•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

/ค่อยๆโผล่หัวออกมาจากซอกหลืบ
^
^
^
เอ็งเป็นตัวอะไรฟร่ะ!

มาต่อตอนสองแล้วค่า แต่ก่อนอื่นขออนุญาตตอบคอมเม้นท์ก่อน

ละกันน่อ ^_^~


===================================
~So~Kiss~
555 ยามะฟิกนี้มันดูจะซื่อบื้อนะคะ
(เห็นฟิกไหนๆถ้าไม่บื้อก็ดาร์กไปเลย..ฮา)
ขอให้ท่านอดทนกันมันอีกนิดส์ฮร่ะ แล้วมันจะซื้อบื้อขึ้นเรื่อยๆ (อ้าว!?

ไหงงั้นล่ะ)

GinzKo
ใช่ค่ะ....บ้าจริง!!
*ตบโต๊ะ*

ก๊กคุงอุตส่าห์พูดออกไปแล้ว....พูดออกไปแล้วววว.....พูดออกไปแร้ว

วววววววววว.....แล้วแกหายหัวไปไหนยะ

/จะบอกว่าคนแต่งเองก็ยังหมั่นไส้เลยค่ะ ฮะๆ

แต่เดี๋ยวยามาโม้จจังคงจะ 'ทำอะไรซักอย่าง' บ้างเหมือนกัน (แล้ว

ทำอะไรดีล่ะ) รออ่านนะคะ^_^~


sai_run
นั่นสิคะ เอาอีตาหมอเถื่อนมาแย่งกับยามะดีไหมเนี่ย...เล่นตัวดีนัก

แต่โกคุไม่พูดออกมาเป็นครั้งที่สองง่ายๆแน่ค่ะ....ก็คนเค้าพยายาม

ไปแล้วตั้งรอบนึงนี่นา

เป็นอย่างงี้ไปแล้วคงต้องจับกดเท่านั้น!! (ไม่ใช่ล่ะ!!!)

ดีใจที่ชอบรูปนะคะ เราชอบมากเลยภาพที่เวลาเคะกับเมะอยู่ด้วย

กันแล้วเมะทำท่าอ้อนใส่เหมือนลูกแมว ส่วนเคะก็ทำหน้าซึนๆ

พร้อมกับบ่นไปด้วย..แต่ก็ยอมให้เค้าอ้อนใส่....อรั๊งงงงง (ทว่า

ปัญหาคือไม่ค่อยมีปัญญาวาดเองนี่ละค่ะ ฮา)



kisskit

ยามะมันเพี้ยนไปแล้วค่า ฮะๆ

แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อไปละเนี่ย
ช่วยลุ้นต่อหน่อยนะคะ คนเขียนนั่งลุ้นนั่งพิมพ์อยู่คนเดียวแล้วมัน

พาลจะเป็นลมเอา (ขนาดนั้นเชียว)




davi

ฮา....ขอโทษที่ทำให้ลุ้นฟรีค่า

แต่ถึงยังไงความพยายามของโกเคะจะไม่เสียเปล่าแน่ค่ะ...เพียง

แต่ต้องใช้เวลานิดส์นึง.....
(กำลังพยายามบอกใบ้อะไรอยู่กันแน่เนี่ย)



..Sayzz..

ลุ้นกันต่อฮร่ะ!!
ยามะหายหัวไปไหน....รออ่านในฟิกนะคะว่าเหตุผลจะดีพอให้โก

เคะหายโกรธได้หรือไม่.... ^_^~




abasheng

ยามะคงเกิดทึ่มขึ้นมากระทันหัน ดันหายหัวไปตอนสำคัญซะงั้น

แน่ะ....

ดีใจที่ท่านชอบค่ะ *โดดกอด* วันนี้มาต่อแล้วน๊า




username
/ยกมือขึ้นตะเบ๊ะแล้วส่งเสียงตะโกนไปด้วย
"8059 บันซายยยยยย..."

มาดูต่อนะคะว่ายามะจะเซ่อได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่



Varsator
อ่า....ทำท่านลุ้นฟรีเลย....
เดี๋ยวนวดไหล่ที่ท่านลุ้นติดหน้าจอให้นะคะ...ฮา

มาช่วยกันลุ้นกันต่อนะ ^_^




lorun

เดี๋ยวมาดูกันนะคะว่ายามะหายไปไหน.....ฮะๆๆ
เปลี่ยนชื่อฟิกเป็น "Where're you, Yama-chan" ดีไหมเนี่ย...ฮา





san

ดีใจมากๆเลยค่ะที่ท่านชอบ มามะขอจุ๊บที!!
/โดนถีบกระเด็น

มาลุ้นต่อนะคะว่าตาทึ่มกับเกะซึนคู่นี้มันจะเป็นยังไงกันต่อไป




wanijima

ขอบคุณที่ชอบค่า...หวังว่าตอนต่อไปก็คงจะถูกใจท่านด้วยนะคะ

^_^~


สำหรับฉากเรทนี่ ยังไม่ได้คิดไว้ว่าจะเขียน ตอนแรกกะไว้ว่าฟิก

เรื่องแรกอยากให้ยังคงความใส....(จริงๆแล้วจะบอกว่าเคยแต่ตาม

อ่านตามสูบ แต่ไม่แน่ใจว่าจะมีปัญญาเขียนเอง....ฮา)

รอดูกระแสก่อนละกันเนอะ ถ้าอยากให้มีกันก็จะเอาไปยัดไว้ค่า....

