•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

หึ หึ ดาร์กได้ใจสุดๆไปเลยล่ะค่า
ชอบแนวนี้มานานแล้วล่ะ และจะขอชอบต่อไป 55+
อิเอมิทสึเนี่ย อ่านๆไปรู้สึกจะไปซ้อนทับกับบุคลิกของแซนซัสยังไงก็ไม่รู้แฮะ อิ อิ

อ่านจบแล้วดิ่งเหว
ยามะเคะ
ชอบบบบบบบบบบบบบ
อะร้ากกกก แล้วไหงไปเชิญชวนรุ่นลุงแบบน้านนนนนนน
มืดมนจริงๆ(ในอีกความหมาย)

กรี๊ดดด คุณพี่มาอัพแล้วๆๆๆ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ ชอบค่ะ ดารฺ์กๆเยี่ยงนี้
ยิ่งอ่านยิ่งดาร์ก โอ้ววววววววว ได้ใจสุดๆ คุณพี่ไปอ่าน 7 deadly sins ของ abc commics มาป่าวคะ มันดาร์กๆๆ ได้ใจสุดยอด

ขอความดาร์คจงสถิตอยู่กับฟืคท่าน...

มันดาร์คสุดๆ!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อิเอะเลวสุดยอดดดดดดดดด

เริ่มหลงคู่นี้แล้วสิ=v=....

อร๊างงง

อ่านจบ สติกระเจิงกู่ไม่กลับแล้วค่ะ~

ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

)@(*)$(@*#(@*$)@#($)*@)($&*#(@&*$()@)

สครีมไม่เป็นภาษาแล้วเจ้าค่าเอ๊ยยยยยยยยยยยยย ท่านรักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก บ้าอีกกกกกกกกกก เพ้ออออีกกกกกกกกกกกกกกกกก นอยอีกกกกกกกกกกกกก (นังเมเลวได้อีก?)

สุดยอดดดด อิเอะเลวค่ะะะะะะ โฮ้ยยยย โดนใจ ความดาร์กกระแทกตา (ตอนแรกยังมิได้อ่านละเอียด... เห็นคู่ลุงมันเร้าใจกว่า เครี๊ยกกกกซ์~~!!!!)

,,=[]=,, ทำให้เมเป็นเอามากแล้วอ่ะท่านนนนน ลุงงงง ลุงขาาาาา คู่ลุงระดับโลกกกกกกกกกกกก (ถึงตอนนี้มันจะไม่ลุงก็เถอะ) แอบหลอนชื่อสึโยชิ (ไม่ใช่ชื่อจริงใช่มิ?) ...เพราะมันไปเหมือนกับเกะออริฯที่เคยอ่าน (แถมเป็นเกะที่สุดตีนมากด้วย กร๊ากกกกก)

สึโยะจังน่ารัก (มันตั้งฉายาให้เสร็จสรรพเลยเว้ยเฮ้ย =[]=!!)

=,,,,,,= เค๊ เค๊ เค๊~~!!! ถูกใจฉากยิงขาทิ้งแล้วจับกด ขัดขืนแล้วผลักตกน้ำจริงๆค่ะ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก S ได้อีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

(เป็นเอามากจริงๆ?)

= =b ปลาบปลื้ม... เขียนฟิคดาร์กๆ เองมิได้ ต้องมาสครีมที่ฟิคคนอื่นแทน อุฮิ เค๊ เค๊ เค๊~

เอาตอนต่อไปมาเดี๋ยวนี้!!! นี่คือการปล้นนนนนนนนนนนนนน

ปล. เมเป็นเด็กดีนะ(กรูไม่เชื่อออ - เสียงสวรรค์) ... แต่เมก็จะอ่าน~ อุฮิ~

ปัจจุบันนี้ ทำกันกลางทางก็มีหรือนี่ !!!!

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (คำรามเสียงแหบ) มันเป็นไปแล้ว ... เป็นไปแล้วจริงๆ

ยามะเอ้ยยย เคี๊ยกกกกกกกกกกกกก (มันจะสะใจหรืออะไรก็ไม่รู้) ในที่สุดก็โดนกด อุวะฮะ ~ แหมๆ รสนิยมไม่เบานะน้องชาย เอาก่ะป๊ะป๋าหัวหน้าเนี่ย =[]=

จะว่าไปก็สยองเหมือนกันนะ ... แหง่มมมมม ยามะชอบพ่อตัวเอง แล้วจะแก้แค้นประชดที่พ่อแต่งงานกับแม่ แล้วคลอดมันออกมารึ !? สุดยอดจริงๆ เลยนาย นายนี่ไม่ว่าจะจัดสรรไปหน้า ไปหลังก็ดาร์คสุดเหวี่ยงจริงๆ เลยน่อ

เอาเป็นว่า ...ก็ .... สู้ต่อไป ทาเคชิ !!!

ดาร์กถึงใจกระแทกจิตสุดๆเลยค่ะท่านรัก

ยิ่งอ่านอีตาอิเอะยิ่งเลว แต่แมวดำยิ่งได้ใจ(น๊านน สัญชาตญาณดิบคนเรา 55+)

คิดเหมือนโชซัง เกิดอยากให้ท่านรักนอยไปนานๆ ซีรี่ส์ดาร์กได้จิตแบบนี้จะได้มีออกมาอีก

แต่คิดแล้ว ชอบอิเอะแง่นี้เหมือนกันนะ แสดงสัญชาตฐาณดิบคนได้ดีจริงๆ

มีอีกเอามาอีกนะคะแมวดำจะตามอ่านค่า

(--"""") (ล่อกแล่ก หักซ้ายหันขวา ทางโล่ง เฮ้อ~ (-o-) )

