•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AU Fiction : PRECIOUS... (HBD TSUNAYOSHI)
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D27 (Dino x Tsunayoshi)
Rate : PG-15
Category : BL, Romance

“บอส จะไปไหนครับ !”

เสียงหนึ่งร้องเรียกให้บอสแห่งคาวัลโลเน่แฟมิลีหยุดฝีเท้าที่เร่งรีบลง ดวงเนตรสีอำพันคู่สวยที่ดูร้อนรนเล็กๆ วกหันกลับมาทางต้นเสียงนั้นก่อนจะปริปาก

“ก็จะไปญี่ปุ่นน่ะสิถามได้ ..ว่าแต่นายมีธุระอะไร รีบๆ พูดมาซะ โรมาริโอ้”

“..จะไปผมก็ไม่ห้ามหรอกนะบอส” คนที่ถูกเรียกว่าโรมาริโอ้ว่าพลางขยับแว่นดำที่ตนสวมอยู่ให้เข้าที่เล็กน้อย ในมือเขาถือเอกสารกองหนึ่งเอาไว้ “...แต่ก่อนจะไป ช่วยทำงานให้มันเรียบร้อยก่อนได้ไหมล่ะครับ ?”

“...อย่าบอกนะว่า ...ไอ้งานที่นายว่ามันคือ ..กองนั้น.. ?” ดวงตาที่มองตรงมาเบิกโพลงเล็กๆ ขณะที่ชี้นิ้วไปยังสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า “..เยอะขนาดนั้น ..ไม่ทันแน่...”

“ไม่ทันอะไรครับ ?”

“เออๆ ช่างเถอะ ..ทำก็ทำ..” ว่าเช่นนั้นด้วยอารมณ์ไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะคว้าหยิบปึกกระดาษหนานั้นไป ขายาวทั้งสองข้างสาวถี่ๆ เพื่อกลับเข้าไปในห้องทำงานของตนที่เพิ่งผละจากมาเมื่อครู่นี้ ขณะที่กำลังจะปิดบานประตูลงก็ไม่ลืมที่จะหันมาย้ำเตือนผู้ใต้บังคับบัญชาของตนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ระหว่างที่ฉันกำลังทำงาน ...อย่าให้ใครเข้ามารบกวนล่ะ แมวสักตัวก็ไม่ได้ ..เข้าใจหรือเปล่า โรมาริโอ้ ?”

“ครับบอส”

“เข้าใจแล้วก็ไปซะ” เขาว่าเช่นนั้นก่อนจะดึงประตูห้องปิดแน่นหนา เดินเข้าไปวางกองงานลงบนโต๊ะไม้อย่างดีก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ใช้ประจำในเวลาเคลียร์งานเอกสาร ถอนหายใจหนักเฮือกหนึ่งก่อนจะเริ่มลงมือสะสางสิ่งที่คั่งค้างอยู่อย่างรวดเร็ว

เสียงนั้นเอ่ยพึมพำอยู่กับตัวเองเพียงผู้เดียว

“...รอฉันก่อนนะ สึนะ”
_____________________________

“เจ้าดีโน่มันยังไม่มาอีกหรือ ..สึนะ”

“โอ๊ย ! ...ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า รีบอร์น ...ถ้ามาก็ต้องเห็นแล้วน่ะสิ” ร่างเล็กๆ ของเด็กหนุ่มร่างบางถึงกับเซถลาไปข้างหน้าเล็กน้อยเมื่อเด็กน้อยตัวจ้อยกระโดดขึ้นมายืนอยู่บนศีรษะของเขา ทำเอาจานเปล่าๆ สองสามใบที่ถืออยู่ในมือแทบร่วงหล่นลงแตกกระจายกับพื้นไป สึนะโยชิจึงรีบวางลงบนโต๊ะอาหารที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักก่อนที่จะกลายเป็นอย่างนั้นจริงๆ

“..บอกว่าจะมาเองแท้ๆ ดันไม่โผล่หัวมาเลยแบบนี้ใช้ไม่ได้” รีบอร์นว่าก่อนจะกระโดดลงจากตัวลูกศิษย์ไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มีเบาะรองนั่งวางซ้อนกันอยู่หลายชั้น “และในเมื่อมันเป็นศิษย์พี่ของแก แกก็ช่วยรับการลงโทษแทนมันไปด้วยก็แล้วกัน”

“เฮ้ย ! ไหงงั้นล่ะรีบอร์น !?”

