•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

/me โผล่หัวออกมาจากไห(?)ดอง

สวัสดีค่า~ วันนี้ขนฟิคเรื่องยาวเรื่องใหม่มาอีกแล้ว (เรื่องเก่ายังไม่จบอีกเยอะแยะ ยังจะแต่งเรื่องใหม่อีก =w=")
และแล้วคราวนี้ก็ย้อนยุคอีกจนได้ ฮ่าๆ
(ท่าทางจะแก่จริงจังแฮะเรา ชอบอะไรเก่าๆ 555+)


AU Fiction : Psycho Butterfly
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari), D18 (Dino x Hibari), 8018 (Yamamoto x Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Drama, Angst, Historical, Romance


EP.01 [Butterfly’s Dream]

ผีเสื้อตัวน้อยแหวกว่ายท่ามกลางหมู่มวลผกาอย่างเริงร่า

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมากลับพบพานว่าเพียงเราเองที่ฝันไป


“…ฝัน ..งั้นรึ ...หากเป็นเช่นนั้นจริง ...ก็คงจะดีไม่น้อย”

แพขนตายาวสยายขยับไหวน้อยๆ เมื่อเคลื่อนนัยน์ตาสีดำสนิทนั้นขึ้นจากหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่ตรงหน้า เด็กหนุ่มลอบถอนใจเพียงเบาบางราวกลัวว่าจะมีผู้ใดได้ยินเสียงนี้ ปิดหน้าหนังสือลงแล้วเลื่อนไปจนสุดขอบโต๊ะตัวเตี้ยพลางยันกายโปร่งบางของตนขึ้นจากตรงนั้น ชายตากลับไปมองตำราปรัชญาของชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่ถูกถ่ายทอดมาเป็นภาษาของตนที่ผละทิ้งมาเมื่อครู่เพียงชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเคลื่อนกายต่อไป

ร่างที่อยู่ในห้องขนาดเล็กกะทัดรัดนั้นหยุดฝีเท้าลงหน้ากระจกเงาบานใหญ่อย่างเงียบๆ มองเงาสะท้อนของตนในกระจกแล้วพิจารณาร่างที่เห็นนั้น ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะทำ แต่เป็นการกระทำที่จำต้องทำจนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

นึกย้ำชื่อที่ถูกใครสักคนตั้งให้ใช้แทนตัวมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว ในห้องที่มีเพียงแสงของดวงอาทิตย์ลอดผ่านเข้ามาให้ความอบอุ่นได้เพียงน้อยนิดนี้ เขาอยู่ในชุดที่เรียกกันว่ายูกาตะสีขาวนวลซึ่งตัดกับเส้นผมสีรัตติกาลที่เริ่มยาวลงมาเคลียท้ายทอยได้มากขึ้น นิ้วเรียวแตะลงบนผิวขาวละเอียดราวเกล็ดหิมะแรกของฤดูหนาวบริเวณข้างลำคอระหง เลื่อนลงมาเรื่อยจนสะดุดกับสิ่งที่สะท้อนอยู่ตรงหน้า

รอยจ้ำสีแดงเรื่อเล็กๆ ที่ยังคงไม่จางหายไป


“…นึกว่าจะหายไปแล้วซะอีกนะ”


กลีบปากที่เป็นสีแดงชาดดั่งเช่นโลหิตขยับเอื้อนเอ่ยพึมพำเพียงเบาบางก่อนจะเงียบไป หลุบดวงตาคู่สวยของตนลงต่ำเมื่อรับรู้สิ่งที่ปรากฏขึ้นแก่สายตาเมื่อครู่ ราวกับยอมรับในชะตากรรมซึ่งไปอาจเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาในโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้

ยอมรับ ...ทว่ากลับดึงดันไม่อยากยอมแพ้


ครืดดดด !!!


“..คุณฮิบาริขอรับ ...คือว่าท่านมุคุโร่บอกให้....”

“...เข้าใจแล้ว ...เจ้ากลับไปก่อนเถอะ แล้วข้าจะไปหาผู้ชายคนนั้นทีหลังเอง” ร่างที่หันหลังให้รีบแย้งขึ้นทั้งที่ยังฟังไม่จบประโยคแทบจะในทันทีที่เสียงเลื่อนเปิดบานประตูดังขึ้น ยังไงเสียก็คงจะเป็นคำสั่งเดิมๆ ที่ฝากคนที่คอยรับใช้เขามาบอกเป็นแน่ เด็กหนุ่มแน่ใจว่าจะเป็นเช่นนั้นเสมอ


และคำสั่งของ ‘ผู้ชายคนนั้น’ ก็มักจะเป็นอย่างที่คาดไว้เสมอ


“...แต่ว่า..”

“...นี่เจ้าเป็นอะไรกับข้างั้นรึ ? …รู้สึกจะเป็นห่วงเป็นใยข้าจังนะ” น้ำเสียงของคนรับใช้ที่แสดงออกถึงความกังวลอย่างอ่อนโยนนั้นถูกเขา ฮิบาริ เคียวยะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาตลอด เพราะไม่ได้คิดอยากจะให้ใครมาสงสารในเรื่องที่มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่ประสบพบเจอ เพราะถึงจะเป็นห่วงเป็นใยมากสักเพียงไหน นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตเขาดีขึ้นมาได้แม้เพียงนิด

ยังมีเพียงตัวเขาที่ต้องพบพานกับความทุกข์ทรมานที่ไม่เต็มใจรับมาอยู่เพียงผู้เดียว


เมื่อเห็นเงาของบุรุษอีกผู้หนึ่งที่ยังคงยืนอยู่หลังบานประตูที่ถูกเปิดกว้างออกนั้นนิ่งงันราวกับจะยืนยันคำพูดเมื่อครู่ก็ได้แต่ถอนใจก่อนจะออกคำสั่งอันเด็ดขาดออกมา

“…กลับไปซะ ..จะไปที่ไหนก็ไป ..คงไม่ต้องให้ข้าพูดซ้ำหรอกนะ” ฝ่ายที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่เอ่ยเช่นนั้นออกมาโดยมิได้หันกลับไปสบตาตรงๆ แต่อย่างใด มือบางดึงยูกาตะเข้ามาให้กระชับแน่นกับร่างตนอีกเล็กน้อยราวกับต้องการจะบดบังร่องรอยที่ใครบางคนหลงเหลือทิ้งไว้บนผิวกายไม่ให้ผู้อื่นได้เห็น

