……………………………………..

………………………….

……………….




" นายไม่มีอะไรต้องคุยกับคนแบบนี้หรอก กลับขึ้นไปเถอะนะ " บางเรื่องที่เจ้าคนคนนี้จะพูดเข่าไม่อยากฟังและไม่อยากให้อีกฝ่ายฟังด้วย



"นั่นสิครับ คุณควรจะขึ้นไปด้วยดีกว่า" ขยับตัวมายืนชิดที่จับเข็น ก่อนจะวางกระเช้าเยี่ยมไปบนตักร่างสูง



"ผมช่วยเข็นนะครับ เคียวยะคุง คึหึหึหึ"



"อย่ามาสอด!" เสียงเอ่ยอย่างคนหมดความอดทน พลิกหันกลับไปสบนัยน์ตากร้าวกับคนร่างโปร่งก่อนจะหยิบเสื้อกักคุรันของร่างบางแล้วส่งคืนให้เจ้าตัว ภายใต้ผืนผ้าที่ปกคลุมสองมือได้จับสัมผัสถ่ายทอดความอบอุ่นให้ เหมือนกับเป็นสัญญาที่รู้กันแค่สองคน



"นายขึ้นไปก่อนเถอะ มันไม่มีอะไรหรอกจริงๆนาย" ทอนหลังหันไปขยับยิ้มเหี้ยมให้นายที่ว่า



" มุคุโร่นายมาทำอะไรที่นี่ คงไม่ได้....ยามาโมโตะกลับขึ้นข้างบนกันเถอะ " ร่างเล็กพยายามเข็นรถกลับขึ้นไปแต่มือคนบางคนรั้งเอาไว้เลยไม่สามารถเข็นต่อไป



" ชั้นจะรออยู่ชั้นล่าง ถ้ามีอะไรเรียกชั้นได้เลยนะ " ร่างบางเดินหันหลังกลับมามองเป็นระยะๆ ก่อนจะปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่กันตามลำพัง



คนหน้านิ่งไปแอบอยู่ใต้ถุนเฝ้ามองอยู่ห่างๆไม่ยอมจากไปไหน เพื่อว่าอีกฝ่ายจะร้องเรียกอะไรให้ช่วย



"คึ ..." เสียงหัวเราะตามปกติถูกขัด ยามาโมโตะไม่รอให้เสียโอกาสเสวนาที่ไม่อยากจะสมาคมด้วย สวนกลับขึ้นไปทันที



"แกชนฉัน จงใจสินะ อยากได้อะไรล่ะ ฮิบาริ หรือความสะใจ" คำถามตรงเผ็งยิงเข้าใส่ ทำเอาคนนัยน์ตาสองสีทำหน้ามึนน้อยๆก่อนจะแย้มรอยยิ้มยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะที่ดังฟ้าผ่านั่น



"ร้ายจริงนะครับ ผมสิควรจะถาม คุณจะคืนเคียวยะคุงให้ผมได้ไหม มือที่สามจริงๆเลยนะคุณเนี่ย" รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริง



"ไม่รู้สินะ ว่าเรามีอะไรกันมาก่อน ถึงจะไม่ถึงขั้นกินนอนก็เถอะ" นัยน์ตามองเหยียด สบสานกันไม่ต่างอะไรจากสนามแม่เหล็กคนละขั้ว



"ใครดีใครได้" ยักไหล่ไม่แยแส



"ฉันไม่คิดจะคืนหรอกนะ ไม่คิดจะมีการเท่ากันสำหรับแกด้วย ถ้าฉันไม่ได้ก็เป็นแกที่ได้ แต่คงไม่มีวันนั้น"



โครม!!!!! ร่างชายหนุ่มที่นั่งสบายอยู่ดีๆบนรถเข็นถูกแรงที่คาดเดาลำบากจับสะบัดแล้วก็กลิ้งตกไปยังสวนด้านข้าง



"ขอโทษครับ หลุดมือ" ใบหน้าปั้นยิ้ม สวบเข้ามาใกล้ต่อยหมัดคมๆไปเสียหนึ่งหมัด แล้วกระชากเรือนผมตั้งๆขึ้นมาสบตา



"ของของผม ผมจะทวงคืน"



พลั่ก!!! ขาข้างที่ไม่หักง้างขึ้นฟาดไปกลางหวังก่อนจะฝืนไหล่ที่หลุดแต่เกือบสมานคว้าเอาก้อนหินข้างๆแล้วฟาดไปบนกะโหลกหนาๆ แต่เพียงแค่ขาที่ฟาดลงครั้งแรกก็ทำให้มุคุโร่ผละออกได้ทัน คนวืดเลยปาหินก้อนนั้นสมทบแล้วยันตัวนั่งหอบ



