•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มีภาคพิเศษไหมค๊า
จบได้เยี่ยมมากชวนจิ้นดีจริงๆ

อ๊างงงงง!!!!!!~

แบบ....

จบแบบนี้เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่าคะ

จุ๊บบบบบบบ!!!!~~~~

รักยามะ

รักโกคุ

น่ารักเกิ๊น!!!!~~~

ชอบจังฉากบนดาดฟ้าท้าทดลอง?!

โกคุน่ารักเกินไป๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~~~~

หัวใจละลายไปเลย

(เป็นเอามากแฮะเรา)

555

รอฟิคเรื่องต่อไป

จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

กรี๊ดดด ละยคร่า ละลาย สุโก้ยไปเลย...กรี๊ดดดดดดดดด
โอ้ หวานได้ใจอ่ะ ชอบมากเลยค่ะ...



เเหม ตอนนเเรกอ่านเเล้ว อะไรว้า...ยามะเเกจะไปที่อื่นทำม้ายยยยย

กลับมาหาโกคุเซ่...

เเต่พอตอนหลัง...

โอ้ ใช่เลย..!!!!!!!!!!1


มีเรทด้วย สูโก้ยยยยยยยยยยยยยย

รักคนเเต่งสุดๆๆๆๆ


โอ้ บรรยายไม่ออก บ้าไปเเล้วคร่า..

ในที่สุดๆๆๆ ยามะก็บอกรักซะทีนะครับ

ไรอ่ะ ยามะ ป๊อดนี่ เค้ามาสารภาพรัก ยังจะไปหลบอีก5555+

"ว่าฉันก็ชอบนายเหมือนกัน...." ลุ้นกะไอ้ท่อนนี้จริงๆ

จบได้หื่น เเละค้างอยากอ่านต่อ - -*

จบซะเเล้ว น่าจะต่อนะครับ555+ สนุกดี^ ^"

ปล.อยากอ่าน ภาคพิเศษครับบ *O* วิ้ง~~

ช่างเป็นฟิคที่วิเศษมากเลย

น้ำตาไหลเลย เอ้า พูดจริงๆน่ะ

junjou love รักบริสุธรจริงๆเลย

ปรติเห็นแต่ยามะดารก์ ชึ้ง ไห้ สิบเต็มสิบเล้ย

อ่ะเห้ยยยยยยยยย!!!!!!!!
ขอกรี๊ดดดดดังๆค่า > <b

งานเยอะๆเครียดมาอ่านแล้ว หายเครียดเลยค่า

น่าจะมีต่อนะคะ กร๊ากกก
NC NC NC
/หลบ

NC!
นี่เราคงไม่ได้ตาฝาดไป
มาแบบไม่ทันตั้งตัวเลยนะคะ 55

ครั้งแรกกลางสายฝนบนดาดฟ้าโรงเรียนน่ะ....มันก็น่าตื่นเต้นดีออกไม่ใช่รึไง

สาบานนะว่านี่ครั้งแรก=[]=
ครั้งแรกยังขนาดนี้ ครั้งต่อไปนี่คง...

อร้างงงงงงงงงงงง

น่าร้ากกกกกกก

ชอบที่ยามะวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ 555 ไม่แน่เชื่อว่านายก็เป็นคนแบบนี้แอบน่ารักนะ
ได้แล้วก็เนียนไปเลยนะ ท่านยามะ เนียนสมตัว

ไอ้ประโยคสุดท้ายของนายนี่มัน อะร้ายยยยยยยยยย

แบบว่า กรี้ดดดดดดดดดดดดดด สุดยอดดดดดดด >[]<b

อ๋า อยากอ่านตอนพิเศษสุด ๆ

น่ารักมั๊กมากเลย ตอนแรกก็นึกว่ายามะไม่รู้นะเนี่ย
สมแล้วที่อยากจะเอาไม้เบสบอลตีหัวตัวเอง
จาวิ่งหนีไปทำไมเนี่ย โกคุร้องไห้เลยน๊า

แต่ประโยคตอนจบนั่น ยามะนายใช้วิชาเนียนใช่มะ
อร๊าง !!! อ่านจบแล้วจิ้นไปไกล ((55))

โกคุน่ารักกก
มีการแอบลืมไปด้วยนะเนี่ยว่าสารภาพรักยามะไปแล้ว
นี่แสดงว่าคงตื่นเต้นมากเลยสิเนี่ย
ปล.อยากอ่านตอนพิเศษจัง อิอิ

มาตอบคอมเม้นท์ค่า...แล้วเดี๋ยวจะตามมาด้วยตอนพิเศษนะคะ (เ้ข็นมาจนได้สิน่า)

Varsator
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
ใจจริงอยากจะให้คนอ่านได้เห็นด้วยเหมือนกัน ไอ้ฉากต่อจากตอนจบบนดาดฟ้าที่ว่าเนี่ย
แต่มือมันสั่น...ไม่สามารถไปต่อได้ไกลกว่านี้แล้ว...ฮา (แถวบ้านเรียกป๊อด)

มาดูตอนแถมกันดีกว่านะเจ้าคะ


GinzKo
ดีใจที่ท่านชอบค่ะ นังเรนนี่ปลื้มใจที่สุดในโลกเลย
เคะซึนๆนี่ละ เจ๋งที่สุด อรั๊งงงงส์

