•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แงๆๆๆๆ เพิ่งเข้ามาหลังจากหายไปนานอะ

ไม่รู้ว่ารวมเล่มแถมปิดจองไปแล้วด้วย
อยากได้อะ โฮฮฮฮฮฮฮฮ ไม่ทันอะ

แล้วมาปิดตอนเราสอบเสร็จพอดีด้วยอ๊ะ
โชคร้าง ซิกๆ ฮึก ฮือออออ

"ง่วงนักก็กลับไปนอน" เสียงเอ่ยเรียบเย็น... หากไม่ใช่ความเย็นชา... ไม่ใช่... มันยังห่างกับคำนั้นนัก... ดวงตาสีดำทอดมองร่างของผู้ที่นอนเอ้อระเหยอยู่บนระเบียงเหมือนจะเป็นการเร่งเร้าเขาอยู่ในที... ฮิบาริคิดว่าคนกวนประสาทตรงหน้าคงอยากกวนเขาจนไม่ได้ทำงานมากกว่าจะนึกห่วงว่าเขาจะโหมงานหนักจนไม่ได้พักผ่อน...ซึ่งมุคุโร่ก็คิดว่า... ช่างเป็นการมองโลกในแง่ร้ายเสียจริง...



"ไม่" คนถูกสั่งตอบกลับหน้าระรื่น มือเรียวคลี่ผืนยูกาตะออกก่อนนำมันมาคลุมร่างตนต่างผ้าห่มแล้วนอนแผ่ต่ออย่างไม่นึกเกรงอกเกรงใจเจ้าของดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาจนผิวเนื้อแทบจะบาดเป็นริ้วนั่นเลยแม้แต่น้อย... มันน่าขย้ำให้ตายจริงๆ...



ฮิบาริสบถพรืดอย่างไม่สมกับมาดที่เพียรพยายามจะรักษา ดวงตาคู่คมปรายมองเจ้าของดวงตาสองสีซึ่งเป็นคนเดียวที่สามารถกวนประสาทเขาได้โดยที่ยังมีอวัยวะครบสามสิบสองไม่ขาดไม่เกิน ชายหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปดับเปลวไฟดวงน้อยภายในห้องก่อนจะใช้เพียงมือเดียวรวบร่างของคนที่นอนเอกเขนกขึ้นพาดบ่าโดยที่คนถูกอุ้มก็ไม่ได้โวยวายอะไร จะมีก็แต่เพียงเสียงหัวเราะกวนประสาทซึ่งดังอยู่ใกล้ๆเท่านั้น



มุคุโร่ถูกโยนลงบนเตียงด้วยอากัปอาการที่เรียกได้ว่าห่างไกลจากคำว่าอ่อนโยนไปหลายขุม แต่ถึงกระนั้นผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกก็ดูจะไม่ได้ใส่ใจกับการกระทำของชายหนุ่ม หรือการที่ตัวเองถูกกระทำเหมือนเป็นตุ๊กตาให้หิ้วไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบนัก



ร่างผอมบางฟุบหน้าลงกับหมอนนุ่ม จัดท่าจัดทางให้ตนเองนอนได้สบายแต่ก็ยังเหลือที่ว่างข้างๆ สำหรับใครบางคนซึ่งยังไม่ยอมเสร็จธุระของตนเสียที...



...เสียงกุกๆกักๆจากภายในห้องบ่งบอกให้ร่างโปร่งรู้ว่าใครบางคนคงกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่...



...โรคุโด มุคุโร่เกลียดการรอคอย...



...เพราะตลอดชีวิตนี้เขารอมามากเกินพอแล้ว...



แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น สิ่งเดียวที่เขาจะรอก็คงจะไม่พ้นชายหนุ่มตรงหน้า...



เขารอเพราะเต็มใจ... แม้จะหงุดหงิดเป็นบางครั้ง แม้จะโวยวายไปหลายหน แม้ใครบางคนจะยังเมินเฉย... ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด... แต่อันที่จริง...เขาก็ไม่ได้หวังจะให้เปลี่ยน... เพราะเมฆา ...ยังไงเสียก็ยังคงล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า... สัญลักษณ์แห่งความอิสระ... ยังคงเป็นเมฆาที่ไร้ผู้ใดพันธนาการ... เฉกเช่นเดียวกับสายหมอก... แม้อยู่ตรงหน้า... หากไม่อาจสัมผัสได้... เบื้องหน้าคือมายาหรือความจริง หากไม่สัมผัสก็ไม่อาจรู้... แต่... เมฆาก็มีวิธีที่จะล่วงรู้ในแบบของเมฆาเสมอ...



ฟูกนุ่มยวบลงบ่งบอกให้คนที่นอนหลับตาฟุบหน้ากับหมอนแสร้งทำเป็นหลับ ได้รู้ว่าใครบางคนคงจัดการกับธุระของตนเองเสร็จเสียที...



ภายในห้องมีเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์กลมโตที่ทอแสงสีนวลทำให้พอมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้เพียงเลือนลางเท่านั้น ร่างโปร่งบางพลิกกายนอนหงาย ลืมตาในความมืดบางเบา... ดวงตาสองสีสะท้อนแสงสีเงินยวง...