ไหล่เล็กบางนั้นห่อตัวเข้าหากันเล็กน้อย


“...กลับไปเถอะ ...ข้าดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาเป็นห่วงขนาดนั้นหรอก ...ยามาโมโตะ”


ครู่ต่อมาประตูบานนั้นก็ถูกเลื่อนปิดลงพร้อมกับการจากไปของคนผู้หนึ่ง ในห้องที่มีขนาดพอเหมาะกับการอยู่เพียงคนเดียวนั้นเงียบกริบลงถนัดใจด้วยเวลาเพียงไม่กี่วินาที

สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจอยู่ร่ำไป ขณะที่ก้าวเท้าออกมาจากเขตแดนเล็กๆ ที่จับจองเป็นเจ้าของอยู่มาตลอดทั้งชีวิต ปิดบานประตูลงอย่างเบามือ เดินเลียบไปตามทางเดิน สวนผ่านผู้คนมากหน้าหลายตาที่ต่างอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้เช่นเดียวกัน บางคนก็เอ่ยคำทักทายทว่าเด็กหนุ่มก็ไม่ได้ตอบกลับไปอย่างเคยก่อนจะมาหยุดลงหน้าประตูบานใหญ่ซึ่งถูกตกแต่งลวดลายเอาไว้อย่างงดงาม

ทั้งที่มีผีเสื้อตัวน้อยแสนสวยร่ายรำอยู่กับหมู่มวลผกาตรงหน้า แต่มันกลับไม่ได้ทำให้จิตใจของร่างบางสดใสตามไปกับภาพที่เห็นอยู่บนบานประตูขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

เหตุผลทั้งหมด ...เป็นเพราะคนที่อยู่หลังประตูบานนี้...


มือผอมบางเลื่อนเปิดประตูอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฉุดดึงให้บุรุษที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับกองหนังสือตรงหน้ารู้สึกตัวว่ามีใครบ้างคนย่างกรายเข้ามาในพื้นที่ของตน เขาบรรจงถอดแว่นสายตาที่สวมออกวางบนโต๊ะอ่านหนังสือตัวจ้อย เงยหน้าขึ้นมองร่างที่โผล่พรวดเข้ามาโดยไม่ทันให้ตั้งตัวพลางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากบางๆ ดูท่าทางจะอารมณ์ดีขึ้นเป็นพิเศษต่างกับฝ่ายคนที่ถูกเรียกตัวมาที่นี่ซึ่งใบหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดอย่างแจ่มชัด ขาเรียวก้าวฉับๆ เข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าของห้อง

“มีธุระอะไร ?” เอ่ยถามสิ่งที่อยากรู้ขึ้นมาในทันทีราวกับกลัวว่าจะสิ้นเปลืองเวลาอันมีค่าของตน แต่ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคนที่ควรตอบ

“หึหึหึ ...อย่าใจร้อนสิขอรับ ...ท่านเคียวยะ นั่งลงก่อนดีกว่านะ” เด็กหนุ่มที่ดูท่าทางเป็นคนใจเย็นเอ่ยเช่นนั้นออกมาเมื่อได้ฟังคำถามเมื่อครู่ เขายืนขึ้นแล้วเดินไปยังบริเวณหน้าห้องที่ประตูยังคงเปิดกว้างอยู่ก่อนจะเลื่อนกลับให้ปิดลงดังเดิมราวกับไม่ต้องการให้มีใครมารบกวน “คราวหลังก็ช่วยปิดประตูให้ด้วยนะขอรับ...”

ริมฝีปากที่เอ่ยขานนั้นเงียบลงราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ โน้มใบหน้าลงข้างหูบางของคนที่นั่งหันหลังให้ประตูอยู่ตรงหน้า กระซิบด้วยเสียงทุ้มอย่างที่เคยทำอยู่เสมอ

“...ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้าว่าท่านมาหาข้าถึงที่ห้องคนเดียวแบบนี้...มันจะไม่ดีนะขอรับ”

“เจ้า.... !!!” เสียงหวานที่ทำท่าจะเถียงแย้งขึ้นมาจำต้องเงียบลงเมื่อนิ้วเย็นเฉียบทาบลงมาบนริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบ โรคุโด มุคุโร่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าถัดไปจากที่ตรงนั้นไม่มากนัก ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กกว่าจะได้เอ่ยสิ่งใดออกมา กลีบปากสีแดงเรื่อก็ถูกปิดกั้นด้วยจุมพิตที่ถาโถมเข้ามาอย่างถือวิสาสะ แต่เพียงชั่วครู่ร่างสูงก็ต้องผละถอยออกเพราะฟันคมขาวที่ขบลงมาบนลิ้นอุ่นของตนอย่างรุนแรงจนเลือดแทบกลบปาก แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นรอยยิ้มซึ่งแฝงเล่ห์เหลี่ยมบนใบหน้าหล่อเหลาก็ยังคงไม่จางหายไป ยกนิ้วโป้งขึ้นปาดหยาดโลหิตที่ยังคงไม่แห้งกรังออกจากมุมปากก่อนจะเอื้อนเอ่ย

“…ร้ายจริงๆ นะขอรับ ...ผีเสื้อน้อยแสนสวยของข้า”

“...ข้าไม่ใช่ของๆ เจ้า ..ไม่ใช่ผีเสื้อบ้าบออะไรนั่นด้วย” ปัดมือที่ล่วงล้ำเข้ามาไล้ไปบนผิวแก้มบางแทบจะในทันทีราวกับแสนจะรังเกียจ คิ้วโก่งเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน จ้องเขม็งไปยังดวงตาต่างสีของคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“..หืม ?” ฝ่ายที่ถูกตั้งแง่เกลียดชังเลิกคิ้วเล็กๆ พลางแสร้งทำสีหน้าสงสัย ขยับเข้าไปใกล้อีกร่างที่อยู่ในที่นั้น ลดวงหน้าคมของตนลงไปข้างลำคอระหงที่เผยออกเล็กน้อยราวกับจะเชิญชวน เลื่อนปลายนิ้วลงมาเรื่อยจนหยุดอยู่ตรงที่เป็นรอยแดงช้ำเด่นชัดก่อนจะเปล่งวาจาราวกับเย้ยหยัน “...งั้นแล้วรอยนี่มันอะไรกันล่ะขอรับ ? ...ก็เห็นๆ กันอยู่ว่ายังไงท่านก็เป็นของๆ ข้า แบบนี้แล้วยังจะปฏิเสธได้อีกรึขอรับ ?”