อ๋า...อนุญาตแล้ว อย่างงี้พ่อดาร์กเนียนก็ยกขันหมากไปขอหนูได้แล้วใช่มั้ยคะเนี่ย...ฮา

8059 บันไซค่า >///<


Ren
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า
ยามะยังคงเนียนได้เรื่อยๆ มาดูต่อกันว่าตอนแถมต่อไปนี้มันจะเนียนไปได้อีกซักกี่น้ำ เหอะๆ


San
อยากเขียนฟิกยาวเหมือนกันค่ะ แต่กลัวว่าพอถึงช่วงที่ยุ่งมากๆเข้าแล้วจะไม่มีเวลามาต่อ
แม้โกคุจะดื้อยังไงก็ต้องสยบให้ความเนียนนิ...ฮะๆๆ


waterjoin
ขอบคุณมากค่ะ....จุ๊บส์..../โดนตะเพิดออกมา
มาดูกันต่อนะคะว่าใครจะไม่สบาย...แล้วถ้าไม่สบายแล้วมันจะเป็นยังไง...


kisskit
เห...หื่นเหรอคะ (ทำหน้าไร้เดียงสาก่อนจะโดนเตะกระเด็น) ยังไม่ได้ทำอะไรกันเลยน๊า (แค่เกือบๆเอ๊ง.....ฮา)
ยามะแอบบื้อนิดหน่อยค่ะ ไม่ยอมไปหาโกคุที่บ้าน สมมติว่าคืนนั้นยามะกำลังตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะทำยังไงต่อไปดีก็ละกัน
(ว่าเข้านั่น...ที่จริงแล้วคนแต่งลืมนึกถึงเรื่องนั้นไปซะสนิทเลยค่ะ...แหะๆ)
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ตอนพิเศษกำลังจะมาวันนี้แล้วค่า


Slime
ดีใจที่ชอบค่ะ...
ยามะก็ยังไม่ทิ้งลายความเนียนเนอะ...


Kuro_Goku
ดาร์กเนียนสู้ๆ ดาร์กเนียนสู้ตาย ยามะไว้ลายสู้ตายดาร์กเนียนฮร่า....


Yume*
ไหนๆเกิดมาแล้วจะได้ไม่เสียชาติเมะค่ะ...โฮ่วๆๆๆ


Jonathan
อะฮั้นขอบคุณสำหรับรางวัลฮร่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้
*ปาดน้ำตาแล้วพล่ามต่อ* อะฮั้นรักเด็กฮร่ะ!~

พอเถอะ!!

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ...ทำการบ้านถึงไหนแล้วเอ่ย
/โดนถีบออกมา


~So~Kiss~
แล้วอย่าลืมมาจิ้นต่อในภาคพิเศษนะค้า ^_^~


cray
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ขอกอดทีนึงงิ~ /โดนยันออกมา


nunu
เกิดเป็นเมะทั้งทีต้องหื่นให้เป็นค่ะ...ฮา (สุภาษิตชาติไหนกัน)


lorun
จิ้นต่อเลยค่า...จิ้นเยอะๆเล้ย...เดี๋ยวนังเรนนี่จะไปนั่งจิ้นเป็นเพื่อน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ภาคพิเศษกำลังจะตามมาในอีกไม่กี่นาทีฮร่ะ


abashing
ท....แทงท่านไม่ได้ค่ะ....
เดี๋ยวท่านไม่ยอมมาอ่านตอนพิเศษ....ฮา

ดีใจที่ชอบค่ะ นังเรนนี่ปลื้มที่สุดเลย


tatas_tab
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
*กระโดดใส่*


..Sayzz..
ตัวเรื่องหลักจบแล้ว เพราะแม้แต่คนแต่งก็ไม่กล้าแต่งไปไกลกว่านั้นแล้วค่ะ ฮา
(แค่นึกว่าจะพิมพ์อะไรเรทๆมือไม้มันก็สั่นไปโม้ดดดดด...ฮะๆๆ)
แต่ขอบคุณด้วยตอนพิเศษแทนละกันนะคะ ^_^~


honya_p
ดีใจมากๆเลยค่ะที่ถูกใจท่าน...
น้ำตาไหลเลยจริงๆเหรอคะ ปลื้มใจจังเลยค่ะ
คู่นี้เค้ารักกันด้วยใจบริสุทธิ์ค่ะ...(อาจมีแอบเนียนนิดหน่อยให้กองเชียร์ชุ่มชื่นหัวใจบ้างเป็นบางครั้ง....ฮา)


wanijima
ปลื้มจังค่ะที่รู้ว่าอ่านแล้วหายเครียด หวังว่าตอนแถมที่กำลังจะลงนี้ก็จะช่วยให้หายเครียดได้เช่นกันนะคะ


Pau*panda
ให้ขยี้ตาได้อีกครั้งค่ะ...หาได้ตาฝาดไม่...ฮา

แม้จะเป็นครั้งแรก แต่ความเนียนมันไม่เข้าใครออกใครค่ะ
น่าคิดอย่างที่ท่านว่านะคะ ครั้งแรกยังขนาดนี้แล้วครั้งต่อไปมันจะเป็นยังไงน๊อ...(อ๊ะ...เค้าเปล่าคิดอะไรหื่นนา...ฮะๆๆ)


Davi
555 แม้จะซื่อบื้อแต่ยังไว้ลายความเนียนค่ะ...ประโยคสุดท้ายนี่ท่าทางจะออกมาจากด้านมืด...ฮา


