อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ทั่นคิวะลงได้สะใจมากคร้าบ~!!

8018 เต็มไปหมดแว้ววววววววววว >w<~!!

ทั่นส้มต้องดีใจแน่ ๆ เลย

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เอาเข้าไป น่ารักให้หัวใจละลายเลย!!

ปล. ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน

เรื่องนึง sm ดาร์ก

เรื่องนึง น่ารัก ใส ๆ

ไม่มาอัพสักพักไล่อ่าน อุ้กกกก เจอความโมเอะเข้าไป
น่ารัก น่ารักอ่ะ แล้วพ่อมหาเนียนนี่มันก็เนียนดีจริงๆ
ดาร์กได้ไม่เท่าไหร่กลับมาไลท์อีกแล้ว = ="

น่าร๊ากกกกกกกกกกก
เคียวยะ~

น่าร๊ากกกกกกก

อยากมีปลา(?)แบบนี้อยู่ในบ้านมั่งแฮะ

ยามะไลท์คุง ฮ่าฮ่า ห่วงแล้วก็กลายเป็นหวงคุณฮิ

เห็นหน้าพวกเพื่อนๆในสภาพแบบนั้นก็คงจะกินไม่ลงหรอกค่ะ เหอๆ

คุณฮิจะยอมใช้ชีวิตอยู่บนบกกับยามะมั้ยน้อ

รออ่านตอนต่อไปค่า

Title: if you don’t want to love

Up : 6

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: 8018

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: [align=center]หากคุณไม่ต้องการมีรัก...เพราะคุณกลัวความอ่อนแอละก็...ความเงียบเหงาอาจเป็นคำตอบสุดท้าย[/align]




……………………………………..

………………………….

……………….




คิ้วที่มุ่นแสดงเป็นคำตอบกึ่งคำถาม สมองพยายามประมวลผลต่างๆนานากับเผ่าพันธุ์ของตนนี้



"ท้อง .. ท้องเหรอ?" ริมฝีปากพึมพำเบาๆ .. นัยน์ตาคู่สวยเหม่อมองไปเรี่ยพื้นก่อนน้ำคำพูดของครูสอนหนังสือจะดังเอยๆเข้ามาในโสต



// .. ที่พวกเราได้ออกมาแหวกว่ายอยู่แบบนี้ ต้องขอบคุณพ่อพวกเธอนะที่คลอดออกมา การที่แม่เพศเมียนั้นอยู่ข้างกายเพียงเพื่อยั่วเย้าให้ พ่อตกไข้และปฏิสนธิภายในนั้นเท่านั้นเอง//



" อ้าวเป็นอะไรไปเงียบเชียว พูดจี้ใจดำรึไง!? " เอ่ยแซวไปอีกหนึ่งดอกแต่เมื่อร่างเล็กยิ่งเงียบลงไปเรื่อยๆเขาก็เอ่ยปลอบเสียเอง



" ไม่ต้องกลุ้มขนาดนั้นหรอกน่า ชั้นแค่หยอกนายเล่นเท่านั้น ผู้ชายนะท้องไม่ได้หรอกแม้นายจะสวยจนเกินหญิงก็เถอะ " มือกุมอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนหยิกแก้มเสียด้วยความหมั่นเขี้ยว



" .. พวกเรา .. ฉัน .. เงือกน่ะ พ่อเป็นคนอุ้มท้อง เป็นคนปฏิสนธิเลยล่ะ" พูดไปก็รู้สึกร้อนที่หน้าก่อนจะปัดมือที่หยิกแมออกไปแล้วทำหน้าเครียด



"พอถึงเวลาที่จะผสมพันธุ์ได้ตัวเมียก็จะมาเร้าให้เกิดอารมณ์ .. ช่างเถอะจะไปท้องได้ยังไงก็นายมันตัวผู้ชัดๆ" มือหยิกแก้มอีกฝ่ายคืนบ้างก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา



" หึ ไม่แน่น้าก็นายออกจะมีอารมณ์ร่วมกับชั้นซะขนาดนี้นี่นา " ช้อนร่างบางเอาไว้ก่อนจะอุ้มขึ้นเดินไปที่สวนสวย



" อืม ถ้าพวกนายเป็นเงือก ดอกไม้คงไม่เคยเห็นสินะ " สวนในคฤหาสน์กว้างใหญ่และดอกไม้นานาพันธุ์ก็มีมาเรียงรายไปทั่ว ผ้าปูสำหรับปิกนิคปูลงก่อนวางร่างเล็กลงที่ริมสวนใกล้บึงน้ำ



"บนบกก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอกน่า นายอย่าขังตัวเองในที่โลกแคบๆใต้น้ำอย่างเดียวสิ " เพราะบรรยากาศเป็นใจหรือไงนะ ดวงหน้าน่ารักอยู่ใกล้เเค่เอื้อมริมฝีปากคมจุมพิตหวานล้ำผะแผ่ว แต่หวานจนอยากจะตราตรึงเอาไว้ได้ในเวลานี้



"เคยรู้ด้วยหรือว่าโลกใต้น้ำน่ะแคบ" ปากเบะไม่พอใจก่อนจะจุ่มแช่ปลายเท้าลงในสระน้ำแล้วครีบปลาก็ค่อยๆกลับคืนสู่สภาพเดิม เกล็ดเขียวใสสะท้อนแสงน้ำอยู่เยื้องล่างราวมรกตที่อยู่ใต้น้ำก็มิอาจเปรียบ



