•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

.........................................................................................................................................



ตกอีกแล้ว! ตกได้ตกดี! ตกกันเข้าไป!


ร่างบางมองดูหยาดฝนหยดแล้วหยดเล่าที่โปรยปรายลงจากท้องฟ้า

นี่ก็ห้าโมงเย็นแล้ว แต่เขายังไม่กลับบ้าน ใครจะไปรู้ละว่าฝนมันจะตก

ทั้งที่ตอนเช้าอากาศยังดีอยู่เลย นี่อีกไม่กี่นาทีก็จะหกโมงเย็น

ไม่น่าโดดเรียนไปนอนเล่นบนดาดฟ้าเลย พอมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เม็ดฝนหยดแรกตกลงมาบนใบหน้า

วิ่งหนีแทบจะไม่ทัน โรงเรียนตอนนี้คล้ายจะเป็นโรงเรียนร้างเพราะไม่มีใครอยู่ แล้วใครมันจะอยากอยู่ละ

ใครๆเขาก็อยากจะกลับไปซุกตัวในผ้าห่มหนาๆกันทั้งนั้นแหละ

โกคุเทระนั่งมองสายฝนอยู่ตรงประตูทางออกซึ่งเป็นที่เปลี่ยนรองเท้า ก่อนจะถอนหายใจออกมา




“แน่จริงอย่าหยุดนะเฟ้ย!”




ตะโกนออกไปอย่างหงุดหงิด และก็ดูเหมือนจะได้ตามที่สั่ง

เพราะฝนมันเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ชอบฝนตก ทั้งบรรยากาศชื่นๆที่ทำให้ผ้าไม่แห้ง และขึ้นรา

ไหนจะหวัดที่มาพร้อมเวลาที่ต้องวิ่งตากฝนอีก ฝนนี้มันมีอะไรดีนะ?

ตกกันอยู่ได้ ไม่รู้รึไงว่าน้ำจะท่วมโลกอยู่แล้ว นิ้วเรียวคว้าบุหรี่มาสูบพร้อมกับได้ยินเสียงท้องฟ้าคำราม

คล้ายจะสะใจและเยาะเย้ยตัวเขา ร่มก็ไม่มี แถมบ้านยังอยู่ไกลอีกต่างหาก คงต้องรอให้มันหยุดตกละนะ




....แล้วเมื่อไหร่จะหยุดซะทีล่ะ?....




ผ่านไปสามสิบนาทีฝนก็ไม่มีทีท่าจะหยุด บุหรี่ก็หมดไปแล้วสองมวน

มือบางคว้าหาบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาสูบ ก่อนจะพบว่าซองบุหรี่ของเขามันว่างเปล่า




...บุหรี่หมด!.....




โกคุเทระคิดก่อนจะเสยผมไปมา จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้มั้ย?

ทิ้งกายนอนลงยังพื้นพร้อมกับยกขาเรียวขึ้นชัน ก่อนจะหลับตาลง ได้โปรดหยุดตกซะทีเถอะ








แหมะ!




แหมะ!






รู้สึกเหมือนหยดน้ำตกกระทบหน้าสองสามหยด มือบางยกขึ้นจับยังบริเวณที่รู้สึกเปียก ก่อนจะลืมตาขึ้น

“เฮ้ย!” เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับตอนที่ฟ้าผ่า เมื่อเห็นร่างของใครบางคนกำลังชะโงกตัวดูเขา

“นายยังไม่กลับบ้านหรอ?” นี่สินะ ที่เขาเรียกว่าแย่ซะยิ่งกว่าแย่

ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลมองคนตรงหน้าที่กำลังนั่งยองๆอยู่ตรงข้าม ตามตัวมีหยดน้ำฝนรวมไปถึงศีรษะ

“ถ้ากลับแล้วจะเห็นหรอฟร่ะ ถามอะไรโง่ๆ” ตอบสะบัดอย่างอารมณ์เสีย ทำไมเขาต้องมาเจอมันด้วยนะ ไม่เข้าใจเลย

“กำลังทำความสะอาดสนามอยู่ดีๆ ฝนดันตกลงมาซะได้ วิ่งหนีแทบไม่ทัน” น่าน มันเริ่มพูดอีกแล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้ถามอะไรด้วยซ้ำ

“ใครถามแกฟร่ะ!” ตวาดไปอีกรอบ แต่ก็ยังเห็นแต่รอยยิ้ม ไม่รู้ว่ามันจะยิ้มอะไรกันนักกันหนา

ไม่เห็นจะชอบเลย ทำยังกับว่าโลกใบนี้ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน เห็นแล้วมันขว้างหูขว้างตาชะมัด

“เอ๋ บอกไม่ได้หรอ?” มองร่างสูงที่เอียงคอถาม ก่อนที่หยดน้ำจากเรือนผมสีดำจะหยดลงมาเป็นหย่อมๆ

“แกทำให้พื้นเปื้อน” นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดที่น้ำหยดก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

“เช็ดซะ!” ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาลเข้ม ไม่มีลายถูกส่งไปให้คนตรงหน้า ก่อนที่อีกฝ่ายจะรับมางงๆ

“นายปักชื่อตัวเองลงผ้าเช็ดหน้าด้วยหรอ?” รีบถลึงตาใส่คนพูดขณะที่พึงนึกขึ้นได้ว่าพี่สาวตัวดีเป็นคนทำ

“นี่ไง ตรงนี้มีรูปตัว G กับตัว H อยู่ด้วย” มองดูนิ้วยาวที่ชี้ไปยังปลายผ้าเช็ดหน้า

เห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็กๆสีดำปักอยู่ตรงนั้น มันเล็กมากขนาดที่ว่าสังเกตแล้วก็แทบจะไม่เห็น แล้วมันเห็นได้ยังไง?

