•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แฮ่กๆๆ ดีเจ้าค่า เพิ่งปั่นเสร็จสดๆ
อ้า ตอบเม้นกันๆ

ท่าน monnie...โอ้ว คิดถึงท่านเช่นกันเจ้าค่า ท่านฮิทำคะเเนนเเน่เจ้าค่ะ อ่า อ่านตอนนี้แล้วจะยังเชียร์ป๋าอยู่มั้ยนั่น

ท่าน neosama...งือ ประทานโทษเจ้าค่า แต่ตอนนี้ยาวเเล้นน้า มุคุก็มาหาเเล้วด้วย ถึงจะมาเเบบ ...ก็เถอะ

ท่าน cocoaharry...มีแววนะเจ้าคะ ท่านฮิรุกหนัก แต่อีกคนก็นะ...เง้อออ

ท่าน KaDuzKoong...ไม่เปนไรเจ้าค่ะ โอมิก็หายหัวไปนานเหมือนกัน 55+ แถมฟิลเดียวกะท่านKaDuzKoong
อีกต่างหาก ท่านฮิกลับมามีหวังเเล้วเจ้าค่ะ ส่วนป๋ามุของเรา...อขอ่านดูแล้วกันเจ้าค่ะ(ข้าน้อยพูดไม่ออก55+)

ท่าน Pao.~* ...ตอนนี้ป๋ามุมาตามคำเรียกร้อง แต่มาแบบนี้ไม่มาดีกว่ามั้ยเนี่ย...

ท่าน Momomaii...55+ คิดถึงเจ้าค่า(กอดๆ55+) ท่านฮิเริ่มรุกหนักแล้วนา ส่วนอีกรายมาหาทูน่าก็จริงแต่ โฮฮฮ...(พูดไม่ออกจริงๆเจ้าค่ะ)

ท่าน ary-inu...ป๋ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่า ...นะ

ท่าน yuritaro...แหม ตอนนี้ท่านฮิรุกแล้วนะเจ้าคะ แต่ป๋ามุก็กลับมาแล้วนะ ถึงจะ...ก็เถอะ

ท่าน manyworld...เจี๊ยก ประท่นโทษเจ้าค่ะ เง้อ ตอนนี้ยาวนะเจ้าคะ(รึป่าว)ท่านฮิรุกเเล้วเจ้าค่ะ!! ทูน่าจะเกลียดหรือรักน่าจะรู้กันชัดๆในตอนนี้นะเจ้าคะ งืมๆ

ท่าน AY-jin...ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเจ้าค่า ตอนนี้สงสัยจะยิ่งอยากเชียร์ท่านฮิเข้าไปใหญ่ 55+

ท่าน keko...กลับมาเเล้วเจ้าค่า!! ขอโทษที่สั้นนะเจ้าคะ ตอนนี้(พยายาม)ยาวเเล้วน้า

ท่าน ++CoffeE TeA++...มาเเล้วเจ้าค่ะ!

ท่าน ky_haru...ง่า ยิ่งอ่านตอนนี้สงสัยท่านฮิจะยิ่งคะเเนนนำโด่งนะเนี่ย

ท่าน thitapa...แหม ท่านthitapaต้องเข้าใจนะเจ้าคะว่าทูน่าชอบคนเลว 55+(ตอนนี้ป๋าดุเดือดนะเออ)

ท่าน maemae...มาเเล้วเจ้าค่า ตอนนี้ทูน่าก็คงเรียกคะเเนนสงสารอีกแล้ว(พระเอกของเราร้ายจริงๆ)

ท่าน soraandreborn...55+ (กอดๆ) ง่าตอนนี้สงสัยจะยิ่งเชียร์1827ซะหล่ะม้างงงงเจ้าคะ

ท่าน aiwendil...งือ งั้นอ่านตอนนี้เเล้วสงสัยจะอยากเชียร์ท่านฮิแทบขาดใจเลยเจ้าค่ะ(ดูป๋ามุทำเข้า)