@!$%#@$#*%^$*%(%&)*(%&)^#@%#$

พูดไม่ออก อยากจะด่าเป็นชุดจริงๆ เล้ยยยยย!!!!!!! สำหรับอิเอะน่ะ (--*) (เลวได้ใจจริงๆ ) (dark : อ้าววว (--""") )

ทำกับสึโยชิยังงั้นได้ยังไงกันเนี่ย...(น่าสงสารสึโยชิจัง~)

....ปล.... ว่าแต่ยามะเนี่ย อย่าบอกนะว่า รักพ่อของตัวเองน่ะ .....(เรื่องยุ่งนะนั่น).....แต่อิเอะนั่นน่ะ (--*) กะแฮบทั้งรุ่นพ่อรุ่นลูกเลยเรอะนั่น !!!! (--**)
____________________________________________________________________________

พี่รักสามารถ!!!!!!!!!!!!!!!!!
ความดาร์ก ความนอย ความวายจงสถิตแด่ตัวท่านตลอดไป...
ให้ตายทีเถอะพี่ ไปทำอะไรหรือไทชม่มีอะไรทำกันล่ะเนี้ย เล่นงี้...
น่ากลัวค่ะ...TnT...แต่ก็ชอบ...>v<...
แต่งกับนานะเพราะหลงใหลในตัวพี่หรอเนี้ย โอก~
ตอนนี้สึโยชิมียามาโมโตะแล้วสิน่ะ (ภรรเมียม่องแล้วนิ)
เพราะเห็นพ่อมีอะไรกับคนอื่น เพราะงี้มายาโมโตะถึงไปหาอิเอมิทสึเรอะ
โหย~ ความอยากรู้ อยากลอง หรืออะไรกัน

จบตอน นี่หมายความว่ามีตอนต่อไปชิมิพี่รัก~

>/////////////< สุดยอดดดดด ดาร์กสุดยอดจริงๆเลยท่านรัก!!!!


นี่จะเป็นสาเหตุของชื่อสึนะรึเปล่านะ?


สึโยชิ ----> สึนะโยชิ


ขอให้ท่านรักนอยต่อไปเรื่อยๆนะค้า~~~!!! ^^

ก่อนอื่นยังคงยำว่า นี่คือฟิคจิตและมืดหม่น เรทกันกระฉูดทุกตอน ไม่แนะนำให้เด็กๆอ่านนะเจ้าคะ เปิดมาแล้วก็ปิดไปเสียเถอะ

ส่วนจากตอนที่แล้ว ชื่อคุณพ่อของทาเคชิ คือ สึโยชิ จริงๆตามต้นฉบับค่ะ สามารถหาดูได้ในคอมมิค ในแนะนำตัวละครนะเจ้าคะ

อ้อ ลืมบอกอีกอย่าง ฟิคนี้คนดีหาไม่ค่อยได้นะเจ้าคะ

เชิญมาเซ็งโลกกันเถอะ

......................................................................................................


Part 3 The Swallow in the Sky



การที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจน่ะมันเจ็บปวด การที่ไม่สมหวังในสิ่งที่ต้องการก็เจ็บปวด การรู้ตัวว่าทำผิดแต่ก็ฝืนดันทุรังเดินก็ยิ่งเจ็บปวด จมอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกของตนเอง ยืนอยู่กับที่ก็ไม่ได้ ก้าวขาออกไปก็ยากเย็น นึกขำตัวเองจนเหมือนคนบ้า เสียดายวันคืนที่สนุกสนานอ่อนโยน แต่ก็เกลียดชังที่ไร้สาระบ้าบอ เลือกไม่ได้ อยู่ไม่ได้ เหมือนคนโง่ที่เอาแต่คิดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่อง รู้และเข้าใจ แต่ตรงไหนสักที่ในหัวใจ......กลับยอมรับไม่ได้

[align=center]
ฉันทนไม่ได้


ฉันไม่อยากทน


อยากจะหนีไป


เป็นที่ไหนก็ได้


ที่ไม่ใช่ที่นี่[/align]




ยามเช้าที่ฟ้ามืดครึ้ม สายฝนที่ตกติดต่อกันมาไม่ขาดสายสามวันสามคืน เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่เพียงลำพัง และเฝ้ามองมันอยู่จากภายในโรงฝึกของสำนักดาบแห่งตระกูลยามาโมโตะ ตระกูลของผู้สืบทอดอย่างเป็นทางการของเพลงดาบชิงูเระ โซเอน เพลงดาบอันดับหนึ่งในแผ่นดินที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น เพลงดาบนกนางแอ่นเหินที่งดงามและดุดัน ร่ายรำอย่างไร้ผู้เทียมทาน แต่กลับไม่อาจนำพาชีวิตตนเอง เก่งฉกาจ แต่กลับไม่อาจไขว่คว้าความสุข .............


“ เป็นสายฝนที่น่าหัวเราะเยาะจริงๆ ” คำรำพึงรำพันต่อว่าที่ออกมาพร้อมรอยยิ้มแสนเศร้า ทั้งที่คิดว่าจะลืมๆไปซะ แต่จดหมายที่ได้รับเมื่อวานเย็นก็ช่างตอกย้ำความจริงที่ว่าตนเองพลาดพลั้งไปอย่างมหันต์ จดหมายจากผู้เป็นนาย เจ้าของชีวิตของเขา หนทางแห่งมือสังหารที่เริ่มต้นขึ้นแล้วและไร้ซึ่งหนทางหวนกลับ


“ ต้องไปรายงานด้วยตัวเองสินะ คราวนี้น่ะ ” ดวงตาสีดำลอดมองสายน้ำที่หยาดจากท้องฟ้า ก่อนจะค่อยๆหยัดกายยืนขึ้น ชุดฮาคามะสีขาวที่เปื้อนสีแดงอยู่หลายแห่ง เป็นผลพวงจากการทำงานเมื่อคืนวาน ทั้งที่ปฏิบัติภารกิจสังหารคนแต่กลับสวมใส่ชุดขาวที่สะดุดตา แน่ล่ะ.... เขาเกลียดสีดำ สีของโลกใบนี้ สีของเสื้อผ้า สีของเส้นผม สีของดวงตา สกปรก น่าคลื่นเหียน น่ารังเกียจจนไม่กล้ามองตัวเองผ่านกระจก