(มันง่ายเหมือนยัดไส้ปลาหมึกงั้นเลย)

ปล. ที่DA เดี๋ยวถ้าได้เข้าแล้วจะตามไปวอชกลับนะคะ ขอบคุณที่

วอชค่า
*พุ่งหลาวเข้าใส่ด้วยสิเน่หา*



silvergod

ขอบคุณมากค่า
แม่ยก 59 จะถล่มแต่ยามะเท่านั้นใช่มั้ยคะ คงไม่มาถล่มคนแต่ง

ด้วยหรอกน๊า....ฮา



Pau*panda

เจ้าดาร์กเนียนมันไม่รู้จักสุภาษิต 'น้ำขึ้นให้รีบตัก' ค่ะ

เกิดเป็นเมะทั้งทีดันทึ่มซะอีกแน่ะ


====================================

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ...ดีใจมากเล้ยยยยยย
ตอนแรกกลัวว่าจะไม่มีใครอ่านซะแล้ว ฮา

ชอบหรือไม่ชอบตรงไหนหรือคิดว่าอยากให้มีอะไรเพิ่ม ทิ้งคอมเม้นท์

ไว้ นังเรนนี่จะปลื้มใจมากๆเลยละค่ะ


ไม่พล่ามแล้ว (แล้วไอ้ข้างบนๆนี่ไม่ได้พล่ามเล้ย)
กำลังจะต่อในอีกหนึ่งอึดใจนี้แล้วค่ะ เอ้าฮึบ!

::Say that you love me::

Author : rainyday
Paring : 8059



::Chapter 2[end]::

เขาไม่ได้นอนทั้งเกือบทั้งคืนอีกแล้ว...


ความผิดของเจ้าคนที่เอาแต่หัวเราะเฮฮาไม่รู้เรื่องรู้ราวกับท่านรุ่นที่สิบอยู่ตอนนี้เลยทีเดียว




โกคุเทระเหลือบตามองด้วยความหมั่นไส้...ดูทำหน้าระรื่นเข้าสิ
มันน่าเอาระเบิดยัดปากที่กำลังยิ้มกว้างนั่นนัก...




ดูเหมือนคนที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อไป...ใบหน้าคมคายอวดรอยยิ้มเจิดจ้าอย่างที่เคยเป็น




ท่านรุ่นที่สิบก็อย่าไปพูดดีกับมันอย่างนั้นสิครับ!!


เด็กหนุ่มส่ายหัวไล่ความคิดงี่เง่า...
ไม่ได้ๆ...ท่านรุ่นที่สิบก็ใจดีกับทุกคนทั้งนั้นแหละ เขาจะพาลไปหงุดหงิดกับความอ่อนโยนอย่างนั้นได้ยังไงกัน





แต่ถ้ากับเจ้าบ้าเบสบอลนั่นมันก็เป็นคนละเรื่อง!




ประตูห้องเรียนถูกเปิดออก...ตามด้วยอาจารย์ที่เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับที่บรรดานักเรียนกุลีกุจอกันกลับไปนั่งประจำเก้าอี้ของตัวเอง




ร่างเล็กเม้มปากแน่นโดยไม่รู้ตัว.....คิ้วเรียวขมวดมุ่น...สายตาค่อยๆเบนกลับมายังหนังสือที่เปิดค้างอยู่บนโต๊ะ แม้ว่าจิตใจจะไม่ได้มีสมาธิกับข้อความตรงหน้าและเสียงบรรยายชวนง่วงของอาจารย์เลยแม้แต่น้อย





มือกำดินสอแน่น....เลิกจดตามคำบรรยายไปนานแล้ว.....



สายตาคอยจะเผลอมองไปยังตำแหน่งที่คู่กรณีนั่งอยู่โดยไม่รู้ตัว



เห็นมันก้มหน้านิ่งซุกไปกับหนังสือที่เปิดกางแล้วตั้งค้างไว้บนโต๊ะ....






หลับในห้องเรียนอีกแล้วละสิแก...








ฉันหมั่นไส้แกนัก....ยามาโมโตะ......





หมั่นไส้รอยยิ้มของแก รอยยิ้มที่ดึงดูดทุกคนให้เข้าใกล้....
ทำอย่างกับว่าโลกนี้มีแกเป็นจุดศูนย์กลาง





เกลียดท่าทีที่ดูเหมือนจะทำตัวสบายๆอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้น...เห็นแล้วมันชวนให้หงุดหงิด...





เกลียดสายตาอ่อนโยนที่ปรากฏให้เห็นในบางครั้งบางคราว....แต่แล้วไม่นานมันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม กลายเป็นสายตาแบบเดียวกับที่มองรุ่นที่สิบ....แบบเดียวกับที่มองทุกคน.....






เกลียดความรู้สึกไม่มั่นคงที่ได้รับ....
เกลียดความลังเลสงสัยที่มี....





เกลียดที่แกทำตัวใจดีกับทุกคนไปทั่ว....
ฉันเลยไม่รู้ว่าฉันพิเศษกว่าคนอื่นจริงๆหรือว่าคิดไปเอง...






แต่ถึงอย่างนั้น....











.....ก็ยัง.....





......รัก.....





"บ้าเอ๊ย!"
ถ้อยคำสบถดังลอดริมฝีปาก พอดีกับที่เสียงกริ่งหมดคาบเรียนดังขึ้นจึงไม่มีใครหันมาสนใจ




อาจจะยกเว้นก็แต่เด็กหนุ่มร่างสูงที่ใบหน้ายังคงซุกอยู่กับหนังสือที่ตั้งไว้บังสายตาทุกคน ซึ่งดูเหมือนจะเพิ่งหลุดจากภวังค์ด้วยเสียงสบถนั้น....


ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องอยู่บนเศษกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ...
บนนั้นมีลายมือหวัดๆเขียนตัวอักษรเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาอยู่เต็มไปหมดจนแทบไม่เหลือที่ว่าง...





ลายมือที่เป็นของเขาเอง....








'โกคุเทระ ฮายาโตะ'








_____________________________________________








ปฏิเสธที่จะกินข้าวเที่ยงกับรุ่นที่สิบไปซะแล้ว.....
เหตุผลต่างๆนาๆร้อยแปดถูกยกขึ้นมาอ้างเพราะไม่อยากเห็นสีหน้าเป็นห่วงของอีกฝ่าย






แต่เหตุผลแท้จริงเพียงหนึ่งเดียว




ไม่อยากไปเจอหน้าเจ้าบ้าเบสบอลนั่น....



ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานเย็นนี้ เขายังไม่ได้พูดกับมันเลยสักครั้ง....
ยอมรับกับตัวเองว่ายังทนไม่ได้ที่จะคุยกับเจ้านั่นที่เอาแต่ตีหน้าระรื่นเหมือนอย่างทุกทีจึงได้เอาแต่หลบหน้ามาตลอดจนถึงตอนนี้





กลัวว่าความรู้สึกที่เต็มตื้นอยู่ในใจจะทำให้หลุดปากพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปอีก







พอเถอะ.....พอที......

เขาตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่พูดเรื่องนั้นกับมันอีกเป็นครั้งที่สอง








นอนอยู่บนดาดฟ้านานเท่าไหร่ก็ไม่รู้....รู้สึกราวกับเวลาถูกหยุดนิ่งไว้แค่นั้น....






กลุ่มเมฆเปลี่ยนรูปร่างไปมาแช่มช้า
ท่าทางเหมือนฝนกำลังจะตก....





เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะตั้งแต่เสียงกริ่งหมดเวลาพักดังขึ้น แต่เด็กหนุ่มไม่คิดจะขยับตัวไปไหน.....








ฉันเหนื่อย......








ขอพักสักหน่อยเถอะนะ.....








นัยน์ตาคู่สวยหรี่ปรือ....ในหัวหนักอึ้งไปหมด.....
ภาพเมฆครึ้มที่อยู่เบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน.....







มองอะไรไม่ชัดเลยแฮะ......







รู้สึกเหมือนมีหยดน้ำไหลลงมาข้างแก้ม.....









ฝนตกหรือยังไงกันนะ......









ตายังคงหลับแน่น....พร้อมกับหยดน้ำที่ไหลลงมาอีกหยด......



และอีกหยด.......










"ร้องไห้ทำไมน่ะ โกคุเทระ"




........................................

...........






....เสียงคุ้นจังนะ......





"โกคุเทระ....."






อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้.....







"นายเป็นอะไรหรือเปล่า"




อย่ามาถามด้วยถ้อยคำที่ดูเหมือนจะเป็นห่วงเป็นใยอย่างนี้......







".....โกคุเท-"







"ออกไปจากหัวฉันซะที!!!!!"



สุ้มเสียงตวาดกร้าวพร้อมกับร่างเล็กที่ลุกพรวดพราดขึ้นมา...สายตาจับจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง





ฝนที่คิดว่าน่าจะกำลังตกอยู่แท้ๆ แต่ภาพที่เห็นกลับมีเพียงเมฆที่ตั้งเค้าดำทะมึน...แต่ไม่มีหยดน้ำบนพื้นสักหยด.....








แล้วที่กำลังไหลอยู่บนแก้มเขาล่ะ?






"....นายร้องไห้ทำไม"







คำถามเดิมที่เหมือนจะยิ่งตอกย้ำความอ่อนแอ








"....โกคุเทระ...."




ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งยื่นมาแตะที่ไหล่เล็กแต่กลับถูกปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี



"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!"







"โกคุเทระ..."






"แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วย!!"
ตวาดลั่นพลางถอยออกห่าง หยดน้ำที่ตอนแรกคิดว่าเป็นฝนยังคงไหลออกมาไม่หยุด สิ่งที่เห็นตรงหน้ามีเพียงภาพพร่าเลือนบิดเบี้ยวจากม่านน้ำตา....






ก็ดีแล้ว......

เขายังไม่อยากเห็นหน้ามัน.....






ร่างเล็กเอี้ยวตัวเตรียมออกวิ่ง แต่ไปได้ไม่ทันจะถึงสามก้าวก็รู้สึกได้ถึงแรงบางอย่างที่กระชากรุนแรงจนเซถลา ไม่แม้แต่จะมีเวลาให้ตั้งตัว....รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังเย็บเยียบโดยที่ข้อมือถูกตรึงไว้แน่นทั้งสองข้าง






และใบหน้าของอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้เสียจนลมหายใจแทบจะหลอมรวมไปด้วยกัน.....








"อย่าเพิ่งหนีไปไหนเลยนะ...."
เสียงนุ่มเอ่ยแผ่วเบาแทบไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ
"........อย่างน้อย......ก็ฟังฉันพูดก่อน...."




