•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แหม~~~
หลังจากเทศกาลเมะเลว เทศกาลลุงๆ
คราวนี้เป็นเทศกาลยามะเกะสินะคะ (กร๊ากกกกกกกกกก)

อ่านแล้วอิเอดูเล้วววเลวววว~~
คิกคิก
(แอบถูกใจสินะชั้น 55555)

อยากให้เจ๊นอยอย่างนี้อีกสักปีสองปี คิคิคิ โฮวกกกกกกกกกกกกกกกกก สะท้านทรวงงงงงงง กร๊าซซซซซซซซซซ เค้าล่ะชอบแบบนี้ชิบเป๋งเลยเจ๊-------!!!!!

,,>[]<,,

แบบว่าไม่ไหวแหล่วววววว ใครว่าแรงฟร้าาาาาาาาาา มันต้องสะท้านกว่านี้ เช่น ยามะโกรธขนาดนี้ เพราะพ่อยามะมีอะไรกะสึนะหรือโกคู้ววววววววว กร๊าซซซซซซซซซซซซ มันต้องแบบนั้นต่อไปเซ่------!!!!!! >///////< รักต่างรุ่นช่างระทึกใจ ยิ่งต้องห้ามเท่าไหร่ยิ่งน่าลิ้มลอง โฮวกกกกกกกกกกกกกกก นอยไปเลยเจ๊!!!! นอย-ไป-เลย!!!!!

แต่งเอามาลงต่อโดยไว----~

เลิฟเจ๊ จุ๊บๆ ,,>3<,,

ปล.ว่าแต่ชื่อเรื่องมันน่าชวนให้คิดว่า ทุกอย่างเป็นความฝัน...ชะมัด... - - คงไม่มีหักมุมเช่นว่า ยามะสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างเป็นแค่ฝันไป เหมือนตอนจบของโดเรม่อนหรอกนะเจ๊ =.=

อะ อ่ะ อ๊า พี่รัก นอยของพี่มันที่สุดถึงที่สุดของที่สุดสิ่งน่ะค่ะ
เสะโครตเสะก็เคะได้ เรท ส.ย.อ. ชั่งตามมาหลอกหลอน
เล่นงี้กลางวันที่ฝนตกกลางถนน หนาฉาบด้วยซีเมน์หรือไงเพ่
โฮกกกกกกกก!!! รับได้ และเอาอีก!!!!

เลือดพุ่งเลยอ่ะ คุณพี่เจ้าคะ อัพๆๆนะคะ กรี๊ดดดดด

หุๆๆๆ แอบหลงรัก 80เคะอย่างบอกไม่ถูก

ความจริงพ่อคุณเองก็เหมาะจะเป็นเกะแบบดาร์กๆเนอะ... แบบเด็กมีปัญหาเช่นนี้ยิ่งสุดยอดดดดด

ยังนอยอย่างต่อเนื่อง ฟิคบ้ายังดำเนินต่อไป


คำขอร้องคงมีเพียงคำเดียว....อายุไม่ถึง อย่าอ่านนะเจ้าค่ะ แต่ถ้าอ่านแล้ว ห้ามโวยเน่อ!

อ้อ ยามาโมโตะ สึโยชิ คือชื่อของคุณพ่อยามาโมโตะ ทาเคชิ นะเจ้าคะ


พร้อมกับความนอยแล้ว เชิญเจ้าค่ะ


........................................................................


Part 2 Crazy Boy Under the Sky


โลกใบนี้ไร้ซึ่งความยุติธรรม มันไม่เคยมีอยู่จริง คนชั่วมากมายเสวยสุขได้ดี คนดีมากมายฉิบหายพ่ายพัง มันจะมีอะไรไปมากกว่านั้น ความคิดง่ายๆของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์......ความคิดที่ชั่วร้ายเกินการประมาณ เลวทราม ต่ำช้า และ....
[align=center]
เอาแต่ได้

................................................[/align]


ใช่สินะหากว่าเฝ้าทะนุถนอมทำดีมอบให้ แต่ผลสุดท้ายไม่ได้แม้ความเห็นใจกลับคืน จะเทิดทูนไปทำไม จะเว้าวอนไปถึงเมื่อไหร่ ฉีกกระชากลงมา เหยียบย่ำในจมดิน จ่อมจมในความโสโครกสกปรกจนถอนตัวไม่ขึ้น และเป็น.....เพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง


[align=center]
เธอที่ข้างเคียงฉัน


เธอที่เป็นของฉัน


เธอที่ฉันกกกกอด


เธอที่ฉันเหยียบย่ำ


เธอที่ฉันย่ำยี


ฉัน


รักเธอ[/align]



เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนมองท้องฟ้ามืดครึ้มที่สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาสนั่นหวั่นไหว สายฝนที่ชะล้างกลิ่นเลือด แต่ก็นำพาความตายและความวอดวายพินาศพัง มือทั้งสองยังติดเขม่าปืนจากการปฏิบัติภารกิจ แต่ความรู้สึกมากมายมันโหมพายิ่งกว่า มือใหญ่ทุบลงที่กริ่งหน้าบ้านและค้างไว้เนิ่นนานเจตนารบกวนเจ้าของบ้านที่ควรจะพักผ่อนอยู่ในยามค่ำคืน ออกมาสิ ออกมาให้เห็นหน้า ออกมาให้ได้เชยชมให้สมอารมณ์หมาย

“ ไม่มีใครอยู่ในนั้นหรอกนะ อิเอมิทสึ” เสียงเด็กหนุ่มอีกคนดังมาจากด้านหลังพร้อมร่มคันใหญ่ที่หยิบยื่นกำบังฝนให้กับเพื่อนสนิท

“ นึกว่าดื่มเหล้ามงคลเมาหลับไปแล้วซะอีกนะ สึโยชิคุง...” อิเอมิทสึตอบ ยามที่เหลียวหลังกลับมามองคนตรงหน้า ความรู้สึกก็ล้นปรี่ขึ้นมาอีก เส้นผมสีดำสนิท ดวงตาสีรัตติกาล ริมฝีปากบาง และร่างกายในชุดยคาตะสีน้ำเงินเข้มที่เขาหลงใหลมาเนิ่นนาน กลิ่นสายฝนที่ติดกายมาเสมอ กลิ่นหอมของพิรุณที่อาบคาวเลือดพิสุทธิ์สีแดงชาด น่าลุ่มหลง กระตุ้นตัณหาให้ได้ทุกครั้งที่เฝ้ามอง มันควรเป็นของเขา มีแต่เขาที่มองได้ มีแต่เขาที่สัมผัสได้ ของๆเขา ของๆเขาคนเดียว

“ ซายาโกะตายแล้ว” สึโยชิตอบในขณะที่มือขวากำด้ามดาบไม้ไผ่ มือซ้ายจับคันร่ม เนื้อตัวเสื้อผ้าเปียกปอนขะมุกขะมอม แต่เหนืออื่นใด น้ำตา..มันพาลไหลลงมาจนอาบใบหน้า สายฝนเป็นพยาน วรุณนำพาความโศกเศร้าและคลั่งแค้น หักหลัง ทำร้ายน้ำใจ เหยียบย่ำให้แหลกสลาย “ นี่ฉัน เป็นเพื่อนนายมาถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน”

“ รู้แล้วงั้นรึ ใครดันปากโป้งล่ะนี่” ว่าพลางค่อยๆก้าวเดินเข้ามาแนบชิดใกล้อีกฝ่าย เคยคิดที่จะถนอม เคยคิดที่จะยกย่อง แต่....

[align=center]
ของที่ไม่ใช่ของของฉัน


จะเก็บถนอมไว้ทำไมกัน[/align]


“ ช่วยตอบฉันทีสิว่ามันไม่จริง.....” เด็กหนุ่มพึมพำออกมา ดวงตาสีดำสนิทเงยขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เฉียบคมของเพื่อนสนิท พวกเขารู้จักกันมานาน กว่าสิบเจ็ดปีตั้งแต่จำความได้ ช่างเนิ่นนานพอที่จะเชื่อถือในมิตรภาพนิรันดร์ และความสัมพันธ์บริสุทธิ์ที่ไม่มีฐานันดรของผู้ดีกั้นขวาง แต่ภาพนั้นก็ไม่มีวันเป็นจริง อะไรที่เปลี่ยนไป ตัวแปรอะไรที่ผันแปรไป เป็นคนๆนี้ หรือว่าตัวเขาเอง

“ คนแรกเมื่อสามปีก่อน มิจิรุจัง เด็กนั่นเข้าใกล้นาย จับมือนาย” คำบอกเล่าที่เย็นชาเอื้อนเอ่ย ร่างสูงสง่าของอีกฝ่ายที่เขยิบเข้าใกล้ เสื้อสูทฝรั่งสีดำสนิทที่ทำให้คนตรงหน้าดูราวกับยมทูตแห่งความตาย “ ปีก่อน คุณซาโยะ รักแรกของนาย และ..อย่างที่นายรู้ ซายาโกะจัง ผู้หญิงที่นายสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยไงล่ะ สึโยชิของฉัน” น้ำเสียงเล่นลิ้นหากแต่ดวงตานั้นเย็นชา มือขวายกขึ้นไล้ลูบเส้นผมสีดำตัดสั้นของอีกฝ่าย เพื่อนที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ หัดฆ่าคนมาด้วยกัน เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาควรจะได้อยู่ร่วมกันตลอดไป ไม่แบ่งปันให้ใคร ไม่ให้เข้าใกล้ใคร นี่คือของๆเขา สมบัติล้ำค่า ที่จะเป็นของเขาเท่านั้น!