ท่าน avaryriin...มุคุกลับมาเเล้วเจ้าค่ะ แต่กลับมาแบบ...หวังว่าอ่านจบเเล้วจะยังเชียร์ป๋าต่อนะเจ้าคะ เหอๆๆ

ท่าน like_holy...เง้ออ ตอนนี้(พยายาม)ยาวเเล้วนะเจ้าคะ

ท่าน Ayafee...ท่านฮิรุกแล้วนะเจ้าคะ งือ ป๋าก็กลับมาเเล้วนะถึงจะ...ยังไงก็ถือว่ากลับมานะเจ้าคะ อืมๆ

ท่าน clover...ป๋ามุ...ยังโหดได้อีกเจ้าค่ะ...(เอวัง)

ท่าน shiNiiz...มาต่อเเล้วเจ้าค่ะๆ (พยายาม)ยาวเเล้วน้าตอนนี้ ป๋ามุมาเเล้วนะเจ้าคะ...ย-ยังไงก็ถีอว่ามาน่ะนะ(หลบตา)

ท่าน kanaseki...ท่านคะน้าาาา โอมิมาเเล้วเจ้าค่ะ ขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะเจ้าคะ

ท่าน tsuna27...ง่า ตอนนี้ยาว(มั้ง)นะเจ้าคะ ป๋าก็มา เอ่อ จะว่าไงดีล่ะเจ้าคะ...

ท่าน Angela...มาต่อเเล้วเจ้าค่ะ!!! ตอนนี้ท่านฮิได้โอกาสไปเต็มๆ ส่วนป๋ามุทำตัว เอ่อ ดูไม่ค่อยใกล้เคียงคำว่าน่ารักเท่าไร 55+

ท่าน i-tim...มาเเล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะเจ้าคะ

ท่าน kakalmeen22...ป๋ามาเเล้วเจ้าค่ะ แต่ว่า เอ่อ คือว่า เอ่อ...

ท่าน chomexchome...โฮฮฮฮฮ ท่านโช...โอมิพยายามเเล้วน้า ท่านโช โอมิไม่อยู่พักเดียวเปลี่ยนสังกัดเหรอเจ้าคะ!! โฮวววว ลืมคืนวัน6927ไปแล้วหรือเจ้าคะ!! อ่าตอนนี้มุคุทำตัว...ร-เรียกว่าเด็กมีปัญหาป่าวน้า คิดถึงท่านโชเช่นกันนะเจ้าคะ 55+



ขอบคุณท่านผู้ท่านที่ยังไม่ลืมกัน และท่านผู้อ่านที่เพิ่งมาพบกันทุกท่าน
ไปต่อกันเลยเจ้าค่า!!!!!!!!!!!

Part18 ทางเลือก(nc18)









เสียงจั๊กจั่นฤดูร้อนดังคลอกับจังหวะฝีเท้าที่ก้าวเดิน

นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตเหลือบมองบุรุษข้างกายเป็นพักๆ

นัยน์ตาสีนิลเรียบเฉยมองตรงไปข้างหน้า

ทำให้ตระหนักได้อีกครั้งว่าบัดนี้สึนะกำลังเดินเคียงข้างชายหนุ่มที่ตนเองเคยกลัวนักกลัวหนา

...ฮิบาริ เคียวยะ...

...................

..............................

........................................

.....................................................

......................................

...................

..

.

“อ่า ขอบคุณที่ให้ยืมชุดนะครับ”เสียงหวานแฝงแววกริ่งเกรงอย่างเคยชิน

เขาไม่ได้หวาดกลัวชายหนุ่มรุ่นพี่ดั่งเช่นแต่ก่อน

หากแต่หวาดหวั่นกับความรู้สึกของฮิบาริที่มีต่อเขา

“เอ่อ...งั้นผมขอตัว”

........................................

