•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กร๊าซซซซซซซซซซ~~~!!!

ตอนนี้ก็ยังน่าสครีมอีกเช่นเคยยย >w<

อู้วววว์ พ่อ แม่ ลูก(?) ไปเที่ยว(?)ศาลเจ้านามิโมริ คึๆๆๆๆ

คุณลูกฮิโตริ หลับหนุนตักม๊าทูน่าด้วย น่าร๊ากกกกกกก~~~~!!!

พ่อฮิบะ ยังปากหนักเหมือนเดิมเลยนะ เหอๆ ทิ้งลูกฮิโตริไว้ให้ม๊าทูน่าดูแล แสดงว่าไว้ใจหม่าม๊าแล้วล่ะสิ ฮี่ๆๆๆๆ

คอยปลอบม๊าทูน่า แหมๆๆๆ เป็นลูกที่น่ารักจังเลยยยย!! มีลูกยังงี้รักตายเลยอ้ะ

...ง่า...ตอนเป็นนก เหงาเหรอฮิโตริคุง?...

ไม่เป็นไร พอเป็นคน มีทั้งพ่อ ทั้งแม่ ครบเลย ป๊าฮิบะ ม๊าทูน่า 555+

หนูได้ครอบครัวที่ดีแล้วล่ะนะ

(แอบเชียร์ ป๊าฮิบะรีบขอม๊าทูน่าแต่งงานโล้ดดดดด~~!!! กร๊าก5555+)

มาต่อไวๆนะคร้าบเฮียยยยยยย คนอ่านกำลังลงแดง กร๊ากๆๆๆ >w<

พ่อ แม่ ลูก......

พ่อเป็นเหล็ก แม่เป็นปลา.......ลูกเป็นนก -0-"


มาเดท(?)กันในสุสานแบบนี้ น่ารักดีน้า~ หลงเสน่ห์นกๆจังเลย =////=

มาตอบไม่ทันเมนต์แรก ขอโทษเน้อคูก้าจัง TwT

=[]= ตกใจเกมส์จีบหนุ่ม นี่ตัวเองแซวเค้าเหรอเนี่ย!!! แอบช็อค! ทูน่าไม่ได้ฉ่อยน๊า!!!

เป็นครอบครัวสุขสันต์ที่โมเอะมากมาย >W<!!! โมเอ๊ะ!!! เอ็กตรีมโมเอะ!!! ฮิเบิร์ดอยากให้มาเป็นครอบครัวเดียวกันแบบนี้ ขอรีเควสฉากที่ขอไว้ได้มะ อะหึๆๆ (แอบปาดน้ำลาย)

ท่านฮิอ่อนโยนกับทั้งนกทั้งปลาแบบนี้ อบอุ่นหลายๆ >w<!! ถ้าให้ดีนอนหนุนตักคนละข้างไปเลยก็ดี กร๊ากกกก

กรี๊ดดดดดดดดด

ลูกเสือจัดให้พ่อ ครอบครัว ใช่แล้ว มันคือฟิคครอบครัว~~~~!!! โฮกกก

ฮิโตริน่ารักยิ่งขึ้นทุกทีๆ ท่านฮิอ่อนโยนมากขึ้นทุกทีๆ

ชอบคำพูดของทูน่าตอนมองนามิโมริด้วยกัน โฮกกกก สมเป็นลูกเสือ คำพูดที่ลูกเสือคิดชวนให้คิดตามแล้วซึ้งงงงงเสมอลูกจ๋า

ขอโทษที่คราวก่อนไม่ได้มาเม้นท์เน้อลูก แหง่บๆ ช่วงนี้มีอาการเม้นท์ไม่ออกปรากฏเป็นระยะอ่ะลูกจ๋า แหง่บๆ ^^''

รออ่านต่อนะลูกเสือออออ เหมียวววว

ไม่ฆ่าหรอกค่า จะร้ากกกกกกกกกกกกกกให้มากๆเลย

อ๊ายยยยยยยย >< ครอบครัวสุขสันต์ พ่อ แม่ ลูก

สุโก้ยยยยยยยยยยยยยมากเลยค่า ถึงจะพูดมาหลายครั้งแล้วแต่ก็....