Hizza
ตอนพิเศษกำลังจะตามมาแล้วค่ะ

ยามะต้องชิงอยากตีหัวตัวเองก่อนค่ะ ไม่งั้นอาจจะมีแม่ยก59บางท่านไปช่วยฟาดกบาลให้แทน
(แล้วนังเรนนี่ก็โดนแม่ยก80รุมตื้บ)

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^_^~


orihime
โกคุเปล่าลืมค่ะ..แต่คิดว่ายามะไม่ได้ยิน (ทั้งที่จริงๆได้ยินแล้วแต่มันป๊อด...ฮา)
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ตอนแถมกำลังจะมาแล้วเน่อ

::Say that you love me::


Pairing : 8059
Author : rainyday



ตอนพิเศษ...
Let’s play doctor (มาเล่นเป็นคุณหมอกันเต๊อะ!)






..........ร้อน...........












..................ร้อนโคตร...............













.........................ร้อนโว้ย!!............................











.........ทำไมวันนี้มันถึงได้ร้อนขนาดนี้เนี่ย.........










...........ปวดหัวหนึบๆ..........คอแห้งผากไปหมด........











....................เดินก็ลำบาก.................เจ็บไปทั้งตัว...................







นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเจ็บใจ



เพราะแกเลย ไอ้บ้ายามาโมโตะ! !

นึกสาปแช่งอยู่ในใจพลางหันไปมองเป้าหมายของความขุ่นเคือง




เมื่อวานก็บอกแล้วว่าฝนตก ให้กลับบ้าน....
............ก็ยังจะดื้อด้านอยู่ต่อ..... ....แถมยังทำเรื่องน่าอายไปแล้วซะอีก.........



นั่นน่ะมันดาดฟ้าโรงเรียนนะแก ไม่ใช่โรงแรม.....นึกไม่ออกเลยว่าถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน....





.....ถ้าสายตาจะทิ่มแทงกันได้จริงๆ ป่านนี้เด็กหนุ่มร่างสูงที่กำลังหัวเราะร่าไม่รู้อิโหน่อิเหน่ตรงนั้นคงพรุนไปทั้งตัวแล้วเรียบร้อย.....



ดูเหมือนรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างเล็กจะรุนแรงพอจะเรียกให้คนที่ตกเป็นเป้าสายตาหันมามอง นัยน์ตาสีดำขลับเต็มไปด้วยประกายสนุกสนานเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีที่สบเข้ากับดวงสีเขียวของคนที่รักแสนรัก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม



......รอยยิ้มที่แตกต่างไปจากที่มอบให้กับคนอื่นๆ........















......................อบอุ่น...........................




แก้มสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาทันที....พร้อมกับความรู้สึกหวิวๆแปลกๆในหัวใจ....



“.....ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย”
คิดว่ายิ้มอย่างนั้นแล้วฉันจะหายหงุดหงิดได้เหรอไอ้บ้า....!




โกคุเทระยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่เริ่มไหลลงมาจากไรผมแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น....








.............ร้อนจริง................







......ปวดหัวด้วย.......





“เอ้า...นักเรียนชายที่แบ่งกลุ่มไว้เมื่อกี้ ลงสนามมาได้แล้วจ้ะ.”

เสียงเจื้อยแจ้วของครูพละดังขึ้น เด็กหนุ่มขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นโบว์
ร้อนขนาดนี้ ใครจะไปมีอารมณ์เล่นฟุตบอลกัน



ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้อยู่ทีมเดียวกับรุ่นที่สิบละก็นะ...ป่านนี้คงแอบโดดไปหาที่งีบอยู่ที่ไหนซักแห่งแล้วล่ะ






.................................................


.............................



เสียงเป่านกหวีดเริ่มเกมดังขึ้น พร้อมๆกับลูกบอลที่ถูกเขี่ยออกไป
เกมดำเนินไปเรื่อยๆ นับว่าเข้มข้นทีเดียวถ้าดูจากเสียงเชียร์ของพวกผู้หญิงกับเสียงโหวกเหวกโวยวายเวลาจะส่งลูกในสนาม...





“สึนะ...รับ!”


ใครตะโกนเรียกรุ่นที่สิบวะ.....




ร่างเล็กหันมองหาต้นเสียง...ภาพตรงหน้าดูพร่าๆพิกล





“.....ว....หวา...............”

นั่น....เสียงรุ่นที่สิบนี่นา




สึนะหันมองลูกบอลที่กำลังพุ่งเข้ามาแล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก


“....ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ...แต่จะให้รับน่ะมัน--”





.....................ลูกพุ่งมาทางนี้แล้ว...............








.........หวา......ท่าทางจะแรงด้วยนะนั่น..................








...............ใกล้เข้ามาอีกแล้ววววววว.........เร็วเป็นบ้าเลยอ้ะ..................!!!





วองโกเล่รุ่นที่สิบผู้กำลังจะเสียท่าให้ลูกฟุตบอลธรรมดาๆหนึ่งลูกหลับตาปี๋ ภาวนาให้อะไรก็ได้มาทำให้ไอ้ลูกกลมๆที่พุ่งหวือเข้ามาอย่างกับอุกกาบาตพุ่งชนโลกนั่นเปลี่ยนวิถีโคจรไปทางอื่นที





“ไม่อ๊าววววววววว! ! !”









“รุ่นที่สิบคร้าบบบบบบบ.......! ! !”


สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือตัวเขาเองที่พุ่งพรวดเข้าไปเอาหัวโหม่งลูกบอลที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่รุ่นที่สิบ.....


ตามด้วยภาพเหมือนกลุ่มดาวประหลาดๆที่ลอยวนอยู่เหนือหัว.....



เสียงรอบตัวจู่ๆก็เหมือนจะพร้อมใจกันเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายของเพื่อนผู้ชายและเสียงหวีดร้องของเพื่อนผู้หญิงในอีกวินาทีถัดมา.....








หนวกหูจริงเว้ย!! จะแหกปากโวยวายหาสวรรค์วิมานอะไรกัน!







อ้าปากอยากจะด่าออกไป...












...........แต่ไม่มีแรง...................??











...............ขยับตัวไม่ได้..............??










.........แถมหัวก็หนักอึ้งไปหมด.........







นี่มันอะไรกันเนี่ย!










“.....โกคุเทระ..........!!”

เอาอีกแล้ว ไอ้น้ำเสียงชวนโมโหนี่....






ไอ้บ้าเบสบอล?



เสียงน่ะใช่...แต่ตามองไม่เห็นอะไรสักอย่าง....มีแต่ความมืดดำห้อมล้อมราวกับยืนอยู่กลางห้องมืด





“....โกคุเทระ..... !”





อย่าเซ้าซี้ได้มั้ยละโว้ย...ฉันได้ยินแกแล้ว....







.......แต่มันตอบไม่ได้..... ! !










“..........โกคุเทระ..................โกคุ--”













“.......”









ดูเหมือนหูเขาจะเลิกได้ยินเสียงไปซะดื้อๆ










...............แล้วประสาทสัมผัสทั้งหมดก็หยุดทำงาน..............








.................................................................

....................................





“หวา...โกคุเทระคุง!”
สึนะวิ่งถลาเข้าไปหาร่างของคนที่เพิ่งโดดเข้ามารับลูกบอลแทนเขา...แต่แล้วจู่ๆก็ล้มตึงไปซะตรงนั้นนั่นเอง
“เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ! !”

มือเล็กเอื้อมจะไปคว้าไหล่คนที่เพิ่งหมดสติไปต่อหน้าต่อตา...ทว่าร่างนั้นกลับถูกใครสักคนยกลอยหวือขึ้นไปก่อนที่มือจะได้สัมผัส....



“...ย...ยามาโมโตะคุง?”



เจ้าของชื่อหันมายิ้มให้

“ท่าทางเจ้านี่จะไข้ขึ้นน่ะ....สงสัยเมื่อวานคงตากฝนเยอะไปหน่อย”



“เอ๋....แต่ว่า--”



“ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
ร่างสูงตัดบท
“...เดี๋ยวฉันจะพาไปส่งห้องพยาบาลเอง”



พยักหน้าให้ความมั่นใจแล้วก้มลงมองใบหน้าหวานของคนในอ้อมกอดที่แดงเรื่อเพราะพิษไข้....ก่อนจะส่งเสียงพึมพำเบาๆ






“ในเมื่อเป็นคนทำ...ก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบล่ะนะ”







...........................................................................

.....................................






“ดอกเตอร์จามาล....”









...............เงียบ..................







ยามาโมโตะยื่นหน้าเข้าไปมอง ทั้งห้องพยาบาลสีขาวสะอาดตามีเพียงความเงียบงัน ไม่มีวี่แววของใครสักคน


“ไม่อยู่แฮะ”


ขายกขึ้นเตะประตูเบาๆ คอยระวังไม่ให้กระเทือนถึงคนที่ยังคงไม่ได้สติในอ้อมแขน

ความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางนั้นราวกับจะแผดเผาให้หลอมละลายไปได้คามือ.... ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อแสดงอาการกระสับกระส่ายเห็นได้ชัด....







....ไม่สบายขนาดนี้แล้วทำไมยังฝืนมาเรียนอีกนะโกคุเทระ...





สองมือค่อยบรรจงวางร่างคนที่แสนหวงแหนลงบนฟูกสีขาวเบามือ ทุกกิริยาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าเป็นแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากทำอะไรรุนแรงไป....




ตอนที่กำลังจะปล่อยมือออกมานั่นเองที่เสียงครางแหบพร่าจากพิษไข้ดังลอดริมฝีปากแห้งผาก





“.......อ......อือ................”


ก่อนที่มือเล็กจะยกขึ้นมาคว้าแขนเสื้อเขาเอาไว้แน่น


“............ยา..............มา..............โมโตะ..................”







ร่างสูงมองมือที่ยึดแขนเสื้อเขาไม่ยอมปล่อยนั้นสลับกับใบหน้าแดงระเรื่อชื้นเหงื่อของคนบนเตียง.....







......แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้......




หนุ่มลูกครึ่งอิตาลีที่เวลาปกติชอบเอาแต่ทำหน้าโหด...พูดจากระโชกโฮกฮาก.....
ใครจะรู้ว่าเวลาไม่สบายขึ้นมาจะทำท่าอ้อนราวกับลูกแมวได้ขนาดนี้









“ฉันอยู่ตรงนี้”



เสียงทุ้มเอ่ยตอบรับแผ่วเบา.....


“.....อยู่ที่นี่...กับนาย........อย่ากังวลไปเลยนะ.......”







เด็กหนุ่มย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นข้างเตียง มือเอื้อมไปโอบร่างเล็กไว้แนบอก....