“โวยวายอะไร ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้ก็เชิญแกเป็นเจ้าห่วยสึนะไปตลอดชาติเถอะ” เด็กน้อยตอบกลับไปอย่างเหนือกว่า “..แต่เอาเถอะ ในเมื่อวันนี้เป็นวันเกิดแก ฉันจะเว้นให้สักวันก็แล้วกัน”


โล่งอกไปที...


“เอ้าๆ ซือคุง รีบอร์นคุง รีบๆ นั่งให้เรียบร้อยสิจ้ะ จะเริ่มเป่าเค้กกันแล้วนะ” หลังจากนั้นไม่นานหญิงสาวสองคนก็เดินออกมาจากครัวพร้อมด้วยเค้กวันเกิดก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งในมือที่ถูกวางลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ฝ่ายที่ดูอ่อนวัยกว่าเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ที่ถัดไปจากรีบอร์น เจ้าของวันเกิดจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างนึกสงสัย

“เบียงกี้ เค้กนี่เธอไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหม ?”

“ไปซื้อมาน่ะ ...เรื่องอะไรฉันจะต้องทำให้นายด้วย” หญิงสาวว่าพลางทัดผมที่ตกลงมาเคลียข้างแก้มไปไว้หลังใบหู “..แต่ถ้าอยากทานฝีมือฉันขนาดนั้นล่ะก็ ...จะทำให้ก็ได้นะ”

“เอ่อ... ไม่เป็นไรดีกว่า เกรงใจน่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว ฮ่ะๆ” สึนะโยชิว่าพลางหัวเราะแห้งๆ ด้วยรู้สึกโชคดีที่ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ จากนั้นจึงรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ขากางเกงของตนจึงก้มลงไปดู

“คุณแรมโบ้จะกินเค้กด้วยอ่ะ คุณแรมโบ้จะกินเค้ก !”

“รู้แล้วๆ” เด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนยื่นมือสองข้างออกไปด้วยหวังจะอุ้มเด็กน้อยผมฟูขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ เด็กอีกคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักก็พูดขึ้นบ้าง

“สุขสันต์วันเกิด คุณสึนะ”

“อืม.. ขอบใจนะ อี้ผิง” รอยยิ้มบางๆ เปื้อนบนใบหน้าหวานอย่างเปี่ยมสุข จากนั้นงานฉลองวันเกิดจึงเริ่มต้นขึ้น...

...ท่ามกลางเสียงที่กระซิบอย่างกังวลแผ่วเบาอยู่เพียงผู้เดียว

“...คุณดีโน่ ..ติดงานมาไม่ได้หรือยังไงกันนะ.. ?”
_____________________________

หลังจากนั้นราวสองสามชั่วโมง...


“อ้าว ม้าพยศดีโน่ ...ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้ล่ะ ?” เบียงกี้ที่เดินไปเปิดประตูบ้านระหว่างที่กำลังช่วยหญิงสาวเจ้าของบ้านเก็บโต๊ะที่เพิ่งใช้งานเสร็จร้องทักขึ้นเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้น

“...แมงป่องพิษ” ดีโน่ที่เพิ่งมาถึงยังคงยืนหอบฮั่กด้วยความเหน็ดเหนื่อย เขาเอ่ยปากถามขึ้น “งานวันเกิดสึนะล่ะ ?”

“จบไปแล้ว ...เมื่อกี้นี้เอง”

“..กะแล้ว ...ไม่ทัน..จริงๆ ด้วย”


“เบียงกี้จัง ใครมาหรือจ๊ะ ?” ผู้ปกครองของคนที่ถูกถามถึงเดินเข้ามาหาเมื่อเห็นคนที่เดินไปเปิดประตูเพราะเสียงออดยังไม่กลับมา แต่เมื่อเห็นผู้ที่มาเยือนแล้วจึงร้องทักขึ้น “อ้าว ดีโน่คุงนี่เอง เข้ามาสิจ้ะ”

“อ่า.. ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มเอ่ยคำตอบรับก่อนจะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนั้นแล้วเอ่ยปากถาม “แล้วสึนะล่ะครับ ?”