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่อยากให้ฮิโตริกลับเป็นนกเลยอ่า

มาต่อไวๆนะค้า

ขอโทษที่มาเมนต์ช้านะจ๊ะ ^^

อ่านรวดเดียว 2 ตอนรวด เนื่องจากเน็ตที่หอตอนนี้ห่วยเหลือหลาย จนต้องอัปเปหิตัวเองออกมาเล่นเน็ตที่หน้า ม. T T

นั่งอ่านไปอมยิ้มไป ฮฺโตริคุงน่าร๊ากกกกกกกก แถมมีถามเรื่องครอบครัวกันด้วย เอ..หรือว่าคำขอที่ฮิเบิร์ดขอไป จะขอให้ท่านฮิบะมีคนที่รู้ใจและอยู่ข้างๆดังเช่นตน ^^

รอบนี้ขออนุญาตเมนต์สั้นๆเน้อ เนื่องจากอ่านที่ร้านเน็ตแล้วมันไม่มีสมาธิ (คิดคำเมนต์ไม่ออก -- --")

ว่าแล้วก็นั่งรอตอนต่อไปอย่างใจจดในจ่อ ^^

พอดีอยู่ในระหว่างสอบกลางภาคและปั่นงานสะท้านโลกาครับท่าน เลยเอามาลงได้เชื่องช้าไม่ตรงตามประสงค์ ขออภัยคร้าบบบ

ดังนั้น เม้นท์ที่ดองเอาไว้ก็ต้องได้มาตอบ แถมด้วยเม้นท์ล่าสุด ขออภัยครับผม

เอาล่ะ มาอ่านตอนที่ห้าเถอะครับ อีกไม่นานก็จะจบแล้วหนอ ขอบคุณที่ติดตามคร้าบบ

[Fifth miracle…เวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ]

จริงที่ว่าเป็นเรื่องแปลกแต่แอบสนุกเล็กๆเมื่อได้ซ้อนท้ายจักรยานยนต์ของหนุ่มรุ่นพี่สุดโหดไปกับหนุ่มน้อยน่ารักน่าหยิก ถึงจะเสียวที่อัตราความเร็วไม่กลัวด่านตรวจก็ตาม แต่ว่า...นานๆทีก็คงไม่เป็น

ทว่า...ปัญหามักจะวิ่งเข้าหาซาวาดะ สึนะโยชิเสมอ....


“ไม่จริงงงงงงง” อดว๊ากออกมาไม่ได้ ถูกส่งมาถึงหน้าบ้านแต่ปรากฏว่ามีโน้ตติดประตูว่า...

‘ซือคุง หม่าม๊ากับพวกรีบอร์นไปทัวร์อิตาลีเพราะจับสลากได้รางวัล ติดต่อซือคุงไม่ได้ เลยไม่ได้พาไปด้วย จะไปสักสี่ห้าวันนะจ๊ะ ถ้ายังไงหม่าม๊าทิ้งเงินไว้ที่โต๊ะแล้วนะจ๊ะ’

ปัญหามันไม่ใช่เพราะอดเที่ยวหรอกนะ.....

“ฮึก.....แต่หม่าม๊าไม่เอากุญแจบ้านให้ผมอ่ะ!!”


โอยยยย จะบ้าตายยยย ทำไมชีวิตทูน่าอย่างฉันมันถึงได้อับโชคแบบนี้~~~!

ร่างบางขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลอย่างหาทางออกไม่ได้ ครุ่นคิดหาทางเข้าบ้าน แล้วก็ไปสะดุดตากับหน้าต่างห้องตัวเอง เอาล่ะ....งัดดีกว่า...

มองหาอะไรที่พอจะปีนไปหาห้องตัวเอง เห็นต้นไม้ข้างบ้านก็เกิดความคิดขึ้นมา ค่อยๆปีนขึ้นยังโคนต้นไม้ที่ไม่ค่อยถนัดนัก ด้วยความที่ว่าไม่เก่งกีฬา ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

“ว๊ากกก สูงชะมัดดด” แล้วก็บ้าดันปีนขึ้นไปในระดับหนึ่ง เผลอมองพื้น เอาล่ะสิ...ขาสั่นจะตายอยู่แล้ว ฮือออออออ

พรืดดดดดด


“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” จะตกแล้วววววว แขนขาจะเหลือไหมเนี่ยยยยยยยยยย


???

“เอ๋ ไม่ยักเจ็บ....” หลับตาเพื่อรับชะตากรรมโหดร้าย แต่น่าแปลก แทนที่จะเจ็บกลับเป็นว่าตัวเองตกลงไปที่ไหนสักแห่งที่มันนุ่มๆ อุ่น....ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจด้วย..