"เพราะบนพื้นดินโหดร้ายต่างหาก ถึงได้มาระรานพวกเรา .. ไม่ได้เลวร้ายอะไร อย่างย้อยๆก็มีคนหนึ่งที่พยายามจะฆ่าฉัน" เข่นนัยน์ตาเข้าใส่ถึงคดีความเก่าๆ



" ก็ชั้นเข้าใจว่านายเป็นนกต่อของแฟมิลี่ฝ่ายตรงข้ามนี่น่า เอาเหอะ...พูดอะไรไปนายก็คงไม่เข้าใจ....ว่าแต่....ตอนนี้หายกลัวชั้นบ้างรึยัง " กอดรอบอกอีกฝ่ายหลวมๆ พยายามกระเซ้าถามถึงความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอภัยให้เขาเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เขารักอีกฝ่ายเสียจนไม่สามารถทำอะไรได้เลย



นี่ใช่....ความรักรึเปล่านะ



"ฉันเกลียดมนุษย์" เสียงเอ่บเรียบเหมือนตัดความหวัง ไม่ทันได้สังเกตุเห็นหน้าอีกฝ่ายที่เจื่อนไป



"แต่ .. แต่บางที ฉันก็คิดว่านายต่างออกไปจากพวกที่ล่า บางทีก็น่าเข้าใกล้แต่บางทีก็อยากจะหนีไปไกลๆ" ครีบสวยตีน้ำเล่นดีใจหนักหนาที่ได้น้ำหล่อเลี้ยงกายา



มือจับแขนร่างเล็กเอาไว้สบมองเข้าไปนัยย์ตาคู่โตสวย มือไล้เกลี่ยหน้าผากเนียนนุ่มเอาไว้ ไม่รู้ว่าเป็นคนพูดน้อยไปตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ว่า



" ชั้นต้องการเธอ ทุกอย่างทั้งร่างกาย หัวใจ และ น้ำตานี้ด้วย " มือไล้ดวงหน้าผะแผ่วก่อนจะครอบครองริมฝีปากงามเอาไว้หนักหน่วงรุนแรง มือเคล้นหนักที่เนินเนื้อสะโพกอย่างไม่กลัวจะเกิดรอยช้ำ กระตุ้นให้ร่างกายบอบบางเกิดความร้อนซ้ำๆเร่งอุณภูมิร่างกายให้คงที่จนเปลี่ยน เป็นขา เป็นขาได้



" เป็นของชั้น แล้วชั้นจะดูแลนายเอง " เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาราวกับลมรดใบหู



นัยน์ตาหวานเชื่อมคู่นั้นแทบละลายหัวใจ แต่ไม่ทันจะให้ได้ซึ้งไปมากกว่านี้อะไรบางอย่างมันก็เห่อขึ้นมาจุกอยู่ในอก ร่างบางกว่ารีบดันใบหน้าสลักให้อออกจากตัวโดยไว พุ่งถลาไปที่ริมตลิ่งแล้วสำรอกเอาของเก่าออกมาเสียจนหมดไส้หมดพุง



"อ่ะ..!!" ร่างกายกระตุกเกร็ง ฝาดขมแสบไปทั่วทั้งลำคอแต่ก็ยังมิอาจหาบทสรุปนี้ได้ หลังมือปาดเอาเหงื่อผุดผาดไปให้พ้นดวงหน้าอย่างโรยแรง


……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….




" เป็นอะไรนะ! ! ! " คนที่คิดว่าแกล้งกระวนกระวายเสียมากกว่าร่างเล็กอีกทั้งลูบทั้งปลอบเสียยกใหญ่ พวกสัตว์ทะเลจำพวกปลาเขาเองก็ไม่ค่อยคุ้นเคยเสียด้วย ถึงที่บ้านพ่อจะมีอาชีพหั่นเนื้อปลาซูชิขายเป็นอานิสงก็ตามที แต่ให้มารักษาปลานี่จะทำยังไงละ



"ไม่รู้ ..ฉันเวียนหัว พะอืด ..พะอมด้วย" เสียงตอบระโหยคว้าคอเสื้อคนตัวสูงเอาไว้ โน้มลงมาชิดใกล้แล้วกระซิบคำหวานแตกพร่างจนไม่อาจจับใจความได้ หรือบางทีมันอาจเป็นภาษาที่เงือกใช้สื่อสารกัน ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบไปหมด



" เคียวยะ! เคียวยะ ! " เอาละสิเรียกยังไงก็ไม่ยอมตื่นจะพาไปหาหมอแล้วควรจะพาไปหาหมอแผนกอะไรดีละ ยิ่งคิดยิ่งกลุ้มมาคิดอีกทีเมื่อกี้ร่างแบบบางบอกว่าขาดน้ำ



น้ำ! ได้การละ ร่างสูงอุ้มร่างงามกลับมาที่ตู้แก้วขนาดใหญ่ก่อนจะค่อยๆหย่อนลงตู้ไป ร่างเล็กหน้าดูมีสีเลือดนิดหน่อยตอนผิวกายสัมผัสน้ำแต่ก็ยังไม่ฟื้น