“นี่เจ้า ….!!!” เสียงหวานหยุดนิ่งเงียบลงเพียงแค่นั้นเมื่อความเย็นเยียบเลื่อนเข้ามาประชิดใบหน้า

“...จะปากดีได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละขอรับ...” มุคุโร่ใช้มือขวาบีบเข้าที่กรามเล็กๆ เป็นเชิงบังคับให้หันมามองตนอย่างไม่เต็มใจ นัยน์ตาซึ่งแฝงแววเหยียดหยามนั้นหรี่ลงขณะที่เพ่งพินิจวงหน้าหวานตรงหน้า “...ตราบใดที่ยังทำงานใช้หนี้ห้าร้อยล้านที่นี่ไม่หมด ก็อย่าหวังจะได้เป็นอิสระไปจากเงื้อมมือของข้าเลยขอรับ ...เสียเวลาเปล่าๆ”

“…นี่เจ้าคิดว่าข้าจะยอมจำนนกับคำพูดเช่นนั้นงั้นรึ ?”

“..เอ ...ไม่รู้สินะขอรับ ท่านเองก็ยิ่งเป็นคนหัวแข็งอยู่ด้วย” เรียวนิ้วผละออกจากร่างแบบบาง ลุกขึ้นยืนก่อนหันกลับไปอีกทาง เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นที่แววตาสีไพลินเพลิงไหวระริกแม้จะเพียงไม่นานนัก รวดเร็วจนไม่อาจสังเกตเห็นได้ทัน เด็กหนุ่มเลื่อนมือไปเปิดประตูตู้เก็บของที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนักก่อนจะหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา “...ยังไงซะ วันนี้อย่าเพิ่งมาขัดใจกันด้วยเรื่องนี้เลยขอรับ ...ข้าอยากจะมอบสิ่งนี้ให้ท่านถึงได้เรียกให้มาที่นี่”


ร่างสูงยื่นสิ่งของชิ้นหนึ่งที่อยู่ในมือทั้งสองข้างให้กับคนตรงหน้า

เมื่อรับมาแล้วคลี่สิ่งนั้นออกดูจึงพบว่าของที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่นั้นคือกิโมโนซึ่งถักทอด้วยผืนผ้าสีแดง อันประดับตกแต่งด้วยลวดลายของบุปผายามแรกผลิแย้มซึ่งเปล่งประกายสีอำพันละลานตาอย่างงดงามจนไม่อาจบรรยาย ด้วยลักษณะที่พิจารณาแล้วว่าคงต้องใช้ทรัพย์สินเป็นจำนวนไม่น้อยเพื่อให้ได้ของสิ่งนี้มา ร่างในยูกาตะสีขาวนวลที่ดูจืดลงไปถนัดตาจึงจำต้องรับของที่อยู่ในมือมาอย่างช่วยไม่ได้แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกพิศวาสเสื้อผ้าอาภรณ์ของสตรีเช่นนี้เลยแม้สักนิดเดียวก็ตาม

ร่างบางถอนใจแผ่วเบาก่อนจะเปล่งวาจา

“..เจ้ามีธุระกับข้าแค่นี้ใช่ไหม ? งั้นข้าจะ....” ประโยคที่ฟังดูเอาแต่ใจตนนั้นยังไม่ได้ถูกเรียงร้อยให้จบสมบูรณ์ก็กลับถูกแย้งขึ้นมา

“..สวมกิโมโนนั่นให้ข้าดูหน่อยสิขอรับ” น้ำเสียงอ่อนลงจะแทบจะคล้ายคลึงกับคำขอร้องทว่าฝ่ายที่ถูกขอให้ทำกลับคิดว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ยังไงเสียมันก็แค่คำขู่ที่ฟังหวานรื่นหูขึ้นมาหน่อยก็เท่านั้น แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทำตามที่โดนบอกมาง่ายๆ เด็ดขาด

“...มันเรื่องอะไรกัน ..ทำไมข้าจะต้องทำตามที่เจ้าสั่งไปหมดทุกเรื่องด้วย ?” เสียงหวานๆ แย้งขึ้นมาราวกับมีข้อกังขาในน้ำเสียงนั้นแต่แล้วก็ได้รับคำตอบกลับมาแทบจะในทันที

“..ยังไม่รู้ฐานะของตัวเองอีกหรือขอรับ ...ตอนนี้น่ะ จะเรียกว่าข้าเป็นเจ้าชีวิตของท่านก็ได้ แต่ถ้าเกิดว่า...” เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง เลื่อนใบหน้าคมเข้ามาใกล้อีกครั้งจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นและกลิ่นกายหอมหวานที่ราวกับจะยั่วยวนให้หลงใหลจากร่างอันแบบบางตรงหน้า นิ้วยะเยียบแตะลงเพียงเบาบางบนกลีบปากสีชาดก่อนจะเอ่ยขานต่อไป “...ท่านจะช่วยบริการข้าให้ถึงใจกว่านี้สักหน่อย ...หมายถึงเวลาทำเรื่องอย่างว่าน่ะขอรับ ...ข้าก็อาจจะใจดียกหนี้ให้สักครึ่งหนึ่งก็ได้ สนใจไหมล่ะขอรับ ?”

“ไม่มีทาง !!!” คนตัวเล็กตวาดกร้าวด้วยเสียงอันดังเกินตัวจนน่าตกใจพลางลุกพรวดขึ้นจากที่ตรงนั้น ดูท่าทางคนที่หยอกแกล้งในคราแรกจะตกใจอยู่นิดหน่อยบ้างเหมือนกันแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่าไรนักสำหรับเขา เพียงเสี้ยววินาทีความเจ้าเล่ห์อย่างที่เป็นก็กลับคืนมาอีกครั้งด้วยท่าทางอันไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อยกับแววตาที่มองมาอย่างเคียดแค้นอยู่เงียบๆ เขาแสร้งทำเป็นไม่สนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แล้วลุกขึ้นยืนบ้าง

“...ไม่น่ารักเอาซะเลยนะขอรับ...” เด็กหนุ่มพูดคำนั้นออกมาด้วยท่าทางสบายๆ เกินคาด เหยียดยิ้มบางๆ หรี่นัยน์ตาลงเพียงเล็กน้อยอยู่ไม่ห่างจากอีกคนนัก



“…เป็นแค่ผีเสื้อที่ถูกขังอยู่ในกรงแท้ๆ”



