•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 /Drama/Comedy
Pairing - Tsuna x ???
Warnings - อ่าา...ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลยน่อ เดี๋ยวมันจะทำให้แสยง(หัวเราะ)

Summary - เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา

ปล.นี่คือฉบับเก่านะคะ ถ้ารวมเล่มจะเป็นรีไรท์เพิ่มฉากและเนื้อหา แต่ก็ลองอ่านพรีวิวเดิมๆไปก่อนนะคะ อิอิ



ตอนที่ 1 บทนำ


หลังจากพิธีเข้ารับตำแหน่งบอสใหญ่ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน ณ ที่ทำการใหญ่ของวองโกเล่ ประเทศอิตาลี หนุ่มน้อยอายุ 20 ปีนามซาวาดะ สึนะโยชิก็ยังคงวุ่นวายกับเรื่องราวต่างๆเช่นเดิม ไม่สิ พอขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นบอสใหญ่แล้ว มันยิ่งวุ่นวายมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ


"บอสครับ วันนี้ตอนบ่ายสามโมงต้องเข้าร่วมประชุมสหภาพมาเฟียอิตาลีที่ตึก XXX นะครับ"


"ครับ"


"บอสครับ เดี๋ยวตอนเที่ยงนี้หัวหน้าสาขาย่อยที่ 15 ขอเชิญบอสไปรับประทานอาหารด้วยที่ภัตตาคาร S ครับ ไม่ทราบว่าบอสจะไปมั้ยครับ?"


"ไปครับ"


"บอสครับทางหน่วยกิจการภายนอกส่งเอกสารเบิกค่าใช้จ่ายมาขอให้บอสช่วยเซ็นด้วยครับ"


"ครับ"


"บอสครับ...."


"อ๊าาาาาา โกคุเดระคุงงงงงง"


ร่างเล็กโวยวายกุมหัวขึ้นกะทันหัน เล่นเอามือขวาที่กำลังส่งงานให้อย่างหน้าชื่นตาบานชะกึกก่อนผวารีบเข้าไปดูเจ้านายด้วยความเป็นห่วง


"บอสครับ เป็นอะไรหรือครับ!? ปวดหัว ไม่สบาย เป็นไข้ ปวดไข่ เอ๊ย! ปวดท้องหรือครับ!?!" ไวเท่าใจเป็นห่วง มือใหญ่รีบกดอินเตอร์โฟนบนโต๊ะ โวยวาย "เฮ้ย!! ไอ้พวกข้างนอกน่ะ รีบไปตามหมอมาทีโว้ยยยย!!!!"


"ไม่ต้องๆๆๆ" สึนะเร่งพูดแทรก "ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับโกคุเดระคุง" ยิ้มแห้งๆ ใช่สิ ไอ้ที่ทำให้ร้องออกมาเมื่อกี้น่ะ ก็คือ สารพัดงานที่ต้องทำต้องไป อะไรมันจะเยอะจัดอย่างนั้น แถมยัง....


"แต่ว่าเมื่อกี้บอสร้องขึ้นมา...."


ไอ้เนี่ยแหละ! ไอ้คำว่า บอส ที่หลุดออกมาจากปากเพื่อนซี้ปึ้กคนนี้เนี่ยแหละ สึนะจ้องโกคุเดระเขม็ง ไม่รู้จะวางหน้าอย่างไรดี ก็รู้อยู่หรอกว่าร่างสูงดีใจมากขนาดไหนกับการที่ไอ้เห่ยอย่างเขาได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นบอสใหญ่แห่งวองโกเล่ ก็เลยบ้าเห่อเรียกเขาจากรุ่นที่สิบเป็นบอสๆๆ แต่ว่า มันไม่ใช่อ่ะกิ๊ฟ มันไม่ใช่!


"โกคุเดระคุงนี่ก็ผ่านพิธีรับตำแหน่งมาหลายเดือนแล้วนะ เรียกผมเหมือนเดิมซะทีเถอะนะ"สึนะพยายามส่งยิ้มให้เต็มที่ ก็ไอ้การที่จะทำตาดุสั่งใครมันใช่นิสัยเขาเสียเมื่อไหร่


"เอ๋? ทำไมล่ะครับ" ไอ้ตัวทำเครียดยังไม่วายมิรู้ตัว มันทำหน้าบานชวนฝัน พูดเสียงเพราะ "ก็บอสเป็นบอสของผมนี่ครับ"



ของทุกคนขอรับ!!! ที่สำคัญนั่นมันไม่ได้อธิบายอะไรเลยนะเฟ้ย!!? สึนะเถียงเสียงดังในใจ



"แต่ว่า..."


"ครับ?" เจ้ามือขวาตัวป่วนเอียงคอน่ารัก หน้าตาชื่นบาน สึนะเห็นอย่างนั้นแล้วจะโกรธก็โกรธไม่ลง จะสั่งก็ทำบ่ได้ ที่สุดก็ได้แต่ระบายลมหายใจพรืด


"ช่างเถอะ~" สึนะตอบพลางยิ้มแห้งๆ ก่อนยื่นมือไปรับเอกสารที่ตนต้องเซ็นจากร่างสูง "เอ้า จะให้ผมเซ็นไม่ใช่เหรอ?"


เห็นรอยยิ้มที่เจิดจ้าราวกับดวงตะวันอย่างเคยเช่นนั้น ในใจของมือขวาผู้จงรักภักดีก็เต็มตื้น พลังทำงานลุกวาบ รีบยื่นกระดาษนั้นส่งให้หน้าตาเบิกบาน


"ครับ!" บอส!...บอส!!...บอสน่ารักที่สุดเลย!!!!! (เฮ้ยๆ:คนแต่ง)


สึนะเซ็นยิกๆขณะที่พยายามรวบรวมกำลังภายในไม่ให้ขนตั้งเกรียว ในเวลาแบบนี้ร่างเล็กชักอนาถกับความสามารถ"สุดยอดลางสังหรณ์"ของตัวเองเสียจริง ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะว่ามันทำให้เขารับรู้ได้ถึงความคิดแหม่งๆของไอ้เจ้ามือขวาตัวป่วนนี่น่ะสิ!?