.......................

.

.

.

ทั้งๆที่ขอตัวกลับ แต่ทำไมตอนนี้คุณฮิบาริถึงได้เดินอยู่ข้างๆเขาหล่ะ

หรือเจ้าตัวตั้งใจจะมาส่ง

ถ้าถามไปชีวิตเขาจะปลอดภัยรึเปล่า...

...แต่คุณฮิบาริชอบเขาไม่ใช่เหรอ

คิดแล้วนัย์น์ตาก็พลันเหลือบมองคนข้างๆอีกรอบ

เหมือนจะชอบ ชอบ ...รัก

แท้จริงแล้วคุณฮิบาริคิดยังไงกับเขากันนะ...

ไม่สิ!!

สึนะรีบส่ายหัวกับความคิดบ้าๆ ไม่ว่าจะเป็นยังไงเขาก็ไม่สามารถตอบรับได้อยู่ดี เลิกฟุ้งซ่านเดี๋ยวนี่ ซาวาดะ สึนะโยชิ!!

“เป็นอะไรของนาย ซาวาดะ”

“อะ หา ผม”

“ทำหน้าแปลกๆ”

“เอ๋”

สึนะรีบลูบที่หน้าตัวเอง

ฉับพลันข้อมือเล็กๆก็ถูกมือแกร่งคว้าไว้ ก่อนจะถูกดึงเข้าหาจนร่างเล็กๆเซเข้าปะทะกับอกแกร่ง

“ฉันบอกว่าทำหน้าแปลก ไม่ได้บอกว่าหน้านายแปลก”

นัยน์ตาสีนิลมองสบนัยน์ตากลมโต

...ใกล้เกินไปรึเปล่า...

“คุณฮิบา...”

เพราะมนุษย์ทุกคนมีตัณหา

ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้หัวใจ แต่จะเป็นไรไปหล่ะ ในเมื่อเจ้าของริมฝีปาก...เย้ายวนขนาดนี้

มือเล็กกำไหล่เสื้อของฮิบาริแน่น ทั้งดึงทั้งทุบ....ขัดขืนอย่างไร้ผล

หรือเพราะว่าเจ้าตัวไม่ได้คิดขัดขืนตั้งแต่ต้นกันนะ

มือที่เคยขัดขืนวางลงบนไหล่แกร่งลิ้นเล็กสนองตอบผู้บุกรุกราวกับคุ้นเคย

“อืม...”

ตุบ!

.

.

.

.

.

.

เหล่าซูชิน้อยๆร่วงลงไปดับอนาจบนพื้น แม้แต่ชิ้นที่อยู่ในปากก็ไม่เว้น

ฮิบาริเพียงแต่เหลือบมองผู้มาเยือนก่อนจะสานต่อสิ่งที่กำลังทำอยู่อย่างไม่ใส่ใจ

“อื้อ..คุณ”

เสียงเมื่อครู่ทำให้สึนะรู้สึกตัว ร่างเล็กพยายามขัดขืนอีกครั้ง

“อย่า อืม…”

....

.....

..........

เจ้าของเรือนผมสีเงินถึงกับทำอะไรไม่ถูก

ท่านรุ่นที่10ครับ ปากท่านบอกว่าอย่าแต่เสียงท่านมันไม่อย่านะครับท่าน!!!

แต่ถึงอย่างนั้น....

โกคุเทระกระทุ้งศอกใส่ท้องลูกชายเจ้าของร้านซูชิที่ถือโอกาสโอบไหล่ตอนเขากำลังตกใจ

อย่าบังอาจมาแตะต้องรุ่นที่10นะเฟ้ยยยยยยยยย

“ดับไปซะเถอะแก”

สิ้นเสียงโกคุเทระซัดคอมโบไดนาไมชุดใหญ่เข้าใส่ไม่ยั้ง โดยลืมไปว่า...