“เพิ่งกลับขึ้นไปบนห้องเมื่อกี้นี้เองล่ะจ้ะ ...ว่าแต่วันนี้ดีโน่คุงมาดึกมากเลยนะ”

“ฮ่ะๆ บังเอิญติดงานกะทันหันน่ะครับ เลยมาไม่ทันงานวันเกิดสึนะเลย...” น้ำเสียงที่ตอบกลับไปนั้นอ่อนแรงลงในช่วงท้าย ดวงตาสีอำพันเลี่ยงหลบไปเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น ...ไหนๆ ก็มาแล้ว วันนี้ค้างซะที่นี่ก็ได้นะจ้ะ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างนึกเอ็นดูและเป็นห่วงคนที่เหมือนกับคนในครอบครัวอีกคนหนึ่ง

“เอ้าๆ เห็นรีบอร์นบ่นถึงอยู่น่ะ รีบๆ ขึ้นไปหาได้แล้ว” เบียงกี้ที่ยืนฟังบทสนทนานั้นอยู่แทรกขึ้นมา ก่อนจะดันแผ่นหลังกว้างให้เดินไปทางบันไดที่เชื่อมต่อไปสู่ชั้นบนของตัวบ้าน โดยมีอีกคนคอยยืนส่งอยู่ ดีโน่จึงเหลียวหลังกลับมาชั่วครู่ก่อนจะกล่าวถ้อยคำหนึ่ง

“..ขอบคุณมากนะครับ”
_____________________________

“อ..อ้าว คุณดีโน่ !?” เด็กหนุ่มร่างเล็กร้องขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องออกมาพบเจอกับคนที่ไม่คาดฝันมาก่อน ใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้ากำลังหัวเราะแห้งๆ ราวสำนึกผิด

“ฮ่ะๆ ..ขอโทษที่มาไม่ทันงานวันเกิดนะสึนะ” คำแรกที่ออกจากปากชายหนุ่มคือคำขอโทษที่ตนได้ผิดสัญญาไป เขายกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

“...ติดงานหรือครับ ?” เจ้าของห้องปิดประตูลงหลังเชิญคนตรงหน้าเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้วก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“อืม ..ก็นะ ...จู่ๆ เจ้าโรมาริโอ้ก็เอางานกองเบ้อเริ่มมาให้ทำซะอย่างนั้น ต้องเซ็นเอกสารเป็นร้อยๆ แผ่น ขนาดรีบแทบตายก็ยังมาไม่ทันอยู่ดี ฮ่ะๆ” ร่างสูงโปร่งว่าพลางนั่งลงใกล้โต๊ะตัวเตี้ยในห้องนั้น เท้าแขนลงวางก่อนจะเอื้อนเอ่ยบางคำราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “อ๊ะ จริงสิ...”

“อะ... อะไรหรือครับ ?” ด้วยความที่จู่ๆ อีกคนก็โพล่งออกมาจึงตกใจเล็กน้อย ...หรืออาจจะเพราะกำลังคาดหวังถึงถ้อยคำบางคำอยู่ก็เป็นได้

“...เห็นแมงป่องพิษบอกว่ารีบอร์นถามหาฉันอยู่ ..หมอนั่นมีอะไรงั้นเหรอ ?”

“อ..อ๋อ” สึนะโยชินิ่งลงด้วยท่าทางผิดหวังเล็กน้อย มือทั้งสองข้างที่วางไว้บนหน้าตักของตนกำแน่นเข้าหากัน ดวงตากลมโตหลุบลงเล็กน้อย “...เห็นเจ้ารีบอร์นมันบ่นเรื่องที่คุณดีโน่มาไม่ตรงเวลานัดนี่แหละครับ ..แต่ตอนนี้ก็หลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับ”

“อ้าว เรื่องนั้นเองเหรอ ? ถ้าอย่างนั้น ..พรุ่งนี้เช้าฉันก็ซวยแน่ๆ เลยล่ะสิเนี่ย ฮ่ะๆ” ดีโน่ว่าก่อนจะหัวเราะแห้งๆ อย่างนึกกังวลเล็กๆ อีกครั้ง ใบหน้าคมคายฟุบลงกับโต๊ะตรงหน้าเพียงชั่วครู่แล้วจึงเงยขึ้น “...จริงสิ สึนะ ..วันนี้ฉันค้างกับนายด้วยนะ”

“ค..คุณดีโน่ !!” ได้ยินเพียงแค่นั้น ใบหน้าหวานก็แดงระเรื่อขึ้นมาจนแทบจะลามไปถึงใบหูบางอย่างไร้สาเหตุ ถอยห่างจากอีกคนอย่างไม่ตั้งใจราวกับลนลานไปเสียหมด