ปังงงงง!!!!



เสียงประตูดังขึ้นโครมใหญ่ พร้อมๆกับร่างสูงผมหยักตามธรรมชาติของใครบางคนลอยละลิ่วเข้ามาตามสายลมตรงเข้าปะทะกับกำแพงห้องทำงานสึนะดังตึง!


"อั้กกก!!?"


"ระ...แรมโบ้!?" สึนะลุกพรึ่บขึ้น รีบตรงเข้าไปประคองร่างโปร่งของไอ้คุณแรมโบ้ที่ตอนนี้อายุอานามก็ 11 ปีแล้ว


"ไอ้วัวบ้า! จะเข้าห้องบอสก็หัดเคาะประตูก่อนเซ่!!" นั่นใช่ประเด็นที่ไหนเล่าโกคุเดระคุง!? สึนะคิดแล้วรีบพยุงแรมโบ้ขึ้นด้วยความเป็นห่วง


"แรมโบ้ ไม่เป็นไร..." ยังถามไม่ทันจบ ไอ้คนขี้แยก็กระซิกน้ำตาปริ่ม


"ไม่เป็นไรครับรุ่นที่สิบ แค่นี้...แค่นี้เอง...แค่โดนเจ้าบ้ารีบอร์นจอมซาดิสม์เตะแค่..."


ผัวะ!!!! ลูกถีบลอยละลิ่วปลิวตามมา ตรงเข้าปะทะหน้าหล่อเหลาของไอ้คุณแรมโบ้ต่อทันที


"รีบอร์นนนนน!?แกทำอะไรของแกเนี่ยยยย!!!?"สึนะรีบตรงเข้าพยุงแรมโบ้ที่ตอนนี้เริ่มกลายเป็นศพวัว


"ออกกำลังกายตอนเช้า" ไอ้เด็กต้องสาปที่มีอายุได้ 6 ขวบแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนจะหันไปทักทายโกคุเดระโดยไม่สนใจไอ้วัวบ้าตรงหน้าอีก


"ฮึก...ฮึก...แค่นี้...ต้องอดทน...ต้อง...แง้~~~!"ที่สุดเจ้าคนขี้แยก็ร้องไห้ออกมาจนได้สิน่า สึนะถอนหายใจ


"แค่นี้เองเลิกร้องได้แล้วน่า แรมโบ้" มือบางลูบหัวปลอบโยน แล้วก็อย่างเคย แรมโบ้ตรงเข้าออเซาะสึนะ พลางสะอึกสะอื้น แล้วก็อย่างเคย....แรมโบ้โดนถีบ จาก รีบอร์นและโกคุเดระ !!!!


"พวกนายคิดจะฆ่าแรมโบ้หรือไงกันเนี่ยยย!?" ร่างเล็กดิ้นดุ๊กดิ๊ก เพราะโดนโกคุเดระล็อคเอาไว้ไม่ให้เข้าใกล้ศพวัวที่กำลังโดนรีบอร์นย้ำ Teen อยู่อย่างเมามันส์


"อย่าเพิ่งเข้าใกล้มันครับบอส เดี๋ยวติดเชื้อ!!" เชื้ออารายยยย!?!?!


"มาทำตัวน่ารำคาญแต่เช้า...."รีบอร์นที่ยังโหดไม่เปลี่ยนจับเลอ้อนบนหัวให้กลายร่างเป็นปืนสีเขียว ก่อนเริ่มทำการบรรจุกระสุนสีเงินลงใส่ปืน สึนะเห็นกระสุนที่ไม่ใช่กระสุนดับเครื่องชนหรือกระสุนเสียงบ่นนั่นก็ตกใจ เร่งถามขึ้น


"ระ....รีบอร์น นั่น..." กระ...กระสุนจริงอย่างนั้นเหรอ....ย่ะ...อย่าบอกนะว่านายคิดที่จะ...


ร่างเล็กแต่สุดแกร่งของรีบอร์นไม่ตอบ หลังจากรีโหลดกระสุนลงจนครบ ก็ขึ้นนกดังกริ๊ก นัยน์ตาสีดำสนิทคมวาบ


"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ....." ปากแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ตายซะเหอะว่ะ!"



ไม่จริง!! สึนะตะโกนในใจ ร่างเล็กดิ้นหลุดจากการล็อคของโกคุเดระพร้อมๆกับที่เสียงปืนดังขึ้นลั่นห้อง



"ก๊าก ฮ่า ฮ่า ฮ่า" แรมโบ้ยืนขึ้น แล้วหัวเราะอย่างสะใจ "เป็นไงรีบอร์น!?โดนกลยุทธ์แกล้งตายของผมจนโดนปัดปืนแบบนั้น นายนี่ช่างไม่ระวังตัวเอาซะเลยนะ เอ๋? อ้าว? มองอะไรน่ะ???" ไอ้คุณแรมโบ้ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวหันไปมองตามสายตาของรีบอร์น แล้วก็ต้องชะงัก "อ่ะ...."


"บ่ะ....บอส....!?" โกคุเดระตกใจกับร่างเล็กข้างหน้าที่ยืนกุมหัวอยู่ ก่อนจะเห็นภาพชินตา เปลวไฟสีสวยลุกโชนขึ้นจากหัวของสึนะ


"ให้ตายสิ..." สึนะในโหมดไฮเปอร์ครางออกมาเสียงขุ่น "....พวกนาย...."