//คนตั้งท้องคือพ่อ ขณะที่แม่คือสิ่งยั่วเย้าให้มีพวกเจ้ามา//



เสียงคำตอบที่เมื่อก่อนก็ไม่ได้จะตั้งใจฟังเท่าไหร่แต่ยามนี้กลับตรึงติดหู สัมผัสไล้ผิวกายจากผิวน้ำนั้นเย็นเฉียบ ก่อนจะมีความรู้สึกจึงได้ปรือตาขึ้นด้วยความงัวเงียก็เห็นร่างสูงเกาะตู้กระจกอยู่สีหน้านั้นช่างตลกนักเพราะไม่เคยพบเคยเห็นมาจริงๆ ร่างบางว่ายเข้าไปชิดก่อนจะยกมือขึ้นทาบทับมือของร่างสูง ก่อนจะอ้าปากเป็นเชิงถามว่าอะไร



มือตะกรุยน้ำด้านบนก่อนจะฉุดร่างบางมากอดแน่น



" ขอโทษนะเพราะชั้นทำอะไรไม่คิดนายเลยเป็นแบบนี้ ต่อไปถ้านายอยากอยู่ในน้ำต่อไปก็อยู่เถอะนะ ชั้นจะเอาอาหารมาให้ทุกวันเลย " เหมือนละครงี่เง่าที่ไม่ได้แสดงมานาน คนที่ช่างห่วงคนอื่นไม่เลือดเย็นคนนั้นกลับมาแล้วหรือไงกันนะ แค่คิดว่าร่างกายนั้นจะไม่ขยับแหวกว่ายอีกก็ไม่สบายใจเอาเสียเลย



"ออกไป ..เหม็นหน้านาย" มือดันใบหน้าหล่อเหลาให้ออกห่าง ก่อนจะเบี่ยงกายหลบมาลอยตัวอยู่กลางสระที่ฝั่งนั้นเอื้อมไม่ถึง นัยน์ตาคู่คมสบมองกันอีกคู่เจือน้อยใจขณะที่เค้าก็ชักจะรู้สึกผิด



".. ฉันไม่ได้จงใจจะกัดนายนะ แต่มันเหม็นกลิ่น ช่วยอยู่ห่างฉันในระยะนี้สักพักเถอะ"



ร่างสูงไม่ฟังเสียงก่อนจะกระชากข้อแขนเข้ามาใกล้อุ้มเดินดุ่มๆผ่านทางห้องต่างๆไป จนมาถึงห้องๆหนึ่งที่จำลองบรรยากาศและธรรมชาติเอาไว้รวมกัน ต้นไม้ประดับประดาสวยงามสระขนาดใหญ่มีทางเชื่อมพาดไปพาดมาให้คนเดินเล่นได้ ร่างสูงหย่อนร่างงามลงน้ำไปเมื่อเห็นว่าร่างนั้นเลิกขัดขืน



" ห้องนี้ชั้นสร้างให้นายหวังว่าอารมณ์คงจะดีขึ้น ดีกว่าอยู่ในตู้กระจกใช่ไหมล่ะ อย่างน้อยก็ดูมีอิสระภาพมากกว่าละมั้งนะ" ไม่เหมือนสัตว์ที่เลี้ยงเอาไว้อะไรทำนองนี้



พึ่บ!



ปลายครีบสะบัดไปที่หน้าหล่อเหล่าก่อนจะเผ่นกายเร้นลงสู่พื้นน้ำแล้วว่ายไปเกยก่ายอยู่บนโขนหินหนึ่งเดียวกลางน้ำ



"ยังไงก็คือกักขังนั่นแหละ! ออกไปเลยนะ ฉันเหม็นหน้านาย เจอแล้วมันอยากจะสำรอก!" ก้นบึ้งหัวใจเหมือนมีใครเอาเข็มมาสะกิดจี๊ดๆให้เขารู้สึก รำคาญ ใบหน้าสวยเชิดรั้นก่อนจะหลับตาพริ้มไปกับโขนหินเมื่อหลังคาโดมแก้วเปิดรับแสงแดดอ่อนๆที่ทอลงมา



เอาเข้าไปได้เพื่อนใหม่ลืมคนรักได้หน้าตาเฉยท่าจะจริง เจ้าปลาน้อยใหญ่ที่เขาเลี้ยงเอาไว้มันก็ช่างรู้งานเข้าไปพะเนาคลอเคลียร่างเล็กไว้ไม่ยอมห่าง ไหนจะยังท่าทีที่หงุดหงิดผิดวิสัยนั่นอีกละ ร่างสูงยอมตามใจคนเอาแต่ใจและขี้หงุดหงิดไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันที่ยอมให้เขาอ่อนลงได้ถึงเพียงนี้ คนทำงานเดินกลับไปสั่งงานลูกน้องต่อไม่อยากเข้าไปใกล้กวนอกกวนใจร่างงาม



" เหนื่อยนักก็พักเสียให้สบายก็แล้วกันนะ "



"เดี๋ยว.." ร่างเล็กเงยใบหน้าขึ้นเมื่อคนตัวสูงหันมาก็ขยับริมฝีปากสั่งเสียเป็นชุดใหญ่