เสียงฟ้าร้องดังแทรกขึ้นมา....แต่น่าแปลกที่เขากลับได้ยินคำพูดเหล่านั้นชัดเจน





ร่างสูงซบศีรษะลงบนไหล่เล็กที่สั่นน้อยๆ มือใหญ่ยังคงกำข้อมือบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างตรงหน้าจะหายตัวไปจากตรงนี้อีก





โกคุเทระเบือนหน้าหนี....หูได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาของตัวเอง.......




นี่มันเกินกว่าที่เขาจะทนได้.....



"ยามาโมโตะ...แกมันบ้า!!"
เสียงหวานตะคอกใส่






.....อย่ามาใกล้ชิดฉันแบบนี้.....







"จนป่านนี้แล้วแกจะให้ฉันฟังแกพล่ามบ้าอะไรอีก!!"







.......จะให้ฉันฟังแก ในเมื่อแกไม่เคยแม้แต่จะฟังฉันสักครั้งน่ะเหรอ.......







สุ้มเสียงดังขึ้นเรื่อยๆแข่งกับเสี้ยงฟ้าคำรามลั่นราวกับรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ถูกฉุดกระชากขึ้นสูง





ข้อมือเล็กสะบัดเร่าหวังจะให้หลุดพ้นจากพันธนาการ หยาดน้ำใสเอ่อคลอในดวงตาคู่งามแล้วทิ้งตัวลงอาบใบหน้า...ขณะที่ปากก็ยังตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องอย่างบ้าคลั่ง





"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้บ้าเอ๊ย...!!!! แกมันงี่เง่า!!!!!"




มือใหญ่ยังคงตรึงอีกฝ่ายไว้แน่น....ใบหน้าซุกลงอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ร่างเล็กได้โวยวายไปเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะโต้ตอบอะไร

จวบจนเสียงโวยวายเริ่มแทรกด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงสะอื้นจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ยามาโมโตะจึงเงยหน้าขึ้นมา พิศดูนัยน์ตาหวานสีเขียวสดที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ดึงดูดเขาให้จมดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆราวกับไม่มีที่สิ้นสุดได้เสมอ....
แม้กระทั่งยามที่มีหยดน้ำเอ่อคลอ แต่นั่นกลับยิ่งชวนให้หลงใหลยิ่งไปกว่าทุกครั้ง....





".....ฮึก......ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับแกอีกแล้ว...ป.......ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!!!.....ปล่อย....ฉันบอกให้ปล่--!!!!!"












สรรพสำเนียงเงียบหายไป.....












มีเพียงความเย็นเยียบของเม็ดฝนที่เริ่มโปรยลงมาต้องผิวกาย.....








และความอบอุ่นจากสัมผัสแผ่วเบาราวขนนกที่ริมฝีปาก....







จูบนั้นเพียงแตะเบาๆ ปลายลิ้นร้อนลากผ่านริมฝีปากบางแช่มช้าแต่ไม่ได้รุกล้ำเข้าไปมากกว่านั้น




เสียงเปาะแปะรอบตัวเริ่มดังขึ้น....กลายเป็นเสียงซ่าอื้ออึงของสายฝนที่เทกระหน่ำ





หยดน้ำร่วงลงบนดวงหน้าหวานหยดแล้วหยดเล่า....
แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา.....





ร่างสูงเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาหยุดที่แก้มใส....อุปปาทานถึงกลิ่นหอมรัญจวนที่ล่อลวงให้หลงใหลไม่รู้จบ.... ลากลิ้นร้อนเลยไปถึงเปลือกตาแดงช้ำจากการร้องไห้ หยาดน้ำร้อนผ่าวจากดวงตาปะปนกับความเย็นเยือกของหยาดฝน เสียงสะอื้นเบาๆยังคงดังแทรกเป็นระยะ.....





ที่หมอนี่ร้องไห้เป็นเพราะเขารึเปล่านะ.....
อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้น....แต่ก็ไม่กล้าหวังจนเกินไป....






ริมฝีปากถอนออกมาจากไออุ่นตรงหน้าอย่างอ้อยอิ่ง นึกเสียดายต่อความหอมหวานที่ได้มาเท่าไหร่ก็ไม่พอ




"นายอยากจะด่าฉัน อยากจะต่อยตีฉันยังไงก็ได้....."
น้ำเสียงแฝงความเจ็บปวดอยู่ลึกๆ แต่กระนั้นก็ยังมั่นคงไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย
"...แต่ขอร้องว่าหลังจากฟังที่ฉันพูดก่อนได้มั้ย...."




โกคุเทระหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน....ในหัวเริ่มขาวโพลน นึกอยากจะหายตัวไปเสียจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด.... แต่ที่ทำได้ก็แค่เพียงยืนก้มหน้าหลังพิงกำแพง.... ปล่อยให้คำพูดอะไรก็ตามที่กำลังจะออกมาจากปากคนตรงหน้าล่องลอยผ่านหูไปพร้อมกับเสียงฝนพรำ





".....ขอโทษถ้าเป็นเพราะฉันที่ทำให้นายร้องไห้......"






ถ้อยคำนั้นราวกับดังมาจากที่ไกลๆ นัยน์ตาสีมรกตปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน....

ถ้าตั้งใจจะพูดแค่นี้ก็ปล่อยฉันไปซะทีเถอะ....






"....แต่ฉันอยากบอกให้นายรู้...."







เสียงสายฝนดังแทรกเหมือนคลื่นโทรทัศน์ที่ขัดข้อง








............ซ่าาาาาา..................







"ว่าฉันก็ชอบนายเหมือนกัน...."