แรมโบ้เหงื่อตกเมื่อรู้ว่าตัวเองดันปัดปืนให้ไปโดนใคร แต่ในขณะที่มันคิดจะจรลีลี้ภัยก็โดนบาทาไร้เงาของทั้งโกคุเดระและรีบอร์นเตะตุบตับจนกลายเป็นวัวทุบจริงๆจนได้ และในขณะที่รีบอร์นกำลังทำการฌาปนกิจศพวัวอยู่นั้น สึนะที่ตอนนี้อยู่ในโหมดไฮเปอร์ ก็ถอนหายใจพูดขึ้น


"ฉันนึกว่าแกใช้กระสุนจริงเสียอีก"


รีบอร์นที่ได้ยินก็ตอบกลับ พลางมัดเชือกรอบตัวแรมโบ้


"จะบ้าเรอะไง ใครจะไปใช้กระสุนจริงฆ่าผู้พิทักษ์อัสนีแห่งวองโกเล่กันล่ะฟะ"


โกคุเดระกลืนน้ำลายเอื๊อก ความหมายความว่าจะฆ่าผู้พิทักษ์นี่ไม่ต้องใช้กระสุนจริงแต่ใช้อย่างอื่นสินะครับ แล้วจู่ๆความคิดน่าหวาดเสียวก็ต้องชะงักเมื่อเหลือบไปมองข้างหลัง


ร่างสูงมองร่างเล็กที่อยู่ในโหมดไฮเปอร์อย่างรู้สึกเกร็งๆ


บอสของเขา รุ่นที่สิบของเขาในตอนนี้ดูเคร่งขรึม เด็ดขาด แถมนัยน์ตาสีทองประกายทรงอำนาจที่ราวกับจะมองทะลุถึงขั้วหัวใจของคนทุกผู้ที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าเขาขณะนี้ ทำให้หัวใจของโกคุเดระเต้นระทึก


"แต่มันก็ไม่ใช่กระสุนเสียงบ่นที่จะทำให้แกอยู่ในโหมดไฮเปอร์เหมือนที่ผ่านมาหรอกนะ" รีบอร์นเอ่ยขึ้น หลังจากหย่อนแรมโบ้ลงเล่นบันจี้จัมพ์ทางหน้าต่าง


"เอ๋?" โกคุเดระผู้ร่วมฆาตกรรมวัวหันมองร่างเล็กจอมโหดที่อยู่ข้างๆด้วยความสงสัย "หมายความว่ายังไงกันครับ คุณรีบอร์น???"


"รีบอร์น?" สึนะถามเสียงขรึม


รีบอร์นถอนหายใจเฮือกก่อนเดินตรงเข้าไปหาสึนะไฮเปอร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เอ่ยขึ้นนิ่งๆ


"ปกติระยะเวลาไฮเปอร์ของแกมันจะขึ้นอยู่กับการควบคุมพลังนั้นด้วยความเข้มแข็งในจิตใจแก แต่ไอ้กระสุนที่แกดันโดนไปนี่น่ะเป็นกระสุนพิเศษที่ฉันได้รับมาจากจางนินีที่เพิ่งคิดค้นเสร็จมา"


แน่นอน จางนินีคิดค้นขึ้นมาก็ตามคำร้องขอของรีบอร์นที่อยากมีกระสุนสนุกๆให้เล่นอีก แต่ไม่รู้ไปผสมโน่นลงนี่อีท่าไหน ถึงได้กระสุนประหลาดอย่างนี้ขึ้นมา


"เจ้านั่นบอกว่ามันเป็นกระสุนที่เพิ่งคิดขึ้นมา ชื่อก็ยังไม่ได้ตั้ง ไม่รู้จะได้ผลแค่ไหน ก็เลยเอามาให้ฉันไปหาตัวทดลองยิงเล่นดู"



ยิงเล่นรึครับบบ? เอาแรมโบ้มาทดลองยิงเล่นรึครับบบ!? โกคุเดระอุทานในใจ



"แล้วผลของมันล่ะ? ไม่ใช่เหมือนกระสุนเสียงบ่นรึ?" สึนะถาม หากรีบอร์นส่ายหัว


"ก็ไม่เชิง ฟังจากที่เจ้านั่นบรรยายสรรพคุณ ผลของมันก็คือทำให้คนที่โดนยิงไปเข้าสู่โหมดไฮเปอร์เหมือนกับกระสุนเสียงบ่น แต่ว่า...มีสิ่งหนึ่งที่เจ้านั่นบอกว่าแตกต่างออกไป นั่นก็คือ ระยะเวลาในการอยู่ในช่วงโหมดไฮเปอร์"


มาถึงตรงนี้โกคุเดระ ฮายาโตะเริ่มเหงื่อตก


"นานแค่ไหน....ทั้งวันรึ?" สึนะถามนิ่งๆ รีบอร์นส่ายหัว


"สองวัน?" รีบอร์นก็ยังส่ายหัวอีก


"1 อาทิตย์เหรอครับคุณรีบอร์น?" โกคุเดระถามขึ้นระคนหวั่นใจ แล้วที่สุด 1 นิ้วป้อมๆก็ตั้งขึ้นเป็นคำตอบ


"น่ะ....หนึ่งเดือนเลยเหรอครับ?" แต่คำตอบนั้นกลับโดนสวนขึ้น



"หนึ่งชีวิตต่างหาก"



โกคุเดระหน้าซีด...หนึ่งชีวิต....ก็หมายความว่า ทั้งชีวิต ก็หมายความว่า ตลอดไปน่ะเซ่!? บอสที่น่ารัก รุ่นที่สิบที่น่ารักจะอยู่ในโหมดขรึมไปตลอดชีวิตงั้นรึ? น่าดีใจ แต่ก็...ม่ายยยยยย~~~~ มันมีบางอย่างที่มันไม่ช่ายยยยย!!!!

ตรงข้ามกับโกคุเดระที่กำลังอยู่ในโหมดคอนฟิว(สับสน) สึนะที่นั่งฟังอยู่แม้จะรู้สึกอึ้งไปบ้างก็ตาม แต่เพราะอยู่ในโหมดไฮเปอร์ ความรู้สึกต่างๆถึงได้สงบเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าคนผ่านความเป็นความตายมาร้อยครั้งพันหน แต่กระนั้นเมื่อเห็นสภาพที่ดูนิ่งขรึมกว่าปกติของรีบอร์นก็ถามขึ้น


"มีอะไรอีกรึรีบอร์น?"