“ซาวาดะ.....” รับรู้ได้ว่าเสียงนั้นอยู่ใกล้กันมาก รังสีอำมหิตที่คุ้นเคยที่รับรู้ในระยะประชิด หันศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย สบตากับเนตรเรียวคม

“คุณ...คุณฮิบาริ~~~!” อ๊ากกก แล้วทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยเล่า~~~! ยิ่งกลัวยิ่งเจอ ฮือออออ ตายแน่ เป็นศพทูน่าอืดตายแน่~~~!

“แล้วคิดว่าใคร?” ถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่หนุ่มน้อยนั้นเหงื่อแตกอย่างหวาดกลัวจับใจ กังวลว่าตัวเองจะกลายเป็นศพแบบไหนให้วองโกเล่ได้บันทึกเป็นประวัติศาสตร์ว่าถูกผู้พิทักษ์ฆ่าตาย

“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมมันบ้า ผมมัน ฮึก ขอโทษคร้าบบบบ” ขอโทษเป็นการใหญ่ หลับตาปี๋แบบคนไม่กล้าสบตา กลัวว่าทอนฟาจะรับรสชาติเลือดของเขาอีกไม่นาน...

“งั้นก็ลุกขึ้น...” สึนะมองสภาพตัวเองให้ชัดๆ ก็พบว่าวันเองนั่งทับอยู่บนตักของหนุ่มรุ่นพี่เต็มๆ รีบลุกขึ้นก่อนที่จะโดนไปมากกว่านี้ มองหาบาดแผลของคนตรงหน้าว่ามีหรือไม่ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร คุณท่านก็ลุกขึ้นมองด้วยใบหน้าเฉยชา ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างห้องของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้

“ลืมกุญแจไว้งั้นเรอะ? ให้ช่วยงัดไหมล่ะ?” โอ้ววว ใจดีเหลือเกิน...แต่ผมไม่คิดว่าคุณฮิบาริจะงัดนะ ผมว่ามันจะกลายเป็นทำลายทรัพย์สินบ้านน่ะสิ~~!

“อ๊ะ เกรงใจน่ะครับ” ไม่ให้คุณฮิบาริงัด แต่ว่า....ฉันจะงัดยังไง....

ออร่ามืดมนปกคลุมร่างของหนุ่มน้อย ไม่ใช่แค่ว่าตัวเองจะไม่มีปัญญาเข้าบ้านของตัวเอง แต่ไปนึกได้ว่ารีบอร์นบอกไว้ว่า ตั้งแต่เสร็จจากเรื่องศึกชิงแหวน เขาจะเป็นหัวหน้าแก๊งวองโกเล่เต็มตัว เพราะฉะนั้นในบ้านจะมีระบบป้องกันความปลอดภัย กลอนประตูก็ยากจะงัดได้ ที่สำคัญ ต่อให้พังกระจกเข้าไป...สัญญาณเตือนภัยดังเมื่อไหร่ เขาได้ตายพร้อมซากบ้านเมื่อนั้น

โว้ยยยย แล้วคิดว่าเจ้าห่วยอย่างฉันจะพกกุญแจบ้านไปไหนมาไหนเรอะ! ฝากไว้ก่อน เจ้ารีบอร์นนนน

“สึนะ สึนะ เป็นอะไร? เป็นอะไรไป” ฮิโตริคุงที่ตามมาทีหลังเอ่ยถามด้วยใบหน้าใสซื่อ กระตุกชายเสื้อยืดสีขาวของหนุ่มน้อยเป็นเชิงถาม

“ฮึก ฉันเข้าบ้านไม่ได้...ไม่มีกุญแจ...”

“งัดสิ พังสิ พังเลย พังเลย” ว่ากันว่าสัตว์เลี้ยงนิสัยมักเหมือนเจ้าของ ไม่อยากเถียงจริงๆนะทฤษฏีนี้

“ไม่ได้หรอก รีบอร์นวางระบบป้องกันภัยพร้อมกับดักเอาไว้นะ” หนุ่มน้อยทรุดลงกับพื้น คอตกเมื่อคิดสภาพตัวเองนอนเดียวดายในสวนสาธารณะในลังกระดาษ...

นี่เหรอ? หัวหน้าแก็งวองโกเล่อันเกรียงไกร...ตูจะบ้า~~!!