“ นาย.......ฆ่าทุกคน.....” สึโยชิมองตรงไปยังเพื่อนสนิทที่เอาแต่ฉีกยิ้ม ตนเองเผลอกัดเม้มริมฝีปากจนเลือดไหลซึม เจ็บปวด อึดอัด ไม่เข้าใจสาเหตุของการทรยศที่เลวทรามถึงเพียงนี้แม้แต่น้อย เพื่ออะไรกัน ชีวิตผู้หญิงบริสุทธิ์ คนสามคนที่เขารักและมีสัญญาผูกพันต่อกัน ทำไมกัน... “ ฉัน จะไม่พบนายอีก” ควรจะต้องทำยังไงถึงจะห้ามความรู้สึกชิงชังมากมายนี้ไว้ได้

[align=center]
ฆ่า


ฆ่า


ฆ่าให้ตาย![/align]


“ ไม่นึกอยากแก้แค้นรึไง” คำถามนั้นช่างตรงใจ อิเอมิทสึรู้ รู้สึกถึงรังสีฆ่าฟันที่แผ่ซ่านออกมา แต่เขาก็รู้ดีอีกเช่นกัน ยามาโมโตะ สึโยชิ ไม่มีทางจะทำร้ายเขาหรอก ความกตัญญูที่แสนดี....จะพาให้ตกนรกทั้งเป็น คิดเช่นนั้นแล้วก็ดึงมือที่กำดาบแน่นของอีกฝ่ายขึ้นจุมพิต มือที่หยาบกร้านของนักดาบ นิ้วที่เรียวสวยเสมอ มือที่อยากครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว

“ อิเอมิทสึ!” ด้วยความตกใจกับพฤติกรรมแปลกๆนั่น เด็กหนุ่มนักดาบพยายามชักมือกลับ หากแต่กลับถูกแรงที่เหนือกว่าของคนตรงหน้าขืนไว้ ออกแรงบีบจนความเจ็บปลาบแล่นริ้วที่ข้อมือ ดวงตาสีดำทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆและมองอีกฝ่ายให้เต็มตา

“ ไม่อยากรู้รึว่า ทำไมฉันถึงต้องฆ่าผู้หญิงพวกนั้น.....” เสียงแผ่วเบากระซิบข้างหู ขณะเดียวกับที่แลบลิ้นโลมเลียใบหูนุ่ม อยากสัมผัสมากกว่านี้ อยากแตะต้องให้สมอยาก

“ หยุดนะ! นายเป็นบ้าอะไรไป!” สึโยชิผลักร่างของอิเอมิทสึเต็มแรง เหงื่อกาฬไหลทั้งที่สายฝนกระหน่ำไม่ขาดสาย คนๆนี้เป็นใคร ปีศาจฆาตกรที่สังหารผู้คน และไม่เว้นแม้แต่คนรักของเพื่อนสนิทเช่นเขาอย่างนั้นน่ะหรือ แล้ว...ท่าทีแบบเมื่อกี้นั่น

“ ใช้ชิงูเระ คินโทคิ ฆ่าฉันสิ!” เสียงท้าทายคำรามก้อง

“ อิเอมิทสึ!” สึโยชิร้องเรียกหากแต่สายเกินไป เด็กหนุ่มร่างสูงกระโจนเข้ามาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ร่มในมือตกกระทบพื้น ในขณะที่ร่างของทั้งคู่เกลือกกลิ้งไปตามถนนเวลาค่ำคืนที่ไร้ซึ่งแสงไฟถนน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ ยามาโมโตะ สึโยชิรู้สึกว่ากลิ่นดินและฝนนั้นช่างเหม็นสาบเสียเหลือเกิน

“ นายฆ่าฉันไม่ได้! แก้แค้นก็ไม่ได้! ดูนี่สิ ใบหน้าของนาย เส้นผมของนาย ริมฝีปากของนาย ผิวหนัง ร่างกาย เลือดเนื้อ นายเป็นของฉัน!” สิ้นคำประกาศริมฝีปากหนานั้นก็กัดเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย เลือดสดๆหลั่งรินออกมาจนคาวคลุ้ง จากนั้นจึงค่อยกลับป้อนโลหิตแสนหวานแนบเข้ากับริมฝีปากบางนุ่มของเด็กหนุ่มนักดาบที่กำลังนิ่งงัน ดวงตาคู่งามเบิกโพลง หัวสมองว่างเปล่า คนตรงหน้านี่เป็นใคร ใช่อิเอมิทสึงั้นหรือ ใช่เพื่อนสนิทของเขาอย่างนั้นน่ะหรือ

[align=center]
หมอนั่น


อยู่ที่ไหนกัน[/align]