เสียงประตูโรงฝึกเลื่อนออกพร้อมกับการมาของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ยามาโมโตะ สึโยชิ ที่สวมชุดฮาคามะสีดำสนิท มือขวาจับดาบไม้สำหรับการฝึกไว้มั่น เด็กหนุ่มหันไปมองบิดาของตนเองหากแต่ดวงตานั้นว่างเปล่า ทุกสิ่งคือความปกติที่เห็นจนชินตา ผู้ชายที่งามสง่าที่สุดตรงหน้า พ่อของเขา นักดาบที่เคร่งครัดที่สุด เก่งกาจที่สุด ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ไม่มีเช้าวันไหนที่พ่อของเขาจะไม่เคยมาปรากฏตัวที่โรงฝึก ชายผู้มุ่งมั่นและเข้มแข็ง น่าเลื่อมใสศรัทธา และน่าเคารพนับถือในเวลาเดียวกัน หากแต่.......ก็ยังน่าเคียดแค้นสาปแช่ง เสียเหลือคณา


อยากทำให้โศกเศร้า อยากทำให้ทุกทรมาน อยากให้ผิดหวัง และเสียใจจนแทบกระอักเลือด จะว่าโง่ก็ได้ จะว่าบ้าบอก็ดี แต่ความรู้สึกเช่นนี้....มีอยู่จริง


“ ไปอาบน้ำและพักผ่อนเถอะ ทาเคชิ” ผู้เป็นบิดาบอกพร้อมกับนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าบุตรชาย มือซ้ายยื่นออกลูบแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ อดไม่ได้ที่จะปรายตาแลเห็นคราบเลือดที่ย้อมร่างนั้น ลูกชายคนเดียวที่หวังให้เป็นสุขและสะอาดยิ่งกว่าสิ่งใด ความหวังที่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจเป็นจริง


“ ถึงล้างก็ล้างไม่ออกหรอก” ยามาโมโตะ ทาเคชิตอบ นึกแค้นใจขึ้นทันทีที่พบหน้าอีกฝ่าย เกลียดชัง คั่งแค้น ไฟที่สุมทรวงจนอกแทบระเบิดออกมา “ ทั้งกลิ่นเลือด และคาวโลกีย์น่ะ” คำพูดเจตนาทิ่มแทงบิดาร่วมสายเลือด ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายที่รู้สึกย่ำแย่เสียเหลือเกิน เช้าถัดมาหลังจากคืนที่น่าอัปยศนั่น เขาไม่กล้าแม้แต่จะรอจนสว่างหรือหันไปมองคนที่นอนอยู่ร่วมเตียง ขยะแขยงจนขนลุก และวิ่งออกมาจากห้องที่มืดมิดนั่นแทบไม่คิดชีวิต สิ้นท่าที่สุด ปวดใจที่สุด และแน่นอนเมื่อเขากลับมาถึงบ้าน พ่อของเขา....ก็ไม่ได้ปริปากพูดแม้เพียงคำ


“ ผู้ชายคนนั้นอันตรายนะ ทาเคชิ” เสียงเรียบๆที่เคร่งขรึมและดูราวกับจะบอกเตือน คำพูดแรกที่บ่งบอกถึงการรู้ความ


“ ในที่สุดก็ยอมพูดงั้นหรือครับ พ่อ ” เพิ่งจะมาพูดอะไรกันตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันสายไปแล้ว จะมายอมรับความจริงอะไร ในตอนที่ความจริงมันวิ่งเข้าหากันล่ะ


“ อย่ายอมให้ตัวเองตกอยู่ในความบ่วงของใคร พ่อหมายรวมถึง...ตัวของลูกเองด้วย” ตกอยู่ในหลุมดำมืดที่ตัวเองเป็นผู้ขุดขึ้น วิ่งก็ไม่ได้ หนีก็ไม่ได้ ประสาทเสียแทบทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝน


“ มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่มั้ย ผมต้องไปรายงานเรื่องเมื่อคืน” ซากศพ กลิ่นเลือด สองมือที่คาวโลหิตเหม็นจนแทบล้มประดาตาย


“ รายงาน....”


“ คำสั่งจากตระกูลซาวาดะ ที่มีมาเมื่อคืน ฆ่ารัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย พ่อคงรู้แล้วล่ะมั้ง” ฆ่าคนๆหนึ่ง เปิดโอกาสให้อีกคนเข้าแทนที่ การเมืองย่อมขนานไปกับเรื่องในโลกเบื้องหลัง


“ เป็นงานของลูกจริงๆสินะ” ผู้ชายคนนั้นบอกเขาแต่เพียงว่าทาเคชิถูกใช้ไปฆ่าใครคนหนึ่ง แต่กลับไม่บอกว่าให้เสี่ยงบุกเข้าไปถึงในบ้านพักของรัฐมนตรีคนสำคัญ ถูกหักหลังอีกแล้ว ช่างโง่จริงๆที่ถึงป่านนี้ก็ยังเชื่อในคำพูดของสิ่งมีชีวิตพรรค์นั้น


“ 32 ศพ สามวันก่อน 5 ศพ เมื่อคืน 27 ศพ ” คำบอกรายงานต่อบุพการีเบื้องหน้าพร้อมกับดวงตานิ่งสงบนั้นบาดใจคนสองคน คนหนึ่งคือบิดา คนหนึ่งคือบุตรชาย ต่างก็ทำร้ายกันด้วยความรู้สึกที่ผิดเพี้ยน ทั้งที่ต่างก็ร่ำไห้ ทั้งที่ต่างก็เสียใจ แต่กลับ.....ต้องเพิกเฉยเย็นชา