“งั้นจะนอนไหน? สึนะจะนอนไหน” เจ้าเด็กช่างพูดก็ถามด้วยใบหน้าไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าถามไปงั้นๆหรือเพราะเป็นห่วงกันแน่..เดาใจยากพอๆกับคนที่ยืนมองอีกคนเลยแฮะ

“คิดว่าจะไปไปค้างบ้านยามาโมโตะกับโกคุเทระน่ะ” เอ่ยบอกด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เสื้อผ้าก็ไม่มีใส่ เงินติดตัวก็เหลือนิดเดียว แถมไม่ที่พักอีก ชีวิตทูน่าช่างอาภัพ...


“แย่จัง ไม่ไปอยู่ด้วยกันเหรอ สึนะ ไปกันนะ ไปกัน ไปกัน”

“หวา ไม่ได้หรอกน่าฮิโตริคุง....นั่นมันบ้านคุณฮิบาริเชียวนะ” อา...อนาคตกระสอบทรายใกล้เข้ามาทุกทีเลยให้ตายสิ..

“เนอะๆ ฮิบาริ พาไปด้วย สึนะไปค้างด้วยนะ” หันไปทางเด็กหนุ่มผมสีนิล กระตุกชายเสื้อแล้วมองด้วยใบหน้าแจ่มใส ไม่สะท้านกับเนตรเย็นชา

“ไม่ได้ ฉันเกลียดการสุมหัว” แค่การอยู่ด้วยกันสามคนถ้าไม่เรียกว่าสุมหัวจะให้เรียกว่าอะไร?

“ทำไมล่ะ? ครอบครัวเดียวกัน ใช่ไหม? นะๆ” ฮิโตริไม่ยอมแพ้ ยังคงอ้อนต่อไปอีก สึนะรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตจากคนร่างสูงกว่าได้ชัดเจนกว่าเดิม จนต้องขยับถอยหนี

“ใครเป็นคนบอกนาย” สัตว์กินพืช ที่แท้นายก็สอนเจ้านี่สินะ คิดว่าฉันไม่รู้รึไง?

เข้าใจผิดกันไปแล้วววว

“ไม่มี ฮิบาริ ให้สึนะไปด้วย นะๆ”

“แต่”

“ไม่มีแต่”

“ทำไมต้องพาเจ้าสัตว์กินพืชนั่นไปด้วย” เคียวยะยังคงยืนกรานปฏิเสธ

“แล้วทำไม ฮิบาริถึงห้าม?” ใช่ว่าฮิโตริจะยอมง่ายๆ

“เกลียดการสุมหัว”

“ครอบครัว ไม่เรียกว่าสุมหัว”

“เป็นครอบครัวตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตั้งแต่ฮิบาริยอมให้สึนะอยู่ด้วย” เริ่มพูดจาเก่งขึ้นจนน่ากลัว นกตัวกลมป้อมในร่างของหนุ่มน้อยเถียงไม่ลดราวาศอก จนคนพูดน้อยยังต้องปวดหัวตุบๆ

“เธอ....”

“อย่าทะเลาะกันเลยครับ” สึนะเอ่ย กัดริมฝีปากเมื่อได้ยินถ้อยคำเย็นชาจากบุรุษที่มักโหดเหี้ยมเสมอมา

...จริงๆผมก็แค่แอบคิดว่า คุณเป็นคนใจดีกับผมเสมอ....จนทำให้บางทีก็รู้สึกดีที่ได้อยู่กับคุณ

แต่...ผมไม่ใช่คนในครอบครัวของคุณนี่นา...อย่าว่าแต่ครอบครัวเลย....แค่ในฐานะผู้พิทักษ์..คุณก็เป็นให้ผมไม่ได้....

“ผมมีทางออกเยอะแยะจะตายไป พวกคุณกลับไปได้แล้ว” ใบหน้าหวานเศร้าสร้อย มองสองร่างที่ประจันหน้ากัน

“ฮิโตริคุง ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยบอกกับร่างเล็ก ขยี้กลุ่มผมนุ่มสีทองด้วยความรัก

“สึนะ...” ใบหน้าหวานง้ำงอ พองแก้มไม่พอใจ ไม่ทันได้เปิดปากบ่นก็ถูกมือเรียวกหากแต่แข็งแรงดึงแขนแล้วพาเดินจากไป

“อย่าทำอะไรรุนแรงกับฮิโตริคุงนะครับ ยังไงเขาก็ครอบครัวเดียวกัน” สึนะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย เด็กหนุ่มรุ่นพี่ได้เพียงหันมองด้วยหางตา แต่กลับไม่พูดจาอะไร ไม่นานนักเสียงสตาร์ทรถก็ดังขึ้น และเสียงเครื่องยนต์ดังระงมตามด้วยเสียงการเคลื่อนที่จากไปยังบ้านของตน