“ก-โกคุเทระคุง!!”

ท่านรุ่นที่10อยู่ตรงนั้นด้วย!!

แต่จะให้หยุดมันก็ไม่ทันแล้ว...หลบให้พลิ้วๆนะครับท่านรุ่นที่10!!(ปัดความรับผิดชอบนี่หว่า)

บรึ้ม!!!

“ท-ท่านรุ่นที่10!!”

นัยน์ตามรกตกวาดผ่านม่านควัน

“แค่กๆๆ”

เสียงไอหวานๆแบบนี้...ท่านรุ่นที่10ของเขาไม่ผิดแน่(เสียงไอมันหวานได้ด้วยเหรอ)

“ท่านรุ่นที่...”

เสียงพูดถึงกับหายเข้าลำคอเมื่อเห็นว่ารุ่นที่10สุดที่รักกำลังอยู่ในอ้อนแขนของไอ้กรรมการนักเรียนโรคจิต!!

“ปล่อยท่านรุ่นที่10นะเฟ้ย”

“จะเอาเรอะ”

ทอนฟาพุ่งเข้าหาโกคุเทระอย่างรวดเร็ว

เคร้ง!!

ทว่ามันกลับถูกหยุดไว้ด้วยดาบญี่ปุ่น

“ใจเย็นน่า”ยามาโมโตะพูดด้วยรอยยิ้มเช่นเคย “เล่นแบบนี้พลาดไปมันอันตรายนะ”

“หึ มาให้ขย้ำกันถึงที่”

...ลืมอะไรกันไปรึเปล่า...

ลืมวองโกเล่รุ่นที่10 หรือเจ้าห่วยซาวาดะกันหมดเลย!!

ถ้าจะหนีก็ต้องตอนนี้แหล่ะ สึนะประมวณผลอย่างรวดเร็ว ถึงจะรู้สึกผิดต่อทุกคน แต่ยังไงแต่ละคนก็เก่งกันทั้งนั้น โกคุเทระคุงก็มียามาโมโตะคอยช่วย พลาดพลั้งยังไงก็ไม่ถึงตายหรอกน่า...ตามนี้แหล่ะ(ช่างเป็นบอสที่ตัดช่องน้อยแต่พอตัวซะจริง)

.

.

.

.

.

.

.

“กลับเร็วกว่าที่คิดนะ”

ครูสอนพิเศาทักลูกศิษย์ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เป็นปกติ

“...........”พอได้เจอประโยคนี้เข้าร่าบางก็ถึงกับสะอึกพาลนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น และตระหนักถึงความจริงที่อยู่ตรงหน้า...เขาไม่มีเงิน10ล้าน

“ฉันเหนื่อย ยังไงวันนี้ขอพักก่อนแล้วกัน มันคงมีสักทางหล่ะน่า”








สึนะล้มตัวลงบนเตียงนุ่ม

ท้องฟ้าค่ำคืนนี้ไร้เมฆหมอก...

หากตอนนั้นเขายอมทนอีกหน่อย...

ไม่! ไม่มีทาง! ถ้าต้องอยู่อย่างนั้นหล่ะก็สู้ยอมขายอวัยวะแลกเงินดีกว่า!!

จริงหรือ...

ตอนนั้นเขาไม่มีควาสุขจริงๆน่ะหรือ

ช่วงเวลาเกือบ1เดือนคือการหลอกลวง แต่ความสุขและความรักของเขามันเป็นของจริง...

อย่าคิด เลิกคิดซะเถอะ เลิกหวังลมๆแล้งๆเสียที...

.

.

.

“อืม...”

เปลือกตางค่อยๆเปิดขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงไอเย็นในห้อง ร่างเล็กลุกพรวด รีบหันไปทางครูสอนพิเศษก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆยังคงหลับอยู่อีกฟาก

ถ้ารีบอร์นยังไม่รู้สึกตัว ความรู้สึกแปลกๆเมื่อครู่เขาคงคิดไปเองกระมัง

ไอหมอกทำให้ร่างเล็กสั่นน้อยๆ

หน้าต่าง...เปิดไว้ตั้งแต่เมื่อ...