............ซ่าาาาาา..................









........อะไรนะ........











............ซ่าาาาาา..................









ดูเหมือนสมองเขาจะหยุดทำงานไปดื้อๆตอนนั้นเอง.....

เงยหน้าขึ้นมองก็สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่จ้องตอบกลับมา.... ลึกลงไปในนั้นมีเพียงความหนักแน่นมั่นคง....





"แกว่าไงนะ....."
เสียงแหบแห้งนั้น....ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเสียงของตัวเขาเองที่ถามออกไป แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ได้ยินที่เขาพูด




"ได้ยินไหม...โกคุเทระ...." ร่างสูงย้ำอีกครั้งด้วยเสียงหนักแน่นยิ่งขึ้นไปอีก "ฉันบอกว่าฉันเองก็ชอบนายเหมือนกัน.....เพราะฉะนั้น....."




แรงที่กดไว้ที่ข้อมือบางคลายออก และตามด้วยแรงดึงเบาๆที่ตามมาแทบจะทันที เสียงเนื้อผ้าชุ่มแฉะถูกันเบาๆ เมื่อร่างเล็กถูกคว้าตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดที่รัดแน่นจนราวกับจะได้ยินเสียงหัวใจซึ่งกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งในอก....



"ได้โปรด....อย่าจากไปไหน....."
จมูกได้รูปกดลงบนเส้นผมสีเงินเปียกชุ่ม ซุกไซ้หาไออุ่นที่เฝ้าปรารถนามาเนิ่นจากร่างเล็กที่ยืนตัวเกร็งในอ้อมกอด
".....อยู่เคียงข้างฉัน......ตลอดไป......นะ....."




"แก.....ก็ชอบฉัน......เหมือนกัน......งั้นเหรอ...."
เสียงหวานพึมพำอู้อี้ ใบหน้ายังถูกกดไว้แน่นกับแผ่นอกกว้าง....



"ชอบฉัน.....เหมือนกัน......?"



เดี๋ยวซิ.....!!!!







.......เหมือนกัน.......'เหมือนกัน'.........อย่างงั้นเหรอ!?





โกคุเทระสะบัดตัวออกมาจากวงแขนที่โอบรัดไว้ สองมือผลักอกอีกฝ่ายออกห่าง ท่าทางราวกับนึกรังเกียจคนตรงหน้าเป็นที่สุด....




"....'เหมือนกัน' อะไร! ฉันไม่เคยพูดสักครั้งเลยนะว่าชอบแก"





ยามาโมโตะทำสีหน้างุนงงที่สุดในชีวิต....






"ก็นายเป็นคนบอกเองว่าชอบฉัน"





"ใครบอกว่าชอบแกไม่ทราบ!"
ร่างเล็กตวาดกลับ ไม่ยอมลดราวาศอกแม้แต่น้อย....ในใจหวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานเย็นที่ยังชวนให้โมโหไม่หาย.... ไม่ได้อยู่ฟังเลยสักนิดอย่างนี้แล้วมันยังจะมีหน้ามาบอกว่าเขาบอกชอบมันไปแล้วได้ยังไง....




"ก็นายเอง.....ที่บอกว่าชอบฉัน"
อีกฝ่ายว่าพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ คิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ


"เมื่อวานที่นายเรียกฉันออกมาตอนโรงเรียนเลิกไงล่ะ"








"......"




____________________________________________






24 ชั่วโมงก่อนหน้านี้





".....ฉันชอบนาย ยามาโมโตะ!"








พูดออกมาแล้ว......









เขาพูดคำนั้นออกมาแล้ว......








คำที่ผมอยากฟังมาตลอด...... แก้มขาวเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดยามที่พูดถ้อยคำวิเศษนั้นออกมาช่างน่ารักจนอยากจะเข้าไปกอดไว้แน่นๆ... สายลมอ่อนโยนที่พัดให้เส้นผมสีเงินนั้นปลิวไปคลอเคลียอยู่บนใบหน้าทำเอาผมอยากจะยื่นมือไปคว้าไว้แล้วเหน็บไว้ให้ที่ข้างหู......







ในที่สุด....คำที่ผมเฝ้ารอฟังมาตลอด......จากคนที่ผมเฝ้ามองมาตลอด......





ผมได้ยินมันชัดเจน...พุ่งตรงจากกระดูกค้อน ทั่ง โกลน ในหูทั้งสองข้างเข้าไปถึงหัวใจเลยทีเดียว.....







อยากจะตอบไปตอนนี้เลยว่า...'ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน'











แต่ทว่า.......

















ทำไมผมถึงหนีมาหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่นี่ซะได้ล่ะ!!!!!








นี่ผมทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย






ร่างสูงยืนเงอะงะอยู่ตรงนั้น มือไม่รู้จะยกไปกุมขมับที่เริ่มเต้นตุบๆด้วยความหงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรไม่เข้าท่า หรือว่าจะกุมหัวใจที่เหมือนจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกกันแน่...









วินาทีแรกที่ได้ยิน....ก็ดีใจจนทำตัวไม่ถูก...... แต่ขาเจ้ากรรมดันพาถอยหลังแล้ววิ่งหนีออกมาอย่างเงียบเชียบโดยไม่รู้ตัว.... นึกอยากเอาไม้เบสบอลฟาดกะโหลกตัวเองแรงๆสักทีที่โง่เง่านัก





ใช้เวลาทำใจอยู่ครู่หนึ่ง..... เมื่อหัวใจเริ่มเต้นเป็นจังหวะปกติจึงวิ่งออกมาจากตรงนั้น มุ่งหน้ากลับไปยังตำแหน่งเดิม




ถ้าได้เจอหน้าแล้ว....จะบอกว่าฉันก็ชอบนายเหมือนกัน......