"อยากกินกีวี่ สตรอเบอร์รี่ เลมอนแล้วก็แอปเปิลด้วย" ไม่ได้สำนึกเลยว่าช่วงนี้มันไม่ใช่ฤดูกาลของผลไม้พวกนี้สักนิด แต่พอสั่งเสร็จก็กลับไปฟุบหน้านอนต่อ สะบัดครีบสยายอภิรมย์ออกสื่อมาทางใบหน้า



"เอามาภายในห้านาทีนะ ไม่งั้นล่ะก็ .." ปลายสายตาจิกมองก่อนจะปิดลงไม่สบอารมณ์นัก



ทำไมต้องตามใจเขาเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันแต่สัญชาติญาณบอกว่าอย่าขัดใจ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันทั้งที่ปกติเขาอาจต้องโกรธแทบบ้าและลงโทษอีกฝ่ายอย่างหนักไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างถูกนำมาให้ก่อนห้านาทีที่สั่งเสียอีก ร่างสูงนั่งมองร่างงามกินู้นกินนี่อย่างเอร็ดอร่อยก็ งง เป็นไก่ตาแตก เอวก็นิดเดียวตัวก็ไม่ใหญ่มากไหนกินเก่งแบบนี้ละ



" ค่อยๆกินก็ได้ เอ้า~! นี่แถมให้ " ยื่นซูชิส่งให้อีกฝ่ายด้วยปิดท้าย



นัยน์ตาคู่สวยค้อนให้เสียวงโตแก้มที่ตุ่ยตุนไปด้วยผลไม้เหมือนจะบอกกรายๆว่าถูกขัดใจ ร่างบางงับเอาเลมอนชิ้นสุดท้ายไว้ในปาก ก่อนจะว่ายออกไปกลางสายน้ำจังยอมปริปากพูด



"ใครใช้ให้นายเอามา ไม่ได้สั่งสักหน่อย อย่ามาทำเป็นสู่รู้นะเอาไปเก็บเลย เหม็น!!" แค่ได้กลิ่นก็เข้าขั้นจะสำหรอกไม่ต้องมาให้เห็นเป็นรูปเป็นร่างก็รู้เลยว่ากลิ่นคาวแบบนี้ยังไงก็ต้องเวียนหัวเป็นแน่



" พักนี้นายทานเก่งขึ้นนะ ทานแต่ของพวกนี้แพ้ท้องรึไงนะนาย " เอ่ยกระเซ้าไปงั้นๆแหละแต่กระตุกใจร่างงามอย่างจัง



" นอนแต่ในน้ำไม่หนาวรึไงนายนะ " เอ่อ ชวนเสียอีกครั้งตระกล้าผลไม้ใบใหญ่วางลงตรงหน้า



" งั้นพวกบลูเบอร์รี่ละ " เอาผลไม้เข้าล่อก่อนกวักมือเป็นเชิงให้ว่ายเข้ามา จริงๆจะเดินเข้าไปหาก็ได้เพราะมีทางเชื่อมอยู่กลางน้ำอยู่แล้ว



แพ้ท้อง แพ้ท้อง แพ้ท้อง ท้อง ท้อง ท้อง ท้อง ท้อง



คำที่วนเวียนอยู่ในหัวไปมามันเด้งไปเด้งมาเหมือนบอลลูนอันความเครียดเอาไว้ คนงามทำหน้ามุ่ย ตวัดหางตาไปมองของเชิญชวนแล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง



"ไม่กิน จะกินราสเบอร์รี่" หันหลังให้เสียเสร็จสรรพ



"ไม่ดีกว่าอยากกิน องุ่นแล้ว เอาแบบไร้เม็ดด้วย"



" คร้าบ คร้าบ จะสั่งอะไรอีกเชิญบัญชามาได้เลยครับผม " หลายวันมานี่ก็เป็นแบบนี้ เจ้าเงือกน้อยจอมเอาแต่ใจนี่สั่งนู้นกินนี่สั่งนี่กินนั้น เขาก็ยอมตามใจตลอดเพราะเหงาหรือไงกันนะ ถึงได้ยอมตามอกตามใจไปตลอด และ ท้ายที่สุดก็ยอมตามใจอยู่ดีนั่นแหละ แต่ก็เริ่มชักสังเกตความผิดปกติ



" เอ๋ พักนี้นายอ้วนขึ้นรึเปล่า ก็หน้าท้องมันยื่นๆ " ถึงจะยื่นออกมาน้อยๆไม่น่าเกลียดก็เถอะ



ปึง!!!



ตะกร้าบลูเบอร์รี่ถูกเขวี้ยงใส่คนตัวสูงก่อนเงือกเจ้าอารมณ์จะว่ายแท่ดๆไปอยู่กลังโขนหินเงียบๆส่งมาแค่เสียงที่หงุดหงิดเต็มประดา



"ออกไป ออกไปเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้ว!! ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าจนกว่าฉันจะเรียก!!" หากแต่ภายใจกำลังหวั่นพรึงกับสิ่งที่กลัวที่สุดในชีวิต ไหล่ลาดสั่นสะท้านก่อนจะขยับสองแขนมากอดอกตัวเองเอาไว้