เขารับรู้ได้ด้วยความรู้สึกว่าคนข้างกายก็ยังไม่ได้หลับเช่นกัน... แม้อากาศภายนอกจะร้อนจนเหงื่อระเหิดเพียงใดแต่สำหรับห้องที่มีเครื่องปรับอากาศก็ไม่ต้องทนอยู่กับสภาพอากาศแสนทรมานเช่นนั้น...แม้คนส่วนใหญ่จะนิยมไปเที่ยวในสถานที่ซึ่งมีน้ำเป็นองค์ประกอบหลัก แต่นั่นก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการไปตากร้อนในต่างแดนสักเท่าไหร่... มันก็ยังร้อนอยู่ไม่เสื่อมคลายซ้ำยังไม่แตกต่างอะไรจากบ้านของตน...เผลอๆ จะร้อนกว่าเสียด้วยซ้ำ...



เสียงกรุ้งกริ้งของกระดิ่งบนระเบียงดังแว่วมาให้ได้ยินเพียงแผ่วเบา... ลมกำลังพัดโพย... โบกพัดนำพาอากาศร้อนให้จางหายไป... ซึ่งกว่าจะเป็นเช่นนั้นมันก็ต้องทำหน้าที่หนักไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว... กว่าที่สายลมจะหอบฤดูร้อนให้หมดสิ้น และเมื่อถึงเวลานั้น... ฤดูใบไม้ร่วงจะมาเยี่ยมเยือนอีกคราหนึ่ง...



มุคุโร่ไม่รู้ว่าคนข้างๆ เขากำลังลืมตาอยู่หรือเปล่า... เขาไม่ได้หันไปมอง ...และไม่คิดจะหันไป... ด้วยเหตุนั้น... ดวงตาสองสีจึงค่อยๆ ปรือปิดตามเสียงกระดิ่งล้อลมที่ชัดเจนขึ้น... เมื่อตั้งใจสดับฟัง... เสียงนั้นก็ช่างชัดเจนเหลือเกิน...



...และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่...



...ที่สติของตนจมลงสู่ห้วงนิทรา...



...ท่ามกลางเสียงของกระดิ่งใบเดิม...
















-------------------------------------------------

















อา... คิดไปเองหรือเปล่านะ ว่าภาคนี้คุณมุกวนติงขึ้น กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก (เมเขียนคุณเคียวโหดๆ ไม่ได้ซะที = =;; ไม่ใ่ช่ไม่อยากนะเนี่ย กร๊าซซ แต่คุณเคียวเวอร์ชั่นโหดเขียนยากง่ะ!!)

เวอร์ัชั่นสามีกับศรีภรรยาเขียนแล้วลื๊น ลื่น = =b




=[]=~~!!!!!

ท่านมุก... อย่าบอกนะฮะว่าไปมัลดีฟ รีสอร์ท???????????????????????????????????????????
(...เกรงจะเกิดการจ๊ะเอ๋ระยะเผาขน...)


สำหรับหนังสือ Alone Autumn

ใครที่สั่งจองไม่ทันไม่เป็นไรนะคะ
เพราะเมจะเอาไปลงขายที่งานแคปซูลวันที่ 24 (แม้อาทิตย์ต่อไปจะมีสอบก็ตาม...กร๊าซซ)
เชิญไปซื้อได้ที่งานนะฮะ ><~!! รายละเอียดเดี๋ยวจะอัพอีกทีนะฮะ

ส่วนสำหรับคนที่จองไปรฯ เมจะได้หนังสือพรุ่งนี้แล้ว ขอไปติดต่อที่ไปรฯก่อนนะึคะ ว่าส่งแบบลงทะเบียนราคาเท่าไหร่ แล้วจะส่งเมล์ไปให้ (เลื่อนไปเรื่อยๆ เลยแฮะ =w= ขอโต้ดค๊าบ)

ปาดดดดดดดดดดดดดดด~

ร้อยวันพันปีไม่เคยได้ปาด โชคดีวันนี้มีเรียนคอม (จะบอกว่าเอ็งแอบเล่นอยู่สินะ)

หลังจากนั่งจิ้นไปกับตอน 203 ก็มาหลั่นล้ากับฟิค~

หึหึ ทำเป็นนิ่ง สุดท้ายก็ต้องยอมตามใจเค้าอยู่ดีล่ะน่าคุณเคียว -_,-+

รอคุณเคียวโหมดโหด รอฉากดาร์ก~ >w<

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ตอน 2 มาลงต่ออย่างไว!!!

