•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

หมอรู้ทุกเรื่องเลย ไปแอบดูเค้าทำมายยยย(ไม่เรียกเราไปดูด้วย)
ยามะมนุษย์จอมเนียนนน เนียนได้เรื่อยๆ
โกคุน่ารักกก

หมอรู้ทุกเรื่องเลย ไปแอบดูเค้าทำมายยยย(ไม่เรียกเราไปดูด้วย)
ยามะมนุษย์จอมเนียนนน เนียนได้เรื่อยๆ
โกคุน่ารักกก

...คาวาอิ้~ >///<

อ่านฟิคไปก็เพิ่มน้ำตาลในเลือดไปด้วย

ตอนที่ 2 อ่านไป
...นี่เป็น reaction เวลาโดนบอกรักของยามาโมจสินะ!!!
น่าสงสัยว่าจะเป็นเพราะกลัวเสียฟอร์มเพราะ ตื่นเต้นเกิน ตอบไม่ออก กร้ากก

แต่ประเด็นที่ทำเอาเซย์กรี้ดลั่นบ้านมันอยู่ตรงที่
....
...
"ครั้งแรกกลางสายฝนบนดาดฟ้าโรงเรียนน่ะ....มันก็น่าตื่นเต้นดีออกไม่ใช่รึไง" << ครั้งแรก...แน่ใจนะนั่นน่ะ

ส่วนตอนพิเศษ...ผลพวงจาก "ครั้งแรก"

ใครทำคนนั้นรับผิดชอบ...ท่านยามาโมโตะเลยรับภาระทำให้โกเคะเหงื่อออกสินะ!!!!
นี่ถ้าโกเคะไม่ได้ป่วย...อาจมีการรุกคืบกว่านี้สินะ =,.= << หื่น!!!

ว่าแต่...ชามาล...ไปรู้ได้ไงฮะว่า 2 คนนั้นเค้า...ที่ดาดาฟ้า
อย่าบอกนะว่าตอนนั้นอยู่บนดาดฟ้าพอดีน่ะ!!! เอิ้ก~

รอคอยผลงานเรื่อต่อไปนะคะ

ถึงไม่เรท แต่เรียกเลือดได้อย่างน่าประหลาด...

นึกภาพตาม มันหลับได้น่าอิจฉากันดีจิงๆ

...เราเองก้อเพิ่งจะเปงไข้มา แต่ไม่เหงมีใครมาให้ซบอกแบบนี้เลย แง๊ แง แง...

น่ารักจริงๆเลยคู่นี้ อ่านแล้วรู้สึกตจิ๊ดๆในหัวใจไงกะไม่รู้ >.<

น่ารัก ฟิคนี้ยามะใสๆน่าร้ากกกก (แอบเสี่ยวด้วยนะ ฮา)

ไม่เรท แต่คนอ่านเริ่มหน้าแดงตาม =///=

ชามาลเห็นด้วยหรอค่ะน่ะ~ (อยากเห็นมั้งจัง แหะๆ) เหมือนเป็นผู้ปกครองจริงๆด้วยอ่ะ เหอๆ

อ้างงงงง!!!!!~~~

ชอบจ้า!!!~

ตอนนี้มดกำลังปีนขึ้นคอมพ์อย่างสนุกสนาน

5555

น่ารักเกินไปแล้ว ^^

ยิ่งตอนฉากฟังเสียงหัวใจ!!!~

หื้มมมมมม!!!!!~

แทบจะกริ้ด!!!!~

น่ารักกกกกก!!!~

แบบลุ้นมากว่าจะ...

...เรท...

...ไม่เรท...

...เรท...

...ไม่เรท...

...เรท...

...ไม่เรท...


...แล้วก็...

อ้าว!! THE END

แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!~

ร้องดังจนข้างบ้านแอบสงสัย???!!!!~

แต่งเรื่องใหม่เมื่อไหร่ เราจะติดตามท่านไปทุกหนทุกแห่งจ้า!!!~~~~

จ๊วบ!!!!~

เดินออกมาจามาลไมไม่เรนียกเค้าไปดูบนดานฟ้าด้วยหา>< ฮะ ไม่เรท ไม่เรททอ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ้ากสมองผมจิ้นเรทไปนานแล้วววววว ><~

เรื่องนี้ก็ยัง..น่ารัก..