"คนเราไม่สามารถอยู่ในโหมดไฮเปอร์ที่ต้องสิ้นเปลืองพลังงานชีวิตและพลังจิตใจได้นานขนาดนั้น" เพียงแค่เท่านั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน



"ดูท่า....ถ้าไม่รีบหาทางแก้ละก็ คงได้ฌาปนกิจสงเคราะห์แกเป็นคนต่อไปแน่ สึนะ"



สิ้นประโยคเสียงประตูก็ดังขึ้น พร้อมๆกับโกคุเดระที่ลากรีบอร์นออกไปเพื่อหาทางแก้ไขโหมดไฮเปอร์ของสึนะด้วยความหวั่นวิตก ส่วนทางด้านสึนะไฮเปอร์ก็เดินไปดึงแรมโบ้ขึ้นมาจากการเหินนรกบันจี้ที่รีบอร์นทำขึ้น


ร่างโปร่งที่ดูเหมือนจะมีหูดีผิดวัวธรรมดานั่นได้ยินเรื่องราวทุกอย่าง หลังจากสึนะคลายเชือกให้จนหมดก็ยืนจ้องใบหน้าของร่างเล็กอย่างไม่วางตา พูดขึ้นเสียงอ่อย


"...ขอโทษนะครับ รุ่นที่สิบ ที่ผม...." น้ำตาปริ่มขึ้นมาอีกรอบ


"อย่าคิดมากมันเป็นอุบัติเหตุ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น....."


"?"


"ดูท่ารีบอร์นคงคิดจะฆ่านายจริงๆแฮะ"



เสียงขรึมๆ ตาดุๆ ที่มาพร้อมกับประโยคความจริงอันโหดร้าย ทำให้แรมโบ้ที่เพิ่งอายุ 11 ปีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เมื่อคิดว่าในที่สุดกรูก็อาจถึงคราวตายในไม่ช้านี้ ปากวัวอ้าขึ้นพร้อมกับเสียงแหกปากร้องไห้จ้า ติดสปีดแบบวัวๆเผ่นแนบออกจากห้อง


สึนะมองร่างโปร่งวิ่งฉิวออกไปจากห้องอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป แล้วจู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น



TBC...


ฮะ ฮะ ฮะ บทเริ่มต้นของการเป็นเสะของซือคุง อยากให้ติดตามต่อตอนไป ขอบคุงที่เข้ามาอ่านกันนะจ้า

กรี๊ดๆๆ สนุดสุดๆไปเลยๆ

ชอบมากค่ะชอบ

ถึงแม้สึนะที่น่ารักจะเหมาะกับการเป็นเคะแค่ไหน

แต่ตามจริงลึกๆก็อยากเห็นสึนะของเราเป็นเมะบ้างเหมือนกันน้า

แล้วยิ่งเป็นสึนะที่อยู่ในโหมดไฮเปอร์ตลอดเนี่ยมัน......


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด เท่เป็นบ้าเล้ย!!!

แล้วมาต่อเร็วๆนะค้า

โอ้ย น่าติดตามมากเลยชักกจะตื่นเต้นเเล้ว สึนะทำไงดีเนี่ย
(จะว่าไปอยู่ในโหมดไฮเปอร์ตลอดก็ดีอะนะไม่น่าจะให้ตายเร็วเหะ - -")

ถ้าสึนะอยู่โหมดไฮเปอร์ เดี๋ยวฮิบาริก็มาท้าสู้เองแหละ ฮึฮึ...

...

...อยากเห็นสึนะจับกดฮิบะเจ้าค่าเอ๊ย!! >[]<o

อา นึกถึงคุณ bloodyrabi บอกว่าสึนะโหมดไฮเปอร์คือโหมดเสะ ฮี่ ฝันเป็นจริงแล้วนา //=w=//

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 /Romantic/Drama/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings - อ่าา...ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลยน่อ เดี๋ยวมันจะทำให้แสยง(หัวเราะ)
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา



ตอนที่ 2 วายุ




เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น รุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่เลยเดินเข้าไปรับ


“ฮัลโหล”


“โย่ว! สึนะ” เสียงคุ้นเคยที่ได้ยินมาเป็นเวลานาน เรียกรอยยิ้มจางๆให้ปรากฏบนใบหน้าขรึมเพราะโหมดไฮเปอร์


“นายเองเหรอ ยามาโมโตะ” สึนะนั่งลงกับเก้าอี้สนทนาต่อ “แข่งเบสบอลเป็นยังไงบ้าง?”


“ระดับนี้แล้วชนะฉลุยสิ คราวนี้ฉันทำโฮมรันได้ตั้ง 4 ครั้งแน่ะ!” น้ำเสียงเริงร่าสบายๆอย่างเคยทำให้สึนะรู้สึกสบายใจ


“งั้นหรือ....ยังเก่งเหมือนเดิมจริงๆ”


น้ำเสียงดูขรึมๆของเพื่อนรักที่ตายแทนกันได้ที่ยินได้ ทำให้ยามาโมโตะชะงัก


“...สึนะ นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?” ความรู้สึกไวจริงๆ...ยามาโมโตะ...


“แค่มีเรื่องยุ่งๆเกิดขึ้นนิดหน่อยน่ะ”


“เรื่องยุ่ง??”


“เรื่องงานน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” อย่าทำให้ยามาโมโตะที่กำลังจะต้องแข่งอยู่ไม่สบายใจดีกว่า



แต่การโกหกไปเช่นนั้น มีหรือที่ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณที่อยู่เคียงข้างสึนะมาตั้งแต่เด็กๆจะไม่รู้ ร่างสูงหลุบตาลงต่ำ ตอนนี้ตัวเองมาแข่งเบสบอลอยู่ที่ฮอกไกโด ส่วนสึนะและโกคุเดระอยู่ที่นามิโมริ ซึ่งเป็นฐานทัพใหญ่ของวองโกเล่ในญี่ปุ่น ถ้าตัวเองกลับไปหาสึนะ ก็ต้องละทิ้งการแข่งขันเบสบอล ซึ่งในฐานะนักเบสบอลอาชีพแล้วเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำอย่างยิ่ง ไม่แน่อาจถูกตัดสิทธิ์ลงแข่งตลอดฤดูกาลก็เป็นได้ แต่ว่า....