ผีเสื้อตัวน้อยแหวกว่ายท่ามกลางหมู่มวลผกาอย่างเริงร่า

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมากลับพบพานว่าเพียงเราเองที่ฝันไป


ยามเมื่อเวลาผ่านไปลองคิดตรองดูอีกครา

นั่นหรือว่าเป็นเราเองที่อยู่ในภาพฝันของเจ้าผีเสื้อน้อย ?
_____________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า~

ตอนแรกแอบสั้น =w="
แต่ตอนต่อๆ ไปจะสั้นอย่างเปิดเผย...
/me โดนฆ่าหมกป่า

ทำไมมีแต่ผีเสื้อ ผีเสื้อ แล้วก็ผีเสื้อ !!! = []=!!!
ตอนแรกกะว่าจะเอาแค่นิดๆ หน่อยๆ ก็พอ แต่ไปๆ มาๆ ผีเสื้อโผล่กันให้พรึ่บ 555+

เรื่องที่คุณฮิอ่านในตอนนี้คือ "ความฝันของฝีเสื้อ" ซึ่งเป็นปรัชญาของชาวจีนที่ชื่อว่าท่านจวงจื๊อค่ะ
เป็นเรื่องประมาณว่า คืนหนึ่งท่านจวงจื้อนอนหลับและฝันไปว่าตัวเองเป็นผีเสื้อ เมื่อรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมาก็ระลึกได้ว่าตัวเองคือจวงจื๊อไม่ใช่ผีเสื้อ แต่ก็แล้วก็มาคิดได้ว่า ความจริงแล้วท่านจวงจื้อที่อยู่ในปัจจุบันนี้อาจเป็นเพียงสิ่งที่อยู่ในความฝันของผีเสื้อตัวหนึ่งก็เป็นได้

ซึ่งจะต่างกับในฟิคเรื่องนี้อยู่หน่อยตรงที่ความฝันของท่านจวงจื๊อเป็นฝันดี แต่ของคุณฮิเป็นฝันร้ายค่ะ 555+
/me สัปป้าเอาสามง่ามเสียบทะลุหัว

อีกอย่าง ...เรื่องนี้พี่ม้าไม่ดาร์ค และสัปป้ากลับมาเลวตามสภาพเดิมแล้วนะคะทุกท่าน 55+
(หลังจากสลับนิสัยสองคนนี้มาหลายเรื่องก็ได้เวลาสลับกลับสักที ฮ่าๆๆๆ)

แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ^^

โฮกกกกกหามานานแย้วววววววว
ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากอ่านต่อเรวๆง่าาา
รีบๆมาแต่งต่อน้าาา

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย
ฟีคใหม่ของเคทจัง//เค้าอนุญาตให้เรียดเคทจังแล้วหรอO_O
เรื่องนี้สับป้ามิใช่คนดีใช่มั้ยคะ
จะได้เชียร์พี่ม้าได้เต็มที่^^ D18ออกนอกหน้ามากค่า
ยามะให้แค่คอยเอาใจช่วยเคียวยะแล้วกันนะ//จะโดนแฟนยามะฆ่ามั๊ยเนี่ย
พี่ม้ามาช่วยเคียวยะออกจากกรงด้วยค่า
สับป้าจะกดเคียวยะเราไม่ว่า แต่...อย่าทำรุนแรงงนะคะมิฉะนั้นเราคงทนไม่ได้้้้.......อ่า//เป็นเอามาก??

เอาใจช่วยเคทจังนะคะ สู้สู้ค่า
รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
รอตอนสองค่า

มีแต่คู่ที่อยากอ่าน ไม่ว่าจะเป็น
D18 6918 หรือ8018 มันแจ่มทั้งนั้น
เลิศมาก....

เป็นผีเสื้องั้นหรือ
ระวังเจอ Buterfly Effect นะ...
รออ่านจ้า

อะหือ...

ยามะคนดีมาก ไม่ใช่ว่าดาร์กตอนหลังนะ =__=

ส่วนมุคุ นายยังหล่อ (เจ้าเล่ห์) เหมือนเดิม (หลบแม่ยก 69)

เชียร์ D18 สุดใจฮับ มาต่อไวๆ นะคะ

หูย เริ่ดค่ะเริ่ด ปลูกกระท่อมรออ่านเลยเจ้าค่ะ

อร๊าง ง ง~!
ท่านฮิเคะ เคะ เคะ >o<~!!

มุคุดาร์กได้อีกอะ
แอบเจ้าเล่ห์ด้วย
แบบนี้เคียวยะไม่รอด ><

ยามะใจดีมากมายอะ
แต่ออกน้อย - -"

รอดีโน่
เมื่อไรจะออกอ่า ~

Ps. .เคียวยะจะเลือกใครเนี่ย ??

จะรออ่านต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า >O<!!!

มุคุมาก็แรดเลยนะเนี่ย อิอิ แบบนี้มีรึคุณฮิจะไม่ยอม ^ ^

มุคุเองก็ถนอมๆคุณฮิไว้หน่อยนะ T^T เค้ากลัวแตกหัก =[]=!!!!!

ชอบ 18 เคะคะ เพราะงั้นไม่พลาดแน่ๆ ^ ^

รีบๆมาต่อนะคะ

ว้าว รวมคู่ดังที่ชอบเสียด้วย

ชอบ 18 เคะจ้า เอาใจช่วยน้า

แล้วสุดท้ายจะได้คู่ใครเนี่ย

รู้สึกเหมือนมุคุจะรักท่านฮินะ แต่แสดงออกแบบดาร์กหน่อยๆ (หน่อยไหมหว่า)

ตอบเม้นต์ค่ะ

ท่าน *~MeaD~*
ดีใจที่ชอบค่ะ ^^
เอาตอนใหม่มาลงแล้วเน๊อ~


ท่าน kotami
แหะๆ เรียกเคทจังก็ได้ค่า ^^
เรียกนี้สัปปะรดพันธ์เลวค่ะ เชียร์พี่ม้าได้เต็มที่~
(อิคนแต่งยังเชียร์พี่ม้าเล๊ย ฮ่าๆๆ)

ที่ว่าไม่ให้รุนแรงนี่คงจะยากนะคะเนี่ย เรายิ่งเป็นคนโหดร้ายอยู่ด้วย 55+

ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ เอาตอนสองมาลงแล้วนะ


ท่าน soulmate
ท่านชอบเราก็ดีใจค่ะ ^///////////^

ฮ่าๆ บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟคมันต้องเกิดอยู่แล้วล่ะค่ะ
ก็แค่คุณฮิคนเดียวทำให้สามหนุ่มปั่นป่วนกันได้ขนาดนั้น~