อยากจะกอดรัดเอาไว้ให้แน่นๆ.....อยากจะกระซิบซ้ำๆว่ารัก........











...............รักเหลือเกิน..............







...........แต่เพราะอย่างนั้น....นายถึงได้ไม่สบายขนาดนี้............







จมูกซุกลงบนเรือนผมสีเงินอ่อนนุ่มอย่างรักใคร่ ได้กลิ่นหอมจางๆของแชมพูชวนให้ซุกหน้าอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน....


“ขอโทษ”


พึมพำแผ่วเบา ก่อนจะประคองใบหน้าหวานให้เงยหน้าขึ้นมา....



“กินยาก่อนแล้วค่อยนอนนะโกคุเทระ”



เจ้าของชื่อไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร ดวงตาสีเขียวหรี่ปรือใกล้ปิดเต็มที ริมฝีปากยังคงไม่ขยับแม้เมื่อเม็ดยาถูกป้อนเข้ามาตามด้วยขอบแก้วน้ำที่ถูกดันเข้ามาชิด



ยามาโมโตะขมวดคิ้ว...ท่าทางจะไม่ง่ายซะแล้วแฮะ

“....ถ้ายังพอกินไหวก็ช่วยกินยาหน่อยเถอะนะ....”




แก้วน้ำถูกดันชิดริมฝีปากขึ้นไปอีก...น้ำในแก้วถูกเทเข้าปากเชื่องช้า....วินาทีที่คิดว่าคนป่วยกินยาเข้าไปเรียบร้อยแล้วนั่นเอง







“.....อุ.....แค่ก........แค่ก.......!!”





แล้วทั้งน้ำทั้งยาก็ไหลพรวดออกมาเต็มไปหมด...ไม่ได้ถูกกลืนลงคอไปเลยแม้แต่น้อย....





ร่างสูงมองริมฝีปากที่กำลังหอบน้อยๆ ใช้หลังมือเช็ดน้ำที่มุมปากให้แล้วเกลี่ยเส้นผมสีเงินที่ระข้างแก้มออกไป

“......กลืนเองไม่ไหวเหรอ.....”




โกคุเทระไม่ตอบอะไร...เพียงแต่ส่ายหน้าเบาๆให้กับอีกฝ่าย เวลานี้ถึงอยากจะตวาดอะไรออกไปแค่ไหนแต่ดูเหมือนร่างกายจะทรยศต่อความคิดไปเสียได้





“....งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม....”

ไม่รอคำตอบ....ยามาโมโตะหยิบยาอีกเม็ดขึ้นมาใส่ปากตัวเอง ตามด้วยน้ำที่เหลืออีกครึ่งแก้วแต่ไม่ได้กลืนลงไป





ยังไม่ทันจะได้รวบรวมกำลังถามออกไปว่ากำลังจะทำอะไรกันแน่....













.......ริมฝีปากอุ่นก็ทาบทับลงมาแผ่วเบา..........






“....อ.......อือ................”




มือใหญ่จับคางอีกฝ่ายให้เงยขึ้น ออกแรงบีบเล็กน้อยที่กรามเพื่อให้อ้าปากรับยาเข้าไป น้ำบางส่วนไหลออกมาจากมุมปาก แต่อย่างน้อยเขาก็แน่ใจว่าทำอย่างนี้แล้วยาที่ถูกกลืนลงไปต้องมากกว่าวิธีแรกแน่นอน.....


จนเมื่อยาทั้งหมดถูกป้อนออกไปแล้ว....มือบางจึงเริ่มออกแรงทุบที่ไหล่กว้างของคนที่ไม่ยอมถอนริมฝีปากออกไปเสียที แถมยังมีทีท่าว่าจะรุกล้ำเข้ามามากกว่าเดิมเรื่อยๆเสียอีก...




ยามาโมโตะรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกจากการทุบที่ไหล่ของตัวเอง.....









......แต่นั่นน่ะ........




.....ไม่เจ็บเลยสักนิด......


ท่าทางเป็นไข้คราวนี้แรงจะตกไปเยอะเลยนะโกคุเทระ.....




ขบเม้มเบาๆเป็นการเย้าหยอกที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มอีกครั้งแล้วจึงยอมถอยออกมาช้าๆ.....


ถ้ามากกว่านี้คงอดใจไว้ไม่ไหว....สุดท้ายคงได้เป็นเหมือนบนดาดฟ้านั่นจนได้.....








......................................................................

.............................................






ผ้าขนหนูผืนเล็กหมาดน้ำถูกพับอย่างเรียบร้อยแล้วบรรจงวางไว้บนหน้าผากคนป่วย....

ยามาโมโตะถอนใจออกมาเฮือกใหญ่....





เช็ดตัวให้โกคุเทระนี่ เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งไล่ตามลูกฟุตบอลในสนามเสียอีกนะ....





ก็ในเมื่อผิวเนียนละเอียดแบบคนเอเชีย แต่ขาวจัดแบบชาวยุโรปที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อไปทั้งตัวราวกับจะเย้ายวนให้สัมผัสนั่นทำเอาเขาแทบคลั่ง ยิ่งเห็นรอยแดงจางๆตามอกและซอกคอที่เขาเป็นคนฝากไว้เองเมื่อวานนี้ แล้วยังจะเสียงครางหวานหูเบาๆบางครั้งบางคราวที่ความเย็นจากน้ำต้องผิวกาย....