เเล้วก็ ไม่มีเรทเหมือนเดิม ซะงั้นนน = =

นึกว่าจะมีเเล้วนะครับเนี่ย5555+

ยังสงสัยไม่หายว่า จามาลไปรู้มาจากไหนครับเนี่ย

ว่าเค้า....กันอ่ะ

น่าจะเเต่งยาวนะครับ สนุกดี

ชอบครับ^ ^"

สืบเนื่องมาจากตอนแถม Let’s play doctor อาจจะยังไม่สะใจหลายๆท่าน (รวมทั้งคนแต่งเองด้วย)


มันค้างคาค่ะ.....เหมือนแต่งยังไม่จบ

ก็เลยมาต่ออีก.........(มันยังไม่เข็ด....ฮา)


/ตกลงนี่มันจะกลายเป็นซีรี่ย์เรื่องยาวไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย.....



วันนี้มาแปะ intro ไว้ก่อนนะคะ เนื้อเรื่องจริงๆเดี๋ยวค่อยตามมาทีหลัง



Say that you love me



Paring : 8059

ตอนพิเศษ(2)



Let's play doctor[again!!!] [Intro.]






“จามาล!”


ประตูห้องพยาบาลถูกกระชากเปิดแรงจนแทบจะหลุดจากบานพับ ตามด้วยร่างเล็กที่พรวดพราดเข้ามาตั้งแต่ยังไม่ได้รับคำเชิญจากผู้ดูแลห้อง


“จามาล...อยู่รึเปล่าน่ะ!?”


“ไฟไหม้โรงเรียนรึไงหา!”
เสียงยียวนของชายวัยกลางคนตอบกลับมา
“นี่ถ้าฉันอยู่กับอายูมิจังแล้วแกพรวดพราดเข้ามาแบบเมื่อกี้นะ ฉันจะไม่ให้อภัยแกชั่วชีวิตเลย”



“อายูมิอะไรไม่รู้เรื่อง...ฉันจะมาขอยืมของหน่อย”
เด็กหนุ่มเดินรี่เข้าไปหาผู้สูงวัยกว่า สายตากวาดมองไปทั่วห้อง พิจารณาว่ามีอะไรพอจะเอาไปใช้ได้บ้าง
“ห้องพยาบาลนี่มีอะไรน่าสนมั่ง เอามาให้ยืมหน่อยซิ”


“พูดจาไม่เข้าหูเลยนะ ...เจ้าหนูฮายาโตะตัวจิ๋วแสนเรียบร้อยเมื่อสมัยเด็กมันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

คุณหมอหนุ่มใหญ่แสร้งทำเสียงตัดพ้อ มือก็สาละวนเขียนอะไรยุกยิกลงบนกระดาษตรงหน้า ไม่ได้เงยขึ้นมาดูท่าทางเร่งรีบของคนที่เพิ่งมาใหม่เลยแม้แต่น้อย....

“เวลาจะขอร้องใครน่ะ....ก็ต้องพูดให้มันเพราะๆไม่ใช่รึไง...หือ?”




โกคุเทระขบกรามอย่างหงุดหงิด ไม่อยากจะเชื่อเลย...แต่ละคนพอได้ทีก็เอาใหญ่กันทั้งนั้น




“....ด....ดอกเตอร์จามาลครับ....ขอยืมของในห้องพยาบาลสักหน่อยได้มั้ย”

เสียงหวานอ้อมแอ้มอย่างเสียไม่ได้...




แต่ดูเหมือนคนที่ประหลาดใจที่สุดเห็นจะหนีไม่พ้นตัวจามาลเอง....

เฮ้ย...มันง่ายขนาดนั้นเลยเรอะ....



รู้สึกราวกับหนูน้อยในวัยเด็กของเขากลับมาอีกครั้ง...




ขอเล่นต่ออีกนิดละกันน่า



“ต้องพูดว่า ‘ดอกเตอร์จามาลสุดหล่อครับ’ ต่างหากล่ะ”







ยื่นข้อเสนอไปแล้ว....ทีนี้ก็นั่งรอดูว่าแก้มขาวๆนั่นว่าจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้มเมื่อไหร่....