ต่อ

“ อ อืม....” สึโยชิเม้มริมฝีปากพยายามขัดขืนปลายลิ้นสากหนาที่กำลังรุกรานเข้ามาในโพลงปาก รสเลือดของตนเองผสมปนเปไปกับน้ำลาย ขยะแขยง โสโครก น่ารังเกียจจนแทบไม่อาจทนไหว เด็กหนุ่มกลั้นใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะใช้ด้ามชิงูเระ คินโทคิ กระทุ้งเข้าที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย ความเจ็บปวดทำให้อิเอมิทสึต้องผละมือออกจากเป้าหมาย เปิดโอกาสให้ฝ่ายที่ถูกรุกรานตั้งตัวติด มีเพียงสามัญสำนึกที่สั่งการ วิ่ง หนีไปจากที่นี่ หนีไปจากตรงนี้ เวลานั้นเองที่ความหวาดกลัวถึงขีดสุดเข้าครอบงำจิตใจ


ซาวาดะ อิเอมิทสึกำลังยิ้ม เหยื่อของเขาวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ร่างที่น่าพิศวาสนั่นกำลังวิ่งข้ามสะพานไปยังถนนอีกฟาก ฟากที่มีบ้านเรือนพลุกพล่าน และแสงไฟยังเรืองรอง จะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น จะไม่ให้หนีหาย

“ ขาของนาย ก็เป็นของฉัน สึโยชิคุง!” ปลายนิ้วเหนี่ยวไกปืน ทันใดนั้นเองที่ลูกกระสุนวิ่งผ่านลำกล้อง พลานุภาพของมันน่าหวาดกลัวและสมกับเป็นอาวุธของมือสังหาร เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากหน้าแข้งซ้ายของฝ่ายที่กำลังหนีจาก สึโยชิล้มลงกระแทกพื้นสะพานไม้ ไม่ทันได้ตั้งตัวติดร่างกายสูงใหญ่ของอิเอมิทสึก็ทาบทับลงมา ขืนหนีไม่ได้ ขยับตัวก็ไม่ถนัด เลือดที่ไหลพุ่งออกมาจากบาดแผลไม่อาจเรียกได้ว่าน้อยเลย

“ นายบ้าไปแล้ว อิเอมิทสึ!” สึโยชิตะคอกใส่ รู้สึกตัวว่าตัวเองเหมือนกับสัตว์เล็กที่กำลังถูกล่าไม่มีผิด ยิงทิ้ง ไล่ล่า ตามแต่ใจของนายพรานวิปริตตรงหน้า

“ จะว่ายังงั้น ก็ไม่ห้ามหรอกนะ” เสียงหัวเราะเย็นชาพร้อมกับริมฝีปากที่บดขยี้รุกรานเข้ามาอย่างรุนแรง แย่งชิงอากาศหายใจและสติสัมปชัญญะ ชายยูคาตะถูกเลิกขึ้นทีละน้อย มือขวาของชายหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีอาจเอื้อมเข้าลูบไล้สัมผัสต้นขาด้านในของเด็กหนุ่มนักดาบ เนิ่บนาบ เร่าร้อน สัมผัสและรสจูบที่เพียบพร้อมสมบูรณ์ประสานเสียง เฉกเช่นเสียงหัวใจที่เต้นอย่างโหยไห้เจ็บปวดของผู้ถูกกระทำ

“ นายฆ่าคนที่ฉันรัก เพราะต้องการทำเรื่องบัดซบแบบนี้น่ะเรอะ!” สึโยชิตวาดใส่พร้อมกับกัดริมฝีปากที่จาบจ้วงเข้ามานั่นจนเลือดไหลกลบ หากแต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นเพียงรอยยิ้ม เด็กหนุ่มร่างสูงใช้มือซ้ายลูบใบหน้าที่กร้านแดดลมของคนที่ตนปรารถนา สวยงาม หอมหวาน น่าชื่นชม กลิ่นอายบริสุทธิ์ของสายฝนที่ตกพร่ำอยู่เสมอ ตั้งแต่แรกเจอก็มีเพียงความต้องการอย่างรุนแรง ฟูมฟัก ทะนุถนอมเคียงข้าง....เพื่อครอบครอง

“ เรื่องบัดซบ ที่นายจะต้องร้องขอจากฉันไปชั่วชีวิตยังไงล่ะ สึโยชิคุง!” สิ้นคำพูด มือขวาสอดเข้าลูบไล้แผ่นอกที่เผยออก วาดหวังปลดพันธนาการยูคาตะตัวงามจากเรือนร่างที่เยาว์วัยของเด็กหนุ่ม หากแต่ฉับพลันนั้น สึโยชิคว้า ชิงูเระ คินโทคิ กระแทกเข้าที่ช่องท้องของอิเอมิทสึเพื่อปกป้องตนเองอีกครั้ง เด็กหนุ่มตะเกียกตะกายยืนขึ้นอย่างยากเย็น ดวงตาเหลียวมองแม่น้ำด้านล่าง ที่เชี่ยวกรากและมืดมิด