“ถ้าไม่พอใจก็ไม่ต้องใช้” รีบเอื้อมมือไปคว้าผ้าเช็ดหน้าคืนแต่อีกฝ่ายกับชูมันขึ้น

เขาไม่ได้เตี้ย แต่มันนั้นแหละที่สูงเกินไป ทำให้เขาเอื้อมไม่ถึง!!!

“เอาคืนมานะเฟ้ย!” ร้องดังลั่นจนได้ยินเสียงสะท้อนกลับมา หากแต่คำตอบที่ได้กลับเป็นรอยยิ้ม

“ไม่ ^ ^” โกคุเทระถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหนี

เห็นเงาตะคุมๆตรงผนังเป็นรูปร่างสูงที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าของเขาซับน้ำตามใบหน้า

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกคร่า เพราะเขาไม่มีอะไรจะพูด

“เอ้า” ดวงตาสีน้ำทะเลมองดูมือใหญ่ที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าเปียกๆคืนมา ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น มันยังกล้าเอามาคืนอีกหรอ?

“เปียกขนาดนี้แล้วแกยังจะเอามาคืนอีกหรอฟร่ะ!” บอกเสียงดังแล้วถนหายใจออกมา

“................”

เหมือนมันจะเงียบไป แอบมองใบหน้าของอีกฝ่าย เห็นมันก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด จนต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“เอาไปซักแล้วค่อยเอามาคืน” พูดเสียงสะบัดและไม่มองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนที่ทั้งสองจะเงียบไป







.........ซ่า.........







“เขาว่าวันนี้ฝนจะตกหนัก บางทีอาจจะตกถึงพรุ่งนี้เช้า” คิ้วเรียวเลิกขึ้นขณะที่อีกฝ่ายหันมามอง

“พายุเข้าสินะ” ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลเหม่อมองไปยังเพดานก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

“คงใช่” ได้ยินเสียงตอบกลับมา จนต้องขมวดคิ้ว

“ไม่ได้ถาม แค่พูดกับตัวเองเฉยๆ” ยังคงจ้องไปยังเพดานอยู่ เพราะไม่อยากเห้ฯใบหน้าของอีกฝ่าย

ไม่อยากเห็นรอยยิ้มนั้น ไม่อยากเห็นจริงๆ


“..............”


“..............”


บทสนทนาจบไปนานแล้ว แต่มันก็ไม่ได้เงียบเพราะเสียงฝนยังดังกระหึ่ม

แอบลอบมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังเหม่อมองออกไปด้านนอก

ทำไมเขาต้องมาเจอมันด้วยนะ ไม่เห็นจะชอบเลย รู้สึกไม่ดีเวลาอยู่ใกล้กัน

มันเหมือนตัวเขากำลังจะขาดอากาศหายใจ ก้มหน้าซุกลงกับแขน

เพราะรู้ตัวว่าตอนนี้หน้าของเขาต้องแดงแน่ๆ เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ ไม่อยากให้รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร

โกคุเทระถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะเงยหน้ามองออกไปยังนอกประตู

จนไม่ทันได้เห็นว่าร่างสูงกำลังซ่อนร่มเอาไว้ในกระเป๋า





...บางทีฝนตกนี่ก็ดีเหมือนกันนะ...











Fin.

แหม ยามาโมโตะแอบเนียน ซ่อนร่มไว้ซะงั้นน่ะ

ระวังโดนบอมบ์ลงหัวเน้อ ยามะ

ยามะ ไอ้เนียนตัวพ่อ และแล้วมันกะเนียนได้อีกครา =[]=
ระวังไว้เถอะถูกโกจังจับได้ล่ะจะหนาว เหอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่ก็สนุกดีจ้า จะรออ่านเรื่องต่อไปนะจ้า ><~~~~~~

อ่านไปเรื่อยๆ...พอถึงตอนจบแล้วก็....

อึ้ง ครั้งที่1...ยาม๊า!!!
ว่าแล้วเชียว....ยามะมันต้องไม่มาแบบธรรมดา...
เนียนได้โล่จริงๆ...^ ^...

อึ้ง ครั้งที่2...จบจริงหรอค้า!!!

ภาษาสวยมากมายเลยค่ะ อ่านแล้วมันทำให้นึกถึงสองคนนี้ ในบรรยากาศแบบนี้
มันใช่อ่ะค่ะ...จะว่ายังไงดีล่ะ...^ ^...

