•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ท่านเม =[]="" คือว่า มุกไปมัลดีฟส์รีสอร์ทมาจริงๆค่ะ

สงสัยว่า เราคงจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแล้วล่ะค่ะแบบนี้ 5555+

งั้นขอแนะนำตัวก่อน มุก อยู่ปี 4 ภาคคณิตศาสตร์ ห้อง C รหัส 04

ใช้ชื่อ มุก ทั้งในภาคและในบอร์ด แล้วท่านเม รหัสอะไร ห้องอะไร ปีอะไร เหรอคะ อยากรู้ๆๆๆๆๆ

ปล. เมนต์ฟิคก่อนลืม...มุคุน่าร้ากกกกกกกกกกก >///< รู้สึกความน่ารักอัพเกรด อย่างนี้ท่านฮิหลงหัวปักหัวปำแน่เลย

...ดวงตาคู่หนึ่งยังคงสะท้อนประกายในความมืด...แม้มันจะเป็นสีดำเฉกเช่นเดียวกับราตรีกาล...หากประกายบางเบาซึ่งแฝงไปด้วยความอ่อนโยนนั้นมิได้ถูกกลืนกินไปด้วย



มือเรียวรั้งร่างผอมบางให้เข้ามาใกล้ เหตุหนึ่งเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกเตียง อีกเหตุคงเป็นเพราะไม่อยากจะให้อยู่ห่างกันมากนัก...



...มุคุโร่มักทำเรื่องที่เขาไม่คาดคิดอยู่เสมอ... ด้วยเหตุนั้นจึงไม่อยากคลาดสายตา...



ชุดยูกาตะที่แม้จะใส่มาได้สักพักแล้วแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ชินเสียทีหลุดร่นจนเผยให้เห็นซอกคอขาวอันเต็มไปด้วยร่องรอยที่ตีตราความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ... ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาซึ่งขึ้นชื่อในความสันโดษและความเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจกลับยอมลงให้อย่างง่ายดายต่อหน้าสายหมอกซึ่งไม่มีสิ่งใดเลยที่สู้เขาได้... ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือพลังจากธาตุ... หากเป็นเมื่อก่อน... มุคุโร่ซึ่งเคยเอาชนะเขาได้คงเป็นคู่มือที่น่าสนใจไม่น้อย... แต่ในตอนนี้ที่อีกฝ่ายถูกกักขังและผนึกพลังไว้กว่าสิบปี... ฝีมือของเขาก้าวล้ำเกินขอบเขตที่อีกฝ่ายจะสามารถต่อกรด้วยได้ไปมากแล้ว... พลังของมุคุโร่น่ากลัว... สำหรับคนอื่น...สำหรับศัตรูที่ไม่ต่างจากสัตว์กินพืชข้างนอกที่มีอยู่เกลื่อนกลาดนั่น... แต่ไม่ใช่สำหรับผู้ที่มีพลังทัดเทียมหรืออ่อนด้อยกว่าเมื่อสิบปีก่อน... น่ากลัวว่าอีกไม่นานหากข่าวนี้รั่วไหลออกไปเหล่าศัตรูที่ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกเคยสร้างไว้มากมายคงออกตามล่าเป็นแน่...



...นั่นคือเรื่องที่วองโกเล่กำลังหาทางแก้ไขอยู่ในตอนนี้...



...จริงอยู่...แม้บัดนี้ผู้ที่ได้ครอบครองแหวนแห่งสายหมอกจะเป็นเด็กสาวผู้ซึ่งเป็นตัวแทนของโรคุโด มุคุโร่เมื่อครั้งอดีต...แต่ความจริงที่ว่าผู้ถูกเลือกให้ครอบครองแหวนแห่งสายหมอกวงนั้นคือโรคุโด มุคุโร่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป...



...และความจริงที่ว่ามุคุโร่นั้นมีศัตรูมากเหลือเกิน...ทั้งก่อนที่จะรับตำแหน่ง...และหลังจากรับตำแหน่ง... บุคคลผู้เคียดแค้นชิงชังในมายานั้นก็ไม่ได้ลดน้อยถดถอยลงเลยสักนิด...ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้เช่นกัน...



ดวงตาคู่คมปิดลง พลางฝังจมูกลงบนเรือนผมนุ่มราวแพรไหม... สูดกลิ่นหอมหวานซึ่งไร้แม้กระทั่งกลิ่นเลือดหรือดินปืนเช่นที่ผ่านมาเมื่อครั้งอดีตกาล...



...มายา...ถึงจะอย่างไร... ก็ยังคงเป็นเพียงสิ่งหลอกลวง...



