•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

งัวเงียไปปาด..

------------------

สงสารคุณตัวประกอบเล็กๆ.. เหมือนจะเป็นสะพานให้ท่านรุ่้นที่สิบ

่เห็นคุณเคียวโกรธาแล้ว.... เขาหวงจริงๆนะเนี่ย ฮา // โดนทอนฟาเสย
แต่ก็ยังจำเสียงภริยาได้นี่นะเคอะ แปลว่ารักจริง? เคะเคะเคะ


แปลว่า.. คุณมุไม่เคยมีจริงจัง(และมีสาระ?) // โดนมี๊ก้านคอ..


ทอนฟามันน่ากลัวกว่าสินะ..ทูน่า

หิ้วแมวดื้อกลับบ้านด่วน.. ไปทำแผลสินะคะ ไม่รู้จะทำแผลจริงๆหรือว่าทำ(รอย)แผลเพิ่มเนอะ.. คึหึหึ



สึนะ.. คิดอะไรอยู่หนอ 55+ โดนดักซะแล้วเนอะ กร๊าสส น่าสงสาร(?)

------------------

เห็นแล้วหิวค่ะแม่.. 1112 =A=..

ตัวประกอบออกมาเพื่อ เป็นที่ใหุ้คุณฮิอาระวาดใส่ ? หึหึ

กระดูหักไปทั้งตัวหรือยังคะคุณตัวประกอบ ฮ่าฮ่า

คุณมุเอ๊ย เตรียมรอการลงโทษที่หนีออกมาจากบ้านแล้วเกิดเรื่องได้เลยค่ะ ฮ่าฮ่า

ทูน่าก็เป็นห่วงคุณมุมากมายก่ายกอง ระวังห่วงออกนอกหน้ามากไป เจอคุณฮิหึงเข้านะค๊าา หุหุ

รออ่านตอนต่อไปค่าา

เมื่อวานไม่สบาย...ไม่ได้มาอ่าน กลับกลายเป็นว่าไม่ทันเม้นตอนที่น่าจะเม้นด้วยความบ้าคลั่งอย่างถึงที่สุด!!!

แม้จะสายไป(ไม่)หน่อย ก็ขอโวยวายสักนิด

แกบังอาจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ!!!! ไม่อยากจะพูดอะไร เจ้าตัวประกอบที่ไม่สมควรมีชื่อ

เพราะยังไงซะ แกก็ไม่ได้ตายดีอยู่แล้ว!!!! จะเหลือเท่าหมูบะช่อมั้ยนะ? หรือจะน้อยกว่า?

.
.
และแล้ว ตอนที่คาดไว้ก็มาถึง...

ให้มันได้อย่างนี้สิ! สะใจมากเลยค่ะคุณเคียวขา

ที่ฟาดซะกระดูกหัก(หรือแหลกละเอียด)...ก็เพราะมือข้างนั้นมันบังอาจแตะต้องคุณมุใช่มั้ยคะ!

ถึงมุจะคิดว่ารีบอร์นเป็นคนยิง แต่ตอนนี้หลักฐานต่างๆมันชี้ตัวสึนะนั่นแหละคนยิงค่ะ!

ฮั่นแน่ ไปซุ่มฝึกวิชายิงปืนกับรีบอร์นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

อภัยให้ซือได้ค่ะ ถ้าแตะต้องคุณมุ...เพราะยังไงก็ไม่ได้ล่วงเกินอยู่แล้วนี่นา~



อุ๊ย... ก็เพราะมีอย่างอื่นที่น่าห่วงกว่าที่ต้องดูแลไงคะ~ คงทั้งลงโทษ ทั้งดูแลแบบไม่ให้ลุก[s]ออกจากห้อง[/s]ไปไหนแน่ๆเลย~

ขนาดมีแผลแล้ว...ก็ยังแร่ดได้อีกนะคุณมุ (แร่ดได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้วสินะคะ)