“ยามาโมโตะ คว้าแชมป์นักทำโฮมรันมาให้ได้ล่ะ” เสียงขรึมๆของสึนะดังขึ้นเรียกสติคืนจากร่างสูง


“เอ๊ะ?”


“ก็นายเป็นบัตเตอร์ไม่ใช่หรือ? คว้าตำแหน่งผู้เล่นที่ทำโฮมรันสูงสุดมาฝากฉันเวลาเจอกันคราวหน้าด้วยนะ”


สึนะในโหมดไฮเปอร์ ทั้งขรึม ทั้งฉลาดเฉลียวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาเองก็รู้เหมือนกันว่ายามาโมโตะเพื่อนรักกำลังคิดอะไรอยู่ และเพื่อไม่ให้ยามาโมโตะทำเช่นนั้น เพื่อไม่ให้ยามาโมโตะต้องทำลายความฝันของตัวเองอย่างนั้น สึนะถึงได้ตั้งเงื่อนไขให้ยามาโมโตะรับปากขึ้นมา ก็เพราะสึนะรู้ดีว่า




ยามาโมโตะไม่เคยผิดสัญญากับเขาแม้เพียงสักครั้ง




“สึนะ...นาย...”


“ยามาโมโตะซะอย่าง ทำได้อยู่แล้วใช่มั้ย?” เสียงขรึมของร่างเล็กที่ได้ยินผ่านทางสายโทรศัพท์ ทำให้ยามาโมโตะรู้สึกแปลกๆ มันทั้งเป็นห่วง ทั้งว้าวุ่น แต่ว่า....เมื่อนายขอมา....นายขอมาแบบนั้น....


แล้วคนไม่เคยปฏิเสธคำขอ และไม่เคยผิดสัญญาก็เอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่คิดมาก


“อา....ทำได้สิ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นเสียงเบา ก่อนหัวเราะคลอไปตามอย่างอารมณ์ดี “แล้วเวลากลับไปหาจะเอาแชมป์ทำโฮมรันไปฝากนะ!”


“อืม” นี่สิ...ถึงจะสมเป็นยามาโมโตะ....ผู้พิทักษ์แห่งวรุณ...เพื่อนรักของฉัน... “ดูแลตัวเองดีๆล่ะยามาโมโตะ ไว้ค่อยเจอกัน”


“สึนะ เดี๋ยว” เสียงที่รั้งเอาไว้ ทำให้สึนะชะงักการวางสาย


“อะไรหรือ?”


ยามาโมโตะเหงื่อตก รู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ใช่ สึนะยังคงเป็นสึนะ ความรู้สึกเป็นห่วงเขาที่ถ่ายทอดผ่านคำพูดนั่นมันก็ยังเป็นเช่นเดิม แต่ว่า....มันมีอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่แปลกไป



“สึนะ....นาย...กำลังต่อสู้อยู่เหรอ?”


“เอ๋??”


เมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังพูดอะไรที่มันแหม่งๆ ยามาโมโตะก็หัวเราะแก้เขิน


“ฮะ ฮะ นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย นายจะไปกำลังต่อสู้อยู่ได้ไงล่ะเนอะ! ก็ฉันโทรไปหานายที่ที่ทำงานของนายนี่นา ฮะ ฮะ”


สึนะเหงื่อตกขึ้นมาทันที อย่างที่รีบอร์นเคยพูดไว้ ยามาโมโตะมีสัญชาตญาณนักฆ่าโดยกำเนิดจริงๆ รู้อะไรบางอย่างที่คนอื่นเขาไม่สามารถรู้สึกได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ยามาโมโตะพูดอะไรอย่างนั้นออกมา ก็เพราะว่าสึนะจะเข้าสู่โหมดไฮเปอร์อย่างที่เป็นอยู่นี่ก็เฉพาะเวลาต่อสู้เท่านั้น เพราะงั้น...ยามาโมโตะที่ไม่แน่ใจว่าสึนะอยู่ในโหมดไฮเปอร์ถึงได้เกริ่นนำอะไรแปลกๆออกมาแบบนั้น (งงมะ...อย่างงเลย (หัวเราะ))



ถ้าขืนคุยต่อคงมิวายหลุด....


“นั่นสินะ” ไฮเปอร์แกล้งขรึม “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอให้โชคดีนะ ยามาโมโตะ”


“อื้ม! ดูแลตัวเองดีๆนะสึนะ ไว้เจอกัน”


“ไว้เจอกัน .....ยามาโมโตะ.....”


สิ้นสุดบทสนาระหว่างกันเพียงแค่นั้น ทว่า เสียงเรียกชื่อของตนที่หลุดออกมาจากปากสึนะในตอนท้ายสุด แทบทำให้ยามาโมโตะหยุดหายใจ ร่างสูงเอามือปิดปากตนเอง....มันต้องมีอะไรแน่ๆ....ให้ตายสิ สึนะนาย....



นายไม่เคยเสียงหล่อขนาดนี้มาก่อนนี่นา!?! (ที่แกเอามาคิดมันเรื่องนี้เรอะ!? : คนแต่ง)




“เฮ้อ~ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ” สึนะเอนหลังพิงพนัก ถึงยามาโมโตะจะยังคงเป็นผู้พิทักษ์แห่งวรุณประจำกายเขาก็ตาม แต่ยามาโมโตะก็ยังมีความฝันของตัวเอง ซึ่งสึนะไม่มีทางที่จะพรากสิ่งนั้นจากยามาโมโตะด้วยคำว่า มาเฟีย เด็ดขาด ดังนั้น ยามาโมโตะจึงทำหน้าที่เป็นมือซ้ายของเขา แล้วยังคงทำความฝันในการเป็นนักเบสบอลที่เก่งที่สุดของตัวเองควบคู่ไปด้วย


....ต่อให้นภามีอำนาจสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เคยต้องการกักให้สายฝนอันชุ่มช่ำอยู่กับนภาแต่เพียงอย่างเดียว....