“ ไปเถอะ พ่อจะทำกับข้าวรอ ” เสียงเย็นของสึโยชิบอกก่อนจะปล่อยมือจากใบหน้าลูกชายคนสำคัญ ที่ลุกขึ้นเดินตรงไปยังทางออกของโรงฝึก ไร้สุ้มเสียงใดๆตอบกลับ มีเพียงเสียงฝีเท้าและสายฝนที่แว่วผ่านอย่างวังเวงโศกสลด เคราะห์กรรมอันใดที่นำพา ผิดพลาดตรงไหนจึงโศกศัลย์ ชะตาชีวิตคนก็แค่เวียนวนในความมืดที่ไร้ทางออก ร้องไห้ก็แล้ว ตะโกนก็แล้ว วอนขอก็แล้ว กลับไม่ได้รับ....แม้ความเห็นใจ

[align=center]
คิดที่จะตาย


จนเหนื่อยหน่ายที่จะคิด[/align]



ต่อ

ยามาโมโตะ ทาเคชิกำลังยืนกางร่มอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งตระกูลซาวาดะ ตระกูลสาขาขององค์กรอาชญากรรมอิตาลีที่ขณะนี้ผู้นำตระกูลพำนักอยู่ในญี่ปุ่นเป็นการชั่วคราว เขาสวมเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงยีนสีฟ้าหม่น รองเท้าผ้าใบสีขาว ร่มในมือซ้ายก็เป็นร่มสีน้ำเงิน........

“ ยามาโมโตะ ทาเคชิ มาขอเข้าพบนายท่านซาวาดะครับ” เด็กหนุ่มบอกกับยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ฝ่ายนั้นเหลือบมองเขาหัวจรดเท้าด้วยความไม่เชื่อสายตา เด็กอายุแค่ 17ปีตรงหน้าน่ะหรือ คือนักฆ่าของตระกูล แต่ความสงสัยก็พลันต้องหมดไปเมื่อเสียงที่ตอบกลับมาทางวิทยุสื่อสารยืนยันข้อมูลและรูปพรรณสัณฐานที่แลเห็นจากกล้องวงจรปิด

“ ขอบคุณ” โค้งศีรษะให้อย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้มน้อยนิดที่นึกสมเพชตัวเอง อยากยิ้มให้มากกว่านี้ แจ่มใสกว่านี้ ภาวนาให้ตัวตนของตัวเองในวันเก่าได้หวนกลับมา แต่ก็...ได้เพียงหวัง



ค่อยๆก้าวไปตามทางเดินในสวนขนาดใหญ่สไตล์อิตาลี ดวงตามองตรงไปข้างหน้าไม่อยากแม้เหลือบแลความงามของต้นไม้หรือสายฝน แม้จะรักและชื่นชอบ แต่ยามที่หัวใจกับความรู้สึกจมดิ่งลงในโคลนตม ทุกสิ่งที่แลเห็นเบื้องหน้า กลับน่ารังเกียจเดียดฉันท์ อยากไปจากที่นี่ เร็วเท่าที่เร็วได้ ให้ไวเท่าที่ใจปรารถนา

“ เด็กใหม่สินะ นายน่ะ” เสียงร้องทักจากชายหนุ่มหลายคนที่เดินสวนมา ดูก็รู้ว่าเพิ่งจะกลับจากการรายงานผลการปฏิบัติงานเช่นกัน

“ ครับ” ยามาโมโตะ ทาเคชิตอบ เพิ่งจะเพียงสองภารกิจต้องนับว่าเขานั้นยังอ่อนวัยในวงการนี้ แม้จะคิดแบบนั้นแต่ก็ยังสาวเท้าเดินต่อไปโดยไม่หันแลมองเหล่าผู้กล่าวทัก แน่นอนว่าท่าทีแบบนั้นช่างยั่วโมโหใครก็ตามที่คิดหาเรื่องหาราว ฉับพลันนั้นแขนของเด็กหนุ่มก็ถูกฉุดรั้งไว้ พร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับขวา พวกพ้องผู้ติดตามอีกสี่ถึงห้าคนกลุ้มรุมล้อมเขาไว้

“ เป็นแค่คนใหม่อย่ามากำเริบแถวนี้ ไม่รู้รึไงว่านี่คือวงการแบบไหนน่ะ!” คำขู่ตะคอกใส่ หากแต่ยามาโมโตะกลับได้ยินเพียงเสียงฝน เหนื่อยเต็มที่ เหนื่อยจนแทบอยากหลับไปตลอดกาล จะมา.....ขวางทางฉันไว้ทำไมกัน


ทันใดนั้นเอง เด็กหนุ่มทิ้งร่มตกกระทบพื้นหินอ่อนที่ลาดยาว มือขวาตวัดคมดาบขึ้น สิ่งที่แลเห็นเบื้องหน้ามีเพียง

[align=center]
สีแดง[/align]


นกนางแอ่นแห่งพิรุณโผบิน ปีกที่งดงามวาดกลางอากาศเพียงสะบัด โลหิตแดงก็กระซ่านเซ็นอาบพื้นขาว หยาดน้ำสองสีที่พร่างพรายปะปน สายฝนพิสุทธิ์กับเลือดที่โสมม

“ 33....34...35...36...37 ” การนับเลขที่ไม่อยากนับ ความสับสนขณะที่แทงดาบทะลุอกของคู่ต่อสู้คนแล้วคนเล่า สงบนิ่งยามฆ่าฟัน แต่หัวใจกลับสั่นไหว