หมับ!

สึนะสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกมือแกร่งปิดริมฝีปากไว้จากทางด้านหลัง ร่างเล็กดิ้นพล่านด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มอันแสนคุ้นเคยกระซิบเข้าที่ข้างหู

“อยากให้อัลโกบาเลโน่ตื่นขึ้นมาดูหรือครับ”

สึนะถึงกับตัวแข็งเป็นหิน ในสถานการณ์เช่นนี้เขาควรทำอย่างไร

“หรือบางทีการมีผู้ชมอาจจะทำให้คุณมีอารมณ์ร่วมมากกว่า...อย่างเมื่อกลางวัน”

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง...เมื่อกลางวัน มุคุโร่เห็น เขา...กับคุณฮิบาริ...

“ไร้ยางอายจริงๆนะครับ”

มุคุโร่พูดพลางเลื่อนมือที่ว่างอยู่ลงต่ำ

“อื้อ!!”สึนะเริ่มดิ้นรนด้วยความตระหนก ทว่ามันก็ไร้ผลเหมือนทุกครั้ง ร่างบางหลับตาแน่นเมื่อมือแกร่งล้วงเข้าไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวใต้ร่มผ้า ใบหน้าหวานแดงก่ำ มือแกร่งรูดรั้ง อย่างเชี่ยวชาญ ร่างกายที่คุ้นเคยก็ตอบสนองอย่างไม่บิดพลิ้ว

ร่างกายของสึนะไม่เหลือกำลังที่จะต่อต้านอีกแล้ว

“อึก”

มือเล็กจิกเข้ากับข้อมือที่พัวพันอยู่บริเวณกลางลำตัวของตนด้วยความเสียวซ่าน

“ร่านจริงๆนะครับ”พูดจบมุคุโร่ก็เหวี่ยงสึนะลงบนเตียงอย่างรุนแรง

มือแกร่งกระชากกางเกงของร่างบางออกอย่างไม่ใยดี

“ม-มุคุโร่”สึนะเสียงสั่น ด้วยรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น และรับรู้ว่าสถานที่นี้ไม่ได้มีแต่เขากับมุคุโร่ “อ-อย่า”

ร่างบางได้แต่วิงวอนเสียงอ่อน เมื่อเรียวขาขาวถูกแยกออก

“อึก!!”

สึนะกัดรินฝีปากแน่น เล็บทั้ง10จิกเข้ากับผ้าปูที่นอนเมื่อมุคุโร่ดันแก่นกายเข้าสู่ช่างทางอ่อนนุ่มของเขาจนหมดในคราเดียว

หยดน้ำใสค่อยๆกลิ้งออกจากดวงตาคู่งาม ก่อนจะข่มปิดแน่นเมื่อร่างสูงเริ่มขยับกาย

“อื้อ...อึก”

สึนะได้แต่ยอมให้ส่วนแข่งขืนของอีกฝ่ายเข้ามาทำร้ายเขาครั้งแล้วครั้ง หยาดหยดสีแดงไหลจากช่องทางอ่อนนุ่มที่ถูกชำเรา ริมฝีปากนุ่มก็เปรอะไปด้วยเลือดจากการกัดจนแตกของเจ้าตัว ทว่าผู้รุกรานยังคงโยกกายอย่ารุนแรงจวบจนกระทั่งตนได้ไปถึงจุดสูงสุดแห่งห้วงปรารถนา




มือบางคลายออกก่อนจะลู่ลงข้างเตียง




หยาดน้ำตาไหลออกจากนัยน์ตาที่ปิดสนิท ซึมลงบนผ้าปูที่นอน



[align=center]............................................

.........................

..............

.....