ว่าแต่...ไอ้โหมดไฮเปอร์นี่ทำให้เขาขรึมขึ้นมากจริงๆแฮะ ถ้าอยู่ในโหมดปกติคงไม่สามารถโกหกและเลี่ยงประเด็นได้เนียนอย่างนั้นแน่


สึนะเหลือบมองนาฬิกา เมื่อพบว่ายังเหลือเวลาอีกราวชั่วโมงก่อนจะต้องออกไปรับประทานอาหารกลางวันกับหัวหน้าสาขาย่อยที่ 15 ตามที่โกคุเดระแจ้งกำหนดการมาเมื่อเช้า ก็เลยตัดสินใจทำงานที่กองท่วมหัวบนโต๊ะต่อ


“หึ...โหมดไฮเปอร์มีประโยชน์จริงๆก็คราวนี้ล่ะนะ” ร่างเล็กยกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ รู้สึกราวกับว่าความรับผิดชอบกับความขยันพุ่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ทว่า....




ปัง!!!!




“บอสครับ!!!!”


สึนะเหงื่อตก แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยนก็ตาม แต่ความรู้สึกว่าอะไรบางอย่างที่มันยุ่งยากกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง และมันก็มิวายไม่พ้นผู้เป็นมือขวาของเขาที่เป็นคนนำมาให้อีกนั่นแล~


“โกคุเดระคุง มีอะไรเหรอ?” ร่างสูงก้าวฉับๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนก้มหัวลง พูดขอร้องเสียงดัง


“ได้โปรดยกเลิกตารางทำงานของวันนี้ทั้งหมดเพื่อเข้ารับการตรวจรักษาด้วยเถอะครับ!!!”


สึนะในโหมดไฮเปอร์นิ่งเงียบ
ให้ยกเลิกตารางทำงานทั้งหมด....งั้นเรอะ?
ทั้งๆที่...กำลังขยันอย่างนี้.....ทั้งๆที่กำลังขยันอย่างนี้......

..ปึ้ด.. ราวกับมีอะไรสักอย่างหลุดออกจากห้วงสติ สึนะลุกยืน แล้วก้าวเดินไปหาโกคุเดระที่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้น


“เงยหน้าขึ้น โกคุเดระคุง” น้ำเสียงขรึมๆของร่างเล็ก เล่นเอาร่างสูงสะดุ้งเฮือก แต่ทว่าด้วยความป็นห่วงในตัวอีกฝ่ายอย่างมากเลยขัดขืน


“ไม่ครับ! จนกว่าบอสจะยอมเข้ารับการตรวจรักษาอาการไฮเปอร์นี่ ไม่ว่ายังไง ถ้าบอสไม่ตกลง ผมก็จะไม่ยอมเงยหน้าขึ้นเด็ดขาดครับ!!!”


“เอางั้นหรือ...?”


ไอ้คนดื้อที่ไม่ยอมเอะใจกับน้ำเสียงของอีกฝ่ายและสถานการณ์ตอนนี้สักที ก็ยังตอบรับอย่างหนักแน่น


“ครับ!!!!!”


“ให้ตายสิ....นายนี่มัน...” ตึง...!! โกคุเดระตกตะลึง นี่เขา....ถูกรุ่นที่สิบผลักล้มลงกับพื้นอย่างงั้นเหรอ ร่างสูงเบิกตากว้างอย่างตกใจ ยิ่งเมื่อมองขึ้นไปแล้วเห็นดวงตากลมโตสีทองทรงอำนาจกำลังจ้องมองเขาอยู่อย่างไม่วางตาก็ยิ่งหายใจติดขัด


สึนะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “นายนี่มัน....ดื้อชะมัด ......โกคุเดระคุง”


เฮือก!? ความรู้สึกบางอย่างพลันเกิดขึ้น ดวงตานั่น ใบหน้านั่น ยิ่งเห็นในโหมดใกล้ๆแบบนี้ยิ่งทำให้โกคุเดระใจเต้นระทึก คนๆนี้คือคนที่เขาเชื่อใจ ไว้ใจ เคารพนับถือ....เป็นคนเพียงคนเดียวในโลกที่เขาต้องการจะปกป้องและมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้...เป็นคนเพียงคนเดียวที่เห็นค่าของเขา....มองเขาเป็นคนแรก....ปกป้องเขา....เป็นคนแรก....



ไม่กล้า....ไม่อาจเอื้อม....ไม่ได้ แตะต้องไม่ได้นะโว้ย โกคุเดระ!!!!



ร่างสูงคำรามลั่นเตือนตัวเองในใจ ก่อนรีบพลิกตัวหนี ทว่า มือเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกลับตรึงเขาไว้ซะอยู่หมัด


“บ่ะ...บอส....” น้ำเสียงของมือขวาสั่นเครือ พยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด อย่าเขวไปกับลมหายใจร้อนๆกับหน้าน่ารักๆนั่นเซ่!


