•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

น่ารักมากเลยค่า

นึกว่าจะใส่ยูคาตะมาทำอะไร=[]=

ที่แท้ เธอใส่มายั่วคุณฮิ!!!

คุณฮิก็ช่าง......สามารถสงบได้55+

มาต่อเร็วนะค้าบ

น่ารักมันก็น่ารักอยู่หรอกนะคะ

แต่ เรทล่ะ เรทอยู่ไหนอ่ะค่าาาา
/อีนี้หื่น...

น่ารัก โฮกกกกกกกกกกกกกกกก (แต่ก็ยังรอตอนเรท หึหึหึ)

เริ่มอดใจไม่ไหวแล้วสิ คุณมุยั่วไม่ขึ้น แล้วใครจะยั่วเฮียเค้าขึ้นล่ะครับพี่น้อง

เวอร์ชั่นน้องหง่าวนี่ได้ใจ ทำให้คนอ่านรักแมวมากขึ้น 1869 เท่า =w=b!!

=[]=......

ความคิดแหล่มมากค่ะ สับปะรด=v=b....

คุณเคียวแอบน่ารัก...อร๊ายยยย

นิสินะคะ.. ผลของการที่สับปะรดว่างงาน

เบื่อสีดำก็หาสีแดงมาให้คุณมุใส่สิคะ
(แม่ยกจะได้กรี๊ดตายกันไปข้าง)
สีแดงยิ่งขับผิวขาวๆให้เด่นขึ้นน่ะสิคะ!!!!!!

>///// <

แต่คนที่ไม่ชอบให้คนอื่นมารุ่มร่ามกับคุณภรรยาคงทำใจลำบากหน่อยมั้ง? 55 5
แอบสังเกต...คุณเคียวแอบหลุดบ่อยรึเปล่าคะซีซั่นนี้น่ะ

นั่งรอตอนต่อไปค่ะ

ใส่แต่ยูกาตะจนชินแล้วล่ะสิคุณมุ~ พอไม่ได้ใส่ก็เลยรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป (ขาดอุปกรณ์ช่วยยั่ว? /โดนสามง่ามแทง)

แต่ใส่มาตั้งนานแล้ว ก็ยังใส่ไม่เรียบร้อยซะที เป็นเพราะสบายเหมือนเสื้อคลุมอาบน้ำ หรือเพราะมีคนใส่ให้ตลอดกันนะ?

จริงๆแล้วคงตั้งใจจะใส่แบบนี้ไปเรื่อยๆเพื่อยั่วล่ะสิ ใช่มั้ยคะคุณมุ คนยั่วยากก็ต้องยั่วบ่อยๆสิเนอะ

สับปะรดว่างงาน...มีงานอดิเรกเช่นนี้เองรึคะ หรือว่างานหลัก?

ซีซั่นนี้ สับปะรดกลายร่างเป็นแมวเต็มตัวจริงๆสินะคะ ก็แมวน่ะ...เคะราชินียั่วๆดีๆนี่เองนี่นา

คุณเคียวอ่อนโยนขึ้นจริงๆด้วย อร๊ายยย ละลายไปกับความร้อนของฤดูร้อนจริงๆค่ะ

สุดท้ายก็ยั่วขึ้นจริงๆด้วย หุหุ (เจอแบบนั้นเข้าไป ยังทนได้ก็เกินไปแล้ว!)

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด น่ารักกว่านี้ได้อีก!!! แร่ดกว่านี้ได้อีก!!! >[]<

มุคุน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จาเอาตัวกลับบ้าน~~~~~~~~ (มึงล่อจะเอากลับมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ขึ้นภาคนี้แล้วไม่ใช่เรอะ -- --")

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ท่านมุเป็นแมว!!!!!!!! (วันนี้ไปงานโออิชิ...ก็เอาหูแมวไป แต่ไม่ได้ใส่ ไม่งั้นคงมีรูปมุคุโร่หูแมวมาให้ได้ชมกัน -- --")