เลือดดด เลือดดดดด รอดูเลือดจากแผลอื่นนะคะ หุหุ /โดนสามง่ามแทงเลือดพุ่ง

แหม่~ มุเคะไม่น่าไปห้ามเล้ย >3<~

น่าจะปล่อยให้คุณเคียวอัดต่อ /gg





อา~ กลับบ้านไปอย่างนี้สับปะรดจะถูกลงโทษยังไงบ้างนะ.. หึหึหึหึ

เต็มที่เลยนะคุณเคียว >____<b

*แอ๊ฟ!!* << โดนหวดสลบคากระทู้

อาโฮวววววววว

มาอัพเเล้วว....ตัวประกอบนั้น โดนคุณเคียวเจื๋อนไปซะเเล้วววววววววว

โว เย...(เเอบสะใจ) เเต่ชอบอ่ะ มาช่วยเหลือ...ได้ทันเวลา..

เเบบนี้มันหยามคุณเคียวชัดๆ เอาคนของเขา (?) ไปทำอย่างนี้น่ะ...

เป็นตัวประกอบที่ตายด้วยความเร็วแสงจริงๆคะ -___-"
สมแล้วล่ะคะ ทำกับมุคุขนาดนั้น คนที่จะทำให้มุคุเลือดตกยางออกน่ะ แค่ท่านฮิคนเดียวก็พอ >____<

ทูน่า น่าร๊ากกก มาช่วยซะด้วย ^^

สงสารตัวประกอบค่ะ=v=...

จืดจางแล้วยังตายเร็วอีก....

รีบอร์นใจดีจังเลยนะคะ=w=...

กะริ๊ดดดดดดดดดด สุดท้ายก็ได้ ทูน่า ไม่ก็รีบอร์นช่วยไว้สินะ ^^

เหอะๆ พอท่านมุหลุดมาได้...แกก็ตายแน่นอนล่ะ ไอ้ตัวประกอบเอ้ย --___,--

กริ๊ดดดดดดดด ทูน่า!!!!! นายคิดจะงาบมุเรอะ!! ไปทำแบบนั้น...เดี๋ยวก็โดนทอนฟาฟาดยับหรอก -- --"

โฮะๆ ลากแมวหัวดื้อกลับบ้านพร้อมกับเตรียมลงโทษสินะ ^[]^

กรั่กๆ สุดท้ายตัวประกอบก็ไม่รอดสินะคะ หึหึหึ *-*
ถ้ามุคุไม่ห้ามสงสัยจะกลายเป็นศพไปจริงๆแน่ เอิ้ว

ตอนนี้สึนะทำคะแนนอย่างแรงค่ะ ฮาาาา
คิดจะแย่งสับปะรดไปจากคุณฮิน่ะไม่มีวันนนนนน
(ทำดีแค่ไหนเค้าก็ไม่มองเอ็งหรอก กร๊ากกกก)

ว่าแต่ งานนี้สงสัยมุคุโดนหนักแน่ๆ หึหึหึ *-*

"ปิดคุณฮิบาริไม่ได้จริงๆ เสียด้วยสิ"



เงยหน้าเอ่ยกับอดีตครูสอนพิเศษซึ่งยังคงนั่งอยู่บนกิ่งไม้... อยู่บนที่สูงๆ มันสามารถเห็นอะไรได้ชัดเจนกว่านี่นะ...รีบอร์นไม่เอ่ยอะไรตอบกลับมา ทว่าเรียวปากนั้นกลับเหยียดรอยยิ้มกว้างอย่างที่คนมองลงความเห็นได้ในทันทีว่าเจ้าของรอยยิ้มนั้นไม่ได้คิดเรื่องอะไรดีๆ อยู่แน่



"หมู่นี้นายชักจะยิ้มแบบนี้บ่อยเกินไปแล้วนะ"