"อยากได้นัก็แย่งให้ได้แล้วกันมุคุโร่ ไอ้คนทุเรศเอ๊ย!" คำด่าดูจะไร้ผลจริงๆเมื่อหน้านั่นยังอมรอยยิ้ม ยิ้มที่เรียกว่ายิ้มยั่วเสียด้วย



ร่างบางที่เพิ่งกลับจากเอาช่อดอกไม้มาชักวิตกที่ปล่อยให้คนคนนั้นมาอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาที่สวน



" เรากลับกันเถอะนายออกมานานเกินไปแล้ว เดียวจะไข้ขึ้นเสียเปล่าๆ " ร่างเล็กรีบเข็นรถกลับขึ้นชั้นบนทันที ไม่สคำท้วงติงหรือคนที่ยืนหัวโด่อีกคนจะพูดอะไรแล้ว สัญชาติญาณบอกว่าถ้าไม่รีบแยกสองคนนี้ออกจากกันจะมีแต่เรื่องวุ่นวายเปล่าๆ



ไม่รู้ไปคว้าเรี่ยวแรงที่ไหนมา พอถึงในห้องพักฟื้นประตูยังไม่ทันปิดดีก็คว้าหมับเอาพยาบาลจำแรงมานั่งบนตักแล้วปล้ำจูบไปตามเนื้อตัวเย็นชืดให้ขึ้นร้อนซะดื้อๆ



"อื..มม์" เสียงครางต่ำอย่างพอใจ แขนที่สั่นล้ากดให้ร่างเล็กเชื่องลงยอมนั่งลงมาแนบสนิท ปลายลิ้นเกี่ยวเอาความหอมล้ำนี้ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะยอมปละออกอ้อยอิ่ง



" พอแล้ว...." คนเอ่ยห้ามเตือนเสียงอ่อน ก่อนจะถอยตัวออกมายืนห่างๆ



" ถ้านายหายพอที่จะซ่าได้แล้วชั้นจะกลับไปนอนบ้านละ ไม่ไหวเลยถ้าอาการกำเริบขึ้นมาใครจะมานั่งว่างพยาบาลนายอีกกัน " คนตัวเล็กเริ่มเครียดเมื่อนึกถึงว่าหาย ขนาดไม่หายยังขนาดนี้แล้วถ้าหายจะขนาดไหน ไม่ใช่กระดูกหักต้องหามส่ง รพ. กันอีกเหรอไง



"นายไงดูแลฉัน" ขยับส่งตัวเองทุลักทุเลไปนอนบนเตียงได้ก็ถูกคนงามปรับให้เตียงมาตั้งฉากนั่งสบายตัวหน่อย จับเอามือนุ่มนิ่มแย่เย็นวาบมาจูบไปทั่วขยับรอยยิ้มยียวนแต่กลับดูน่าขัน



"บางทีป่วยแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ จะได้รู้ว่านายรักฉันแค่ไหน" พูดเองก็ขำเองกลั้วหัวเราะน้อยๆกับหน้าหวานที่แดงเรื่อและบึ้งตึงสับสนอารมณ์ทางใบหน้า



" ชั้นไม่ได้มาเพราะรักนาย เพราะความรับผิดชอบต่างหาก นายบาดเจ็บในพื้นที่ชั้น ที่นี้บอกมาได้รึยังว่าใครขับรถชนนาย อย่าบอกนะว่ามุคุโร่ " เอ่ยเย้าทะเล้นก่อนจะเห็นอีกฝ่ายสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย



" ยามาโมโตะ " ฮิบาริพยายามกระเถิบตัวเข้าใกล้ จับวางบนบ่าเบาๆนัยย์ตาสบแน่นเพียรเคล้นความเป็นจริง



ริมฝีปากปิดสนิทตีหน้าเฉยเมยอย่างที่ทำประจำก่อนจะมาเจอฮิบาริ ร่างสูงตวัดตัวลงนอนก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นมาห่มเอง



"ถ้ามันเป็นความรับผิดชอบในพื้นที่นาย มันก็เป็นหน้าที่ของนายที่ต้องหาตัวเอง" เค้าผิดหวังอะไรอยู่ ทาเคชิ ..แกไม่เคยต้องการความรักไม่ใช่หรือไง ลืมจุดยืนของตัวแกไปแล้วใช่ไหม



"ฉันอยากจะรู้จริงๆ ถ้าคนที่ป่วยตอนนี้เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน นายจะดูแลแบบนี้ไหม ช่างเถอะฉันคงเพ้อเพราะไข้ นอนล่ะ"