“ ก แก!” ร่างของผู้ติดตามล้มลงกับพื้น พร้อมคมดาบที่ฟาดเข้ามาอย่างไม่ยั้ง ทว่าชายหนุ่มชะตาขาดยังคงคิดต่อสู้ หากแต่ในชั่วเสี้ยววินาทีคมดาบนกนางแอ่นกลับแทงทะลุหลังฝ่ามือของเขา ก่อนจะถูกเชือดลงมาถึงข้อมือ ร่างของเด็กหนุ่มนักดาบอาบไปด้วยสีแดง เมามายกับคาวเลือดจนหยุดตัวเองไว้ไม่ได้ เสียงกรีดร้องก้องข้างหูจนสติสัมปชัญญะบ้าใบ้ด้านชา

“ ศพที่ 38.......” กระชากคมดาบออก ก่อนจะเงื้อขึ้นฟันศีรษะคู่ต่อสู้สะบั้นตกจากลำคอ โลหิตที่พวยพุ่งราวน้ำพุแห่งแดนนรก ดวงตาที่เหลือกมองค้างของซากศพ ดาบแห่งการฆ่า ฆาตกรที่อาบไปด้วยเลือดของผู้เคราะห์ร้าย

[align=center]
ฉัน


ฆ่าคนเพื่ออะไรกัน


ฉัน


ทำแบบนี้เพื่อใครกัน[/align]


“ ยามาโมโตะ!” เสียงร้องทักดังมาจากอีกฟากของทางเดิน ดวงตาสีดำของเด็กหนุ่มชะงักงันกับภาพของชายหนุ่มที่พลันปรากฏกายอย่างไม่คาดหมาย

“ ค คุณดีโน่......” เสียงพึมพำเปล่งออกมา เส้นผมสีทองที่สว่างไสวตัดความมืด รอยยิ้มและดวงตาที่เคยเห็น.....

“ เป็นนายยังงั้นรึ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามา กวาดสายตามองซากศพของคนที่เพิ่งส่งมอบรายงานให้กับหลานชายของเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะก้าวข้ามไปอย่างไม่ไยดี สิ่งที่สะท้อนในดวงตา มีเพียงร่างที่ชุ่มเลือดของเด็กหนุ่มที่ตนสนิทมักคุ้นในวัยเยาว์ แลเห็นตั้งแต่เป็นเด็กชายตัวน้อยหัดจับดาบไม้ เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น และ......น่าหลงใหลขึ้น

“ คุณน่าจะยังอยู่ที่อิตาลีนี่นา” น้ำเสียงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ คนผู้นี้เองก็มีศักดิ์เป็นเจ้านายของเขา แม้จะไม่ใช่เจ้านายโดยตรง แต่เพราะมีศักดิ์เป็นน้องชายต่างมารดาของ ซาวาดะ อิเอมิทสึ และเป็นอาของเจ้านายใหญ่คนปัจจุบัน ฐานะของคนๆนี้จึงได้รับการรับรองอย่างไร้ข้อกังขา

“ กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน ล่าสุดนายยังตัวเท่านี้เลยนี่” ชายหนุ่มหัวเราะพลางยกมือทาบส่วนสูงที่ศีรษะของยามาโมโตะ ที่บัดนี้ห่างจากเขาประมาณสิบห้าเซนติเมตร ดวงตาสีดำที่แลเห็นยังคงใสบริสุทธิ์ แม้หลานชายของเขาจะบอกแล้วว่าบัดนี้เด็กน้อยที่เขาเคยอุ้มนั้นกลับกลายเป็นมือสังหารอย่างเป็นทางการของ วองโกเล่ และตระกูลซาวาดะ หากแต่ไม่ว่าจะพิศดูอย่างไร ความพิสุทธิ์ที่ราวกับสายฝนนั้นก็ไม่ได้แลหายไป

“ แต่สำหรับคุณคงต้องบอกว่า......แก่ขึ้นสินะครับ” เด็กหนุ่มเผยอยิ้มหัวเราะเบาๆ

“ ผู้ชายอายุสามสิบห้า ไม่นับว่าแก่หรอกนะ ยามาโมโตะคุง” ดีโน่ว่าพลางไล้ฝ่ามือลงมาที่ซอกคอของเด็กหนุ่มคู่สนทนา ลำคอระหงที่น่าสัมผัสที่สุด กลิ่นคาวเลือดที่น่าลุ่มหลงที่สุด “ ต้องหัดคิดแบบนี้นะ รู้มั้ย”

“ .........................” ไม่มีคำพูดตอบกลับ ด้วยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเจตนาสื่อความว่าอะไร ปลายนิ้วที่กำลังล่วงล้ำละเมิดเกินกว่าคำว่า.....คนรู้จัก ช่างน่ารังเกียจและขยะแขยง คลื่นเหียนจนอยากอาเจียน


แต่ว่า น้องชายของซาวาดะ อิเอมิทสึ ผู้ชายที่กุมอำนาจตระกูลวองโกเล่ถึงหนึ่งในสาม ถ้าหากว่าแบบนั้น....ลองเดิมพันดู

[align=center]
ฉัน


จะผิดตรงไหนกัน[/align]


“ เรื่องศพฉันจะจัดการเอง ส่วนเรื่องรายงาน....” ดีโน่ดีดนิ้วส่งสัญญาณ ก่อนที่ชายวัยกลางคนอีกคนจะปรากฏตัวโค้งคำนับให้จากด้านหลัง ยามาโมโตะจำคนๆนี้ได้ โรมาริโอ้ มือขวาคนเก่าแก่ของดีโน่ “ วานไปบอกหลานชายฉันทีสิว่า ยามาโมโตะ ทาเคชิทำงานเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ ออกไปทานข้าวเที่ยงกับฉันแล้ว” คำสั่งบอกอีกคน แต่คำพูดก็มัดมือชกอีกคน

“ ครับ บอส” โค้งคำนับรับคำก่อนจะหันหลังจากไป ทิ้งให้คนทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่กลางกองเลือดและเศษเนื้อ สายฝนค่อยๆปรอยลงมา เป็นสัญญาณก่อนที่ฟ้าจะเปิดออกชั่วคราว

“ จะตามฉันมามั้ย ยามาโมโตะคุง” คำเชื้อเชิญพร้อมรอยยิ้มราวกับทางเลือก หากแต่กลับดึงลำแขนของอีกฝ่ายขึ้น จุมพิตเบาๆที่ข้อมือซ้ายแทนความหมายทั้งมวล

“ ที่นี่ครับ.....”