“ ฉันไม่เข้าใจ” สึโยชิพูดขึ้น มือขวากำดาบมั่น เขาไม่ต้องการทำร้ายคนตรงหน้า ไม่อยากหันอาวุธเข้าใส่ แม้จะเป็นฆาตกร เป็นนักฆ่า เป็นคนที่น่ารังเกียจน่าขยะแขยง แต่... นั่นคือบุตรชายคนเดียวของผู้มีพระคุณ ทั้งยังเป็นเพื่อนคนสำคัญ คนที่...ไม่อาจหาอะไรมาแทนที่ได้อีกแล้ว

“ นอนกับฉันสักครั้งนายก็จะเข้าใจ ” คำพูดน่ารังเกียจเปล่งออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่รู้สึกรู้สาพลางแลบลิ้นเลียคราบเลือดที่ริมฝีปากตน

“ อิเอมิทสึ!” ตะโกนร้องเรียกอย่างเศร้าสร้อย หวังให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมา หากแต่สิ่งที่ได้รับนั้นว่างเปล่า คืนมาสิ เพื่อนของฉัน คนที่ฉันวางใจ คนที่ฉันห่วงใย เพื่อนคนนั้นของฉัน......

[align=center]
เขา


ตายไปแล้วหรือ[/align]

“ สึโยชิ...” ซาวาดะ อิเอมิทสึก้าวไปข้างหน้า แนบชิดประกบกับเรือนกายที่ถูกปกปิดไว้ใต้ผ้าสีน้ำเงิน พวกเขาสบตากัน ต่างก็เจ็บปวดในอกจนแทบกระอักโลหิต ใครกันที่โหดร้าย เทพเจ้า โชคชะตา เลวร้ายยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก “ ถ้านายอยากเล่น ฉันก็จะเล่นกับนาย!” ทันใดนั้นเอง อิเอมิทสึผลักร่างของคนตรงหน้าตกจากราวสะพาน


สึโยชิพลัดตกลงสู่สายธารแม่น้ำเชี่ยวกรากที่ทั้งมืดมิดและเย็นเยียบ หัวใจเต้นแรง ทั้งบีบคั้น ทั้งราดร้าว ด้วยสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มพยายามอย่างสุดชีวิตเอื้อมมือเกาะหินเพื่อหาหลักยึดไว้กลางแม่น้ำ ก่อนจะฝืนว่ายน้ำอย่างเต็มกำลังเพื่อให้เข้าใกล้ริมตลิ่งให้มากที่สุด แต่ด้วยคลื่นลมแรงจากฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจร่างกายของเขามีแต่จะถูกพัดให้ออกจากฝั่ง

“ นายคิดจะฆ่าฉันสินะ อิเอมิทสึ.....” เด็กหนุ่มแค่นหัวเราะกับตัวเองหากแต่ช่วงเวลานั้นใครบางคนอ้อมเข้ามารวบร่างของเขาไว้ แรงที่เหนือกว่าดึงเขาไปทางชายตลิ่งที่กำลังถูกคลื่นกัดเซาะ แผ่นหลังของเด็กหนุ่มพลันกระแทกขอบตลิ่งจนเจ็บร้าวไปถึงสันหลัง แต่ไม่มีเวลาให้นอนใจ เมื่อริมฝีปากหนานั้นประกบเข้ามาอย่างรุนแรง ลิ้นสากเข้าพัวพันโลมเลีย กอบโกยความชุ่มชื่นหวานและเยียบเย็นของสายฝนบริสุทธิ์

สายน้ำเย็นซัดร่างทั้งคู่ให้แนบชิด ส่วนกายสัมผัสกันและกันอย่างแนบสนิท ยูคาตะที่รุ่ยร่ายไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น อุณหภูมิร่างกายลดต่ำ หนาวเย็น และชาไปทั่วร่าง แทบไม่เหลือสติสัมปชัญญะใดๆไว้สั่งการร่างกายตนเอง

“ สายน้ำ ช่างเหมาะกับนายจริงๆ” มือขวาของอิเอมิทสึแนบลงกับผิวกายท่อนบนของสึโยชิ หยอกล้อเล่นกับความอ่อนไหวสั่นกลัวและสิ้นสติ ในขณะที่มือซ้ายลูบลงแนบต้นขาที่เยียบเย็น สอดเร้าลงใต้ร่มผ้าเคล้นคลึงร่างกายท่อนล่าง แม้จะตกอยู่ท่ามกลางสายน้ำ หากแต่ความรัญจวนในยามที่ถูกสัมผัสแตะต้องกลับเป็นสัญชาตญาณ

สึโยชิโอบรอบลำคอของอีกฝ่ายแน่น ปล่อยให้อิเอมิทสึเป็นฝ่ายคุมเกมเสียสิ้น ร่างกายและความรู้สึกไหลไปตามจังหวะของธรรมชาติที่โบกสะบัด ร่างกายที่ไม่ได้รับฟังความนึกคิดของผู้เป็นเจ้าของอีกต่อไป อยากลืม ....อยากหายไปจากโลกใบนี้ แต่.....