" ยามาโมโตะ .......... นี่ .....................มันไม่เกี่ยวสักหน่อยถ้าชั้นดูแลนายเพราะหน้าที่ก็เฉยๆจริง ไม่ต้องมาทุกวันนอนเฝ้านายทั้งคืนแบบนี้ก็ได้ ชั้นให้คนอื่นมาเฝ้าแทนชั้นไปนอนที่บ้านไม่สบายกว่าหรือไง....เลิกงอนเป็นเด็กๆซะทีเถอะ..." มือเกลี่ยเรือนผมอีกฝ่ายแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าไม่เป็นผล เลยแอบแทรกตัวลงไปนอนข้างๆด้วย เพราะตัวเล็กเลยสามารถไปนอนเบียดอีกคนได้สบายๆ



"ฟังชั้นหน่อยสิ"



ร่างที่นอนหันหลังให้พลิกตัวมาเผชิญหน้าทันที นัยน์ตาคู่คุ้นตอนนี้เครียดตึงน้อยๆ สองมือยกขึ้นกอบดวงหน้าสวยเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยช้าๆชัดๆให้ได้ยินทุกถ้อยคำถาม



"ฉันเป็นคนแรกของนายใช่มั้ย ทั้งจูบ ทั้งที่นายมานอนเฝ้าไข้ ทั้งเรื่องเซ็กส์ใช่ไหม"



.. ปกติก็ไม่ได้สนใจหรอกว่าคนี่คบอยู่จะสดซิงหรือเหี่ยวเฉามาก่อน ก็ที่คยเพื่อเพียงผ่านแต่คนคนนี้ไม่ใช่ ..เขาแคร์ คงจะอย่างนั้นแคร์ความรู้สึกตัวเอง หวงแหนคนนี้เปรียบหนึ่งดวงใจ .. บางทีเค้าคงยอมไม่ได้ถ้ามีใครที่ร่างเล็กนี้จะปฏิบัติแบบเดียวกัน



" ถามทำไม...ถ้าไม่เชื่อใจก็ไม่เห็นต้องมาถามเลย " เสียงขึ้นจมูกยามนี้ฉุนสุดๆไปเลย แต่แทนที่จะถอยออกห่างกลับกอดอีกฝ่ายเอาไว้เสียแน่น เล็บแทบจะจิกอีกฝ่ายเสียจนร้องลั่นมันน่าโมโหนี่เขาไม่เคยเรื่องแบบนั้นมาก่อนเลย นี่มาถามเรื่องพรรณนี้มันชวนหัวเสียไหม เงียบในห้องเงียบเสียจนน่าอึดอัดมันเงียบเสียจนน่าตึงเครียด เงียบแบบนี้เขาเองก็ไม่ชอบแต่ก็ไม่อยากไปและไม่อยากคุยด้วย



"ก็ ..แค่อยากแน่ใจ" เสียงอ่อยลงถนัดตา กอดร่างเล็กทั้งที่แขนก็แทบจะไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้ว ริมฝีปากจูบซับไปตามแนวไรผม กดหนักๆย้ำกับกลิ่นหอมหวานนี้ที่ต้องเป็นของเขาตลอดไป



"ช่างเถอะ .. ก็ปกติฉันก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจอยู่แล้วว่าคนที่คบอยู่ด้วยจะมีฉันคนแรก มันเป็นของปกติ ฉันรับนายได้อยู่หรอก"



ทั้งที่คราบเลือดที่เค้าพรากออกมายังติดตา แต่ทำไมเหมือนมีใครมาไกวลูกตุ้มในใจซะแล้วนะ



……………………………………..

………………………….

……………….




TBC.

[align=center]ลงต่อสามสี่เรื่องรวดต่อวัน


ทั้งโดจินทั้งฟิค


(มันไปเก็บกดใครมา//คิวะ - เปล่านี่)


กรั่กกกกกกๆๆๆๆ เทลงไปมีผฝฟอกขาวเท่าไหร่เทมันลงไป


ส้มก็พยายามซักยามะให้ขาวให้ได้สินะ อิ อิ[/align]

"ขอโทษครับ หลุดมือ" แหม๋ คุณมุเรื่องนนี้ ช่างร้ายได้ใจจริงๆ ฮ่าฮ่า

(ไม่คิดจะโกรธคุณมุเค้าหน่อยหรอ//ก็โกรธค่ะ แต่ยังรักคุณมุเสมอ ฮ่าฮ่า)

ง่ายามะน่าสงสารแฮะ เจ็บแบบนี้ตอบโต้มุคุไม่ได้เลย

คุณมุยุแหย่หน่อยเดียว ยามะเขวซะแล้ว มั่นใจในตัวคุณฮิหน่อยเซ่

คุณฮิ หาตัวต้นเหตุชนยามะให้ได้ซะทีสิ๊ค๊าา แล้วก็จัดการมุคุซะทีค่าจะได้หมดเรื่อง <<ถ้าหมดเรื่อง เรื่องก็จบนะสิ ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค่า

ยามะงอน

เราไม่ได้อ่านผิดใช่ไม๊!!!