“ หืม”

“ ตรงนี้” เด็กหนุ่มบอก ก่อนที่จะใช้ลำแขนโน้มใบหน้าอีกฝ่ายลงมา เผยอริมฝีปากที่ยังเปื้อนเลือดศัตรูจุมพิตที่ริมฝีปากของชายผู้สูงวัยกว่า เพียงรสจูบเบาๆที่อุ่นร้อนและเยียบเย็น แต่กลับกระตุ้นความรู้สึกให้สั่นไหวบังเกิดกับอีกฝ่ายเหลือคณา “ เวลาจูบน่ะ ต้องที่ปากใช่มั้ยครับ” รอยยิ้มงดงามเอ่ยถาม มันคงเป็นสัญชาตญาณที่เขารู้สึกว่า ในดวงตาของดีโน่.....มีเพียงภาพของเขาสะท้อนอยู่ในสายตา

“ ฉันชอบนะ แต่ชอบเป็นฝ่ายมอบให้มากกว่า ยามาโมโตะคุง” แลบลิ้นโลมเลียใบหน้า ก่อนจะดันร่างของเด็กหนุ่มติดเสาทางเดิน ชายหนุ่มจึงเบียดบดริมฝีปากแนบสนิท สอดปลายลิ้นควานเคล้นคาวเลือดไปทั่วโพรงปาก อาจเพราะว่าเป็นเด็กหนุ่มริมฝีปากจึงไม่ได้อ่อนบางเฉียบเฉกเช่นหญิงสาว แต่ก็เรียบนุ่มและเย้ายวนด้วยความอ่อนเยาว์ ที่ปลายเท้าคือซากศพ แต่ที่กำลังจ้องมองคือผู้ฆ่า นกนางแอ่นสีขาวที่หวานล้ำที่สุด หอมหวนที่สุด

“ อะ อืม.....” ลูบไล้เส้นผมนุ่มของชายหนุ่ม เรียนรู้ที่จะเผยอริมฝีปากตอบรับ ช่างชวนเมามายและลืมเลือน ไม่สนหรอกว่าจะเป็นใคร ไม่ได้รัก ไม่ได้ชัง ไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ได้ให้กอดเพราะตัวตนของคนๆนี้ ขณะที่สติกำลังจะเลือนหายไปตามสัญชาตญาณแห่งการหลบลี้จากความเป็นจริงที่แสนจะเกลียดชัง กลับได้ยินเสียงรถยนต์เคลื่อนเข้ามาในตัวคฤหาสน์ และนั่นคือรถยนต์ของ......ซาวาดะ อิเอมิทสึ

“ เกิดกังวลขึ้นมารึไง” ดีโน่หัวเราะยามที่ถอนริมฝีปากออกมาเพราะได้เห็นใบหน้าแสดงอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อยของเด็กหนุ่ม เขาใช้ปลายนิ้วเลียดสัมผัสที่ริมฝีปากของยามาโมโตะเพื่อสร้างความเคยชิน

“ คงไม่คิดว่าตรงนี้เหมาะหรอกนะครับ” ยามาโมโตะยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะผลักอีกฝ่ายออกไปเบาๆ

“ นั่นสินะ” กวาดสายตามองเศษเนื้อ ก่อนจะจับมือซ้ายของเด็กหนุ่มขึ้นลูบไล้ เชิญชวนให้เชื่อใจ “ จะตามฉันมามั้ยล่ะ พ่อนกนางแอ่นเหิน”

“ คุณยอมให้ไม่เป็นแบบนั้นรึไงล่ะครับ ” คำตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ต่างฝ่ายต่างก็ ..................

[align=center]
เติมเต็มความต้องการ


ของตนเอง


ทั้งโหยหาสัมผัส


ทั้งหลอกใช้ให้ลุ่มหลง


มนุษย์[/align]

ต่อ

เรือนรับรองของดีโน่เป็นเรือนกระจกที่มองเห็นท้องฟ้าและสวนสวย สายฝนหยุดตกแล้ว หากแต่กลิ่นดินและกลิ่นหญ้านั้นยังคงหอมฟุ้ง ยามาโมโตะ ทาเคชิ ปลดกลอนประตูเลื่อนออก และสูดกลิ่นหอมนั้นอย่างสุขใจพร้อมรอยยิ้ม
ดีโน่กำลังเดินตามเข้ามา ร่างที่แลเห็นในสายตาชายหนุ่ม คือเด็กหนุ่มนักดาบคนหนึ่ง เสื้อที่เปื้อนเลือดจากการฆ่าฟัน มือที่ยังกำดาบมั่นไม่ปล่อยวาง เสน่ห์ในแบบที่ไม่อาจเห็นได้ในคนเดินถนนที่ไหน ไม่ว่าหญิงหรือชาย อยากกอดรัด อยากสัมผัส อยากสมรักกับเธอ

“ ฉันนึกว่าจะถูกเธออ้วกใส่ด้วยนะ” ชายหนุ่มหัวเราะพลางโอบกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง ไม่กลัวว่าเสื้อผ้าราคาแพงจะเปื้อนรอยโลหิตแม้แต่น้อย

“ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เด็กหนุ่มถาม ไม่มีทีท่าปัดป้องมือของดีโน่ที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาและสอดปลายนิ้วเข้าใต้ร่มผ้า สัมผัสเนื้อสากที่แนบเข้ามาหวังกอบโกยตักตวง

“ ตั้งแต่เห็นเธอครั้งแรก ตั้งแต่สิบปีก่อน ตอนที่คุณพ่อของเธอพาเธอมาเข้าพิธีสาบานตน” ว่าพลางจุมพิตซุกไซ้ซอกคอ แลบลิ้นโลมเลียให้สมอยาก ในขณะที่นิ้วมือเลื่อนแล่นไปทั่วแผ่นอกของเด็กหนุ่ม ไล้ยอดอกที่ค่อยๆตอบรับสัมผัสอย่างเชื่องช้าไม่เร่งร้อน หยอกล้อเพียงนิด วาดหวังให้คล้อยตามผ่อนปรน จะเล้าโลมจนกว่าจะอ่อนระทวยแทบเท้า และครางเรียกชื่อเขาไม่ขาดปาก

“ ง งั้น...รึครับ” ยามาโมโตะพึมพำตอบอย่างยากเย็น รู้สึกถึงการรุกรานที่มากขึ้นๆ ใบหน้าถูกจับหันมาจุมพิตรับสัมผัส ปลายลิ้นอ่อนพัวพันลามเลีย เนิบนาบ นุ่มนวล แต่.....กลับไม่รู้สึกอ่อนโยน

“ เป็นของๆฉันเถอะนะ” กระซิบข้างหูและขบกัดใบหูเล็กน้อยให้เสียวซ่าน ดึงกระชากเข็มขัดออกจากเอวของเด็กหนุ่ม ก่อนจะปลดซิบปลดกางเกงให้กองลงมาแทบเท้า ฝ่ามือลูบไล้บั้นท้ายและเรียวขายาว ลูบไล้ซ้ำๆพร้อมกับรสจูบที่ระดมจุมพิตทั่วใบหน้า ดวงตาสีดำสวยที่ยังคงจ้องมาอย่างไม่ถอยหนี ลำคอชื้นเหงื่อ ลมหายใจกระเส่าตอบรับการเชื้อเชิญ

“ อือ.......” แข้งขาอ่อนแรง หากแต่ความละอายแก่ใจก็แล่นพล่านไม่แพ้กันในสมองของยามาโมโตะ ทาเคชิ ตัวเขา....ทำแบบนี้ทำไม ทำแล้วได้อะไร ความสะใจอย่างนั้นน่ะหรือ การแก้แค้นที่มืดบอดนั่นน่ะหรือ เพียงเพราะแบบนั้น......ก็เลยขายสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีหรืออย่างไร

“ ย ยามาโมโตะ” ดีโน่เรียกชื่อนั้น ดันร่างของอีกฝ่ายให้นอนลงกับพื้นพรมห้องรับแขก เสียงฟ้าร้องจากข้างนอกเข้าหู สายฝนลูกใหม่กระเซ็นต้องพื้นพรมและร่างกาย กลิ่นดินหอมหวานเข้าจมูก ผสมปนเปไปกับกลิ่นกายของเด็กหนุ่ม อยากนอนกกกอดอยู่แบบนี้ จุมพิตให้หายอยาก

“ อ.......อา......” ครางออกมาโดยไม่ตั้งใจเมื่อถูกเล้าโลมระดมจูบไปทั่วแผ่นอก มือที่ลูบไล้ช่วงขาอย่างหยอกล้อ และแวะเวียนลูบไล้ส่วนที่อ่อนไหวให้อ่อนระโหย ต้องกัดฟันอย่างเจ็บปวด และกลืนความขยะแขยงที่ระดมเข้ามา

[align=center]
ให้กอดทำไม


ยินยอมทำไม


ช่างโง่เขลา[/align]


“ มาเถอะ...นะ” เสียงเว้าวอน ก่อนที่จะเอื้อมนิ้วมือละเลียดไล้ช่วงล่างของเด็กหนุ่มนักดาบมากขึ้น ทำให้สุขสม และจะจดจำแต่รสชาติแสนหวานที่เขามอบให้ ให้มีแต่เขาที่เด็กตรงหน้าจะแลเห็นทั้งยามหลับยามตื่น เป็นของๆเขา เป็นนกนางแอ่นแสนสวยที่อยู่ในกรงของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“ อา อา อือ.....” ยามาโมโตะร้องคราง ลมหายใจหอบถี่ มือสองข้างป่ายปะแผ่นอกของชายหนุ่ม ความรู้สึกสังวาสแล่นปลาบจนยากทานทน ปลายลิ้นเลียริมฝีปากตนเอง ก่อนจะโอบชายหนุ่มเข้าใกล้ ไล้เลียยอดอกอีกฝ่าย ด้วยความกระสัน

“ อา..ต้องแบบนี้สิ” ดีโน่ยิ้มพราย มือซ้ายดึงเส้นผมสีดำขึ้นและบีบบังคับให้เข้าใกล้ตัวเขามากขึ้น ใช้ปลายลิ้นหยอกเย้าสนองอารมณ์ ในขณะที่มือขวายังเคล้นคลึงสร้างอารมณ์รุนแรงให้ยามาโมโตะ ต่างฝ่ายต่างก็จมดิ่งในกามตัณหาจนถอนตัวไม่ขึ้น

“ อื้อ.....อ๊า!” เด็กหนุ่มกรีดร้องขึ้นยามที่อารมณ์พลุ้งพล่านปะทุ เลือดสูบฉีดซ่านใบหน้า เล็บมือเผลอจิกลงกลางแผ่นหลังเจ้านายหนุ่ม หากแต่ดีโน่ยังคงแย้มยิ้ม ไม่เพียงไม่ถือโทษ แต่ยังคงป้อนจูบรสหวาน ไล้ปลายลิ้นผ่านหน้าท้องลงต่ำ สร้างความรู้สึกเสน่หาให้เพิ่มพูน

“ พ่อนกนางแอ่นของฉัน......”