รีบอร์นไม่สนใจในคำท้วงนั้น หากร่างเล็กๆ ของทารกต้องสาปกลับกระโดดตุบลงมายืนบนพื้นอย่างง่ายดาย จับหมวกให้เข้าที่เข้าทางแล้วอดีตครูสอนพิเศษก็เดินนำหน้าไป... ทิ้งบอสแห่งวองโกเล่ให้ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่าอยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง



ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้าเดินตาม ก้อนหินขนาดไม่เล็ก ไม่ใหญ่ แต่สามารถทำให้ศีรษะของคนที่โดนมันกระทบเป็นแผลได้ไม่ยากก็พุ่งเข้ามากลางหน้าผาก ยังดีที่เขาหลบทัน... หากไม่ทันล่ะก็...



"ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้... ป่านนี้โกคุเดระคงวิ่งวุ่นตามหาจนงานแทบพังอยู่แล้วล่ะมั้ง..." สึนะสะดุ้งเฮือก ก่อนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนงามซึ่งบ่งบอกเวลาให้เขารู้ว่าได้แอบหลบออกมานานมากพอดูแล้ว ยังไม่ทันสิ้นกระบวนความคิดดี เสียงระเบิดตูมตามก็ดังแว่วมาแต่ไกลเป็นสัญญาณเตือนภัยถึงสิ่งที่เขากำลังคิดได้ชัดเจน รุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ทิ้งเรื่องผู้บุกรุกอุกอาจให้อดีตครูสอนพิเศษของตนจัดการ ส่วนตัวเองนั้นวิ่งหน้าตั้งกลับไปยังต้นเสียงทันที



...หลงเหลือเพียงทารกต้องสาปที่ปราบตามองสภาพดูไม่จืดของมนุษย์ผู้ที่เรียกได้ว่ากล้า...และบ้าจริงๆ...



การที่ยื่นมือมายุ่งกับสิ่งที่อยู่ในความดูแลของฮิบาริ เคียวยะนั้น... เขาไม่อาจตัดสินใจได้จริงๆ ว่าเป็นความกล้าหรือความบ้ากันแน่...



มุคุโร่คงแค้นใจน่าดู...ที่เสียท่าให้กับมาเฟียซึ่งตัวเองเกลียดยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตชนิดใดในโลกนี้น่ะ...



เสียงแหลมเล็กดังยาวบาดหู... ก่อนตามด้วยเสียงระเบิดตูม แล้วแสงสีงดงามก็พร่างพรายบนท้องนภาสีน้ำเงิน...



ทุกชีวิตเงยหน้าขึ้นมอง... โกคุเดระที่กำลังโทษตัวเองอยู่ว่าดูแลรุ่นที่สิบไม่ดีพอ ทำให้พลัดหลงกัน หากเกิดมีใครลอบทำร้าย เขาซึ่งเป็นมือขวาคงไม่มีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่... สึนะเองก็กำลังเหงื่อตกกับอาการเช่นนี้ของเพื่อนสนิท แม้จะพยายามปลอบสักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง... จนกระทั่งต้องเอ่ยนามของอดีตครูสอนพิเศษไปนั่นล่ะ... มือขวาผมเงินจึงหยุดตีโพยตีพายทันควัน...



"ถ้าไปกับคุณรีบอร์นผมก็วางใจครับ" ...แม้จะรู้สึกตะหงิดๆ กับคำเอ่ยถอนใจอย่างโล่งอกนั้น แต่สึนะดีใจมากกว่าที่เพื่อนของตนเลิกอาละวาดจนตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น... เสียงแหลมเล็กยาวซึ่งเขาคุ้นเคยกับมันมาทุกปีเรียกสายตาทุกคู่ของบรรดาผู้พิทักษ์ให้เงยขึ้นมองด้วยใจเฝ้ารอ... แสงสีวาดลวดลายบนผืนฟ้าพร้อมเสียงดังกึกก้องกัมปนาทราวกับจะดังไปถึงชั้นฟ้า



"สวยจังเลยนะคะ" สึนะได้ยินเสียงสาวๆ พูดคุยแว่วๆ มาจากทางด้านหลังและเห็นด้วยอย่างเงียบๆ ในใจ...