.....นั่นไง.....เริ่มแล้ว.......





หนุ่มใหญ่หัวเราะเบาๆอย่างพออกพอใจ...


.....ช่างเป็นคนที่เดาง่ายอะไรอย่างนี้นะ......






“....ด....ดอกเตอร์....จามาล......ส....สุดหล่อ....ครับ....”


คำพูดนั่น...แค่นึกว่ามันเป็นเสียงของตัวเขาเอง เด็กหนุ่มก็อยากจะเอามือล้วงคอแล้วขย้อนมื้อเช้าทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด....






แต่ตัดสินใจแล้ว....แค่พูดประโยคงี่เง่าพวกนี้มันจะเท่าไหร่กันเชียว...


“ขอยืมของในห้องพยาบาลสักหน่อยได้มั้ยครับ”




คุณหมอประจำห้องพยาบาลโรงเรียนนามิโมริยกมือขึ้นลูบคางอย่างครุ่นคิด....

วันนี้มาแปลกแฮะ....


แต่ช่างเหอะ....ได้ยินขนาดนี้แล้วก็นับว่าคุ้มอยู่




“เอาไปสิ....อยากได้อะไรก็หยิบไป”



นัยน์ตาสีเขียววาวโรจน์ ก่อนจะวิ่งไปรื้อข้าวของตรงนั้นตรงนี้แล้วยัดอะไรที่หน้าตาน่าสนใจลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว


ปรอทวัดไข้ ผ้ากอซพันแผล ไม้กดลิ้น อุปกรณ์หน้าตาประหลาดๆอะไรน่าสนใจก็จับยัดเข้ากระเป๋าหมด







เอ....นี่ถ้าเขาเอาใบมีดผ่าตัดไปเล่นด้วย....มันจะแรงไปไหมนะ.....



แต่ช่างเถอะ โยนเข้ากระเป๋าไปก่อน.....ไว้ค่อยคิดทีหลัง...





อ้อใช่..... ! !

อีกอย่างหนึ่งที่ลืมไม่ได้เลย.....


สเต็ธโตสโคปอันเมื่อวานนี้! !


เด็กหนุ่มพุ่งถลาไปที่โต๊ะทำงานของจามาล คว้าอุปกรณ์เจ้าปัญหาที่เล่นเอาเขาเสียท่าเมื่อวานนี้ขึ้นมาต่อหน้าต่อคนที่นั่งเฝ้าอยู่ตรงนั้น แล้วก็ยัดลงกระเป๋าที่เริ่มพองโตขึ้นอย่างน่ากลัว




“เฮ้ยๆ....นี่จะมายืมของหรือมายกเค้าเนี่ย!”
เจ้าของตัวจริงเริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำท่าจะโกยของไปหมดห้องถ้าไม่ท้วงไว้สักหน่อย



“แค่ยืมเอง อย่างกน่า!”




จามาลขมวดคิ้ว...ท่าทางไม่น่าไว้ใจเลยจริงๆแฮะ







“จะเอาไปทำอะไรของแกน่ะหา?”






โกคุเทระหันขวับมายังเจ้าของคำถาม....นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง.....










ก่อนจะยักยิ้มมุมปาก....


ยิ้มที่จามาลสาบานได้เลยว่านั่นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่สุดของเจ้าหนูฮายาโตะตั้งแต่เขาเคยเห็นมาเลยทีเดียว









“......จะไปเยี่ยมไข้ยามาโมโตะ....”




คิ้วแทบจะพุ่งหลุดออกจากหน้าผากไปเลยถ้าทำได้...เขามองร่างเล็กตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ จินตนาการไปถึง ‘อะไรต่อมิอะไร’ ไปแล้วอย่างห้ามไม่ได้.....




เด็กเดี๋ยวนี้นิยม sm กันเหรอเนี่ย......





“แต๊งกิ้ว จามาล”
โกคุเทระตั้งท่าจะวิ่งออกไป แต่แล้วกลับถูกเรียกตัวไว้ก่อน....




“เดี๋ยวก่อน!!”