[align=center]
จงสยายปีกของเธอ


ใต้ร่างของฉัน[/align]


“ นก.....นางแอ่น....” เด็กหนุ่มพึมพำ สติสัมปชัญญะเลื่อนลอย หากแต่สามัญสำนึกดูจะถูกกระตุ้นเตือน นานมาแล้ว เสียงของใครกันที่เฝ้าสอน เสียงที่พร่ำบ่นต่อว่า ความหมายของชื่อนั้น ความหมายของชื่อที่ตราประทับในดวงจิตไม่รู้ลืม......ชิงูเระ โซเอน



[align=center]ดาบแห่งศักดิ์ศรี


ดาบแห่งเกียรติยศ


ดาบของ


พ่อ[/align]


“ ย ....หยุด.. หยุด...” เสียงรำพึงแผ่วเบา กัดฟันสุดชีวิตก่อนจะใช้แรงทั้งหมดผลักดีโน่ออกไปเต็มกำลัง จังหวะนั้นเองที่เด็กหนุ่มรวบเสื้อผ้าตัวเองขึ้น มือขวาคว้าดาบคู่ชีวิตที่กลิ้งตกอยู่ข้างกาย ร่างกายกึ่งเปลือยหยัดยืนขึ้นทั้งที่ช่วงขาสั่นจนแทบล้มพับลงทุกเมื่อ เสียงหอบเหนื่อยอ่อน แต่ดวงตาที่สิ้นแววไร้ทางออกเมื่อครู่กลับฉายสว่างสดใส

“ ตกลงว่า...ต้องการแบบนี้งั้นรึ” ชายหนุ่มหัวเราะ พลางเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายที่ไม่มีทีท่าจะสมยอมด้วยอีกครั้ง น่าหงุดหงิดใจอยู่หรอก แต่นี่ก็คือดวงตาคู่สวยที่เฝ้ามองมานานนับสิบปี ดวงตาสีรัตติกาลคู่งามที่เคยจ้องมองมาตรงหน้าเขา ถ้าจะได้สัมผัสตัวตนของ ยามาโมโตะ ทาเคชิเวลานี้ นั่นก็คงจะเป็นรสชาติแท้จริงที่อิ่มเอมสุขสมที่สุด...ไม่ใช่รึไง

“ ผม.....”

“ หืม”

“ ขอโทษนะครับ” ฉับพลันทันใด ดาบชิงูเระ คินโทคิ ฟาดลงกับกระจกใส เด็กหนุ่มนักดาบกระโดดออกไปกลางสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาได้เวลา สายน้ำที่ต้องร่างเปลือย กลิ่นอายฝนที่หอมกรุ่นกระทบจมูก ดีโน่กำลังยิ้ม นั่นคือนกนางแอ่นตัวสวย นกนางแอ่นแสนงามที่น่ามองที่สุด สยายปีกของมัน....กลับสู่แผ่นฟ้า


ยามาโมโตะ ทาเคชิ กระโดดฝ่าสายฝนหายไปท่ามกลางลมแรงและพายุ ในขณะที่ชายหนุ่มชาวอิตาลีนั้นแย้มยิ้มอย่างยินดี เจ็บใจอยู่ที่ไม่อาจเชยชมให้สมอยาก ทั้งริมฝีปากได้รูปนั่น เส้นผมสีดำสนิท ดวงตาคู่งาม และผิวหนังที่เรียบลื่น แต่ถ้าแค่นั้น นั่นก็จะเป็นเพียงนกในกรงที่มีค่าแค่รูปกาย ที่เขาหมายมั่นอยากได้...คือนกที่หนีจากไปนั่นต่างหาก พ่อนกนางแอ่นแสนสวยที่งามสง่า จะหักปีกของเธอออกมา กระชากลงจากผืนฟ้า และกอดร่างที่เปื้อนเลือดย้อมจนแดงชาดไว้นานเท่านาน


“ ช่างงดงามเหลือเกิน พ่อนางแอ่นเหินฆาตกรของฉัน ”


[align=center]ความลุ่มหลงที่วิกลจริต


คลืบคลานเข้ามา[/align]


จบตอน


ปล. เรื่องนี้จะจบก่อน หรือคนเขียนจะวิกลจริตไปก่อน น่าคิดเหมือนกันนะเจ้าคะ ( หัวเราะ )

ปาด
======

อ่านแล้ว........
หนูจะว่ามุคุว่าเคะร่านไม่ได้แล้วสินะคะ!!!!!! =[]=!!
OMG!! คู่แข่งปรากฎซะแล้วสิมุคู้ววววว!!~

ยามะดาร์กได้อีกกกกกกกกกกก Q>[]<
ร่าน ร้อนแรง และเนียนเลวได้อีกกกกกกกกกก โฮกกกกกกกกก
(ชอบ?)
ดีโน่จิตมากมาย อ๊ากกก เลิฟๆๆๆๆๆ D80 สุโก้ยยยยย
ในตอนนี้เห็นพูดถึงคุณบอส คุณเจ้านายคือสึนะสินะคะ
....จะออกมาร่วมด้วยช่วยจิตด้วยชิมิค้า~~~ กี๊ดดดด
เลิฟๆฟิคนี้ของท่านจัง (แต่ยังคิดถึง X27 กะ 80G อยู่นะค้า~)

ส่งท่ายอีกที..
ยามะเคะสุดยอด!!!
ยามะเคะดาร์กบันซายยยยย!!!
กร๊าซซซซซซ ,,>[]<,,
ขออีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ปล.ท่านขรา~ อยากอ่านช่วงอิเอสึโยเอ๊าะๆอ่า~ ,,>x<,,