มาอัพตอนใหม่แล้วนะคะ


ท่าน mimmy
ยามะจะดาร์คหรือไม่... เราจะพยายามไม่ให้ดาร์คเกินไปแล้วกันนะคะ =w="
(เชื่อใจไม่ค่อยได้เล๊ยยยย 555+)

เชียร์D18 เช่นกันค่า~ (แต่รัก 6918 เอ๊ะยังไง =w=)


ท่าน Yuri_K
อ๊ายยย ปลูกกระท่อมรอเลยรึคะ
ขอเข้าไปอยู่ด้วยน๊า~ > <,,


ท่าน Hayon_18
คุณฮิไม่รอดมือสัปป้าไปแล้วล่ะค่ะ ถูกหม่ำไปเรียบร้อย~

ยามะ... ตอน 2 นี้ยามะออกเยอะแล้วค่ะ 55+

ส่วนพี่โน่คาดว่าต้องรออีกสักพักก็คงจะออกค่ะ ใจร่มๆ เน้อ

ส่วนคุณฮิ ถ้าไม่รู้จะเลือกใครก็... ควบสามไปเลยค่ะ 555+
/me โดนตบ


ท่าน yoyopo03
สัปป้าแร่ดอยู่แล้วล่ะค่ะ ก๊ากกก
แต่จะถนอมคุณฮิอย่างดีมั้ยนั่นอีกเรื่องค่ะ ยิ่งเป็นสัปปะรดพันธ์เลวอยู่ซะด้วยสิ =w=

มาอัพต่อแล้วค่ะ


ท่าน IndigoMist
ดีใจที่ชอบคู่ที่เราแต่งค่ะ ^^
ชบ 18เคะเหมือนกันนนนนน 555+

สัปป้าดาร์คไม่หน่อยล่ะค่ะ ดาร์คจริงจังเลยล่ะ =w=

EP.02 [Scarlet Butterfly]

สรรพเสียงพลันเงียบงันลงถนัดใจในชั่วขณะหนึ่งหลังคำพูดนั้นเรียงร้อยจนจบสมบูรณ์ลง สมบูรณ์เกินไปจนอาจเรียกได้ว่าไร้ที่ติเลยเสียด้วยซ้ำกับความหมายของถ้อยคำที่ไม่อาจหยั่งลึกถึงได้นั้น ริมฝีปากที่เอ่ยวาจาเชือดเฉือนใจผู้ฟังค่อยๆ แย้มยิ้มเบาบางราวกับเป็นเรื่องไม่หนักหนาอะไรเท่าไรนัก

เสียงฝีเท้าเสียดไปกับผืนเสื่อทาทามิเบื้องล่างอย่างเชื่องช้า เคลื่อนกายสวนผ่านร่างอรชรในเครื่องคลุมกายสีขาวสะอาดไปโดยไม่ได้แม้แต่ชายตามองแม้เพียงนิด ทว่าเสียงทุ้มอันเยียบเย็นก็กลับเอ่ยกระซิบขึ้นมาในระยะห่างที่ไม่มากนัก

“..ยอมเปลี่ยนชุดซะเถอะขอรับ อย่าให้ข้าต้องฝืนใจท่านอีก..” ร่างสูงโปร่งชะงักลงชั่วครู่ ช่วงท้ายของประโยคก่อนที่จะขาดหายไปนั้นราวกับจะอ่อนลงเล็กน้อย “...ข้าจะไปรอข้างนอกห้องนะขอรับ”


ตามมาด้วยเสียงเลื่อนปิดบานประตูในอีกชั่วอึดใจ แม้เจ้าของห้องบอกว่าจะออกไปแต่ก็คงไม่ได้ไปไหนไกลมากนัก บางทีอาจจะยังยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องเสียด้วยซ้ำ

เพราะมันมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ


อยู่ในกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น แม้จะแสนกว้างใหญ่ งดงามและสุขสบายเพียงไร ทว่าผีเสื้อตัวน้อยก็ยังคงต้องการเพียงอิสรภาพอันน้อยนิดที่เฝ้าไขว่คว้าหามาตลอดเพียงเท่านั้น

แม้จะกระพือปีกจนอ่อนแรงก็ไม่อาจมองเห็นความหวังที่อยู่ตรงหน้า แม้กระทั่งในความฝันก็ไม่อาจลืมความทุกข์ทรมานที่ต้องแบกรับเอาไว้แต่เพียงผู้เดียวได้แม้เพียงเสี้ยววินาที


จะต้องทนทรมานเช่นนี้ไปจนถึงเมื่อไรกัน ?


เด็กหนุ่มทอดถอนใจแผ่วบางเมื่อไม่มีผู้ใดสามารถพบเห็นได้ว่ากำลังไร้สิ้นเรี่ยวแรงราวกับดวงใจถูกทิ่มแทงด้วยคำพูดอันไม่อาจเข้าใจได้โดยง่ายนั้น คลายหมัดที่กำแน่นเอาไว้ข้างตัวเพราะความเคียดแค้นออกก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมา ค่อยๆ ปลดโอบิที่โอบรัดเอวบางของตนออกอย่างเชื่องช้าในขณะที่คิ้วเรียวก็คลายออกจากกันเช่นกัน ดึงเนื้อผ้าบางของยูกาตะที่แทบจะกลืนกลายเป็นสีสันเดียวกับผิวเนื้ออันอ่อนนุ่มออกให้เลื่อนลงมาตามเรือนกายทีละน้อยจนพ้นไหล่มนลงมา

จากนั้นการเคลื่อนไหวของฮิบาริ เคียวยะจึงหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงบานประตูเลื่อนเปิดอีกครั้ง...
______________________________

โรคุโด มุคุโร่ผละกายออกมาจากห้องพักส่วนตัวของตน ทว่าถึงอย่างนั้นก็มิได้จากไปไหนไกลนัก แผ่นหลังของเขาเอนลงแนบกับผืนเพดานข้างบานประตูที่ถูกตกแต่งด้วยลวดลายวิจิตรงดงามจนแทบไม่อาจละสายตา ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอกเอาไว้หลวมๆ นัยน์ตาต่างสีมองตรงไปข้างหน้าทว่ากลับไม่ได้จับจ้องสิ่งที่อยู่ ณ บริเวณนั้นแต่อย่างใด