ชอบมากๆ........










ชอบที่สุด.............





แล้วก็จะคว้าตัวเข้ามากอดไว้แน่นๆ ไม่ยอมให้หายไปไหนอีกเลย......






"....โกคุเทระ"




ส่งเสียงเรียกออกไปก่อน....แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา....






ผมเหลียวมองรอบตัว...รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาบอกไม่ถูก







สายลมยังคงโชยเอื่อย....ใบไม้พริ้วไหวแล้วทิ้งตัวลงเกลื่อนพื้น...





ทว่าไม่มีใครรออยู่ตรงนั้นแล้ว........







____________________________________________







ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงเรื่อเมื่อได้รู้เรื่องราวจริงๆ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าภาพแบบนั้นดูน่ารักขนาดไหนในสายตาอีกฝ่าย






ถ้างั้นมันก็ได้ยินหมดแล้วตั้งแต่เมื่อวานนี้น่ะสิ......





"ใช่ไหมล่ะ.....ก็นายเป็นคนพูดเองนี่นา"
ประโยคนั้นเหมือนจะย้ำให้ยิ่งอายหนักจนแทบจะหายตัวไปจากตรงนี้เลยถ้าทำได้




ยามาโมโตะขยับเข้ามาใกล้ สองมือโอบที่รอบเอวบางอย่างถือวิสาสะ เสียงนุ่มกระซิบข้างหูแทรกผ่านเสียงฝนพรำที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ
"ทีนี้ตอบได้รึยัง...ว่าจะอยู่เคียงข้างฉัน....ตลอดไป"


"เฮ้ย...ปล่อยนะเว้ย.....แกอย่ามาได้คืบจะเอาศอก...."




"ฮะๆๆ เอางั้นก็ได้" คนสูงกว่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแม้ทั้งตัวจะเปียกปอนราวกับลูกหมาตกน้ำ มือก็รั้งร่างเล็กให้เข้ามาใกล้อีก
"....งั้นบอกอีกทีอย่างเป็นทางการได้มั้ย ว่านายรักฉัน"





"จะให้พูดว่าฉันรักแกเนี่ยนะ.....รอชาติหน้าเถอะเจ้าบ้า!!"



มือใหญ่ประคองใบหน้าหวานให้สบตา.... ร่องรอยจากการร้องไห้ยังคงเห็นเป็นสีแดงจางๆบนเปลือกตา..แต่รอยแดงๆที่แก้มนี่สิที่น่ารักน่าแกล้งเป็นที่สุด "อ๊ะ....ถ้าจะพูดก็พูดได้นี่นา"




โกคุเทระเบิกตาโพลง....
จะพูดก็พูดได้งั้นเหรอ......หมายความว่าไงกัน.....


สมองทบทวนประโยคที่เพิ่งตะคอกออกไปเมื่อครู่....




จะให้พูดว่า'ฉันรักแก'เนี่ยนะ.....รอชาติหน้าเถอะเจ้าบ้า!!



......จะให้พูดว่า 'ฉันรักแก' เนี่ยนะ......


........พูดว่า 'ฉันรักแก' เนี่ย........


.....................'ฉันรักแก'......................


บ้าที่สุด.....!!!!!




เป็นเขาอีกแล้วที่หลุดปากบอกมันไป



ยามาโมโตะยิ้มขำกับท่าทางหงุดหงิดเหลือประมาณของคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป สายตาที่จ้องกลับมาดูราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกันเสียให้ได้.....




แต่บางที....นั่นคงจะเป็นวิธีการแสดงความรักอย่างนึงของโกคุเทระละมั้ง.....





"ฉันจะไม่พูดอีกแล้วนะเจ้าบ้า!!!!"
คราวนี้คนตัวเล็กดูเหมือนจะระวังคำพูดกว่าเก่า



"จ้าๆ...ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว..." ร่างสูงตอบรับอย่างเอ็นดู มือยกขึ้นเสยเส้นผมอ่อนนุ่มสีเงินที่ตกระใบหน้างดงามชวนมองแม้ในยามที่กำลังทำหน้าบูดเสียเต็มแก่....
ก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา




".....เพราะที่เหลือฉันจะเป็นคนพูดให้ฟังเอง"




ใบหน้าลดลงต่ำกว่าเดิมจนปลายจมูกคลอเคลียกัน.... ได้ยินเสียงหายใจหอบเบาๆท่ามกลางความหนาวเหน็บของสายฝนบนดาดฟ้า เสียงกระซิบอ่อนโยนดังขึ้นซ้ำไปซ้ำมาให้ได้ยินกันเพียงสองคน






".......รัก............."




ริมฝีปากแตะกันเบาๆชั่วครู่แล้วถอยออกมาราวกับจะกลั่นแกล้งให้โหยหา....
แม้จะครู่เดียวแต่ก็เพียงพอที่ความร้อนจะแล่นริ้วผ่านเข้าไปเกาะกุมเต็มหัวใจแม้ในยามที่ความเย็นเยียบกำลังเสียดแทงผิวกาย






"...............รักมากที่สุด..................."