ถุงกระดาษใบหนึ่งถูกดึงออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นล่างสุดแล้วโยนใส่มือ เด็กหนุ่มมองของที่ได้รับอย่างงงๆ







“งั้นก็เอาไอ้นี่ไปด้วย...เผื่อเกิดอยากเล่นขึ้นมา”




ประโยคนั่นไม่ได้ช่วยให้ความสงสัยคลี่คลายเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่เสียเวลาถาม

จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ...แค่เอาไปด้วยเท่านั้นใช่ไหมล่ะ




“แต๊งอีกที...ไปล่ะ!”






โกคุเทระโบกมือให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะวิ่งฉิวออกจากห้องไป....







จุดหมายคือ...บ้านของยามาโมโตะ
เจ้าคนหน้าหนาที่เมื่อวานเอาแต่แกล้งเขา สุดท้ายแล้วตัวเองก็ติดหวัดนอนแหง่กอยู่ที่บ้าน





.....สมน้ำหน้านัก.....






.....รอก่อนเหอะไอ้บ้าเบสบอล.....







ความแค้นเมื่อวานนี้ฉันจะคืนให้เป็นเท่าตัวเลย! !







-----------------------------------------------------------



intro ส่อเหลือเกิน....ฮา


นังเรนนี่หาเรื่องใส่ตัวแล้วไหมล่ะ



ไหนๆโกเคะป่วยไปแล้วนี่นา...ถ้ายาเมะไม่ป่วยบ้างมันก็ดูจะลำเอียงไปหน่อยเนอะ.....(เรอะ?)

นอนตายอย่างแดดิ้นนนน~
SM...SM จงเจริญ!!!
(สครีมลั่นท้องนา)

กลายเป็นเรื่องยาว..เป็นเลยค่ะ
ยาวโลดดดดด~ (สนับสนุนๆ)

กรี้ดดดดดดดดดดดด~
อยากอ่านๆ นั่งรอตาใสแป๋ว...(ณ บัดนาวแค่ตอนนี้ละค่ะ)
เพราะหากเรทเมื่อไร..อิวาสจะสับสวิตซ์หื่นได้อีกในทันที...

โฮะๆๆๆๆ (หัวเราะทำไม?)
นั่งรอๆ วาสกำลังบนให้งานนี้ถ้าเรทโกคุจง On Top ...จง On Top
(โดนตบ/ยังไม่ทันไรอินี่ก็หื่น...)

ปล.On Top นะค่ะ (โดนถีบออกนอกกระทู้ อินี่ไม่เลิก/หัวเราะ)

สนุกมากมายเลยฮะ > < ชอบมากๆทุกตอนเลย
ว่าแต่จามาลให้อะไรนู๋โกคุไปล่ะเนี่ย

จะรออ่านต่อนะฮะ

ยามะนายตายแน่ ฉันแอบแค้นนายจากเรื่องอื่นหึหึ ฮะๆๆๆๆๆ ขอโทษคะ - -* เอาอารมร์มาใส่แต่เรื่องนี้ยามะมันเนียนได้ใจ - -*

โกคุเอ้ยลูกเอาเต็มที่เลยนะ ><~

แกล้งเขาแล้วป่วยเอง กร้ากกกกกกก

จะว่าไงดีเนี่ย หือ ยามะ? (สมน้ำหน้าหรือสงสารดี)

โกคุก็พูดซะส่อน่ากลัว จะไปทำอะไรกับแน่ พูดซะ........เราหื่นออกเลย..

เรทหรือไม่ ไม่รู้ รู้แต่เรารออ่าน =w=~

อ๊าก ดีใจมีค่อด้วย ขออีกทีน่ะ อ๊ากกกกกกกก

น่า...รักทีสู๊ดเลยอ่ะ เล่นเป็นคุณหมอกับคนไข้

^w^

ยามะก็ดันติดหวัดไปซะนี่ โกคุจะไปแก้แค้นอะไร ยามะเล่า ฮุๆๆ

ตอนต่อไปมีชือว่า พยาบาลแสนสวยกับคนไข้ทีเป็นโรคบ้ารักเธอ เฮอะๆ ไม่ไช่ล่ะ

จะตินตามน่ะค่ะ ร๊ากคนแต่งจริงๆ