//เรื่องล้อเล่นใช่ไหม ..//



"เฮ้อ~ ชั้นก็กะจะมาบอกนายเรื่องนี้เหมือนกัน ชั้นจะไปประชุมที่สาขาญี่ปุ่นสักสองสามวัน อาจจะกลับก็วันศุกร์เลย อยู่คนเดียวไหวไหม " นั่งยองๆมองดวงหน้าหวานน่ารัก ทอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนถึงอยากจะชวนอีกฝ่ายไปด้วยแค่ไหน แต่ท่าทีตอนนี้คงจะยากหน่อยแล้วละนะ ร่างสูงเดินถอนใจอย่างคนเอาใจไม่ถูกแต่ไม่อยากอาระวาทใส่ร่างเล็กเดินขึ้นห้องนอนชั้นบนไป



ชั้นลอยด้านบนมีกำแพงกระจกกั้นมองเห็นเขาแต่เขาสิมองไม่เห็นอะไรเลย มันทำจากปรอท ขี้โกงที่สุด .. เสียงน้ำไหววูบตีคลื่นก่อนจะลากตัวเองไปที่อินเตอร์โฟนที่ติดอยู่กับผนังห้อง มือเรียวกดไปอย่างกล้าๆกลัวๆ



ได้ยินเสียงซ่าๆ ก็ตกใจแทบหล่นหายผลุบกลับ //บ้า อะไรน่ะ// เมื่อเห็นว่ามันเงียบไปก็โผล่ตัวขึ้นมากดใหม่ เพราะได้ยินแต่กินติศัพท์ว่ามันสามารถสื่อสารกันได้ แต่ไม่มีใครเคยบอกนี่ว่ามันจะมีเสียงแบบไหน



"นี่ .. ห้ามไปญี่ปุ่นนะ ถ้าไปฉันจะอาละวาดให้บ้านพังจริงๆด้วย"



ป้าบ!!



มือฟาดเข้าอินเตอร์คอมดับเสียงที่รบกวนร่างสูงพลิกกายไปอีกข้างคราวนี้ยกหมอนขึ้นปิดใบหูก่อนเสียงซ่าจะมาอีกครั้บ คราวนี้ถอดสายดึงขั้วออกไปจนขาดกระจุย



"จะอะไรนักหนานะ ขอนอนสงบๆไม่ได้หรือไง"



เดิมก็หงุดหงิดเป็นทุนมาก่อนแล้ว ..กับการรบกวนนิทรา ก็เหมือนกับใครมาวอแวในใจนั่นแหละ



หงุดหงิดทั้งๆที่ไม่มีใครทำอะไรให้โกรธ เดียวก็เศร้าแล้วก็เหงาว้าวุ้นกลุ้มใจ ตอนนี้เขาเป็นอะไรไปแล้วนะแล้วยังมาตอนนี้อีก ร่างงามนิ่วหน้าน้อยๆรู้สึกปั่นปวนปวดท้องอย่างบอกไม่ถูก แต่ความหงิดหงิดใจมีมากกว่ามือลูบท้องน้อยๆก่อนจะค่อยๆคลานขึ้นมาบนบก



“ ถ้าไม่มาหาชั้นไปหานายเองก็ได้ “



เขาก็มีหัวใจนะน้อยใจเป็น เหงาเป็น รัก และ ต้องการความอบอุ่นด้วย เมื่อจะยืนก็ยืนไม่ขึ้นพยายามพยุงตัวเองก็ไม่ไหว



……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….




เขากลัวนะในน้ำทั้งเงียบทั้งเหงา ทั้งๆที่ปกติก็อยู่มาได้ตั้งนานคนเดียวในน้ำ แม้ในยามราตรีก็ไม่กลัวแล้วทำไมถึงมาหวาดผวาเอาเสียตอนนี้ละเนี่ย



" ยะ..ยามาโมโตะ...ต...ตอบชั้นหน่อยสิ " เมื่อเสียงปรายสายยังคงเงียบสนิทเขายิ่งว่าวุ่นใจ ทำไมนะ ทำไมนะ พักนี้ถึงอารมณ์ไม่ค่อยคงที่เลย เดียวก็หงุดหงิดทั้งๆที่ไม่มีใครทำอะไรให้โกรธ



เดียวก็เศร้าแล้วก็เหงาว้าวุ้นกลุ้มใจ ตอนนี้เขาเป็นอะไรไปแล้วนะแล้วยังมาตอนนี้อีก ร่างงามนิ่วหน้าน้อยๆรู้สึกปั่นปวนปวดท้องอย่างบอกไม่ถูก แต่ความหงิดหงิดใจมีมากกว่ามือลูบท้องน้อยๆก่อนจะค่อยๆคลานขึ้นมาบนบก



“ ถ้าไม่มาหาชั้นไปหานายเองก็ได้ “



เขาก็มีหัวใจนะน้อยใจเป็น เหงาเป็น รัก และ ต้องการความอบอุ่นด้วย เมื่อจะยืนก็ยืนไม่ขึ้นพยายามพยุงตัวเองก็ไม่ไหวสุดท้ายก็ค่อยๆกึ่งคลานเข่าจับราวบันไดขึ้นไปทุกอย่างก้วเหมือนเข็มนับร้อยนับพันเล่มมาทิ่มแทงแต่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก



" ฮึก..ก...เ จ็บ...ชั้นเจ็บนะ...จะมาหากันบ้างไม่ได้เหรอไง " มือลูบท้องน้อยๆเมื่อสัมผัสถึงอะไรบางอย่างที่ดิ้นขลุกขลักเบาๆ แต่ก็คงคิดไปเองเรื่องปวดท้องเงือกก็สิทธิ์เป็น แต่มันแปลกๆไปกว่าเดิมนี่สิ



วี๊ดดดดด ดดด !!!!!