“ฮ่ะๆๆ ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกน่า วันนี้ไม่ทำอะไรหรอก... ก็เจ้ารีบอร์นมันอยู่ด้วยนี่นะ” อดเอ็นดูกับท่าทางที่แสนจะไร้เดียงสานั้นไม่ได้จนต้องเอื้อมมือไปลูบศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มมือเบาๆ ก่อนจะดึงรั้งร่างบอบบางเข้ามาในอ้อมแขนจนคนที่ถูกกระทำเช่นนั้นร้องโวยวายขึ้นมา

“อ๊ะ ! เดี๋ยว ! ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรยังไงล่ะครับ คุณดีโน่ !”

“...เงียบๆ สิสึนะ เดี๋ยวเจ้ารีบอร์นมันก็ตื่นกันพอดี” ทั้งๆ ที่ถูกว่ากล่าวเช่นนั้นแล้วก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ กอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นอย่างถือวิสาสะก่อนจะจุมพิตลงข้างขมับด้วยความอ่อนโยน กระซิบด้วยน้ำเสียงเบาบางข้างใบหูที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ “...ฉันมีอะไรจะบอกน่ะ”

“อะไรหรือครับ ?” เจ้าของห้องยอมสงบนิ่งลงบ้างแล้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น ...และได้แต่หวังว่า ...นั่นจะเป็นสิ่งที่เขารอคอยมาตลอดในวันนี้

“...สุขสันต์วันเกิดนะ สึนะ” เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ ยิ่งดึงรั้งโอบเอวบางเอาไว้แน่นขึ้นราวกับแสนหวงแหน “ฉันดีใจที่มีวันนี้ ...ดีใจ ..ที่มีสึนะอยู่จริงๆ นะ”

“...ถ้าอย่างนั้น ..ทำไมถึงมาช้าล่ะครับ ?” สึนะโยชิเปล่งถ้อยคำที่ราวกับน้อยอกน้อยใจออกมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนแม้แสนจะดีใจมากมายเหลือเกินกับถ้อยคำเหล่านั้นที่ได้รับฟัง และก็ยังคงซุกกายอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้นโดยไม่ยอมขยับไปไหน

“...งานมันเข้ากะทันหันจริงๆ น่ะ ขอโทษด้วยนะ” ชายหนุ่มกล่าวคำขอโทษอีกครั้ง แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดขึ้น แต่ยังไงคราวนี้เขาก็มีส่วนผิดที่ไม่สามารถทำตามที่สัญญาที่ให้เอาไว้ได้ สีหน้าของเขาดูหมองลงไปมากทีเดียว ใบหน้าหวานแหงนขึ้นเหลือบมองก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาบางๆ

“ฮ่ะๆๆ”

“อะ.. อะไร ? ...ขำอะไรอ่ะสึนะ ? หน้าฉันมันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ ?”

“ป.. เปล่าหรอกครับ ไม่ใช่อย่างนั้น” ว่าแล้วจึงดันตัวเองออกมาให้ห่างจากอกกว้างตรงหน้า พยายามกลั้นใจให้หยุดหัวเราะอย่างทุลักทุเลจนเสียเวลาไปมากโข ยิ่งเป็นเช่นนั้นคนที่ยังสงสัยอยู่ก็ยิ่งหน้าเสียเข้าไปใหญ่ “...ก็พอคิดว่าคุณดีโน่ก็ทำหน้าตาซึมๆ แบบนั้นเป็นด้วย ..มันก็...อดขำไม่ได้น่ะครับ”

“...สรุปว่านี่หน้าฉันมันตลกจริงๆ ด้วยสินะ”

“...แต่ผมดีใจนะครับ..” ดวงหน้าหวานน่ามองโน้มเข้ามาใกล้ แย้มยิ้มอ่อนหวานก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วบาง ...ราวกลัวว่าจะมีใครคนอื่นล่วงรู้ถึงเรื่องนี้ “...ดีใจ ..ที่คุณดีโน่เห็นผมสำคัญขนาดนี้”

“...สึนะ”

“...ก็คุณดีโน่ ..รีบทำงานขนาดนั้น ...เพื่อที่จะได้มางานวันเกิดของผมนี่นา ใช่ไหมล่ะครับ ?”


ตุบ !