...สวยจริงๆนั่นล่ะ...



"นี่... ปีหน้า... ก็มากันอีกนะ มากันให้ครบทุกคน... อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะคะ..." ถ้อยคำนั้นทำให้เขายิ้มออกมา... ปีหน้า... บางที... เขาอาจจะลองเสี่ยงตายชวนคุณฮิบาริ กับมุคุโร่มาด้วยกัน... ดีไหมนะ...



ถึงมันจะวุ่นวายมาก... แต่ก็ต้องสนุกมากแน่ๆ ...



...ดวงตาสองสีเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ประดาด้วยเกล็ดไฟที่แตกกระจายเป็นลวดลายแปลกตาหากทว่างดงาม... แสงของดอกไม้ไฟขับท้องฟ้าสีน้ำเงินให้สว่างไสวราวกับจะปลุกทุกผู้ให้ตื่นจากการนิทราหลับใหลและมาสนุกสนานกันในคืนที่แม้แต่ปิศาจยังเฉลิมฉลอง...



มุคุโร่หยุดเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... แต่เขารู้อยู่เสมอว่าข้างกายนั้นคือใครบางคนที่เป็นห่วงเขายิ่งกว่าใคร...



"สวยจังเลยนะครับ"



ดวงหน้าขาวส่งรอยยิ้มอ่อนหวาน...และไร้การเสแสร้งเฉกเช่นทุกครั้ง... สว่างไสวจนตาแทบพร่า...



ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาถอนหายใจเฮือกใหญ่... ความขุ่นเคืองที่อีกฝ่ายไม่เชื่อฟังคำเตือนของเขายังไม่จางหายไป... หากเขากลับไม่นึกโกรธมากเท่าที่ควร... คงเป็นเพราะ... ในครั้งนี้เขาเองก็มีส่วนผิดอยู่ไม่น้อยเช่นกัน...



"อืม"



แม้จะเป็นเช่นนั้น หากทั้งสองก็ยังคงยืนอยู่เคียงกัน... บนถนนสายหนึ่ง... แม้จะไม่ได้เรียบง่ายหรือปูด้วยกลีบกุหลาบ... หากก็ไม่ยากเกินไปที่จะก้าวเดิน... เมื่อสะดุดล้มก็พร้อมที่จะมีใครบางคนฉุดรั้งไว้เสมอ... และไม่ใช่ทางที่เปล่าเปลี่ยวมีเพียงเขาทั้งสอง... หากมองดูรอบกาย... ก็ยังมีใครบางคนที่อยู่ด้วยเสมอ...



"ปีหน้า..." ดวงตาสองสีนั้นจับจ้องมองสบเข้ามาในดวงตาสีรัตติกาลที่ไม่ได้เยียบเย็นหรือน่ากลัวในสายตาเขาเลย...ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ...เฉกเช่นเดียวกับแมวหง่าวที่อวดดี... "ปีหน้า... มาด้วยกันนะครับ..."



..."อืม"...



อวดดี...และรู้ว่าจะมีใครบางคนที่พร้อมจะตามใจเขาอยู่เสมอ...



ใครบางคน... ที่เป็นเจ้าของฝ่ามือซึ่งกุมมือของเขาไว้เสมอ... มันไม่ได้ทำให้ร้อนหรือรำคาญ... หากแต่เป็นความอบอุ่น...



...ความอบอุ่นของสายลมฤดูร้อน... ที่พัดพาทิฐิให้พังทลายลง...ทีละน้อย...ทีละนิด...



เจ้าของดวงตาสองสียิ้มหวาน ก่อนหันไปหาอีกฝ่าย... ปลายเท้าเขย่งเพื่อให้ริมฝีปากสัมผัสกัน...