[align=center]
สึโยชิ


สึโยชิคุง


ฉันรักเธอนะ[/align]


“ ซะ ..ซายาโกะ!!!!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นยามที่อารมณ์ถูกกระตุ้นถึงขีดสุด หากแต่ความรู้สึกผิดกลับโถมทา ผู้หญิงที่รักยิ่ง คนที่สำคัญยิ่ง ร่างที่จมกองเลือด กระสุนนัดสำคัญที่เจาะทะลุขมับของเธอ ความแค้น ความรู้สึก ไม่ใช่สิ่งที่วัดจากอารมณ์ “ แก!”

ทันใดนั้นสึโยชิอาศัยแรงเฮือกสุดท้าย ผลักร่างของอิเอมิทสึเต็มแรงออกไปกลางแม่น้ำ ในขณะที่ตัวเขาตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปบนตลิ่ง หอบแฮ่กอย่างเหนื่อยอ่อน เจ็บปลาบไปทั่วร่าง รสชาติราคะที่ถูกปรนเปรอยังรินไหลอยู่ที่ต้นขา เศร้าใจจนแทบอยากเชือดเนื้อเถือหนังตนเอง

[align=center]
โลกบ้าๆ


ชีวิตบ้าๆ


คนบ้าๆ[/align]



ต่อ

“ ฉันเกลียดแก! อิเอมิทสึ!”เสียงตะโกนร้องก้องกลางสายฝนที่สาดซัดและลมแรง พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้ม นึกไม่ออกเลยว่าควรจะทำเช่นใดต่อไป “ นาย....นายอยู่ไหนน่ะ อิเอมิทสึ!” สึโยชิตะโกนเรียกอีกครั้ง ยามที่นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนรักของตนยังอยู่กลางแม่น้ำ หากแต่ครั้นมองกลับไป กลับว่างเปล่า

“ อะ!” ใบหน้าซีดเผือด และ..หวาดกลัว โดยกะทันหันใครบางคนผลักเขาล้มลงกับพื้นดิน ใบหน้าครูดกับพื้นจนได้แผลสด หากแต่ฝ่ายที่ทำร้ายกลับไม่สนใจกับอาการบาดเจ็บนั่นแม้แต่น้อย

“ นายเลือกนังแพศยานั่นมากกว่าฉัน!” เสียงคำรามก้องอย่างเคียดแค้น เด็กหนุ่มกระชากเสื้อสูทตัวนอกของตนออก ก่อนจะปลดซิปกางเกง และเดินเข้ามาใกล้ สึโยชิพยายามคลานหนีเต็มกำลัง หากแต่เพราะขาที่เลือดนองบาดเจ็บ ร่างกายที่เป็นเหน็บชา หัวสมองมึนงง ทำให้การเคลื่อนไหวของนักดาบชั้นยอดต้องกลับเป็นเช่นคนพิการ

“ นายจะทำบ้าอะไรกัน!” ตะโกนก้อง หากแต่อีกใยไม่ฟังเสียงทัดทาน อิเอมิทสึ ใช้มือขวาดันศีรษะของสึโยชิแนบลงกับพื้นดิน มือซ้ายจับสะโพก ก่อนที่จะค่อยๆแนบร่างลงไปชิดใกล้ นิ้วมือสอดใส่ลงในช่องทางเบื้องล่าง รุนแรง ดุดัน ตัดกับเสียงกรีดร้องประท้วงของสึโยชิที่ดังลั่น เลือดสีแดงไหลอาบต้นขาผสมกับหยาดฝนและคราบราคะ สำหรับอิเอมิทสึมันงดงามและกระตุ้นอารมณ์จนอดไม่ได้ที่จะไล้เลียปลดปล่อยอารมณ์ของตน

“ อะ อ๊า!!!!!” แต่สำหรับสึโยชิ..มัน เจ็บปวด ทรมาน สิ่งแปลกปลอมที่น่าขยะแขยง อยากตัดลิ้นนั่นให้สะบั้น คนสารเลวที่หลอกลวงความไว้เนื้อเชื่อใจไปจนสิ้น