เสียงสัญญาณเตือนภัยลั่นเปรี๊ยะให้แสบแก้วหูทำเอาคนคลุมโปงขุดคู้อยู่ถึงกับสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาตาลีตาเหลือก แสงไฟสีแดงวูบวาบทั่วห้อง มือหยิบดาบญี่ปุ่นมาไว้กับตัวเตรียมพร้อมหามีใครบุกรุกมาถึงหน้าห้องนอน .. หากแต่เหนือสิ่งอื่นใด ถ้ามีใครคิดจะรุกล้ำก็ต้องผ่านที่อยู่ของเงือกของเขา



"เคียวยะ!!!!"



"เจ้าบ้า!" เสียงแหวขึ้นด้วยความหงุดหงิดทั้งที่เมื่อครู่ยังเจ็บเสียดเศร้าในทรวงใจอยู่เลย ร่างบางนั่งพังพาบครีบไหวอยู่หน้าประตูขาว สภาพที่อับน้ำก็ว่าได้ ใบหน้าขาวงอง้ำก่อนริมฝีปากจิ้มลิ้มจะบริภาษคำต่างๆนานา



"ทำไมไม่ตอบนะ รู้ ..รู้มั้ยฉันเหงาน่ะ!" ทั้งที่ก็อยู่แค่นี้แต่กลัวไกลกันสิ้นดี



ร่างสูงโอบแผ่นหลังบางๆลูบไล้หลังอย่างทนุถนอม แต่อะไรบางอย่างมาชนโดนท้องเขานี่สิ



" เคียวยะ ! นะ นาย " ร่างสูงผงะออกทันทีที่กอดโดนอีกฝ่าย ตลอดมาร่างงามว่ายอยู่ในน้ำไม่ได้สังเกตแต่พอโผพ้นผิวน้ำมา ท้องอีกฝ่ายโย้ออกมาได้ขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย



ไม่ใช่ยื่นออกมาแบบอ้วนเพราะโครงสร้างทั้งดวงหน้าหวานยังคงเดิมแต่มันยื่นออกมาเหมือนอะไรสักอย่าง อะไรอย่างสุดท้ายที่เขาจะคิดถึง



" นายท้องเหรอเนี่ย! "



"...."



เปลือกตาหลุบต่ำมองท้องน้อยตัวเองแล้วถอนหายใจพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยทั้งดีใจทั้งแปลกใจ ปกติมันต้องกับผู้หญิงไม่ใช่หรือ .. แล้วนี่เขาตกไข่สัมพันธ์กับผู้ชาย แถมหน้าตาก็ไม่ได้จะดูจริตจะกร้านเท่าไหร่เลยออกจะคมเข้มคร้ามแดด กร้านโลกเสียด้วยซ้ำ



"คงจะอย่างนั้น .. เงือกอย่างพวกเราฉันเคยบอกนายแล้วว่าอุ้มท้องแทนตัวเมีย.." เสียงสั่นเครือน้อยๆ ก่อนจะปาดน้ำตาให้ออกไปลวกๆ



" แล้วนั่นก็ลูกชั้น ! นายไม่ได้ไปท้องกับปลาตัวไหนแน่ใช่ไหม " ก็เขาเป็นคนนี่จะไปมีลูกกับเงือกแถมเป็นตัวผู้ได้ยังไง ดาบร่วงลงทันทีทั้งๆที่ไม่เคยทิ้งอาวุธยามจับขึ้นมือ



แล้วที่นี้จะทำยังไงดีละแล้วเขาจะทำยังไงต่อไปดี อาชีพการงานก็ไม่พร้อมจะให้มีห่วงพันธะมาผูกคอเลยนะ ที่แล้วมาเลี้ยงดูเอ็นดูอีกฝ่ายเพราะถ้าพวกศัตรูคิดใช้เป็นจุดอ่อนนี้เป็นข้อผูกมัด ก็คงจะไม่ทำเพราะเห็นว่านั่นเป็นแค่สัตว์เลี้ยง แล้วนี่เรื่องมันเลยเถิดลามปามขนาดนี้ไปได้ยังไงละเนี่ย



"ไม่ใช่ลูกของนาย!!!!" เสียงตวาดลั่นเส้นอารมณ์ภายในขาดผึง ร่างบางทุบรัวไปที่อกอุ่นทั้งที่น้ำตาก็ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย



"นายมันบ้า !! เคยคิดจะศึกษาบ้างไหมว่าพวกเราดำรงเผ่าพันธุ์กันยังไง" ร่ายยาวเป็นวรรคเป็นเวร เหมือนคนบ้าที่เดี๋ยวก็ดีใจ เดี๋ยวก็เศร้าใจ



"พวก พวกเราน่ะ ที่มีพวกตัวเมียก็เอาไว้เพื่อถูกใจใคร่รัก และเกิดอารมณ์ แต่กับฉัน กับนาย!! มันไม่ใช่ นายไม่ใช่ตัวเมีย แต่เป็นตัวผู้!! ไม่เข้าใจหรือไงไม่ใช่ลูกนายหรอก ที่ตกไข่ได้ก็แค่ความใคร่!"