ดวงเนตรสีนิลปรือปิดลงช้าๆ ...ปล่อยให้สายหมอกแสนเอาแต่ใจจุมพิตอย่างแผ่วเบา...



...ท่ามกลางแสงสีและเสียงของดอกไม้ไฟในเทศกาลฤดูร้อน...



....บนถนนสายหนึ่ง...



...ที่แม้จะไม่ได้สว่างไสว...



...หากความมืดนั้นก็ไม่ได้หนาแน่นจนมองไม่เห็นรอยยิ้มและดวงตาของกันและกัน...



...บนถนนสายนั้น...มือคู่หนึ่งเกาะกุมกันไว้...



...เพื่อที่จะได้ไม่หลงทาง...

















-----------------

















โปรดอย่าถามว่าทำไมมันออกมาอีหรอบนี้ได้... อิเมไม่รู้วววววววววววววววววววววววววว
ตอนแรกก็คิดเหมือนคนอื่นๆ นะ ว่าตอนต่อไปมันเรทแหงๆ
แต่...
//เหลือบมองข้างบน

...//ซดยาลดน้ำตาลในเส้นเลือด
แต่... ท่าทางเมจะถูกกับฟิลแบบนี้จริงๆ ด้วย ฮาาา ตอนนี้ปั่นไวมาก =[]=b
alone ยังเป็นคอนเซปว่าด้วยความเพ้อเหมือนเดิมนะคะ (ใครที่อ่านมาตั้งแต่ autumn คงรู้ว่าเรื่องนี้แต่แรกไม่มีพล็อต เขียนตามใจฉัน อยากเห็นฉากไหน เอามาผูกกันเป็นเรื่องตั้งแต่ต้นเลย 555+) เพราะฉะนั้น ถึงในกระดาษร่างมันจะมีเขียนว่า NC-17 ก็เถอะ แต่อิเมก็เปลี่ยนมันให้กลายเป็น PG มาเยอะแยะแล้ว กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ฤๅเมจะดาร์กไม่ได้จริงๆ แล้วล่ะนี่...
Summer ยังไม่จบนะคะ
(เสียใจกันรึเปล่า? ฮ่ะๆๆๆๆ)

แต่ถึงจะยังไม่จบ เมก็คงต้องอัญเชิญลงไหดองแล้วล่ะค่ะ (อีก 2 อาทิตย์สอบ ORZ)
ระหว่างนี้เมจะพยายามตบตีกับ Winter ให้ออกให้ทันงานรีบอร์นโอนลี่นะคะ ^^ (ถ้าไม่ทันก็... ฮา)

เจอกันอีกทีเมื่อ Winter เสร็จเรียบร้อยค่ะ!

แจ้งไว้นิดนึง... ปกติ เมจะเขียนหลายๆ ฟิคในเวลาเดียวกันได้ แล้วแต่อารมณ์ (นิสัยสุดteenจริงๆ) แต่ Winter กับ Summer เป็นอารมณ์ที่... เอ่อ... เรียกได้ว่าไม่มีอะไรเหมือนกันเลยล่ะมั้ง? ตอนนั้นคุณมุยังไม่แร่ด ยังไม่กล้าหือกับคุณเคียวมากเท่านี้ แล้วคุณเคียวก็ยังไม่ได้ตามใจคุณมุมากเท่านี้ เพราะฉะนั้นจึงต้องขอดอง ก่อนสองเรื่องนี้มันจะตีกันตายนะคะ (ฮา)

ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามจนถึงทุกวันนี้ค่ะ ^3^

ปล. ผีขา... ภาคสุดท้ายแล้วนะ... ออกมาเถ๊อ โมะๆๆๆๆๆ

โฮกกกกกกก ปาดค่ะ
เดี๋ยวรับผลสอบแล้วกลับมานะก๊ะ =[]=;\

------------------

ปิดหูก่อนนะคะ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส // สกรีม

ฟันธงว่ายังไงคุณมุก็หลงทาง ในหัวใจคุณเคียวแหละค่ะ กร๊าสสสสสสส // โดนตบ

ชอบตอนนี้ค่ะ.. ใสปนวุ่นนิดๆ น่ารักค่ะ (ไม่ใช่น่ารักหรอก.. รักไปแล้วววว =[]=~)
บรรยากาศหวานค่ะมี๊.. ทำเอากินนี้ตาลไม่รู้รสไปอีกหลายวัน