วินาทีถัดไปที่เรียวปากร้อนทาบทับกันอีกครั้ง....เมื่อลมหายใจสอดประสานด้วยท่วงทำนองแสนอ่อนหวาน ลิ้นร้อนลากผ่านเรียกร้องสัมผัสร้อนผะผ่าวจนแทบหลอมละลายจากคนตรงหน้า ฟันขบเม้มเบาๆเรียกเสียงครางหวานหูคลอไปกับเสียงฝนพรำ พร้อมกับเป็นการเปิดทางให้เขาได้รุกล้ำเข้าเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นนุ่มของอีกฝ่าย ได้กลิ่นเหมือนเปปเปอร์มิ้นต์จางๆปนกับกลิ่นบุหรี่ชวนให้สมองมึนงง


จูบที่เหมือนจะเล้าโลมอ่อนโยนในคราแรกกลับยิ่งทวีความรุนแรงเมื่อความต้องการของทั้งสองฝ่ายเพิ่มสูงขึ้น..... ยิ่งตักตวงกลับยิ่งโหยหา......รสหวานปนขมที่ได้รับยิ่งชักจูงให้ลุ่มหลงจนไม่อาจถอนตัว....



ร่างเล็กถูกผลักจนถอยไปติดกำแพงอีกครั้งขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงตอบรับจูบที่ได้จากอีกฝ่าย จนเมื่อถึงที่สุด...เมื่ออากาศแทบจะหายจากปอดไปเสียสิ้น....ยามะโมโตะจึงถอนตัวออกมา... พิศมองริมฝีปากชื้นสีแดงระเรื่อที่กำลังหอบอย่างแสนเสียดาย.....





"....ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะแก...."





ร่างสูงอมยิ้ม....เรียวปากจิ้มลิ้มนั้นช่างต่อว่าต่อขานนัก....ทั้งที่เมื่อกี้ก็ยังจูบตอบเอาเป็นเอาตายอยู่เลยแท้ๆ







".......ก็รักนี่นา......."








".......รัก...........รัก...........ได้ยินไหม.........ได้ยินฉันรึเปล่า........ฮายาโตะ.......ฉันรักนาย......รักนายที่สุด................"







"ด.....ได้ยินแล้วเฟร่ย.....แกไม่ต้องย้ำนักก็ได้"
เสียงหวานตะคอกตะกุกตะกัก แล้วเปลี่ยนเรื่องทันควัน
"กลับกันได้แล้ว....เปียกโชกไปทั้งตัวแล้วเห็นมั้ย"



ยามาโมโตะก้มลงมองร่างเล็กตรงหน้าที่เริ่มยืนตัวสั่นงันงกเพราะความหนาว เพิ่งสังเกตเห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เจ้าตัวสวมอยู่เปียกโชกจนแนบเนื้อไปหมดทั้งตัว มองเห็นกระทั่งยอดอกสีชมพูอ่อนเ้ย้ายวนใต้ผืนผ้า....




"เห็นสิ.....เห็นหมดเลยล่ะ"





"....อ.......อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะเว้ย......แล้วมือแกก็ไม่ต้องสอดเข้ามาด้ว-- อ๊ะ!!......อา......."




ร่างสูงยักยิ้มมุมปาก....เป็นแบบนี้อีกแล้ว....ปากก็ว่าไปเรื่อย แต่ร่างกายก็ออกจะตอบสนองดีนี่นา



".....อะ.....ไอ้บ้า......อ...อย่ามาทำบ้าๆ........อะ....ไร........อือ........ตรงนี้.......อา....."





ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เสียงตวาดกลายเป็นเสียงครางหวานหู ยามาโมโตะซุกหน้าลงที่ซอกคอขาว ขบเม้มเบาๆหวังจะฝากร่องรอยไว้แสดงความเป็นเจ้าของ....ขณะที่มือก็ป้วนเปี้ยนอยู่ที่ขอบกางเกงของอีกฝ่าย...



นึกกลัวอยู่เหมือนกันว่ากลับไปคืนนี้คงถูกหวัดเล่นงานกันทั้งคู่เป็นแน่....




แต่ช่วยไม่ได้นี่นา......ก็เห็นสภาพอย่างนั้นไปซะแล้ว





แถมไหนๆเสื้อมันก็เปียกโชกอยู่แล้วนี่......ถึงยังสวมไว้อยู่ก็ใช่ว่าจะเปียกน้อยลงเสียเมื่อไหร่กัน....







อีกอย่าง.....










ครั้งแรกกลางสายฝนบนดาดฟ้าโรงเรียนน่ะ....มันก็น่าตื่นเต้นดีออกไม่ใช่รึไง



-Fin-




จบแบบหื่นๆนิ....
ที่เหลือฝากไว้ให้ไปจิ้นต่อเป็นการบ้านค่ะ ฮา...
/โดนตบติดข้างฝา

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า
ถ้ามีภาคพิเศษเป็นของแถมอารมณ์แบบว่าเรื่องหลังจากนั้น(หลังจากอะไร?) แล้วใครซักคนเป็นหวัดไข้ขึ้นจะมีคนอ่านรึเปล่าคะ.....

.
.
.

เม้นต์ไม่ออก...ไม่มีอะไรจะพิมพ์

มันจะ...จะ...
น่ารักเกินไปแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย~
(สครีมลั่นทุ่ง)

จบได้จิ้นเตลิดมากค่ะท่าน
ถ้าให้คนอ่านได้เห็นด้วยจะดีมากๆเลยนะค่ะ ไอ้กลางฝนดาดฟ้าโรงเรียนเนี่ย
(หื่นได้อีก...)