การจะมุ่งความสนใจไปที่เรื่องเช็ดตัวอย่างเดียวโดยไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้น กลับกลายเป็นเรื่องลำบากอย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว....





เวลาเดินไปเรื่อยๆ เข็มนาฬิกาบนผนังส่งเสียงติ๊ก.....ติ๊ก.....เบาๆให้ได้ยินในความเงียบ....



สายตาคมเริ่มกวาดมองไปรอบห้อง...ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างบนโต๊ะทำงานของจามาล




“...สเต็ธโตสโคป*...?”

(*หมายเหตุ- สเต็ธโตสโคป(Stethoscope) คือ หูฟังที่ใช้สำหรับฟังเสียงหัวใจ เสียงปอด แล้วก็อวัยวะภายในอื่นๆในร่างกาย ที่คุณหมอชอบใช้กันนั่นเองค่ะ)


ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างสนอกสนใจ....




น่าสนุกดีแฮะ....อยากลองใช้ดูสักครั้งมาตั้งนานแล้ว




ส่วนที่เป็นหูฟังถูกหยิบขึ้นมาสวมไว้ที่หู แล้วเอาด้านไดอะแฟรม**มาแตะที่อกซ้ายของตัวเอง

(**หมายเหตุ – ส่วนที่ใช้สำหรับวางนาบไปกับผิวเพื่อรับเสียงของสเต็ธโตสโคปโดยทั่วไปแล้วมีสองด้านคือด้านเบลล์(bell) กับด้านไดอะแฟรม(diaphragm)ค่ะ)



...........ตุ้บ...ตุบ..........................ตุ้บ...ตุบ............................ตุ้บ...ตุบ..........




“เนี่ยน่ะเหรอ...เสียงหัวใจฉัน”

เด็กหนุ่มพึมพำ....แล้วหันกลับไปยังคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง








.....อยากฟังเสียงหัวใจของโกคุเทระจังเลยน๊า......







มือจับส่วนที่จะใช้รับเสียง....แล้วสอดเข้าไปใต้เสื้อของร่างเล็กตรงหน้า....ก่อนจะแตะลงเบาๆที่แผ่นอก.....










.....................ตุ้บ...ตุบ....................ตุ้บ...ตุบ......................ตุ้บ...ตุบ..........................







ลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมออยู่เมื่อครู่ของร่างเล็กเหมือนจะกระตุกไปนิดหน่อย เมื่อคนป่วยที่เริ่มสร่างไข้ลืมตาขึ้นมาดูที่มาของสัมผัสแปลกๆบนอกตัวเอง....





โดยที่ยามาโมโตะซึ่งยังก้มหน้านิ่ง สนใจแต่เพียงเสียงที่ได้ยินจากหูฟัง ไม่ได้สังเกตว่าเจ้าของเสียงหัวใจที่เขาได้ยินอยู่นั้นตื่นแล้วและกำลังจ้องเขม็งมาด้วยความข้องใจ....






............ตุ้บตุบ............ ตุ้บตุบ...............ตุ้บตุบ.............






โอ๊ะ!?



.....ร่างสูงเอียงคอสงสัย....






จู่ๆเสียงหัวใจก็เต้นรัวขึ้นแฮะ....






“ทำบ้าอะไรของแกวะยามาโ---!!”
ลุกพรวดขึ้นมาตะเบ็งใส่อย่างไม่เจียมสังขาร...ผลคือยังพูดไม่ทันจะจบประโยคก็หงายหลังล้มตึงลงไปที่เดิมเพราะหน้ามืด





“เหวอ...โกคุเทระ!”

คนถูกจับได้คาหนังคาเขาสะดุ้งเฮือก...แต่ที่ตกใจที่สุดคือตอนที่ร่างเล็กล้มลงไปแผ่บนเตียงอีกรอบ





โกคุเทระนอนกระพริบตาปริบๆ...มือยกขึ้นก่ายหน้าผากพลางส่งเสียงโอดครวญเบาๆอย่างขัดใจ





“.....อ.......โอยย......”




........มึนหัวอะไรอย่างนี้เนี่ย......






“ทำอะไรของนายน่ะโกคุเทระ”


“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา ฉันต่างหากที่จะถามแกว่าทำอะไรอยู่! !”


เด็กหนุ่มเลิกคิ้วงงๆ...ทำอะไร....ฉันน่ะเหรอทำอะไร.....?

แต่แล้ววินาทีต่อมาก็เข้าใจคำถาม....ในเมื่อหลักฐานก็ยังอยู่ในมือนี่เอง...







“ก็ฉันอยากลองฟังเสียงหัวใจโกคุเทระนี่นา”







ร่างเล็กกลอกตา...ประโยคบอกเล่าธรรมดาแท้ๆ แต่ทำไมฟังแล้วมันรู้สึกคลื่นเหียนพิกลก็ไม่รู้.....


“เล่นบ้าอะไร....เอาไปเก็บซะ”






“เห....อะไรกัน ก็ฉันอยากลองฟังดูสักหน่อย”
ยามาโมโตะส่งเสียงประท้วง ก่อนจะเอาสเต็ธโตสโคปสอดเข้าไปใต้เสื้อคนตรงหน้าอีกครั้ง


“นี่ๆ เรามาเล่นเป็นคุณหมอกับคนไข้กันดีมั้ย”






“เอาออกไปนะเฟร่ยไอ้บ้า!....ฉัน....ไม่เล่น....อ๊ะ...... ! !”