“ กับฉัน นายจะสุขสม..เชื่อสิ” กระซิบบอกแบบนั้น พร้อมกับสอดใส่ตัวตนของตนเองเข้าครอบครองฝ่ายที่สิ้นท่าหมดทาง ลึกขึ้น กระชั้นขึ้น วาบหวาม รุนแรง โหดร้ายและทุกข์ทรมาน สึโยชิกำต้นหญ้าที่ขึ้นอยู่ข้างกายแน่น ริมฝีปากบนล่างจิกกัดกันเองจนเลือดชุ่ม ร่างกายตอบสนองต่อตัวตนของศัตรูจนน่าชิงชัง เขาไม่ใช่คนโง่ รู้ตัวว่ากำลังถูกใช้ ถูกตักตวง ถูกทำลาย เป็นขยะโสมมที่ไม่มีค่าอะไรเลย

“ อะ!” ยามที่อีกฝ่ายขยับกายเข้าออก ร่างกายของสึโยชิกลับแอ่นรับสัมผัสอย่างไร้อายสิ้นท่า ความคิดคำนึงถึงคนรักที่ตายจากท่วมท้น ไม่อาจแก้แค้น ไม่อาจทำสิ่งใด ซ้ำยัง....สูญสลายกระทั่งศักดิ์ศรี

“ สึโยชิ สึโยชิ...”อิเอมิทสึครวญคร่ำยามที่ขยับกายตามจังหวะที่ตนคิดว่าเหมาะสม หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นจากวังวนราคะและโทสะ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทุกข์ทรมานหรือไม่ แค้นแสนสาหัสเพียงใด แต่สิ่งใดที่ควรได้ก็ต้องได้มา สิ่งใดที่หวังเชยชมก็ต้องหมอบสิโรราบ “ อา.....” ถอนใจโล่งอก ขณะที่ฝ่ายที่รองรับอารมณ์ก้มหน้ามิดกับพื้นดิน

“ อีกนิด ขอฉันกอดนายให้แน่นอีกนิด” กระซิบบอก ในทันใดนั้นก็ดึงดันฝืนกายรุกราน ความสุขสมแล่นพล่าน ยากที่จะถอนกายออกมา

“ อึก! อ๊า!!” เสียงตะโกนร้องสุดเสียงยากจะห้ามปรามตนเอง


ดูราวกับบทรักที่แสนเศร้าโหดร้ายไหลไปกับช่วงเวลาของสายฝนพายุคลั่ง หลังจากการขืนบังคับครั้งแล้วครั้งเล่า อิเอมิทสึก็ยอมถอนร่างออกมา สึโยชิฟุบลงกับพื้น ริมฝีปากช้ำเลือดและฉีกขาดจากการกัดทึ้งของตนเอง เล็บมือหักหลายนิ้วจากการจิกลงกับก้อนหินเพื่อฝืนให้ตัวเองมีสติอยู่ได้ เนื้อตัวเป็นจ้ำแดงจากรอยสัมผัส ช่วงขาอาบเลือดจนโชกชุ่ม หากแต่... ช่างน่าเศร้าว่าร่างกายที่อาบไปด้วยสีชาดนั่นยิ่งต้องตาของอีกฝ่าย

“ ป ไปซะ” สึโยชิบอก น้ำเย็นที่พรั่งพรูจากฟ้ากระทบใบหน้า เหนื่อยอ่อน เจ็บร้าว

“ หืม”

“ นาย นาย ไปซะ หายไปจากหน้าฉันซะ.....” เด็กหนุ่มว่า ค่อยๆขยับร่างกายที่อาบเลือดและเศษโคลนขึ้นมานั่งอย่างเหม่อลอยเบื้องหน้า ทนไม่ไหวอีกแล้ว ทรมานเหลือเกิน อยากฆ่า อยากฉีกกระชากให้เป็นเศษเนื้อ

“ งดงาม งดงามเหลือเกิน ” ว่าพลางเชยคางมนจุมพิตริมฝีปากอาบเลือดอย่างหิวกระหาย ไม่สนแม้น้ำตาที่ไหลรินอาบใบหน้าไม่ขาดสายของอดีตเพื่อนตาย อิ่มเอมและสมรักเหลือคณา หากแต่....สำหรับสึโยชิแล้ว

[align=center]
ตาย


อยากตายเหลือเกิน[/align]


“ นานะจังจะมีริมฝีปากนุ่มแบบนี้มั้ยนะ”

“ !”เด็กหนุ่มนักดาบสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะอะไรนอกจากชื่อของเด็กสาวที่เพิ่งออกจากปากของอิเอมิทสึ

“ นายรู้อะไรมั้ย สึโยชิของฉัน เมื่อกี้น่ะ หลังจากฉันฆ่าซายาโกะจังแล้ว ฉันขอให้พ่อไปสู่ขอน้องสาวนายที่บ้านเกิดแล้วน่ะ ดังนั้น.....นายควรจะทำดีกับฉันให้มากๆเข้าล่ะ....คุณพี่เขย” รอยยิ้มกระหยิ่มใจของผู้ชนะ ช่างตรงข้ามกับหัวใจที่แตกละเอียด ดวงตาที่เลื่อนลอย และสมองที่หมุนคว้างไร้ทิศของผู้แพ้เสียเหลือเกิน