ภาคพิเศษ?
อ่านค่ะ อ่าน ใครจะป่วยไม่สำคัญค่ะ
ให้เรทก็พอ!!!
(โดนถีบออกนอกกระทุ้ ฐานหื่นไม่ดูกาลเทศะ)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ (<<กรีดออกมาแล้วไม่ใช่เรอะ!!!)

อร๊างง ไม่ไหวแล้ว งดงามที่สุด!! น่ารักที่สุด!!!! ก๊กคู้งงงงง ลูกสาววววววววว พ่อหนูซึนเดเร่เอ๊ยยยย

มจจัง...นี่แก อืมม พอรู้ว่าจริงๆแล้วมันเป็นยังงี้นี่เองก็พอจะเข้าใจละนะ น่ารักดีเหมือนกันนี่หว่าไอ้ลูกเขยเอ๊ย แต่คราวหน้าถ้าหันหลังให้ก๊กคุงอีกละก็ ป๊ะป๋าไม่ให้อภัยนะเฟร้ย? แต่ยังไงก็คงไม่มีทางเป็นแบบนั้นอีกแล้วใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆๆ ทำได้ดีมาก!! ป๊ะป๋ายกลูกสาวให้เลยเอ้า >w<

"เห็นสิ.....เห็นหมดเลยล่ะ" << อะ มจจังหื่น... ถึงมจจังเรื่องนี้จะเอ๋อใส แต่ก็ยังไว้ลายดาร์กเนียนได้สมกับเป็นมจจังสุดๆ ชอบบบบ มจจังแบบนี้ ตรงใจมากมายเลยค่า!!

อา...ชอบ....ชอบมากๆ ชอบที่สุด อ่านแล้วดึงอารมณ์ตามได้ตลอดทั้งเรื่อง เก่งจริงๆ หลงรักท่าน rainyday แล้ว!! อรั๊ยยย ><

เขียนมาอีกเยอะๆเลยนะคะ จะขอติดตามชั่วชีวิตเลยค่ะ!!!

8059 น่ารักชนะเลิศค่า >w<~

=[]=!!!!!

โอ้ววววววววววววว

ใสกริ๊งสสสสสสส

น่ารักมากมายค่ะ=v= อะฮิ้ง~

ว่าแต่...

ยามะยังเนียนได้อีกนะคะ=w=''

ท่าทางแรงขับความนียนในตัวจะค่อนข้างสูง

ตอนแรกนึกว่าจะเป็นฟิคยาวซะอีก 55

พออ่านตอนนี้แล้วรู้สึกดีใจว่า
ถึงโกคุจะดื้อขนาดไหน แต่ก็หนียามะไม่พ้นหรอก ครึๆๆ

ถูกใจม๊ากกกคะ กะไอ้คำที่ว่า "ครั้งแรกกลางสายฝนบนดาดฟ้าโรงเรียนน่ะ....มันก็น่าตื่นเต้นดีออกไม่ใช่รึไง"

เด๋วฮายะจังของชั้นไม่บายขึ้นมา นายช่วยฉีดยาให้ต่อด้วยเลยละกันนะยามะ...โฮะๆๆๆๆๆๆ

หื่นมากกก ถึงมากที่สุด
แต่ชอบค่า หุหุหุหุ ยามะนี่แกจะเอาครั้งแรกของโกคุกลางสายฝนเลยเรอะลูก
อย่างน้อยก็ทำๆในที่ลับตาหน่อยเถอะนะ

ว่าแต่คงไม่มีอีกแล้วมั้งที่โดนคนที่ชอบสารภาพรักแล้วมันวิ่งไปแอบที่หลังต้นไม้เนี่ย
ปล่อยให้โกคุเข้าใจผิดตั้งนาน จะว่าไปบ้านโกคุนี่ก็ไม่คิดจะไปหาเลยชิมิหือ


รอตอนพิเศษนะคะ ขอNC หึหึ



...

อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ><

น่ารัก น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ

ทั้งโกคุ ทั้งยามะ แต่ยามะนี่ยังเนียนได้อีกเน้อ เหอ ๆ กับดาดฟ้าโรงเรียนตอนฝนตกเนี่ยมัน... กรี๊ดดดดด ><

รอตอนพิเศษด้วยคนนะคะ ^^

อ่ะอ้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
มัน มัน มัน มัน น่ารักสุดตรีนไปเลยเจ้าค่ะ
ยามะเอ๋ยเอ็งก็หื่นได้อีก โฮกกกกกกก =[]=
จะรอภาคพิเศษนะจ้า ปุเงี้ยววววว ><~~~~

ยามะหื่น =[]= !!!
..............................
......................
................
..............
...........
..........
.......
...




ยกนิ้ววววว =,,=b

ซาร่า.........ทิ้งท้ายได้รางวัลออสก้าร์จากไอโจไป 3 รางวัล.......

กลับไปทำการบ้านที่ท่านฝากไว้ ฮา >[]<

แม่ยกจิ้นเตลิดไปแล้วฮะ >< กร้ากก >< สุดยอดฮะๆๆ

น่ารักมากค่ะ

เม้นแค่นี้จบเลย -..-

โกคุอารมณ์ประมาณว่า I hate everything about you. Why do I love you? สินะ น่าจังจิงจรี๊งงง


//ติดตามผลงานท่านต่อไปค่ะ

ยามะหื่นนนนน ด่านฟ้าท่ามกลางสายฝน=[]=!!!!!!!!

โกคุน่ารักกกก