หน้าแดงลมออกหู เมื่อครู่โศกใจ หากแต่ครานี้กับขวยเขิน ผิวหน้าขาวตัดไปด้วยคราบน้ำตาและความอาย



"ชั้นไม่พร้อมจะมีลูก...แต่ว่า....ชั้นก็ไม่อยากทอดทิ้งพวกนาย"



'พวก'



ในที่นี้ก็รวมถึงลูกในท้องด้วยละนะ ถึงไม่รู้ว่าเด็กออกมาจะเป็นชายหรือหญิง ไม่สิ จะเป็นคนหรือปลาต่างหาก ปวดหัวที่สุดแล้วเขาจะให้ลูกอยู่บนบกหรือในน้ำและมีชีวิตยังไงนี่สิ



" ลูกของชั้นสิ ถ้านายยิ่งพูดแบบนี้ ขึ้นมาอยู่บนนี้ด้วยกันได้ไหม " อุ้มร่างงามขึ้นไปนอนวางไว้บนเตียงไม่นานก็กลับสภาพเป็นคนตามเดิม ก่อนจะเอาเสื้อคลุมอาบน้ำลื่นๆสวมให้ ลูบเรือนผมดำสนิทเงางามอย่างทนุถนอม



"หึ .. " ร่างกายเบี่ยงหลบไปอีกทางก่อนจะกอดผ้าห่มแน่นหนีกลิ่นคาวที่จมูกชักจะไวเกิดคาด



"ไม่อยากมีก็ไม่ต้องมีสิ ห้ามได้ที่ไหนล่ะ ไม่อยากเลี้ยงงั้นจะยื้อฉันไว้ทำไมล่ะ" เสียงบ่นพึมพำกับตัวเองหงุดหงิด ก่อนจะแข็งกร้าวขึ้น



"บอกไว้ก่อนนะว่า นี่น่ะลูกของฉัน นายไม่เกี่ยว!" กำชับเสียงเขียว



"แล้วตัวนายก็เหม็นด้วย เหม็นคาวเลือด ไปที่อื่นเลยไม่ได็พาฉันลงไปข้างล่าง!"



" ไม่ปล่อยไปหรอก ถ้าปล่อยไปตอนนี้ลูกในท้องชั้นก็กำพร้าพ่อนะสิ " กอดหนึบแน่นเอาผ้านวมมาห่มแล้วรัดคนงามเสียเเทบขยับตัวไม่ได้ มือลูบไล้ท้องน้อยเบาๆ



" เหม็นคาวเลือดก็ช่วยไม่ได้ละนะ มันงานของชั้นนี่ แต่ว่าชั้นอยากเห็นนายตลอดเลย จะให้ทำยังไงดีละ " ถึงจะซบอีกฝ่ายอยู่แบบนั้นแต่ในใจไม่สบายใจเลย เด็กที่เกิดมาจะเป็นยังไงถ้ามาพัวพันกับเขา



" นี่โลกในน้ำของนายมีที่ไหนที่ปลอดภัยบ้างรึเปล่า " เอ่ยถามเป็นนัยย์ๆเผื่อเอาไว้ว่าสักวันนี้หนึ่งถ้าจำเป็นต้องจากกัน เขามีอาชีพบนความเสี่ยงจะตายวันตายพรุ้งก็ไม่รู้ ถ้ายังเลี้ยงดูเจ้าเงือกสองแม่ลูกนี่ได้ตลอดก็คงดี



"เอ๊ะ! ใครบอกว่านายจะเป็นพ่อ พ่อต่างหากที่อุ้มท้องคลอดน่ะ ส่วนแม่แบบนายก็แค่หว่านเสน่ห์ก็เท่านั้น!" กัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นปิดจมูก หยอกไปที่สีขาวเสียงเต็มรัก ก่อนจะสลดลงเมื่อถึงวันพรากจาก



"ถ้าคิดจะทิ้งฉัน .. นายก็ควรจะปล่อยฉันไปก่อนที่ฉันจะหลงรักนายไปมากกว่านี้ ..บ้าจริง!" มือปิดปากเสียแทบไม่ทัน หน้าขาวแดงเรื่อ



"นี่ อย่าเหลิงนะ ฉันโกหกหรอก สำหรับนายมันมีแต่คำว่า เกลียดๆๆ!!"



ตาแทบถลนออกนอกเบ้าสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดขนาดนี้ก็มีด้วย ผ้าห่มดึงขึ้นแทบจะมุดคลุมโปงเลยทีเดียว กลับกลายเป็นว่าคนเขินเป็นเขาเสียเอง มือใต้ผ้าห่มดึงๆลากๆเอาร่างบางเข้ามากอดเอาไว้



" ชั้นไม่มีวันทิ้งนายหรอก ทั้งสองคนแม่ลูกนั่นแหละ " โผล่ออกมาทำหน้าทะเล้น



" อีกอย่างบนบกนะคนคลอดลูกเรียกว่าแม่นะ " ตีหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้มุดคลุมโปงนอนหนับตาพริ้มต่อไป



"แต่สำหรับเงือก คนคลอดลูกคือพ่อ!" กลิ่นคาวเลือดอยู่ดีๆก็จางหายไปแล้ว แต่ที่น่ากลัวกว่าการเหม็นขี้หน้าคือเขากำลังจะติดคนตัวสูงแจเลยนี่สิ