------------------

สู้ๆนะคะมี๊ มี๊ทำได้ =[]=;! แต่งควบสับรางพัลวัน โฮก

หวานนน >////////////<
อินีสคงไม่ต้องเติมน้ำตาลในก๋วยเตี๋ยวอีกนานทีเดียว

คุณตัวประกอบตายไวดังใจนึก
55 5 รู้สึกเหมือนคุณเคียวจะน่ารักขึ้นทุกฤดู
(กรี๊ดได้อีก 1869 รอบ)

พึ่งรู้ตัวว่าตอนที่แล้วลืมอ่าน กร๊ากกกก โดมาเม้นสืตอนนี้เลยแล้วกัน


เรื่องร้ายๆจบลง เรื่องดีๆก็ตามมา อรั๊ง~ น่ารัก~ >///////< ปีหน้า~ ปีหน้ามาเดินเที่ยวด้วยกัน~ ตามประสาสามีภรรยาหวานชื่น 555+ โอยยย มี๊ แต่งต่อให้ถึงปีหน้านะ!! 555+


รอตอนหน้า คุคุคุคุ

กรั่กๆ ยอมรับว่าเดาผิดถนัดเลยแฮะตอนนี้ เหอๆ *-*

คุณฮิใจดีกว่าที่คิดไว้ มากๆ... กร๊ากกกกก สมกับเป็นมุคุโร่วววว ทำให้คุณฮิเปลี่ยนไปด้ายยยยย ฮาาาา

เป็นตอนที่อบอุ่นมากเลยล่ะค่ะ ถึงไม่เรทแต่เราก็ชอบ เหอๆ ^^

รอตอนต่อไปค่าาาา

อุแหม่ อุตส่าห์รอฉากที่ฝันหา ไหงได้ฉากหวานน้ำตาลเรียกบรรพบุรุษอย่างนี้ล่ะคะ

โอ๊ยๆๆๆ โดนมดกัดตั้งหลายตัว หวานเกินไปแล้ว~

พลุปิดท้ายตอน นี่สินะฤดูร้อนนนน

นึกภาพมุยืนดูดอกไม้ไฟข้างๆคุณเคียวแล้ว... อร๊างงง สลบเหมือดค่ะ

ซือเอ๊ย จะชวนก็ชวน แต่อย่าลืมขออนุญาตเจ้าของ[s](ผู้ปกครอง)[/s]ดีๆล่ะ เลือกมุมให้ดีอย่าให้คนพลุกพล่านจะปลอดภัยมาก

จุมพิตท่ามกลางดอกไม้ไฟนี่มันช่าง.... /นอนตายอย่างสงบ

ซีนสุดซึ้งของฤดูร้อนจริงๆเลย แต่ถ้าจะให้ดีต้องมีบทลงโทษด้วยสิคะ! อยากเห็นแมวดื้อๆโดนทำโทษ!

ปีหน้ามาอีก...จูงเจ้าตัวน้อยมาก็ดีนะคะ!!!! /โดนท่านเมเม่ตบกระเด็น โทษฐานมั่วซั่ว วายแบบนี้จะมีลูกได้ไงเล่า!
(ถ้ามีก็ขัดช่วงเวลาสวีทพอดีสิ หุหุ)

ป.ล.กลายเป็นว่าตอนนี้เจอภารกิจ โออิชิคงไม่ได้ไปแล้วค่ะ! คงต้องสั่งทางไปรฯ กระซิก จะทันมั้ยนี่?