ว่าแต่ ท่านจะหนีข้าพเจ้าไปหนาย....T T....
จะรอนะคะ...รีบๆกลับมานะ...T T....

ปล. มันจบจริงน่ะ

ยามะจังลูกน่ารักมาก โฮะๆ

โกคุจ๋า ยังไม่รู้ตัวอีกรึ ว่าทำไมถึงหน้าแดง ฮ่าๆ

หวานมาอีกคู่
8059 8059 8059 8059 8059 8059

มันเหมือนตัวเขากำลังจะขาดอากาศหายใจ -- อ้า~ หวานสุดๆ โกคุก็นะ 55

ภาษาสวยจิงๆ แบบ อ่านแล้วรู้สึกดีง่า
สวยมากๆ ^^

กร๊ากก นี่มันหวานมากก (ในความคิดเรา ฮ่าๆๆ) ไม่ใช่หวานแบบ หงุงหงิงๆ แต่มันดูหวานแบบเน้นอารมณ์ (มั้ง?)

แล้วยาเมะ...
เนียนน..
ชะมัด...

วางแผนเอาไว้อยู่แล้วสินะ!! (ฝนมันตกเองคร้าบบบ/ยาเมะ)

แต่ไม่เป็นไร สนับสนุน รีบซ่อนเร็วเข้า ก่อนน้องก๊กเม้งแตกก ฮ่าๆๆๆ

เหอๆ ฝนตกจริงๆ แหละช่วงนี้ แต่ที่บ้านทำท่าจะตกแล้วก็ไม่ตก อุตส่าห์รีบวิ่งเพื่อ? = ="

....เพิ่งไปรับผลสอบมาเมื่อวานค่ะ (ซีด)


ยามะเนียนได้อีกแล้วสินะ แล้วหลังจากนั้นจะเป็นไงต่อเอ่ย?

ฝนตกถึงเช้า?? แล้วคืนนั้นล่ะ?? จะนั่งเฉยๆว่างๆเหรอ (หื่นนนน)

จะเนียนไปไหนเนี่ย ฮ่าา
ชอบยามะแบบนี้มากๆ เลย

อ่านหวานๆ น่ารักๆ แบบนี้แล้วชุ่มชื่นหัวใจจังเลยเจ้าค่ะ ♥
8059น่ารักที่สุดด

ยามะเนียนมากมาย แต่เนียนในแง่ที่ดี ขอชมเชย 55
ทั้งๆที่ไม่มีอะไรแต่อ่านแล้วเขินๆยังไงไม่รู้ค่ะ>//<
(สงสัยขาดแคลน8059แบบหวานๆมานาน)

5555+

บาโมะแอบเนียนอีกแล้วววว

เนียนได้โล่จริงๆเลยลูกเอ๋ย~~

อ๊ะ แหะๆๆ แอบซ่อนร่มเอาไว้ในกระเป๋า

ยามะเนียนอีกแล้ว

โกคุน่ะชอบยามะก้อบอกมาเหอะ ไม่ต้องเขินหรอก
คนรักกันชอบกันน่ะนะก้อบอกไปตรงๆเลย
ไม่ต้องเขินไม่ต้องอาย
โห สมัยนี้แล้วด้านได้อายอด
แล้วอีกอย่างนะถ้าไม่รีบบอกไป
ยามะไปเป็นของคนอื่นแล้วจาเสียใจนะ(ถ้าแกยังไม่หยุดพล่ามล่ะก้อแกได้เจอไดนาไมท์แน่:โกคุ)
(อ่าจ่ะ ไม่พูดแล้วจ่ะ)(โหะๆเด๋วไปแอบนินทาก้อได้)คิคิ

ปาดเอาไว้...เพราะอินี่ก็งานเข้าไม่แพ้พี่...

เม้นต์ไม่ยาวได้ไหมค่ะ?...เพราะมันเป็นฟิคสั้น (เกี่ยว???)

และหนูก็ไม่มีอะไรจะพิมพ์นอกจากจะบอกพี่ว่า
คราวนี้ยามะมัน...เนียนได้เนียนดี
เนียนไม่มีที่สิ้นสุดตั้งแต่ลบอินฟีนีตี้ถึงอินฟีนีตี้
(อย่าถาม...ว่าแบบนี้เรียกเนียนขนาดไหน = ='')

แต่แบบนี้...ก็น่ารักดีนะค่ะ
(ช่างใช้สถานการณ์จริงได้เป็นประโยชน์มากพี่)

เป็นฟิคสั้นที่อ่านแล้วอดยิ้มไปด้วยไม่ได้ ><b
(แม้จะแอบหมั่นไส้ที่ความเนียนของใครบ้างคนไม่น้อยก็ตาม /หัวเราะ)

อะเฮี้ยะๆๆๆๆ
ยามะมันเนียนอีกเเล้ววุ้ย!
โกคุก็ซึนซะ... ไม่ชอบเล้ยยย ไม่ชอบเขาเลยเน้ออ(เสียงประชด) อิๆ