อ๊ากกกกกกกกกกกกก อยากอ่านต่อ!!!!!!! (เพราะสรุป...ยังไงมุคุก็ยั่วคุณเคียวขึ้นสินะ --___,--)

...เสียงแผ่วๆ ราวกับมีใครกำลังพูดคุยกันอยู่ดังมาจากนอกห้อง... เรียกให้เปลือกตาบางปรือเปิดกระพริบปริบ... ความเหนื่อยล้าง่วงงุนครอบงำจนแทบจะทำให้ปิดเปลือกตาลงอีกครั้งเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว หากจะไม่ใช่เพราะบทสนทนาเหล่านั้น...



"มุคุโร่หลับไปแล้วหรือครับ" ...เสียงของคนที่เขาคุ้นเคยทำให้ร่างผอมบางที่นอนฟุบหน้านิ่งอยู่ในห้องทำงานเงยหน้าเงี่ยหูฟัง...



"อืม" เสียงทุ้มๆ ซึ่งคุ้นเคยดีตอบกลับเรียบๆ



"ถ้าอย่างนั้นเรื่องงานเทศกาล...?"



"คงจะไม่ตื่นแล้วล่ะ..." ...เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มพูดเช่นนั้นออกมา ดวงหน้าขาวของคนแอบฟังก็ร้อนผ่าว... ใครเลยจะคิดเล่า... ว่าบทจะลงมือที... ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่ปล่อยให้เขาพักเลยแม้แต่วินาที... ผ่านมากี่ชั่วโมงแล้วเขาก็ไม่อาจรู้... สิ่งที่รู้มีเพียงแสงทิวาซึ่งเริ่มจางลงบ่งบอกถึงยามสนธยาที่กำลังคืบคลานเข้ามา...



...ยังคงรู้สึกถึงสัมผัสที่ประทับตราตรึงบนร่าง... เรียวขายังคงชาหนึบด้วยความเจ็บปวดที่ถูกยัดเยียดให้... ของเหลวซึ่งเขารู้ดีว่ามันคืออะไรแห้งกรังติดอยู่บนร่าง...



ยูกาตะที่เขาใส่ได้เพียงไม่กี่นาทีก็ถูกถอดออกนั้นทำหน้าที่แทนผ้าห่มคลุมทับอยู่บนร่างที่นอนขดอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงานตัวเดิม



...ถึงจะเจ็บใจนิดหน่อยที่ทุกอย่างเป็นไปตามเกมส์ของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา... แต่...



...ง่วงจัง...



...ตอนนี้เขาก็ไม่ค่อยอยากจะใส่ใจกับมันสักเท่าไหร่...



...ดวงตาสองสีปรือปิดลงอีกครั้ง ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขณะที่ในสมองรับรู้ถึงเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้... วงแขนที่คุ้นเคยช้อนร่างโปร่งขึ้นอุ้ม ก่อนพาไปยังห้องนอนและจัดการเปลี่ยนชุดซึ่งเลอะคราบอะไรต่อมิอะไรเสียใหม่...



ความมืดเริ่มปกคลุมนภากระจ่าง...เปิดทางให้แสงจันทร์และแสงดาวทอทอดสู่ผืนดิน... ช่างเป็นคืนฤดูร้อนที่ราวกับอยู่ในนวนิยายอันงดงาม...



ดวงตาสีรัตติกาลมองนาฬิกาซึ่งบ่งบอกเวลาอันล่วงเลยไปจนค่ำแล้ว... และอีกไม่นานงานเทศกาลก็จะเริ่มต้น...



ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนลุกขึ้นจากเตียง เหลือบมองคนที่นอนหลับสนิทอีกครั้ง ...ดวงตาสีรัตติกาลนั้นปรากฏความลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนร่างสูงโปร่งจะผินหลังเดินออกจากบ้านไป...