สึนะไฮเปอร์ยิ้มกริ่ม ...ชักรู้สึกเข้าใจบรรดาเพื่อนๆที่เคยแกล้งเขาในโหมดปกติขึ้นมาซะแล้วสิ... (ม่ายแกอย่าดาร์กไซด์ไปมากกว่านี้เลย โอ้ว : คนแต่ง)


“นายอยากให้ฉันยกเลิกตารางงานทั้งหมด ทั้งๆที่ฉันกำลังอยู่ในอารมณ์ขยันแบบนี้...” ซาวาดะ สึนะโยชิก้มหน้าลงกระซิบข้างหูร่างสูงที่โดนตัวเองจับกดอยู่ “....นาย....จะเอาอะไรมาแลกล่ะ....?” สิ้นคำต่อรอง ลิ้นเล็กๆก็ตวัดผ่านหูของร่างสูงอย่างแผ่วเบา


อึ๊!? โกคุเดระเม้มปากตัวเองเต็มที่ อะไรน่ะ!? เมื่อกี้รุ่นที่สิบทำอะไรน่ะ!?! โกคุเดระมึนไปหมดแล้ว ทั้งกลิ่นหอมของอีกฝ่าย ทั้งเสียงหล่อๆขรึมๆที่ไม่ค่อยจะได้ยินนี่อีก แล้วนี่มันอะไรกัน!!!!? มือ... O_O มือข้างหนึ่งของรุ่นที่สิบกำลัง....กำลังไล้ใบหน้าของเขาอยู่ >///<!!!?


“โกคุเดระคุง โฟกัสหน่อย” สึนะเอ่ยเสียงขรึม ภายใต้ใบหน้าไร้อารมณ์นั่นกำลังรู้สึกสนุกแปลกๆ


“ค่ะ...ครับ” โกคุเดระไม่กล้าแม้กระทั่งสบตา เพราะรู้ตัวดีว่าหากเผลอแม้เพียงครั้งเดียว นัยน์ตาสีทองนั่นต้องดึงดูดเขาลงไปเสียจนไม่มีสติแน่ๆ


“ไม่อยากให้ฉันทำงาน แล้ว....นายจะเอาอะไรมาแลกกับความขยันที่เกิดขึ้นนี่ดีล่ะ?”


“เอ่อ....” ร่างสูงอ้ำอึ้ง ให้ตายสิ อะไรดีล่ะวะ นึกให้ออกสิโว้ย ยังไงแกก็ต้องพารุ่นที่สิบไปตรวจรักษาหาทางแก้ไขให้ได้ ไม่งั้นล่ะก็.....ถ้าไม่งั้นล่ะก็....


พลันเสียงคำเตือนของรีบอร์นก็ดังขึ้นในหัว




‘ถ้าไม่รีบหาทางแก้ละก็ คงได้ฌาปนกิจสงเคราะห์แกเป็นคนต่อไปแน่ สึนะ’




ตาย....รุ่นที่สิบจะต้องตาย.... เพียงแค่นั้นสายตาของโกคุเดระก็ไม่อาจมองเห็นอะไรได้อีกต่อไป มันมีแต่เพียงสีดำ...มันมีแต่เพียงความโดดเดี่ยว ...โลกทั้งโลก...มีแต่ความอ้างว้าง....




“โกคุเดระคุง!”




พลันที่ได้ยินเสียงเรียกสติของตนจากคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตดังขึ้น โกคุเดระก็จ้องมองสึนะ ...รุ่นที่สิบ...


สึนะเห็นอีกฝ่ายเริ่มมีสติขึ้นมา ก็ยิ้มกว้าง


“เป็นอะไรไป? โกคุเดระคุง?” ถ้าไม่มีคนๆนี้....ถ้าคนๆนี้ไม่ได้อยู่ในโลกนี้....



ไม่เอา....!ไม่เอานะ....!!



ร่างสูงกอดคอร่างเล็กไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างเล็กจะอันตรธานหายไป ใบหน้าหล่อเหลาซบลงตรงไหล่ของสึนะ หางตาปรากฎน้ำตาอุ่นๆคลอเต็มหน่วย


“....ชีวิตของผม...แลกกับ...ชีวิตของผม...ครับ!” โกคุเดระกัดฟันกรอด ความคิดเลวร้ายต่างๆนานา ชีวิตที่มีแต่ความอ้างว้างโดดเดี่ยว และต้องเสียผู้เป็นที่รักที่สุดอย่าง คุณแม่ ไปปรากฏในห้วงคำนึงไม่ขาดสาย


...แค่คนๆนี้เท่านั้นที่เขา....!


ซาวาดะ สึนะโยชิตกใจ นี่เขาแกล้งโกคุเดระเกินไปหรือนี่ เห็นร่างอันสั่นเทาของอีกฝ่าย สึนะก็ถอนหายใจกับความงี่เง่าของตัวเอง มือเล็กโอบหลัง พลางลูบหัวโกคุเดระแผ่วเบา


“บ้าน่า โกคุเดระคุง ฉันแค่ล้อเล่น อย่าคิดมากสิ” ได้ยินแบบนั้น โกคุเดระก็เด้งผึงออกมา เร่งถาม


“ถ้าอย่างงั้นบอสจะไปตรวจรักษาใช่มั้ยครับ!?”


“ไม่” สีหน้าของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่ปรากฏเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับพายุสมชื่อ ทำให้สึนะในโหมดไฮเปอร์ต้องกลั้นหัวเราะ “อย่าเพิ่งทำหน้าอย่างนั้นสิ ฉันก็แค่บอกว่าไม่ ถ้านายไม่ยอมตามที่ฉันขอร้องเรื่องหนึ่ง”


“ครับ?” โกคุเดระที่ตอนนี้หูลู่เต็มทีเงยหน้ามองสึนะ รอฟังคำขอนั้น และรอปฏิบัติตามคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ


“นายต้องเลิกเรียกฉันว่าบอสซะที แล้วเรียกฉันว่า รุ่นที่สิบ เหมือนเดิม”


“ค่ะ....ครับ???”


“ทำไมล่ะ? ทำไม่ได้หรือ?”


“ด่ะ...ได้สิครับ บอส เอ๊ย......รุ่น.....รุ่นที่สิบ....”


ณ เวลานั้น โกคุเดระ ฮายาโตะราวกับได้เห็นภาพที่งดงามที่สุดในชีวิต เปลวไฟบนศีรษะของบอสแห่งวองโกเล่เบื้องหน้าในโหมดไฮเปอร์ ราวกับจะช่วยส่องสว่างให้กับรอยยิ้มของเขาที่ปรากฏ

ณ เวลานั้น....ร่างสูงได้ถูกตรึงหัวใจ....