“ ...............................” พัง พังพินาศ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เป็นแค่สวะไร้ค่าที่มีไว้ให้กดขี่และใช้กำลังบังคับ ถูกต้อนจนจนมุมและ...ไม่มีแม้หนทางขัดขืน

[align=center]
เกลียด


ฉันเกลียดแก[/align]

“ ว่าไง สึโยชิของฉัน” คำพูดที่ตามมาพร้อมกับฝ่ามือที่ซุกไซ้ลงใต้ร่มผ้า ชั่วเวลานั้นเองที่สึโยชิเอื้อมมือที่อ่อนระโหยของตน กระตุกสายคาดโอบิที่รั้งลงมาถึงสะโพกหลุดออก ......แทนคำตอบ

“ ให้ผมได้รับใช้คุณ......คุณซาวาดะ” จุมพิตเยียบเย็นที่สึโยชิบรรจงจูบมอบให้ ความอาฆาตชั่วชีวิตที่จะไม่มีวันลืม...



[align=center]ความปวดร้าวทรมานที่แท้


นรกของ


การทรยศหักหลัง[/align]





จบตอน

ปล........ฟิคบ้าอะไรกันนะนี่......

ขอความดาร์คจงสถิตย์อยู่กับท่าน....

พี่ใหญ่!!!!!!!!!!!! ทำไมมันดาร์คสุดหูรูดเง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555 สุดยอดดดดดดด ยอดที่จู๊ดดดดดดดดดดด

นี่แหละเรื่องมาเฟียจริง ๆ มันต้องอย่างเน้!! วะฮะ ๆๆๆๆๆๆๆ มืดกันเข้าไป มืดกันเข้าไปให้หมด แคะ ๆๆๆๆๆๆๆ

♥♥♥♥♥♥♥

ดาร์กสุดยอด=[]=!!! ท่านรักเครียดอะไรมารึเปล่าฮะ.. เหอๆๆๆๆๆ

เหมือนนังซาจะไม่สนAUบนหัวจั่วฟิค.. ตอนแรกก็กรีดร้องอยู่ว่าท่านแต่งรุ่นลุง อ้าว นี่สมัยยังเป็นไอ้หนุ่มวัยละอ่อนกันอยู่นี่นะ.. (จะว่าไปก็เข้ากับอิมเมจดีนะฮะท่าน ราชสีห์แห่งวองโกเล่ จะดาร์กทีก็ดาร์กให้ดาร์กเนียนยังเอาไม่อยู่ แต่ป๊ะป๋ายามะเป็นเกะนี่มันช่าง..TT[]TT)

ท่านนุ้กจะโหดไปถึงไหนนนนนนน

/me ♥♥♥♥~~~

ดาร์คสะใจมาก

คุณท่านอิเอมิสึสุดยอด เราล่ะชอบเมะเลวๆแบบนายจริงๆ

ไม่ทราบว่าท่านนอยมาแบบไหนเนี่ย ช่างน่ากลัว - -" (แต่เราชอบฟิคเรื่องนี้แหะ)

คิกคิกคิกคิกคิกคิกคิกคิกคิกคิก
*แสยะยิ้ม*

ท่านขา~~~~ท่านขรา~ >[]< โฮกกกก
มันช่างดาร์กได้อีกกกกกกกกกกก
ป๋าอิเอเล้วเลว~ ถูกใจแม่ยกคนเลวจริงจริ๊งงงงงง คึคึ
อ่านแล้วอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป
(ยามะถึงได้ผันตัวมาเป็นเกะ กร๊ากกกกกกกกกกกก)

ปล.สึโยเอ๊าะๆ ขอเวลาจิ้นนิดนึงนะ 5555

เกะดาร์ด เมะดาร์คยิ่งกว่าY ^ Y

ปมความแค้นจากรุ่นพ่อสู่ลูกน่าติดตามมากๆ

ท่านรักคะไม่เอาหม้อไห งั้นให้โลห์แทนนะคะ

ฝีมือการแต่งไม่ตกเลยจริงๆ^ ^

.........
ได้จายยยยยยยยยยยยยยย
ได้ใจเจ้าค่ะ
โหดอีก โหดอีกสิเจ้าคะ โอมิชอบบบบบบ55+
ขอความนอยจงสถิตย์กับท่านนนนน

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก

สุดยอดของความดาร์ค...=[]=

กร๊าสสสส อิเอมิทสึเลวมากมาย...

รออ่านต่อนะเค่อะ...

ปล.ความนอยช่างน่ากลัว ฮึก~