เพียงก้าวเท้าออกมา กลิ่นอายของเทศกาลฤดูร้อนก็แผ่มาจนรู้สึกได้ แสงจากโคมไฟซึ่งห้อยร้อยเรียงตามสองข้างทางซึ่งเต็มไปด้วยร้านรวงส่องประกายราวกับเรียกหาอยู่ไม่ไกล เสียงจอแจของผู้คนแสดงออกถึงความสนุกสนาน... รอยยิ้มปรากฏบนทุกใบหน้า...



แม้กระทั่งยามที่ผู้คุมกฏแห่งนามิโมริก้าวเท้าเข้ามา สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้หยุดลง... ชาวเมืองต่างรู้ดี... ในช่วงเวลาเช่นนี้เท่านั้นที่ฮิบาริ เคียวยะ จะไม่อาละวาดหรือซัดใครด้วยข้อหาสุมหัวกัน... ร้านรวงข้างทางหยิบยื่นค่าที่อันเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่ากลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วให้แก่ชายหนุ่ม ฮิเบิร์ดบินร่อนตรวจตราจากข้างบน...ซึ่งถ้าหากมีเรื่องอะไรก็จะสามารถรู้ได้ในทันที...



ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมากเป็นพิเศษ ตั้งใจว่าจะสั่งสอนให้เล่นเงียบๆ สักหน่อย แต่พอเห็นตัวต้นเหตุแล้ว ความคิดก็พลันเปลี่ยนไปในทันที...



...ที่ไหนมีนักฆ่าอันดับหนึ่ง...ที่นั่นมักจะมีเรื่องวุ่นวาย...



กลุ่มคนเหล่านั้นประกอบด้วยเหล่าผู้คนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตากันดี จนเอียนที่จะเจอเสียเต็มทน ผู้พิทักษ์แห่งวายุท้าผู้พิทักษ์แห่งวรุณยิงปืนอยู่เหย็งๆ ตามประสาคนไม่รู้จักความเปลี่ยนแปลง



ชายหนุ่มหันหลังให้กับความวุ่นวายเหล่านั้น ขณะที่หูก็ได้ยินเสียงของซาซางาวะ เรียวเฮเข้าร่วมโต้เถียงกันอย่างสนุกสนาน... เดินห่างออกมาเพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกเสียงเอะอะของร้านรวงข้างทางกลบเสียงของเจ้าพวกนั้นไปจนหมดสิ้น เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของ เสียงเด็กๆ ร้องจะเอาขนม หรือไม่ก็ของเล่น เสียงหนุ่มสาวหัวเราะคิกคักพูดคุยกันด้วยภาษาดอกไม้



ฮิบาริ เคียวยะกำลังคิดว่า... บางที... แค่บางทีนะ... ปีหน้า...เขาอาจจะอนุญาตให้ใครบางคนมาเดินเล่นด้วยก็ได้...
















-----------------------------------------
















ฮุย เล ฮุย!
ดึงเข้าเนื้อหาสุดกำลัง (เฮียขา อย่าหวานกันมากนักได้ม๊ายย คนเขียนจะเป็นเบาหวานอยู่แล้ววว)
เมื่อวานลืมแปะล่ะ

"ไอ้นี่"



โฮ่~~ ฮี้~~ โฮ่~~ ฮี้~~ โฮ่~~~~ ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววว~~~~!!!!
(ไม่ได้จะยกขันหมากไปขอใครเว้ย =[]=!)

น่าปลาบปลื้มยิ่งนัก เค๊ เค๊ เค๊ *-* ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่ไม่เป็นผีกันนน >3< เมไม่ปลาบปลื้มผี~~!!!! (ไม่ได้กลัวนะ... แค่ไม่ปลื้ม... *ปาดเหงื่อ)

ปาดดด(กับเขาบ้าง)

ทันเป็นครั้งแรก กรี๊ดดีใจไป1869บ้าน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ผลของการยั่วเป็นยังไงบ้างคะคุณมุ~ หายเบื่อแล้วสินะคะ