กริ๊ดดดดดดดดดด ท่านมุกวนตีนขึ้นจริงๆ แต่ก็น่ารักนะคะ ^^ ส่วนท่านฮิ....ที่โหดไม่ขึ้นเพระคนตรงหน้าคือสายหมอกสินะ^[]^

อ๊ากกกกกกกกกกกกก วันที่ 24 จะตามไปจวกฟิค~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ (เพราะยังไงก็จะไปคอสอยู่แล้ว ^w^) อ่า...อยากถามเมเม่จังว่า...ราคาฟิคที่เอาไปขายที่งานนี่...เล่มล่ะเท่าไหร่เหรอคะ?? จะได้เก็บเงินไว้ถูก (ไม่งั้นจะถูกถลุงกับการซื้อเสื้อผ้ามาใช้คอสซะหมด -- --")

เรียบง่ายไม่มีอะไรให้ลุ้นในตอน2 คริคริ

เหมือนคุณสามีบ้างานกับคุณภรรยาขี้เหงายังไงก็ไม่รู้เหอๆๆ

โฮรรรรร ~ ไม่ทันปาด ไม่ท๊านนนน

ไม่เป็นไร ชิชิชิชิ ... ตอนแรกโดนเราซิวไปแล้ว เคี๊ยก ๆๆๆ

ตอนนี้ก็ยังคงร้อนแรงเหมือนเดิมค่า (ลึกล้ำด้วย)

โฮ้ยยยย คุณมุยั่ว !! เน้นว่ายั่วชัวร์ ๆ ถ้าไม่ยั่ว คุณฮิมีหรือจะ เรสพอนส์ กลับน่ะ อิอิ

ให้บรรยากาศดาร์กพอควรนะคะ =w= ... อ๊ากกกกกกก เรท ๆๆ !!!

ปล. รอไปรษณีย์อยู่ค่า !!

สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดคร่า...

สุโก้ยยยยยย

ดีใจมากเรย หลบครูมาเมนท์ให้เลยนะเนี่ย...

จะสอบเล้ว เเต่ฟิคสำคัญกว่าค่ะ..++++ ^_______^

ขอบคุนสวรรค์ที่อัพค่ะ.....

หนุกหนานๆ มุยั่วมากๆเรย...

ชอบๆๆๆๆ......ขอบคุนมากค่ะ..อัพบ่อยๆนะคะ

อ๊ายยยย เพิ่งเห็น โอยตายๆ

น่ารักมั่ก มาก ค่ะ

/เดี๋ยวไปตามอ่านก่อน

อ่านรวดเดียวจบเลยค่า= =

สคีรม1869ไปเรียบร้อยแล้ว
จะว่าไปเป็นฟิคยาวรีบอร์นเรื่องแรกที่อ่านเลยนะเนี่ย> <

ซัมเมอร์ 2ตอนแรกเหมือนจะส่อดาร์ค ยังไงก็รอดาร์คสุดๆ คุณเคียวโหดๆนะคะ

มุคุก็ยั่วไปเรื่อยๆ~ ถูกใจค่า^_____^

บรรยากาศยังคงความเป็นสามีภรรยาสิ้นดี......555+


คุณเคียวนี่ออกรักนะแต่ไม่แสดงออกรึเปล่ามี๊? 5555+
แต่แอบชอบบรรยากาศน่าร้อนจัง~ - w - ดูสง๊บ~ สงบ(จะดาร์กไหวเร้อ.....ไหวเร้ออ.)

กรี๊ดดดดดดดด
ดังๆให้ท่านเมอีกสักสองสามที

ในที่สุดฟิกที่รอคอยก็มาต่อแล้ว!! >//////////<

คุณภรรยาเค้ารู้ว่าถึงกลับห้องไปก็นอนไม่หลับเลยรอไงคะ!!
55 5 นั่งลุ้นๆรอท่านเมมาต่อ
(แอบดีใจ..จะได้แล้วๆ > < หุหุหุ)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ได้อ่านภาคใหม่แย้ว แหมคุณมุแกก็กวนขึ้นจริงๆแหละคุณฮิบาริก็ตามใจซ้าาาาา

คุณมุภาคนี้เป็นศรีภรรยาโดยแท้ นอนรอคุณสามีอยู่บนเตียงเลย =W=b

ฤดูร้อนนี้ท่าจะมีเรื่องสนุกอีกเยอะนะ เหอๆ

อ่า....ฤดูร้อน อากาศมันร้อนจนยากที่จะหลับใช่มั้ยคะเนี่ย?

บรรยากาศสามีภรรยาแบบไม่เชิงข้าวใหม่ปลามันเท่าไหร่(ปีนึงแล้ว ก็ยังถือว่าอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามันนี่นา หุหุ)

คุณมุช่างกวนจริงๆค่ะ นอนไม่หลับ แต่ฟังเสียงกระดิ่งเพลินๆก็ดันหลับซะอย่างนั้นเลย



กรี๊ดกับประโยคนี้เลยค่ะ

บ่งบอกถึงสายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาดได้ให้อารมณ์อยากร้องกรี๊ดด้วยความถูกใจมากๆเลยค่ะ

คุณมุก็ยอมรอเฉพาะคุณเคียวนี่นา อร๊ายยย

1869ขึ้นสมอง~

เฮ้ออออออ ก็มันไม่ว่างนิคะ

แง่มๆ

ไม่เป็นไร อ่านในเน็ตก็ได้อะ

อีกครั้ง(เสียดายยยยยยยยยยยย
ทำไมไม่กลับมาให้เร็วกว่านี้นะ)