“ด... เดี๋ยวก่อนครับ จะทำอะ... อื้อ------” ร่างเล็กๆ ถูกกดแนบลงกับพื้นห้องเบื้องล่างอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว กลีบปากอ่อนนุ่มที่ร้องโวยวายนั้นกลับต้องเงียบงันลงเพราะจุมพิตที่ทาบปิดอย่างอ่อนหวานเร่าร้อน ...เช่นเดียวกับทุกครั้ง ..คนตรงหน้าไม่เคยรักษาสัญญาได้เสียที

“สึนะ...” เสียงนั้นกระซิบข้างหูเบาๆ พลางซุกไซ้ไปตามเรือนผมนุ่มอย่างซุกซน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนรีบบีบปิดลงอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสนั้น “...ถึงฉันจะรักษาสัญญาไม่ได้ ...ถึงฉันจะไม่ได้เรื่อง ...แต่ก็เห็นสึนะสำคัญที่สุดเสมอนะ”

“...คุณดีโน่ ไม่รักษาสัญญาอีกแล้วนะครับ ..ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไงล่ะ” ฝ่ายที่ถูกล่วงเกินรีบเอ็ดขึ้นมาเมื่อคนที่บอกว่าจะไม่ทำอะไรกลับกอดรัดร่างตนเอาไว้แน่น “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะครับ ..ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธจริงๆ ด้วยนะ”

“ถ้าจะโกรธเรื่องนั้นอีกล่ะก็... เอาไว้ทีหลังเถอะนะ” ใบหน้าคมคายเปื้อนยิ้มบางๆ ยิ่งเร่งเร้าให้ใจเต้นระรัวอย่างร้อนรน ร่างสูงโน้มตัวลงมาจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากอีกครั้ง “...ก็สึนะพูดจาน่ารักขนาดนั้น ..ใครมันจะไปทนไหวล่ะ จริงไหม ?”

“ค.. คุณดีโน่บ้า ! ..รีบอร์นก็อยู่นะครับ !!!”

“...ถ้าอย่างนั้น ..แค่อย่าให้มีเสียงก็พอแล้วใช่ไหม ?” ว่าเช่นนั้นแล้วจึงไม่รีรออีกต่อไป เขาแนบจุมพิตลงกับอีกฝ่ายเพื่อปิดกั้นไม่ให้เสียงหวานๆ นั้นลอดออกมาได้อีกครั้ง ...ก่อนที่ทั้งสองจะจมลงในห้วงแห่งรักที่ราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุดนั้น


เสียงของเขาเปล่งออกมาบางเบา ...อ่อนหวาน ...ราวถ้อยคำที่เหนี่ยวรั้งหัวใจเอาไว้เนิ่นนาน ..ตลอดกาล


“..สึนะ ...เป็นแบบนี้ตลอดไป ...เป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันตลอดไปนะ”


- FINISH -

พลอตเรื่องเรื่องนี้เป็นอะไรที่สิ้นคิดมากค่ะ = ="
จนแล้วจนรอด ..ก็ยังคิดได้แค่นี้ ทูน่าจ๋า เจ๊ขอโทษษษษษ โฮรววววว TT TT"

HBD ทูน่า รีบอร์น และอ.อามาโนะย้อนหลังด้วยนะคะ > <!!

ปาดดดดเดะอีดิท

กิสสสสส รีบอนร์นได้ดูหนังสด!!!

HBD ทั้งสามคนย้อนหลังด้วยเจ้าค่า~~

กรี๊ดดด อะไรกันนี่

ผุ้ชายคนนี้ มาช้า แล้วยังได้กำไรอีก

อุอุ ชอบ

ดีโน่...มาช้าแต่ก็ได้กำไรอยู่ดี
โอยยย แค่ไม่มีเสีึยงก็พอ พอ พอ พอ (เอคโค่ไป27รอบ)
ไม่มีเสียงเท่าไหร่ก็พอรับได้ แต่รีบอร์น!!! แอบตั้งกล้องไว้ใช่มั้ย ใช่มั้ย ใช่มั้ย
อยากเห็นนนนนนนน

วันเกิดสามคนรวบยอดสินะคะ...ดีโน่กำไรสุดเลย หุหุ

อยากสลับร่างกะรีบอร์นจังเลยยยยยย

คุณม้ามาถึงช้า แต่ก็กำไรเสมอต้นเสมอปลายแอบอิจฉา