นี่สินะคะ ที่ว่าคนยั่วยากๆเวลายั่วขึ้นจะไม่มียั้ง~

งานเทศกาลแบบนี้ คุณเคียวไม่ลงไม้ลงมือนับว่ายอมให้เต็มที่เลยนะคะ~

คราวหน้าจะให้ใครบางคนมา...แต่ต้องห้ามไปไหนไกลตัวมากสินะคะ

เข้าเนื้อเรื่องหลักแล้วเหรอคะ แอบกลัวๆว่ามุอยู่คนเดียวจะมีอะไรเกิดขึ้นชอบกล
.
.
.
ซัมเมอร์สุดยอดดดดดดด ขนาดฉากใสๆ(เกือบจะไม่)ไร้เรท ก็ชวนให้จิ้นกระเจิงค่ะ!

สุดท้ายก็ไม่ได้ออกมาหรือเนี่ย?
55 5

หาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆเลยคุณมุ
(แต่ยังกรี๊ดอยู่เพราะคุณเคียวน่ารักเป็นพิเศษ >//// <)
กรี๊ดให้ตายกันไปข้างเลยดีกว่าค่ะแบบนี้
แอบอยากเดินกระหนุงกระหนิงแบบคนอื่นแล้วสิคะ?
(//เจอทอนฟาเสย)

นี่จบจริงอ่ะ

น่าจะเขียนมากกว่านี้นะ

แบบว่าอารมณ์กำลังได้ฟิวเลย

(^o^) ย๊ากกกกกกกกกกกก!!!!!

มุคุทำตัวน่ารักกกกกกอย่างนี้ตั้งกะเมื่อไหร่เนี่ย (-- มันเป็นยีงงี้ตั้งนานแล้วยัยเฉื่อยย)

(^//////^) อุ ฮุ ฮุ ฮุ ....ยังงี้ท่านฮิชอบใจน่าดูอยู่ล่ะซี (^///o///^ )

แถมแก้เผ็ดมุคุเสียจนลุกไม่ขึ้นอย่างนี้ อดเที่ยวเลย hu hu hu (-- แน่ใจรื้อ~)

ปล. ท่านฮิเหงาหรือคะ (หลบทอนฟาที่ถูกเขวี้ยงมา) ...(-v-) ถ้าไงอย่าลือซื้อของงานเทศกาลไปฝากเจ้าตัวล่ะกันค่ะ
_______________________________________________________

ไม่ได้มาด้วยเหรอ .. ฮึก ๆๆ TT^TT สงสารคุณมุจังเลย โดน... แล้วทิ้งให้นอนรออยู่บ้าน ~

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!

เรทมันผ่านไปแล้ว ท่านเมตัดฉากกกกก โน๊วววววว !!! (ต้องการ)

แต่นะ ... สังหรณ์ไม่ดี ผู้พิทักษ์ออกมาเที่ยวกันหมด แล้วลูกแมวน้อยล่ะ !? แง๊ง ยิ่งง่วงๆ แบบนั้น ถ้าเจอ -ติ๊ด- กับ -ติ๊ด- มารังแกจะทำไง !!

คุณมุสู้ ๆ !! >w< น่ารักมากมาย ฮิ้ววววว จร๊วบบบบบบบบ

ขี้เซาชนะเลิศศศ 555555+


เป็นไงละสัปป้า ยั่วดีนัก สมใจมั๊ยจ๊ะ 555+
เทศกาล~ อ่ะอั๊ง~ คุณเคียววว ทำไมไม่ปล่อยให้สัปป้ามาเล่นกับเค้าบ้างละ ไม่อยากเห็นภาพสัปป้าใส่ยูกาตะสีอื่นที่ไม่ใช่ดำ มือถึงถือสายไหม มือนึงถือทาโกะยากิ บนหัวมีหน้ากากเซเลอร์มูน มุมปากมีของกินเลอะอยู่นิด ห้อยอีรุงตุงนังทั้งโยโย่กับปลาทอง แค่คิดก็โมเอะสุดตรีนค่ะ 5555+