.

นายจะรักฉันสักนิดไม่ได้เลยหรือ มุคุโร่...[/align]












TBC

เง้อ คิดว่ายาวเเล้วเชียว แอบสั้นแฮะ
ช่วงนี้คงชักช้าหน่อยนะเจ้าคะ งานเข้ามากมายเลยเจ้าค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่กรุณาติดตามอย่าสม่ำเสมอนะเจ้าคะ(แม้ป๋ามุจะโหดขึ้นทุกวันๆ)

นี่.....เล่นหนังสดต่อหน้ารีบอร์นกันเลยเหรอ รีบอร์นนายหลับจริงหรือแกล้งหลับกันแน่อ่ะ สับปะรดใจร้าย! เดี๋ยวไปเชียร์ 1827 หรอก ก็รู้หรอกว่าหึงแต่ทำอย่างนี้สงสารทูน่าออก

แกล้งหลับ แบบนี้แกล้งหลับแหง!! รีบอร์น~~!!!

สงสัยแต่แรกแล้วว่านายคิดอะไรอยู่ถึงส่งทูน่าเข้าปากสับปะรดแบบนั้นแถมยังมีล่อให้ท่านฮิขึ้นไปเห็นอีกต่างหาก นายคิดอะไรอยู่~~!!!!

กรีดร้อง คุณมุใจร้าย โฮวกกกก

รออ่านต่อนะจ๊ะ ช้าไม่เป็นไรขอแค่อย่าลืมกัน เหมียวว

หึหึ รีบอร์นรู้ๆแน่ๆ แกล้งหลับ!!

=.="....
เห็นด้วยครั่บ...มันแกล้งหลับแหงๆ...เสียงครวญคราง+เตียงลั่นแบบนั้นใครมันจะไม่ได้ยินเชียวเรอะ??
(ไม่ต้องบรรยายขนาดนั้นก็ได้โว้ย!)

---สัปปะรดโหดร้ายยยยย!!!!วิธีขอคืนดีมีเยอะแยะ---ทำไมต้องใช้วิธีย่องงาบคร้า-----!!!!-[]-

ทูน่าสอดไส้สัปปะรด!!!มีน้ำแดงด้วย!!!---โฮก---!!!เลือดพุ่ง!!
/me โดนท่านโอมิตบกระเด็น

สั้นง่า----(อ่าว...อินี่..)
----ทำไมทูน่าไม่บอกรักก่อนล่ะ--โฮรวววว เรื่องมันเศร้า---!!!เมื่อไหร่จะแฮปปี้ล่ะคะเนี่ยยยย----!!แค่ตอนดูพลุมันยังไม่สะใจ๊---!!!

ปูเสื่อรออย่างใจจดใจจ่อเค่อะ!

กรี๊ดก่อน:: อัพแล้วววว อัพแ้ล้ววววววววววววววววววววววว

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ สงสารสึนะมากเลยค่า
มุเค้าแค่ปากไม่ตรงกับใจ orz โฮกกกกกกกกกกกกก
ปล.พอโกคุโผล่มาแล้วแอบฮาเล็กน้อยท่ามกลางความเครียด แล้วตกลง 3 คนนั้นเป็นไงกันมั่งหนอ = =+ นึกภาพซูชิร่วงจากปากได้เลยค่ะ ฮา

โหดขึ้นทุกวันเลย -*-
สงสารสึนะจัง ป๋ามุใจร้าย

แต่โหมาเห็นท่านฮิกะน้องสึจูบกันแบบนี้ แปลว่าแอบตามน้องสึมานานแล้วดิหวา หรืออยากง้อ.... -.- การง้อของป๋ามันรุนแรงมากเลย

สึนะยอมเป็นอาหารนกดีกว่ามั้ยดูท่าว่าพระเอกเรื่องนี้จะโหดนะเปลี่ยนใจเลือกพระรองทันป่าว