"ตื่นขึ้นมานะ มาคุยให้รู้เรื่องก่อน ฉันไม่ใช่แม่ นายนั่นแหละที่เป็นแม่" มือหยิกเอาแก้มร่างสูงให้เงยหน้าขึ้นแต่พอปล่อยก็กลับร่วงแปะลงที่เดิม



"ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้น้--า"



" เคียวยะ วันนี้ไม่ไหวแล้วละ ขอนอนต่ออีกสักนิดเถอะนะ " ก็เขาฆ่าคนตายมาทั้งวันเลยนี่นา



" นายคิดว่าแฟมิลี่ฝ่ายตรงข้ามมีกี่ร้อยกี่พันกัน ชั้นก็เหนื่อยเป็นนะ แถมพรุ้งนี้ต้องไปประชุมที่ต่างประเทศอีก "



ใช่ แถมไม่ได้ไปวันเดียวด้วย ไปถึงสามวันแน๊ะ มารู้เอาแบบนี้ก็ห่วงสองคนแม่ลูกเหลือเกิน



" จะไปด้วยไหมละ "




……………………………………..

………………………….

……………….





TBC.

[align=center]เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ


เรียบร้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


โฮ่ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว


ลงครบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ทุกเรื่องแล้ว วววววววววววว ((เอคโค่ว))


อึดหยั่งวัว = =" เฮ้อออออ~


ดีใจเอ๋ยดีใจจัง และ แล้วก็พยายามเฆี่ยนต่อไป


อัตต้า!!!!!!!!!! สู้ตายค่า ><b บ้าพลังไปแล้ว


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ค่า ^ ^b ทางเราจะพยายามต่อไป อิ อิ [/align]

ท่าน ไซโค
- อ่ะคึๆ ไซโคคุง วิวดีนี่ไปอยู่ส่วนไหนถึงบอกวิวดีล่ะครับบนั่น (ฮา) ซูชิสอนอยู่แล้วสอนไม่ให้เลหือเลยล่ะน่อ (ฮา)




ท่าน riki
- อุคิๆ ใจอ่อนนานแล้วด้วยครับ 5 5 5+




ท่าน Natchan
ฮ่าๆ ยิ่งกว่า GSM นา ใช้ wifi แรงสูงล่ะครับ (ฮา)




ท่าน Pao.~*
- หึๆ สอนแบบที่มอมเมาเงือกไร้เดียงสาเลยนะครับนั่น



น้อง เรน
- หุๆ สนุกก็อ่านต่อสิจ๊ะ





ท่าน kokushiyoku
- หึๆ รักครับแต่มันห้ามไม่ไหวหรอกในความคิดดของซูชิ ก็เหมือนผ้าขาวที่อยากจะสอนหนูฮิในแบบที่ตัวเองปรารถนาครับ





ท่าน saoroon
- ซื่อกับเรื่องของมนุษย์อ่ะน่อ (ฮา) ฮ่าๆถ้าให้ออกไปก็เข้าแผนสินะ ได้หึงฟรีๆแล้วครับ (ฮา ซะที่ไหนล่ะ) หึๆ ดื้อได้ไม่นานหรอกฮิเขาพวกแพ้ทาง S ครับ (ฮาาา)





-----------------

ขอบคุณทุกคอมเมนท์เน้อครับ `!!!

เงือกตัวผู้ท้อง!!! คุณฮิท้อง ปกติไม่ท้องก็อารมณ์แปรปรวนอยุ่แล้ว

เวลาท้องยิ่งอารมณ์แปรปรวนเข้าไปใหญ่ ฮ่าฮ่า ทำยามะปวดหัวเลย

ยามะดูแลเอาใจใส่ภรรยาสุดยอดด น่า่ร๊ากกกจางงง

ง่าอยากเห็นลูกจังคลอดออกมาเป็นคน เป็นปลา เป็นเงือกน้อ อิอิ

คุณฮิน่ารัก ยามะก็น่ารัก อายมุดลงผ้าห่ม ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค่า

ฮุ...ฮุ...ฮุ.....ป้ามีความสุขเป็นที่สุด
คุณพี่ท่านท้องแล้วน่าดีใจจริงๆดีแล้ว
ที่เกิดมาเป็นเงือกเนี่ยป้าหล่ะปลื้มใจ
ว่าแต่ยามะจะไปทำอะไรที่ญี่ปุ่นหล่ะ
ไปประชุมสาขาแน่นะไม่ใช่ไปยิงกัน
ตายหล่ะเดี๋ยวเป็นเรื่องขึ้นมาจะพาล
เดือดร้อนมาถึงคุณพี่ท่านเอาอ่า
อยากเห็นหน้าหนุน้อยไวๆจังเลย
ปล.รีบๆๆๆๆๆๆๆๆๆมาต่อนะค่ะคิวะซัง

หนูฮิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิๆๆๆๆๆ
หนูฮิท้องแล้ว
อารมณ์แปรปรวนสุดยอดจริงๆๆๆๆๆๆๆๆ
งานนี้ยามะต้องเอาใจใส่ให้มากๆ หน่อยละนะ
รออ่านตอนต่อไปจ้า