่อยู่ของพวกเราได้ยังไงกัน!?
รีบอร์น : เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน!!
บลูเบล : เอาล่ะ ได้เวลาพวกนายเจอกับบลูเบลแล้ว! / ตายซะ!!
โกคุ : อึ๊...
ทุกคน : อ๊า เหวอ!!
ยูนิ : ทุกคน...!!
บลูเบล : ฮะ นี่ฉันเพิ่งจะเริ่มเองนะ
ยูนิ : หยุดนะ!!
สึนะ : อ๊า
รีบอร์น : คิด–(ถ้ายังเป็นแบบนี้ พวกนั้นมีหวังได้พายูนิหนีไปแน่...)
ยูนิ : ทุกคน!! คุณลุง!!
คิเคียว : คิด-(ฮะฮะ แผนการสำเร็จ)
จิ้งจอก : กรร...
ยูนิ : บิสเจ็ต...? --------[มั่ว...(-*-)]
แกมม่า : บาดเจ็บที่ตรงไหนหรือเปล่าครับ? ...องค์หญิง
ยูนิ : กะ... แกมม่า!!
โนซารุ : องค์หญิง!!
ทาซารุ : พวกเราจะปกป้องท่านเอง!!
ยูนิ : โนซารุ... ทาซารุ!!
คิเคียว : พวกแบล๊คสเปลงั้นเหรอ!? เจ้าพวกนั้นน่าจะถูกกำจัดไปตั้งแต่ตอนที่เคลื่อนย้ายฐานทัพเมโลเน่แล้วนี่!
บลูเบล : มัวแต่เล่นอะไรอยู่หะ โทริคาบูโตะ!! ไปเอาตัวยูนิคืนมาเซ่!!
คิเคียว : พวกเรารู้ความสามารถทั้งหมดของแกมม่าแล้ว นายคนเดียวคงรับมือได้นะ
ทาซารุ : ก็ลองเข้ามาสิ!! ไม่มีอะไรที่ฉันจะชอบมากไปกว่าการต่อสู้เสี่ยงตายอยู่แล้ว!!
โนซารุ : สุดยอดไปเลยพี่!! ฉันคือสมาชิกของจิสโรเนโร่แฟมิลี่!! ชื่อว่าโนซารุ!!
โนซารุ / ทาซารุ : ย๊ากก!! / ฮึ่ม
ทาซารุ / โนซารุ : อ๊าก / อั๊ก
ยูนิ : โนซารุ!! ทาซารุ!!
แกมม่า : ฮึ / เนโร โวลเป้ (Nero Volpe)!!
จิ้งจอก : เอ๋งงง / เอ๊งงงงง!! ----------[.....จริงๆแล้วนึกไม่ออกว่ามันควรจะร้องว่าอะไรดี...(-*-)]
แกมม่า : อะไรกัน!? / คิด–(เป็นไปไม่ได้ ใช้การโจมตีแค่ครั้งเดียว...!!) / ฮึ่ม!!
คิเคียว : ฮะฮะ ใช้แค่แหวนระดับนั้นน่ะ นายทำอะไรไม่ได้หรอกน่า
แกมม่า : ฮ่าห์ห์ห์...!!!
สึนะ : มองไปทางไหนกันน่ะ / คู่ต่อสู้ของนาย / อยู่ที่นี่
เคียวโกะ : สึนะคุง!!
โกคุ : รุ่นที่ 10!!
ยูนิ : ...ทุกครั้งที่สู้ก็จะหน้านิ่วคิ้วขมวด... กำหมัดแน่นเหมือนจะอธิษฐานให้เรื่องมันจบเร็วๆ... ...นั่นล่ะคือ... / วองโกเล่... รุ่นที่ 10
------------“ในสถานการณ์ที่เลวร้ายถึงขีดสุด หัวหน้าที่ยอดเยี่ยมที่สุด...ปรากฏตัว!!!”------------
Board index