ถึงแม้จะอยู่รวมกับคนอื่นๆ ในที่แห่งนี้ แต่ห้องพักของเขาก็ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัวอยู่ไม่น้อยเนื่องจากค่อนข้างอยู่ไกลออกมาจากที่ๆ ผู้อื่นอยู่รวมกันพอสมควร เพราะถึงแม้จะเป็นถึงเจ้าของสถานที่แห่งนี้แต่กลับไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจแบบที่เป็นอยู่นี้มากสักเท่าไรนัก

ไม่ได้เต็มใจจะทำมาตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่ถูกยัดเยียดภาระหน้าที่มาให้เท่านั้น


วงหน้าหล่อเหลารีบชักสีหน้ายิ้มแย้มเสแสร้งเพื่อตอบกลับคำทักทายที่ได้รับจากคนที่เดินผ่านมาบนเส้นทางตรงหน้าพอดิบพอดีอย่างไม่ให้ตั้งตัวจากนั้นจึงกลับมามีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคยอีกครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะคนๆ นั้นล่ะก็ ---------


พลันดวงเนตรสีไพลินเพลิงที่หลุบลงต่ำก็เงยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากตรงหน้า เงาร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งสูงกว่าตนเล็กน้อยทาบทับลงบนกายอย่างเงียบๆ ทำให้ต้องเอ่ยปากถามออกไป

“มีธุระอะไรกับข้างั้นรึขอรับ ยามาโมโตะ ทาเคชิ ?” ว่าเช่นนั้นแล้วก็คลี่ยิ้มบางๆ ฉาบเอาไว้บนใบหน้าเช่นเคย

รอยยิ้มที่ราวกับจะเย้ยหยันทุกสิ่งบนโลกใบนี้

“คือว่า...” เจ้าของชื่อเอ่ยออกมาอย่างติดขัดเล็กน้อยราวกับเกรงอกเกรงใจ ยังไงเสียคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็เป็นคนที่กุมอำนาจสิทธิ์ขาดทั้งหมดในสถานที่แห่งนี้เอาไว้จนจำต้องรู้สึกว่าไม่อาจทำอะไรได้อย่างสะดวกใจนักเมื่ออยู่ต่อหน้า แม้อายุอานามของเขากับนายเหนือหัวคนนี้จะห่างกันเพียงแค่ปีเดียวก็ตาม

“...มาหาท่านเคียวยะสินะขอรับ” เสียงทุ้มเย็นปริปากเพียงแค่นั้นแล้วจึงเงียบไปราวกับรู้อยู่แก่ใจ ประโยคช่วงท้ายที่กล่าวต่อจากนั้นเงียบงันลงราวกับเสียงกระซิบแผ่วเบา ประชดประชัน “หึ ...เป็นห่วงกันเหลือเกินนะ”

“..ขอรับ ?”

“..เปล่า ...ไม่มีอะไรหรอกขอรับ” มุคุโร่รีบบอกปัดอีกฝ่ายที่กำลังสงสัยใคร่รู้กับคำพูดช่วงท้ายของตนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางบานประตูเลื่อนที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก “พอดีข้าเพิ่งได้กิโมโนตัวใหม่มาน่ะขอรับ เลยให้ท่านเคียวยะเปลี่ยนชุดอยู่ข้างในนั่น”


“...เข้าไปช่วยท่านเคียวยะสวมกิโมโนทีสิขอรับ ...ข้าคิดว่าถึงจะเป็นเขาก็คงผูกโอบิคนเดียวไม่ได้-----”
______________________________

“เจ้า ?”

ดวงหน้าหวานวกกลับไปทางประตูที่อยู่ด้านหลังของตนเมื่อได้ยินเสียงย่างกรายเข้ามา ร่างสูงที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้นโค้งน้อยๆ เป็นการขออนุญาตก่อนจะเดินเข้ามาในห้องโดยไม่ลืมเลื่อนปิดบานประตูลงด้วย

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยที่เห็นคนตรงหน้ามาอยู่ที่นี่ในเวลานี้จึงเอ่ยถามออกไป มือข้างหนึ่งยังคงรั้งยูกาตะตัวบางให้ยึดติดอยู่กับกาย ผิวบางขาวละเอียดโผล่พ้นออกมาอวดสายตาเพียงช่วงไหล่แคบบอบบางเท่านั้น


“ทำไมถึง...” ถ้อยคำยังไม่ทันที่จะหลั่งรินออกมาจนหมดก็ถูกขัดขึ้น

“..ท่านมุคุโร่ให้ข้ามาช่วยท่านผูกโอบิน่ะขอรับ” ว่าแล้วก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใสจนต้องยอมแพ้ เด็กหนุ่มร่างบางถอนใจเบาๆ ก่อนจะออกคำสั่ง

“ถ้าอย่างนั้นก็หันไปอีกทางก่อน ถ้าข้าจะให้ช่วยอะไรแล้วจะเรียกก็แล้วกัน”


เสียงเสียดสีกันของผืนผ้ายามหยิบยกสวมใส่ดังแว่วอยู่ในห้องอันกว้างขวาง แผ่วเบาเพียงลมหายใจ พาลทำเอาความคิดตีกันกระเจิดกระเจิงไปไกลยามสายตามิได้สอดประสาน ยามาโมโตะผ่อนลมหายใจเบาบางออกมายาวราวกำลังสงบสติอารมณ์ ไม่ให้ฟุ้งซ่าน แม้จะอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้แต่ก็ไม่อาจเฝ้ามองได้ด้วยสายตาที่ลุ่มหลงนั้นอย่างเคยเนื่องด้วยคำสั่งอันเด็ดขาดที่ได้รับจากผู้เหนือกว่าจึงจำใจต้องทำตามอย่างไม่มีข้อยกเว้นแม้จะต้องฝืนใจเพียงไหน

แต่นั่นก็เป็นการดีที่สุดแล้ว

เพราะถ้าหันไปตอนนี้ ...คงห้ามใจไม่ได้ คงควบคุมตัวเองไม่อยู่แน่


ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ไม่อาจคาดเดาได้ว่าเนิ่นนานเท่าไร

ยามที่รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครา ก็ไม่อาจฝืนตัวเองไม่ให้เอาแต่เฝ้ามองด้วยความหลงใหลไปได้เสียแล้ว