“เรียกแบบนั้นตลอดไปล่ะ” สึนะลุกขึ้นยืน แล้วฉุดให้โกคุเดระยืนขึ้นตาม “เพราะสำหรับฉันแล้ว.... คนที่เรียกฉันด้วยความรู้สึกแบบนั้นในโลก....มีนายเพียงคนเดียวเท่านั้น”



ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก พร้อมๆกับหัวหน้ารุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ และมือขวาของเขาได้ก้าวเดินออกไป รอยยิ้มกว้างของผู้พิทักษ์วายุแห่งวองโกเล่ปรากฏเห็นชัดจนแสงสว่างและเงาไม่อาจปกปิด



.....ยามนั้นวายุได้สาบานกับตนเองเป็นครั้งที่ร้อยที่พัน....ว่าจักขอปกป้องและอยู่เคียงข้างนภาผู้แข็งแกร่งนี้ตลอดไป....!!












“เอ๋??? ซาวาดะก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกไปนี่น่า??” เสียงๆหนึ่งดังขึ้น หลังจากพบว่าร่างของสึนะและโกคุเดระก้าวเดินออกมาจากห้อง เขาเกาหัวแกรกๆก่อนนึกถึงคำขอร้องของยามาโมโตะที่โทรมาหาตนเองเมื่อ 15 นาทีก่อนว่าให้ช่วยมาดูสึนะให้ที

นายดูร้อนรนมากเลยล่ะนะ เอาเถอะ ในเมื่อนายขอร้องมาขนาดนั้น แล้วซาวาดะเองก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉันด้วย แบบนี้วันนี้ก็ต้อง...



“ติดตาม...สุดหูรูดไปเลย!”




TBC..


ก๊าก ฮ่า 555+ ไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมมาอัพเร็วจัง คือว่า อัพไว้ก่อนเพราะจะหายหน้าไปประมาณ 4 วันได้เพื่อไปทำการสอบบบบ!!! โอ้ววว เด็กมหาลัยนี่มัน...ปีสี่แร้วอ่ะนะ...กั่กๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเน้อ เม้นต์แรก 4 คนนี่เอาใจเราไปเรยยยยย >////<

ปล.เรื่องนี้ยาวพอสมควรน่อ กะไล่ไปเรื่อยๆเรย แต่ลำดับใครมาก่อนมาหลังติดตามกันเอาเองด้วยการเข้ามาอ่านละกันน่อ อิอิ

ขอบคุงที่เข้ามาอ่านกันนะจร้าาาา ^3^

กรี๊ดๆๆๆ เข้ามาด้วยความหวังฟลุ๊คเล็กๆไม่คิดว่าจะมาอัพแล้วจริงๆนะเนี่ย กรี๊ดๆๆ

สนุกมากๆเลยค่า แต่แหม สึนะเนี่ย เวลาอยู่โหมดไฮเปอร์นี่เท่สุดๆไปเล้ย!!

ว่าแต่หนุ่มเคะ(ที่กลายเป็นเมะไปแล้ว...ชอบๆๆๆๆ)ของเราจะคู่ใครน้า

สอบเสร็จแล้วมาต่อเร็วๆนะค้า พยายามเข้านะคะ โชคดีค่า

P.S ขำยามะอ๊ะ พี่แกคิดได้ไงเนี่ย >>>นายไม่เคยเสียงหล่อขนาดนี้มาก่อนนี่นา!?!

แหมๆ คิดไปด้าย

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


สึนะเสะ ชอบค่า ><b ใช่แล้วต้องเสะสิ


กดโกคุเทระเลยค่า อ้าว เอ้ย


ใช่ๆ คนเราต้องมีพัฒนาการ ในที่สุดสึนะก็จะกลายเป็นมหาเมะ


แอบโลภเล้กน้อย ฝากกดคุณฮิบาริกับรีบอร์นจังด้วยได้ไหมค่า


แอ๊ะๆ ชักไปกันใหญ่ขอตัวก่อนนะค่า เดียวโดนแฟนคลับทั้งสองคนรุมตื้บ ฮา


สนุกมากค่า มาต่อไวๆนะค่า ปิ้งๆ



ปล.ยามาโมโตะแอบกังวลสึนะเข้าโหมดเสะแล้วจะกดเคะ(โกคุเทระ)ในสังกัดตัวเองรึเปล่า ครึกๆ

กรี๊ดดดดดดดดดดดด ลงแดงอยากอ่านต่อแล้วอ้าาาาาาาาาาาาาา
คือความจิงก็ไม่ค่อยนิยม Y หรอกนะ แต่พออ่านแล้วรุสึกว่าซือคุงเท่ได้ขนาดนี้ จะ Y ก็ Y เหอะค่ะ จะอ่าน
มาแต่งเรวๆน้า
ว่าแต่มหาลัยตอนนี้มันน่าจะปิดเทอมแล้วนี่นา....

สุดยอดดดดดดดๆๆๆๆๆ

ในที่สุด จากเคะแสนงามก็เติบโตกลายเป็นเมะสุดแกร่งได้แล้ว โว้ น้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม สึนะโหมกเสะเท่จริงวุ้ย

ชอบบทที่เปรยถึงความในใจค่ะ อ่านแล้วซึ้ง TTwTT+

ทิ้งชนวนไว้แล้วจากไปสินะ ฮึฮึ มาต่อเร็วๆ เน้อ ^O^// ว่าแต่ ใครจะเสร็จสึนะคนแรกล่ะนี่

สึนะอยู่ในโหมดไฮเปอร์เท่ห์สุด ๆ ไปเลย

มาต่ออีกน๊า

เง้อ สึนะเท่ดีเนอะ

ว่าเเต่ว่าเรียวเฮมาเเล้วหรอ - -"

เอามาลงอีกจิครับ