(ยังไงคนแต่งก็คงไม่ยอม)

โดนทำร้ายร่างกายและจิตใจ ถ้าเลือกไม่ถูมาให้เค้าปลอบใจก็ได้ หุหุ

ป๋ามุ โผล่มาก็แบบว่า... เอ่อ
จะโหดไปมั้ยเจ้าค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!! จะหึงก็หึงแบบปกติซิ แบบนี้ทูน่าได้แหลกไปก่อนพอดี

เดี๋ยวทูน่าก็เปลี่ยนใจไปหาท่านฮิหรอก เชียร์ 1827 โลด
ถ้าเป็น 3P ก็ไม่เกี่ยงนะคะ หุ หุ

รออ่านนะคะ

ป๋ามุโหดร้ายยยยยยยยยยยยยย
อย่ามาทำร้ายทูน่านะ!!!!
....เเม้ใจจริงลึกๆอยากให้ทำต่อก็เถอะ หึหึหึ

สงสารทูน่าน้อยTTxTT
ป๋ามุบร้า>*<

ทั่นฮิก้อช่างกล้าสมเป็ฯพี่ทั่นจริงๆ
ว่าเเต่....ยามะเเอบเนียนโอบไหล่!!!!
หมอนี่เนี่ยได้ทุกสถานการณ์จิงๆวุ้ย=3=,,,,

6927 สู้ๆ>w<,,,,

ในที่สุดดดดด .....ทั่นโอมิ อัพแล้ว เย้ๆๆๆๆ โฮะๆๆๆๆๆ......

นับวันทั่นมุคุจะมืดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฮา....

ทั่นจะทำร้ายจิตใจทูน่าไปถึงไหนน้ะค้ะ น่าฉงฉารทูน่า โฮฮฮฮฮฮฮ....

แถมมมม มีหนังสดให้รีบอร์นดูด้วย พระเจ้า ......รีบอร์นไม่รุ้ตัวก็แย่แล้วล่ะมั้งค้ะเนี่ยะ โกรธทั่นแง้ววววว แง่งงงงง ....

เชียร์ทั่นฮิ ดีกว่ามั๊ยค้ะเนี่ยะ แง่งงงงงง....

.............

รออ่านตอนต่อไปค่ะ อุอุ

ชิ
เกลียดมุที่สุด
ต่อไปเค้าจะไม่กินสับปะรด
ใจร้าย ใจร้ายที่สุด
ไม่รู้เลยรึไงว่าทูน่าเค้าชอบสับปะรดมากแค่ไหน
ตอนกลางวันก็แค่เผลอหรอกน่า
อยากทิ้งซือไปทำไมกัน
แล้วก็มาหึงเขา
อ้ายDogหวงก้าง
เค้าไม่เชียร์6927แล้วเค้าจะ1827
ท่านฮิแคร์ความรู้สึกซือมากกว่ามุอีก
มุใจร้ายที่สุด
ไม่รักมุแล้ว

แล้วอัพอีกเร็วๆน้า

ปล.พวกคุณเล่นหนังสดกันต่อหน้ารีบอร์นเลยรึ
ไม่คิดว่าเสียงมันจะเรียกให้เฮียแกลุกขึ้นมาแอบถ่ายคลิปรึไง

รีบอร์นหลับจริงอ่ะ ไม่ใช่ว่ามองดูหนังสดอยู่เหรอ

ทูน่าน่าสงสารชะมัดเลย อีสับปะรดเลวจริงๆเลยอ่ะ

อยากเชียร์ท่านฮิอยู่หรอกนะแต่ส่วนตัวแล้วรัก 6927 มากกว่า
แต่ว่า...ทูน่าอ่ะจะขัดขืนท่านฮิก็ขัดขืนให้ถึงที่สุดสิคะ
ถ้ายามะกับโกคุไม่มานี่คงเสร็จท่านฮิแหงเลยอ่ะ