“..นี่”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ราวเสียงกระซิบในห้องอันว่างเปล่านั้น เรียกในอีกร่างหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างออกไปนักให้หันวกกลับมามอง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาอยู่ตรงหน้าดวงตาสีน้ำตาลไหม้นั้นคือเด็กหนุ่มอ่อนเยาว์ผู้งดงามในผืนอาภรณ์สีแดงฉานราวบุปผาแรกแย้ม ส่วนปกด้านหลังท้ายทอยนั้นถูกดึงรั้งให้ลดต่ำลงมาเพื่อเผยให้เห็นช่วงลำคอระหงอันแสนบอบบาง เสียแต่ว่าเขายังแต่งองค์ทรงเครื่องไม่เรียบร้อยดีเท่านั้น นิ้วเรียวกวักเรียกให้คนที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยเข้ามาหาเพื่อให้ช่วยแต่งตัว ราวกับจงใจแกล้งไม่รับรู้ถึงการที่ตัวเองเป็นสาเหตุทำให้ยามาโมโตะ ทาเคชิต้องรู้สึกสับสนวุ่นวายเช่นนี้

นั่นอาจเป็นเพราะว่าเจ้าตัวเองไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนั้นก็เป็นได้


“ผูกโอบินี่ให้ข้าหน่อยสิ…” กลีบปากสีชาดเปล่งเสียงแว่วหวานออกคำสั่งอย่างเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่าย มือเล็กรั้งผ้าผืนหนึ่งที่ใช้พันรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ ร่างสูงย่างเท้าเข้าหาอย่างกล้าๆ กลัวๆ พาลใจสั่นเข้ากับเรื่องไม่เป็นเรื่องแต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้

ผู้รับใช้ลดมือลงต่ำ ดึงโอบิที่ยังไม่ได้ผูกติดเข้ากระชับกับเอวคอดที่ผอมบางเกินกว่าที่คาดไว้ ขณะที่ก้มมองงานที่ตนกำลังทำอยู่ก็แอบเหลือบมองร่างตรงหน้าจากทางด้านหลังบ้างเป็นบางครั้งบางคราวด้วยแววตาอ่อนโยน แม้จะระคนไปด้วยความลุ่มหลงและสงสัยอยู่บ้างก็ตาม แต่เมื่ออยู่ใกล้กันจนสามารถสังเกตเห็นบางสิ่งที่ไม่เคยได้สัมผัสได้ถึงขนาดนี้ก็อดฉุกคิดขึ้นมาไม่ได้ ไม่เคยคาดคิดเลยว่า เจ้าของคำบัญชาอันทรงอำนาจซึ่งมีผลต่อตัวเขาถึงขนาดนั้นจะดูเปราะบางน่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้

ไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่เพิ่งได้รู้จักกันมาไม่นานจะมีอิทธิพลต่อเขาถึงเพียงนี้


“ถ้าแน่นไปก็บอกนะขอรับ”

แม้จะรับรู้แต่ก็มิได้ตอบกลับว่ากระไร นัยน์ตาสีรัตติกาลยังคงลดต่ำลงอย่างเงียบๆราวกับไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก ขณะที่ฝ่ายคนถามกำลังจะผละมือออกจากคนตรงหน้าหลังผูกโอบิได้สำเร็จแล้ว ก็กลับไปเหลือบสังเกตเห็นร่องรอยแปลกตาที่หลงเหลืออยู่บนผิวขาวผ่องใกล้ลำคอ ดวงตาเบิกโพลงขึ้นโดยไม่ทันได้รู้สึกตัว พลันความรู้สึกแปลกใจนั้นก็กลับกลายเป็นรวดร้าวอย่างไม่อาจเข้าใจจนจำต้องเบือนหน้าหนีไป


ทั้งที่อยู่ใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้ ทั้งที่สามารถเอื้อมมือออกไปหาได้

แต่ทว่า กลับไม่อาจไขว่คว้ามาได้


รู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว

ว่าไม่มีวันดึงรั้งร่างนั้นเข้ามาโอบกอดไว้ได้


ทำได้เพียงเฝ้าคอยอยู่เคียงข้าง ...เช่นนี้ ...เรื่อยไป


“..เป็นอะไรไปอีกล่ะ ทำหน้าแบบนั้น... ?”

ฮิบาริถามขึ้นเมื่อหันกลับมามองใบหน้าที่เบือนหนีไปอีกทาง สังเกตเห็นคิ้วเรียวบนใบหน้าคมขมวดเข้าหากันราวกับกำลังกังวลบางสิ่ง


ไม่อาจรู้แม้เพียงสักนิด ราวกับเสแสร้ง ว่าเพียงคำถามที่ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไรนัก

จะพิเศษกับใครบางคนถึงขนาดนี้


“ข้ากำลังถามเจ้าอยู่นะ ทำไมไม่ตอบ หูหนวกรึไง ?”


แม้จะรู้ดีแก่ใจอยู่แล้ว ...เรื่องที่ว่าเป็นไปไม่ได้น่ะ ------รู้อยู่แล้วล่ะ
แต่ว่า...


มือแกร่งยื่นออกมาคว้าข้อมือแบบบางใต้ผ้ากิโมโนเนื้อดีเอาไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้าหาตัว โอบกอดร่างที่แน่ใจว่าจะไม่มีวันได้ครอบครองอีกตลอดชั่วลมหายใจเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน


------ จะไม่มีวันยกให้ใครเด็ดขาด


“ปล่อย !!!” คนตัวเล็กเริ่มร้องขัดขืนเพื่อให้อีกฝ่ายยอมปล่อย ทั้งดิ้นทั้งผลักแต่ก็กลับไม่อาจสู้แรงของคนที่รั้งร่างของตนเอาไว้ได้ คำสั่งที่เคยใช้ได้ผลก็ไม่อาจเกิดผลอีกต่อไป


ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นท่านมุคุโร่ก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม...


ท้ายทอยที่เคลียด้วยเรือนผมสีดำขลับถูกรั้งเข้ามารับจุมพิตที่ถูกร่างสูงยัดเยียดมาให้อย่างไม่ได้ตั้งตัว เนตรสีนิลคู่สวยเบิกโพลงเมื่อริมฝีปากชุ่มชื้นถูกช่วงชิงไปในเศษเสี้ยวลมหายใจจากคนที่ตนแสนจะไว้ใจ ทำได้เพียงผละถอยออกห่างเท่าที่จะทำได้เมื่อถูกรุกล้ำเข้ามาอย่างไม่เต็มใจ

แม้นัยน์ตาจะบีบปิดหลับพริ้ม แต่ทว่าคิ้วโก่งเรียวกลับขมวดเข้าหากับราวกับกำลังทรมานกับการถูกฝืนใจ


ผ่านไปชั่วขณะหนึ่งจึงผละออกจากกัน เนตรสีเปลือกไม้หรี่ลงสบตาคนตรงหน้าอย่างรวดร้าว ยังคงโอบรัดเอาไว้ในอ้อมแขนขณะที่เอื้อนเอ่ยบางสิ่ง


“---- ขอโทษ ...จริงๆ ขอรับ ..แต่ข้า...”