ง๊ากกกกกก

รู้จักงอนแล้วเรอะ

555+

เราจะรอตอนต่อปาย~

ไม่รู้จะพูดว่าไงนอกจากมุคุโร่หนูชั่วมากลูก
ป้าแอบคิดนิดๆด้วยอ่าว่าหนูเป็นโรคจิตถ้ำมอง
ไปแอบดูคุณพี่ท่านอาบน้ำแบบนั้นอ่ะนะเฮ้อ
ส่วนยามะนี่ตั้งแต่ป่วยก็อ้อนเป็นอย่างเดียวเลยเนาะ
จะเป็นหง่อยแล้วนะยะนั่นลุกขึ้นมาทำเองได้แล้ว
เอาแต่ใช้ให้คุณพี่ท่านทำให้อย่างเดียวได้ไงห๊ะ
ทีเรื่องนี่หละขยันได้ขยันดีขยับตัวได้สบายเลยนะยะ
ปล.รีบๆๆๆๆๆๆมาต่อน้า

ยามะอยู่ในช่วงต้องการความรักและการเอาใจใส่จริงๆ เลยแฮะ
มุคุนี่ก็เลวจริงๆเรื่องนี้
รออ่านตอนต่อไปจ้า

ทำไมรู้สึกอยากเชียร์สัปป้าล่ะเนี่ย

me/โดนทั่นส้มเสย

ยามะอย่าโลเลสิ

เลือดนั่นก็เห็นตำตานี่นา 55+

หลายเรื่องได้ใจจริง ๆ ครับทั่นคิวะ >w<~!!

ยามะ ระวังสับปารดไว้ให้ดีน้า ๆๆๆๆๆๆ

"ไม่รู้สินะ ว่าเรามีอะไรกันมาก่อน ถึงจะไม่ถึงขั้นกินนอนก็เถอะ"

^มีอะไรที่ว่านี่อะไรรึขอรับ

สัปรสช่างโฉดว่าแต่ท่านฮิเป็นของมุคุตั้งแต่เมื่อไหร่

ว่าแต่...ยามาโมโตะ ทาเคชิ!(เรียกซะเต็มยศ) เชื่อใจกันหน่อยสิขอรับเชื่อใจอ้ะ

มุคุนายมันช่าง จริงๆ

อยากจะสงสารยามะ = ="
แต่มานึกถึงว่าพ่อมหาจำเนียนอึดเสียยิ่งกว่าแมวเก้าชีวิตแล้ว
ก็นึกตอนหน้าที่พ่อมหาจำเนียนตกละกรำลำบากไม่ออกเลย
เฮ้อ~เอาเป็นว่าจะรอตอนต่อไปนะค่ะ
ท่านฮิก็ระวังพ่อมุหน่อยแล้วกัน

มันมากไปแล้วววววววว

ไปเป็นสับปะรดสับซะดีๆ

เดี๋ยวแม่จับหลุดมือมั่งหรอก ฮึ่ม ...(ชักจะไม่ชอบมุคุแล้วแฮะ..ฟิคเนี่ยมีผลต่อจืตใจจริงๆ)

ปล.ยามะลูกแม่อย่าไขว้เขวนะลูกกกกก แม่อยากได้ลูกสะใภ้ฮิบะเท่านั้น คนอื่นแม่ไม่ปลื้มนะลูก

กรี๊ดดดดดดดดด ไอ้สับปะรด แม่จะฆ่าหมกส้วมซะให้เข็ด

ทำอย่างนี้กับยามะได้ไง ชิชิชิชิ

ยามะจ๋า ไหนๆก็ไหนๆ อ้อนท่านฮิให้สุดๆไปเลย~ ><

โหย~ มุคุเลวได้อีก
แกล้งหลุดมือได้เนียนมากเลยแก (ประชด)
คิดจะแย่งคืนเหรอ ไม่มีทาง!! (แม่ยกไม่ยอมสุดหูรูด)

ยามะไหนๆก็ซวยต้องเข้าร.พ.แล้วก็อย่าให้ขาดทุน อ้อน โกยคะแนนสงสารจากท่านฮิโลด