...เมื่อไหร่ซึ่งคำโกหก... ความสัตย์จริงก็คงเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า...
















---------------------------------------------------------------------------------















=[]=~~!!!! เซอร์ไพรส์!!! (กี๊ซซซซซซซ ทำไมโลกมันกลมแบบเ้น้~~~!!)

เมอยู่ปี 1 ห้อง C รหัส 41 ค่ะ ,,>[]<,,~~!!! ชื่อในภาคกับในบอร์ดมิเหมือนกัน (จะว่าไป น้องรหัสปี 2 ของท่านมุกใช่พี่ป้อมิ? (จำได้ลางๆ กร๊าซ))

*-* ไว้เจอกันนะเคอะ~~ (ฮา)

สำหรับตอนนี้... ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากน้ำล้วนๆ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนหน้าถึงจะเริ่มเข้าธีมเรื่องค่ะ ,,><,, ถึงจะมีแต่น้ำ แต่ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนง่ายมากเลยล่ะ (เพราะไม่มีเนื้อ??) เพราะมันมีแต่เ้พ้อออออ กร๊ากกกกกกกกกกก

คุณเคียวขาาา รีบๆ โหดซะทีเซ่!!

ยังไม่มีลุ้นอีกแว้ว หุหุ ยังรอตอนต่อไปเช่นเดิม

กริ๊ดท่านมุ!!! น่ารัก~~~~~~~~~~~~ ให้สภาพแบบเคะราชินีมากมาย (แม้ไม่ได้รักใคร แต่ก็มีคนอยากปกป้อง T[]T)

ส่วนท่านฮิ...มารอบนี้ ท่านอ่อนลงเยอะ~~~~~~~ แต่ก็นะ...เพื่อสายหมอกคนเดียวนี่ ^^

สำหรับสภาพของท่านมุตอนนี้ไม่เหมาะจะไปสู้รบปรบมือกับใครจริงๆนั่นล่ะ ทั้งกำลัง ทั้งพลังที่ถูกปิดผนึกมากว่าสิบปี มันทำให้ทุกอน่างลดถอยลงอยู่แล้ว...แถมตอนนี้สถาพของท่านมุ ก็เหมือนกับแก้ว ที่หากมีอะไรมากระทบเพียงนิด...ก็แตกออกอย่างง่ายดาย...

เพราะฉะนั้น!!! ท่านฮิ!!!!!!!! ดูแลท่านมุดีๆนะโว๊ยยยยยยยย ไม่งั้นจะสอดขอให้ทูน่ามาดูแลท่านมุเองจริงๆด้วย!!!!

โฮก สามีห่วงใยภรรยา = //// = ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ ไม่มีใครทำร้ายคุณสัปป้าเธอได้หรอก ถ้ายังรักตัวกลัวตายกันอยู่น่ะ 5555+

//ปลูกบ้านนอนรอ

กรี๊ดดดดดดดดด

คุณฮิเป็นห่วง !! ห่วงออกนอกหน้าเลยแบบนี้ กร๊า ~ !!!

อร๊าย ๆๆ ให้อารมณ์สามีห่วงภรรยาจริง ๆ เลยแบบนี้ ... อา ... ชอบเจ้าค่ะ ช้อบชอบ มันได้ความหวานกลมกล่อม ~

ฮร้า ~ มีความสุข ~ รักๆ คุณมุ แสดงว่านอนดิ้นใช่มั้ยคะ =w= ถึงต้องกอดไว้แน่นๆ เนี่ย คิ ๆๆ

น่าร๊ากกกก !! มันน่ารักเกินไปแล้ว เรทไม่ได้แล้ว (แน่ใจ?) ดาร์คไม่ได้แล้ว (แน่เรอะ?) ยังไงก็ลุ้นให้มาต่อพรุ่งนี้อีก โฮรกกกกกกกกกกก

ปล. ได้รับเมลล์แล้วค่ะ ^_^

ตอนนี้คุณมุก็ยังคงยั่วเหมือนเคย ใส่ยูตชคาตะให้ชวนหวิว ขนาดหลับยังยั่วได้...เก่งโฮรก

คุณฮิแอบเป็นห่วงคุณมุด้วย ใจดีจัง แบบนี้จะดาร์กออกมาแบบไหนกันน้า~

รอธีมเรื่องในบทหน้า อโลนถึงมีแต่น้ำก็ยังสนุกค่ะ!