เสียงหวานขาดห้วง ในเมื่อนอกจากสัมผัสเย็นๆของไดอะแฟรมรับเสียงแล้ว...ยังรู้สึกได้ถึงฝ่ามือร้อนที่นาบลงบนอกอย่างจงใจ





......ฟังเสียงหัวใจบ้านใครเขาต้องเอามือมาลูบไล้ด้วยวะเจ้าบ้า!


“....อ........เอามือแกออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ่ย.........!”





“ฮะๆๆๆ”
เด็กหนุ่มหัวเราะร่า ไม่ได้รู้สึกรู้สากับถ้อยคำกร่นด่านั้นเลยสักนิด


ตอนนี้มีเพียงความโล่งใจเท่านั้น...
เพราะอย่างน้อยถ้าตื่นขึ้นมาแล้วตะเบ็งได้ขนาดนี้...เรื่องไข้ก็คงไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ






“เจ็บตรงไหนไหมครับคุณ”

ยามาโมโตะทำเสียงขรึม....มือก็ลากไดอะแฟรมผ่านผิวเนื้อเนียนไปด้วย

“มาหาหมอครั้งแรกรึเปล่าครับ...ไม่ต้องตื่นเต้นไปนะ.....ผมได้ยินเสียงหัวใจคุณเต้นโครมครามเลยทีเดียว”





“.....ม....ไม่ขำนะโว้ยไอ้บ้านี่!.....หมอเหมออะไรกัน...ถ้าอยากฟังหัวใจนักก็เอาสเต็ธฯจิ้มอกแกเองโน่น! !”


โกคุเทระส่ายหน้าแรงๆ อยากจะลุกก็ลุกไม่ขึ้น ร้อนผ่าวไปทั้งตัวกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ได้รับ






........จะลุกขึ้นมาตั๊นไอ้หน้าระรื่นนั่นสักทีก็ไม่มีแรง........







............ขัดใจนัก......... ! !




ร่างสูงมองคนตรงหน้าที่ทำท่าอยากจะอาละวาดเสียเต็มแก่ นี่ถ้าลุกไหว...ตอนนี้คงคว้าดอกไม้ไฟขึ้นมาถล่มห้องพยาบาลราบเป็นหน้ากลองไปแล้วเป็นแน่.....



ช่วงเวลาแห่งการเล่น ‘คุณหมอกับคนไข้’ ดูเหมือนจะไม่จบลงง่ายๆ ถ้ายามาโมโตะไม่สังเกตเห็นว่าใบหน้าหวานเริ่มแดงซ่านผิดสังเกต เสียงหอบหายใจดังหนักหน่วงเพราะออกแรงตวาดมากไป...... ดวงตาสีเขียวสดปรือเหมือนจะปิดแต่ก็ยังพยายามฝืนไว้จนถึงที่สุด....แล้วยังเหงื่อที่เริ่มซึมออกมาตามไรผมอีกแล้ว.....




....เอ.....นี่เขาแกล้งหนักมือไปรึเปล่านะ......




เขาถอดหูฟังออก โน้มตัวลงเอาหน้าผากตัวเองแตะกับหน้าผากชุ่มเหงื่อของอีกฝ่าย...


......เหลือบไปเห็นหยดน้ำเล็กๆซึมออกจากขอบตา.......






........ตายละ....สงสัยจะเล่นแรงไปจริงด้วยสิ..........





เด็กหนุ่มนิ่งมองเรียวปากแดงสดที่ยังหอบไม่หยุดเพราะเขา...แพขนตากระพริบถี่ๆเหมือนสติใกล้จะหลุดลอยเต็มที
......ริมฝีปากเลื่อนไปจูบเบาๆที่เปลือกตา...ลากลิ้นผ่านหยดน้ำที่เอ่อคลอ รู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าที่ปลายลิ้น......





“......แก......ไอ้.....บ้า..........”
เรี่ยวแรงจะลืมตายังแทบไม่มี...แต่ก็ยังไม่วายบ่นพึมพำใส่ึึคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด





“....ขอโทษนะ....”

เสียงทุ้มกระซิบนุ่มนวล

“.....ก็นายน่ารักขนาดนี้....เลยอดแกล้งไม่ได้นี่นา.......”





จมูกโด่งฝังลงบนแก้มเนียน สูดกลิ่นหอมหวานเบาๆอย่างรักใคร่แล้วเอียงคอให้แก้มแนบชิดกันเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของ.....




โกคุเทระเพียงส่งเสียงอือเบาๆแล้วเอียงคอเข้าหาสัมผัสไร้เดียงสานั้นโดยไม่รู้ตัว....



นิ่งนานอยู่ครู่ใหญ่ราวกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่ยามาโมโตะจะย้ายขึ้นไปนั่งพิงพนักที่หัวเตียง แล้วค่อยๆประคองร่างเล็กที่สติการรับรู้เริ่มเลือนรางเต็มทีขึ้นมาไว้แนบอก...