เพี๊ยะ !!!


ใบหน้าคมคายหันกลับไปอีกทางด้วยแรงส่งจากฝ่ามือที่ทาบทับลงบนผิวแก้มอย่างรุนแรงราวกับคนกระทำกำลังโมโหอย่างสุดขีด ฮิบาริเม้มปากแน่นแล้วดึงมือกลับเมื่อเห็นคนที่ฝืนใจเขาไม่ยอมหันกลับมาสบตา พยายามเปล่งวาจาให้ออกมาฟังดูเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้
“..ถ้ารู้ว่าทำแล้วต้องขอโทษทีหลังก็อย่าทำ ...ออกไปซะ... ไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้”

ยามาโมโตะค้อมตัวลงเล็กน้อยเป็นการทำความเคารพก่อนจะขอตัวออกไปด้านนอกเพื่อให้พ้นจากคนที่ไม่อยากเห็นหน้าเขาเสียโดยไม่แม้แต่จะสบตา ราวกับละอายใจกับสิ่งที่ทำลงไปโดยไม่ทันได้คิดไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนจนทำให้คนที่คอยเฝ้าดูแลมาตลอดรังเกียจและตีตัวออกห่าง

...ทั้งที่คิดว่าสามารถเข้าใกล้ไปได้อีกนิดแล้วแท้ๆ



เสียงเลื่อนปิดบานประตูเงียบลง อีกคนหายลับไปจากสถานที่แห่งนั้น เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีถ่านทรุดตัวลงนั่งบนเสื่อทาทามิที่ถูกปูเอาไว้ทั่วทั้งห้อง ถอนหายใจในจำนวนครั้งที่ไม่อาจนับได้ในวันนี้ เรียวนิ้วละเลียดแตะลงบนกลีบปากแดงชาดของตนเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปวางทาบลงบนร่องรอยที่หลงเหลือเอาไว้บนผิวขาวเนียน พลางครุ่นคิดออกมาเป็นเสียงกระซิบเบาบาง



“--- คนที่นี่ ...มันเป็นบ้ากันไปหมดแล้วรึไง…”
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

กิสสสสส~~~


เหนสมการแล้วเหนื่อยแทนทั่นฮิบะ = ="

อยากรู้ว่าตอนนี้ฟิคของทั่นเคท ที่ยังไม่จบ มีกี่เรื่องคะ ~^^~

หึหึ...

ูู^^รู้สึกว่าเรื่องนี้ เคียวยะของแน๊ต??(พี่ม้าหยิบแส้มาทำไมคะ..!!)จะเสียบเปรียบบรรดาเสะสุดๆเลยค่า
แต่แน๊ตก็ชอบ เวลาเห็นเคียวยะถูกมุคุ หรือพี่ม้าลวนลาม// อ่าวแล้วยามะล่ะแน๊ต?? ก็ไม่ได้ชอบมากเท่ามุคุ กับพี่้มานี่นา^^!!
ตอนที่สองก็แล้ว พี่ม้าของเคียวยะ??ยังไม่ออกมาเลยอ่าเคทจัง.......
เคทจังบอกเรื่องนี้มุคุเลว ก็รับได้ค่า เพราะพี่ม้าจะมาช่วยเคียวยะใช่มั้ยคะ//จิ้นไปเรื่อยนะแกOrz
ถ้ามุคุนายทำร้ายเคียวยะมากนัก ไอแน๊ตนี่ล่ะจะเข้าไปในฟีคเคทจังแล้วช่วยเคียวยะเอง//ไอแน๊ตเพ้อไปแล้ววค่า
ยามะ จะว่ามั้ยน๊า ถ้าแน๊ตจะไม่เชียร์ยามะเลยอ่า//วิ่งหลบแฟนๆยามะ....
ยามะแค่ชอบ หลงไหล แล้วก็คอยช่วยเคียวยะก็พอแล้วนะคะ//ไอแน๊ตลำเอียงสุดๆ เชียร์พี่ม้าขาดใจเลยค่า
เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ พี่ม้าองเคียวยะจะได้มีบทซะที มองเคทจังด้วยสายตาออดอ้อน^^

ว่าแต่คนๆนั้นที่มุคุพูดถึงคือใครกันน๊า??
เอาใจช่วยเคทจังนะคะ นอนรอตอน3คับผม สู้สู้ค่าเคทจัง
ปล.รักษาสุขภาพด้วยนะคะ^^

ช่วงแรกนี่ดูเหมือนสับป้าจะยังไม่ค่อยดาร์ค
แต่ถึงสับป้าจะดาร์คอินก็รับได้เจ้าค่ะ~~
ยามาโมโตะ!!นายมันแอบดาร์คสินะ...
แถมยังไม่ทิ้งสกิลเนียนอีกต่างหาก
จะยังไงก็เถอะ นายสู้สับป้ากับพี่ม้าไม้ได้หรอก 555// โป๊ก! <-- โดนกระป๋องจากแฟนๆยามะปาใส่
แล้วพี่ม้าอยู่หน๊ายยย ขืนชักช้า
ท่านฮิเสร็จสับป้ากับพ่อเนียนนะเอ๊อ

รอท่านเคทแต่งตอเจ้าค่ะ
สู้ สู้ นะค้า~~

ยามะน่าสงสารจัง แต่ท่านฮิเค้าน้อยใจที่แกขอโทษนะเว้ยเฮ้ย
ถึงนายจะต่ำต้อย แต่ก็เป็นคนใกล้ชิดนะเออ

มุคุเป็นเจ้านาย

ยามะเป็นคนคอยดูแล

ถ้าให้ทาย... บทของฝรั่งหัวทองในยุคนี้...พี่ม้าต้องเป็นประมาณลูกค้า/แขก/ทูต ล่ะมั้ง
รีบๆออกมานะ เรื่องจะได้เข้มข้น ออกมาแย่งกับมุคุหน่อย เพราะยามะคงแข่งแบบสูสีไม่ได้แล้ว
เดี๋ยวนายออกมา เราต้องไปหายาแก้เครียดให้ท่านฮิล่ะ