ท่านฮิต้องปกป้องมุคุให้ได้น้า >///< อย่าให้ใครมาจับมุคุไปทำสับปะรดแช่อิ่มได้อีกนะ อ๊ายยย หวานจังเลยค่า

ปล. พี่รหัสปี 4 คือ มินต์ สินะ เดววันไหนมุกเข้าภาคค่อยไปสืบหาชื่อท่านเมเม่ดู 555+

คุณเคียวหวง.... อร๊ายยยย อิจฉาคุณมุ~~~~~~

นอนดิ้นๆแบบนั้น ตอนเช้าตื่นมาจะมีเซอวิสอะไรมั้ยนี่? หุหุ

แปลว่าหลังจากถูกดองนี้ คุณมุเคะเต็มรูปแบบสินะคะ ต้องให้คุณเคียวปกป้อง อิอ๊างงง

ปกป้องคุณมุอย่าให้คลาดสายตาเลยนะค้า ซือก็อย่าให้งานที่คุณเคียวต้องไปที่ไกลๆล่ะ

กลัวมันจะดาร์ก น้ำๆแบบนี้ชวนให้คิดว่าต่อจากนี้อาจจะมีสิ่งที่น่ากลัวรอคอยอยู่(แต่ก็ต้องดาร์กอยู่ดีสินะคะ)

โอ๊ะ เพิ่งได้มีเวลาอ่านค่ะ เหอๆ(การบ้านท่วมหัวจนลืมสังเกตว่าอัพแล้ว - -)

มุคุเคะได้อีกค่ะ สุดยอดจริงๆ *-*
แม้มันจะน้อยนิดแต่ว่าได้ใจมากเลยล่ะค่ะ แต่ละตอนช่าง...

รอคุณฮิโหมดโหดอยู่นะคะ ฮาาาาา(จริงๆแล้วคืออยากอ่านเรท เอิ้ก ^^")

ปล.ได้รับเมล์ตอบกลับฟิคแล้วนะคะ จะรีบโอนไปให้ทันทีเลยค่า ^^

เสียวใจอย่างที่คุณฮิเป็น... เพราะคุณมุท่านก็สร้างศัตรูไว้รอบทิศจริงๆ ทั้งจากฝีปากและความสามารถ....

กลิ่นบรรยากาศฤดูร้อนที่ลอยมาอบอุ่นและอ่อนโยน...จนสัมผัสได้เลยค่ะ!

คุณมุน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

*me จะได้ดาร์กหรือค่ะพี่เม? คุณฮิเล่นเป็นห่วงเป็นใย...หวานซร้าาาาาาา~!!!!!! ฮา~

ชอบที่คุณมุคิดว่าถึงจะทำอะไรเราได้หรือ..ก็เปล่าจัง... น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก

ปล.ทำไมเม้นท์อารมณ์มันคนละเรื่องกับตอนเม้นท์ 10069 จังฟระ!!

Edit:
ยังคงเชียร์ให้บอส(ซือคุง)ตีท้ายครัวลูกน้องอยู่ค่ะ!! *me สาวก 1869 ตบกระเด็น!

อ๊ากกกก!!!
(เสียงดังไป 1869 หลังคาเรือน= =)

ทำไมช่วงที่ไม่ควรจะแตะคอม พี่เมถึงอัพฟิค
(*โดนเตะ)

(เบียดเบียนเวลาทำงานมาอ่านฟิค= =")

คุณเคียวถ้ากลัวคุณมุเป็นอันตราย ก็อยู่ด้วยตลอด 24 ชั่วโมงสิงับ^^~
(หลบทอนฟากะสามง่าม)

แล้วจะมาตามอ่าน.....เมื่อมีโอกาสอีกครั้งนะงับ^^"

มีห่วงจริงๆแฮะ เฮ้ออไม่อยากคิดเลยว่าถ้านังเบียโผล่มาแล้วจะเป็นยังไงบ้าง

"นี่อะไรน่ะครับ" ดวงตาสองสีเหลือบเห็นแผ่นกระดาษสีสันสดใสอยู่รวมในกองเอกสารที่ส่วนใหญ่แล้วจะมีแต่ตัวอักษรที่ร้อยเรียงเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย มือเรียวถือวิสาสะหยิบขึ้นมาโดยไม่ได้ขออนุญาต ดวงตาแผกสีกวาดมองอย่างคร่าวๆ ...



"เทศกาลฤดูร้อน?"