“นี่...โกคุเทระ”


เด็กหนุ่มส่งเสียงเรียกเบาๆ แม้รู้ว่าเจ้าตัวอาจจะจับใจความอะไรไม่ได้เลยในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่นอย่างนี้




“ฉันนี่ขี้โกงจังเลยนะ....เอาแต่ดื้อจะฟังเสียงหัวใจนายอย่างเดียวเลย”




มือใหญ่เสยผมนุ่มสีเงินที่ปรกหน้าคนตัวเล็กขึ้น รอยยิ้มอบอุ่นที่สุดถ้าเพียงแต่โกคุเทระจะลืมตาขึ้นมามองฉายชัดอยู่บนใบหน้าคม




“ถ้าไง...นายอยากฟังเสียงหัวใจฉันบ้างไหมล่ะ”





ใบหน้าหวานแอบอิงซุกหาความอบอุ่นในอ้อมกอด แต่ไม่มีคำตอบใดๆกลับมาให้ได้ยิน....






......หลับไปแล้วรึเปล่านะ......






.....มือใหญ่ลูบเรือนผมสีเงินอย่างรักใคร่....ออกแรงเพียงเล็กน้อยให้หูของร่างเล็กเอียงมาแนบกับอกข้างซ้ายของเขา....







“.....ไม่ได้ใช้ไอ้หูฟังนั่น.....แต่นายน่าจะได้ยินนะ.....”














.............ตุ้บ...ตุบ..........................ตุ้บ...ตุบ............................ตุ้บ...ตุบ.............









.........ได้ยินไหม............?












...................ได้ยินชัดหรือเปล่า................................?














.................................ฉันรักนาย..........................................






“......รักนายที่สุด..................โกคุเทระ ฮายาโตะ..........”









..............................นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เด็กหนุ่มร่างเล็กได้ยินก่อนที่จะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา..................




..........................................................................................

.....................................................






....คุณหมอประจำห้องพยาบาลโรงเรียนนามิโมริเดินโซเซกลับมายังสถานที่ทำงานของตัวเองในเวลาโรงเรียนเลิกพอดีเป๊ะ กลิ่นแอลกกอฮอล์ตามเนื้อตัวโชยออกมาจางๆ


“อา....เมงุมิจังน่ารักสุดยอดไปเล้ย”




....ประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออกช้าๆ.....
....ขาขยับก้าวเข้าไปข้างใน.....





........เพียงเพื่อจะได้เห็นภาพที่ชวนให้อมยิ้มออกมา.......






......เจ้าหนูฮายาโตะที่นอนขดอย่างกับลูกแมวขี้อ้อนในอ้อมกอดเจ้าหนูนักดาบ.....






.......และทั้งคู่หลับปุ๋ย.......






.....ร่างของคนที่เพิ่งมาใหม่ถอยออกมาช้าๆ ก่อนที่ประตูห้องพยาบาลจะถูกปิดตามหลังแผ่วเบา....





คุณหมอหนุ่มใหญ่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ





เมื่อวานก็ที่ดาดฟ้า....ทำอย่างกับว่าเขาไม่รู้

แล้ววันนี้ยังจะมาต่อที่นี่อีกเรอะ....?








“....ไอ้เด็กพวกนี้มันเห็นห้องพยาบาลเป็นอะไรกัน”


-FIN-


จบแล้วค่า.......
หลังๆชักเริ่มมั่ว



ขออภัยที่ไม่มีเรท.....มือมันสั่น...ฮา

(แต่มีน้ำเน่ายุงบินให้ว่อนแทน...เหอะๆ)

คิดว่าคงจบจริงๆแล้วละ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ จู๊บบบบบบบบส์
/โดนเตะส่งท้า่ยฟิก...ฮา

อ๊า คุณหมอยามะ~>///<

น่าจะเล่นกันนานๆกว่านี้อีกหน่อยนะคะ 55
(แต่ดูเหมือนโกคุจะไม่ค่อยสนุกซักเท่าไร)

ปล.จามาลนี่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้ปกครองของโกคุยังไงไม่รู้นะคะ^^

อุกร๊า ไม่น๊าาาาาาา
คุณหมอรู้ ใช่ว่าจะไม่มีคนอื่นรู้เน้อ เหอๆๆ

ฉากป้อนยา โอ้วววววว
ฉากวัดการเต้นของหัวใจ อ๊ากกกกกก
ฉากขดตัวกอดยามะ กรี๊ดๆๆๆๆๆ

ขอเรทหน่อยจิคระ ตอนพิเศษอีกตอน นะ นะ


..

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~
ให้ดิ้นตายเหอะท่านชอบมาให้สครีมแล้วจากไปอะ
(ดิ้นพลั่กๆอยู่กับพื้น)

บอกตรงๆเลยค่ะ
ว่าเห็นชื่อตอนแล้วมันน่า SM เป็นอย่างยิ่ง (อ่านแล้วจิ้นเตลิด...ช่วงนี้หื่นได้อีก งานเยอะ/เกี่ยวกัน)
เพราะถ้าหมอดาร์กกดคนไข้...มันจะมี equipment ให้เล่นได้หลายอย่าง/อิวาสแนะนำอะไรเนี่ย???
(อิวาสยังจิ้นได้อีก...ได้ข่าวว่าเรื่องนี้ใสๆ)

แต่ถึงยังไงๆ...มาแบบนี้ก็เรียกเสียงกรี้ดจากวาสได้ลั่นบ้านแล้วค่ะ!!!
(หัวเราะ)

ชอบมากมาย...
ตอนพิเศษอีกเถอะค่ะ!!!
(โดนเตะออกนอกกระทู้...นอกจากจะหื่นยังไร้สาระ ที่พิมพ์มาไม่ได้มีเนื้อหาอะไรเลยนะเนี่ย มันอยู่ย่อหน้าสุดท้าย/เหงื่อตก)