เมื่อถึงฤดูร้อนแน่นอนอยู่แล้วว่าสิ่งที่ต้องนึกถึงเป็นอันดับแรกคืองานเทศกาลและการท่องเที่ยว ให้ความสนุกสนานช่วยลดอุณหภูมิของอากาศที่ร้อนขึ้นทุกวี่ทุกวัน ...จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่มุคุโร่ซึ่งถูกทำให้หลับใหลนานถึงสิบปีจะให้ความสนอกสนใจเป็นพิเศษ แม้โดยปกติแล้วเขาจะเกลียดการออกไปเดินข้างนอกในวันที่อากาศร้อนเข้าไส้เลยทีเดียว ซ้ำเทศกาลย่อมหมายถึงผู้คนจำนวนมากมายที่จะหลั่งไหลมากระจุกอยู่ในที่เดียวกัน... ชวนให้รู้สึกร้อนมากขึ้นกว่าเดิมเป็นกำลังอย่างบอกไม่ถูก



ทว่า...เขาไม่ใช่เคียวยะ... จะเกลียดอากาศร้อนหรือการอยู่ร่วมกับคนเยอะแยะมากมายอย่างไรก็ย่อมต้องมีข้อยกเว้น...



"เคียว..."



"อยู่เฝ้าบ้าน" ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากสักประโยค ชายหนุ่มซึ่งนั่งอ่านเอกสารกองอื่นอยู่ก็ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย แม้ตนจะต้องออกไปเก็บค่าที่ซึ่งเป็นธรรมเนียมอยู่แล้วก็ตาม ...ใครจะไว้ใจให้ไปอยู่ในที่ที่คนเยอะเหมือนฝูงมดอย่างนั้นกัน...



ฮิบาริ เคียวยะ รู้ซึ้งดีถึงทักษะในการหลงทิศซึ่งสูงลิบลิ่วของอีกฝ่าย แล้วในวันนั้นเขาคงไม่มีเวลามาเดินตามมุคุโร่ตลอดเวลาเป็นแน่ (และการที่จะให้อีกฝ่ายเดินตามเขายิ่งเป็นเรื่องยากกว่าเสียอีก...) ฮิเบิร์ดเองก็ต้องบินตรวจตราความเรียบร้อยเช่นกัน คนยิ่งมาก ความวุ่นวายยิ่งเยอะ... และคนก่อความวุ่นวายให้เขาตามไปเก็บก็มีมากเช่นกัน... เพราะฉะนั้น...



"อยู่บ้านเฉยๆ น่ะดีแล้ว"



แม้จะรู้ดีว่าวิธีพูดของตนออกจะเป็นมะนาวไม่มีน้ำไปสักหน่อย...



...และโรคุโด มุคุโร่ ...ก็ไม่ใช่คนที่เกิดมาเพื่อฟังคำสั่งของใคร...



ดูจากดวงตาสองสีที่พราวระยับไปด้วยความอยากลองดีนั่นก็สามารถเป็นคำตอบได้ดีมากกว่าคำพูดใดๆ ...



แน่นอนว่ามุคุโร่ย่อมมีวิธีของตนที่จะจัดการให้ตนเองได้ไปเที่ยวงานเทศกาลอย่างง่ายดาย... คนข้างบ้านเองก็คงจะไปกับเขาด้วย แล้วจะมีเหตุผลอันใดที่จะถูกปฏิเสธไม่ให้ร่วมเดินทาง



...ทว่า...



"ฉันว่า...มุคุโร่อยู่บ้านอย่างที่คุณฮิบาริบอกจะดีกว่านะ" ชายหนุ่มผู้ซึ่งครองตำแหน่งบอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่เอ่ยพลางยิ้มแห้งๆ ในใจเหงื่อตกกับสายตาที่จ้องมองมาของสายหมอกใต้บังคับบัญชาของตน ...ดวงตาสองสีนั้นแสดงออกชัดเจนถึงความไม่พอใจ หากเรียวปากกลับยังคงเหยียดยิ้มให้ผู้เป็นบอสหนาวๆ ร้อนๆ ...



"ก็ได้ครับ" ...คำตอบตกลงอย่างง่ายดายทำให้ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกใจระคนยินดี สึนะโยชิถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนยิ้มกว้าง



"นายเข้าใจได้ฉันก็ดีใจ"



"ในวันนั้นเคียวยะก็ไม่อยู่บ้าน คุณเองก็คงไปที่งานเทศกาลนั้นด้วย หากผมจะหายตัวไปจากบ้านสักสามสี่ชั่วโมงก็คงไม่มีใครจับได้อยู่ดี ...จริงไหมล่ะครับ" รอยยิ้มกว้างพลันหุบฉับ แลกกับเรียวปากแดงจัดของคนตรงหน้าที่เหยียดรอยยิ้มแสยะ ดวงตาสองสีทอประกายอย่างคนที่มั่นใจในชัยชนะของตน ทำให้บอสหนุ่มนึกอยากจะกุมขมับกับสายหมอกจอมดื้อนี้เสียจริง การที่จะให้โรคุโด มุคุโร่ยอมฟังคำสั่งอย่างว่าง่ายคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้



"แล้วถ้าฉันส่งคนไปเฝ้า..."



"คิดว่าลิ่วล้อกระจอกจะกันผมได้หรือไง" แน่นอนว่ามุคโร่ย่อมรู้ว่าสึนะจะไม่มีวันส่งผู้พิทักษ์ของตนที่งานยุ่งจนล้นมือมาเฝ้าแน่นอนอยู่แล้ว งานเทศกาลเท่ากับวันพักผ่อนดีๆ ของเหล่าผู้คนที่ต้องตรากตรำทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย จะพักได้ก็ไม่ค่อยเป็นเวลา



การเจรจาในครั้งนี้ โรคุโด มุคุโรเป็นฝ่ายชนะอย่างขาดลอย



ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ...ความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้สนใจงานเทศกาลถึงขนาดอยากไปมากมายขนาดนั้นหรอก ...แต่อันว่าคนเรายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ...ยิ่งเห็นเคียวยะห้ามไม่ให้ไป ซ้ำวองโกเล่ยังเข้าข้างฝ่ายนั้นอีกจึงยิ่งรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย



ฮิบาริเคยบอกว่ามุคุโร่เหมือนหมาไม่เชื่อง ...หากทว่าตอนนี้โรคุโด มุคุโร่คงจะเหมือนลูกแมวที่หยิ่งผยองและอยากลองดีเสียมากกว่า แมวนั้นฉลาด เจ้าเล่ห์ และไม่น่าไว้ใจ ที่สำคัญคือไม่มีวันเชื่องกับเจ้าของ... อย่างน้อย...สุนัขก็ยังผูกพันธ์กับมนุษย์ในฐานะเจ้านายมากกว่ากันเยอะ



นึกภาพของลูกแมวหง่าวขนยาวสีน้ำเงิน มีดวงตาข้างขวาสีแดงทับทิมและดวงตาข้างซ้ายสีน้ำเงินไพลินยืนเชิดหน้า พลางแสยะยิ้มอย่างกระหยิ่มในชัยชนะของตนได้อย่างชัดเจน... ราวกับมีภาพซ้อนเลยทีเดียว...



ด้วยเหตุนั้นเอง ...มุคุโร่จึงรู้สึกพึงพอใจที่เอาชนะในเกมส์นี้ได้ และรู้ดีว่าถึงอย่างไรวองโกเล่ก็ไม่มีทางที่จะปล่อยให้เขาหนีไปเที่ยวคนเดียวอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นพอถึงวันงานจริงๆ มุคุโร่อาจจะยอมยกธงขาวไม่ไปมันเสียดื้อๆ ก็เป็นได้



แมวก็ขึ้นชื่อด้านความแปรปรวนไม่แพ้กันนี่นะ...
















-------------------------------------------------















โอ้~~~!!! เข้าอินโทรของเนื้อหาได้ซะที แถมยังยาวขึ้นอีกต่างหาก! หลังจากที่มีแต่เกริ่น ๆ ๆ และ เกริ่น มานาน (3 วันเอง ยังไม่เท่า spring ซะหน่อย)
กลัวมือตัวเองจริงๆ ว่าภาคนี้จะยาวกว่าภาคที่แล้ว กร๊าซซซซ ยิ่งเขียนมันยิ่งยาวเว้ยเฮ้ย!!!

ตอนนี้น่ารัก =,,,,= เซอร์วิสตัวเองอีกแล้ว (ฮา) ตอนที่เขียนนี่ กำลังบ้าแมวได้ที่เลยล่ะค่ะ เพิ่งอ่านมาโอมา >[]<b แมวบ้าอะไร น่ารักที่สุดดดดด
(หนังสือหายากมากมาย TwT ต้องจิ๊กเพื่อนมาอ่าน ฮืออ)

ปล. >w< เวลาไม่มีเรียนเมก็เตร็ดเตร่อยู่คอมมอนไม่ก็108นั่นล่ะค่ะ ฮา มันไม่มีที่สิงที่อื่นนี่นา ;P
(พี่รหัสปี 4 มี พี่มินต์กับพี่แอมค่ะ ><~)

อานะแมวจอมดื้อเริ่มออกฤทธิ์แล้วหรอ อิอิ