อากาศเย็นลงจนน่ากลัว คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเองที่ไม่รอบคอบ ไม่หยิบกุญแจออกมาด้วยเลยต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ พอได้สติแล้วก็ตั้งใจเดินออกจากบ้านเพื่อไปขอพักอาศัยกับยามาโมโตะเพื่อนรัก กอดร่างอันเย็นชืดของตนเอาไว้ กัดริมฝีปากท่ามกลางอากาศหนาวในฤดูกาลต้นฤดูหนาว

ไม่นานนักร่างก็ไปหยุดยังหน้าร้างซูชิ เอ่ยถามไถ่หาเพื่อนรัก แต่กลับได้รับคำตอบว่าไปฝึกพิเศษกับรีบอร์น เดินคอตกออกมาแล้วก้าวไปยังตู้โทรศัพท์ กดหมายเลขโทรศัพท์หาเพื่อนรัก แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการตอบรับของระบบอัตโนมัติว่าโกคุเดระก็ไปฝึกพิเศษกับครูสอนพิเศษจอมโหดอีกคน

แค่คิดแล้วมันก็ชวนใจหาย....

“สงสัยคงต้องนอนหน้าบ้านแล้วแฮะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยหาทางเอาก็แล้วกัน” คาดว่าวันพรุ่งนี้เพื่อนรักอาจกลับมาเพราะว่ายังต้องเรียนในโรงเรียนอีก หรืออันที่จริง มันก็ไม่แน่เสมอไป เพราะยามาโมโตะที่นั่งเป็นเพื่อนเรียนเสริมก็บ่งบอกได้ว่าเขาเกิดมาเพื่อสืบทอดกิจการที่ร้าน เรียนเพื่อเอาวุฒิการศึกษาเท่านั้น ส่วนโกคุเดระ ต่อให้ไม่มาเรียนมันก็ไม่กระทบผลการเรียนระดับแนวหน้านักหรอก

แต่ไหนแต่ไร เราก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดไม่ใช่หรือไง?

ย่ำเท้าไปตามถนนที่มีเพียงแสงจากหลอดไฟจากข้างทาง ไม่ช่วยให้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย หวนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่นาน และสุดท้ายมันก็จบลง..

/“แล้ว สึนะ เป็นครอบครัวเดียวกับผมได้มะ?”/

หากว่าความอบอุ่นที่ได้รับจากคนเหล่านั้นจะยืนยาวกว่านี้ เขาก็คงจะตอบแทนด้วยความรักและความอบอุ่นเช่นกัน..


*/*/*/*/*/*/*

และแล้วก็มาถึงบ้านของตนเองจนได้ ร่างโปร่งสูงของหัวหน้ากรรมการนักเรียนรักษาระเบียบของนามิโมริลงจากรถของตน มองเด็กน้อยที่ลงมาแล้วถอดหมวกกันน็อค สบมองกับเนตรกลมโตที่ฉายแววแน่นแน่

“เข้าไปในบ้านได้แล้ว” ฮิบาริเอ่ยสั่ง แต่คนถูกสั่งกลับไม่ปฏิบัติตาม

“ไม่ จะไปหาสึนะ สึนะต้องหนาวตายนอกบ้านแน่ๆ”

“ห่วงอะไรกับสัตว์กินพืช”

“ช่างผม” ร่างเล็กตอบ “สึนะคือครอบครัว จะไม่ปล่อยให้หนาว จะไปหาสึนะ”

ทั้งๆที่พยายามจะตีตัวออกห่างแท้ๆ เจ้าสัตว์กินพืชงี่เง่าที่ทำอะไรฝืนเกินตัว..

ทั้งๆที่คิดจะตัดใจแล้วแท้ๆ เพราะฉันไม่มีวันอยู่กับเจ้านั่นได้...

คงพอได้แล้วกระมัง ที่จะคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้....

ฉันมีงานต้องทำ ดังนั้น แค่สัตว์กินพืชตัวเดียว จะไปใส่ใจให้ได้อะไรขึ้นมา

“แล้วจะไปสภาพนั้นเหรอ?” ร่างเล็กที่มีเพียงตัวคนเดียว เดินออกไปยังประตูรั้วบ้าน หันมองด้วยใบหน้าง้ำงอ ไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นหากแต่ก็แฝงเศร้าเอาไว้

“ก็ใช่น่ะสิ ปกติผมก็ตัวคนเดียว เลยไม่ได้สุมหัว....” เนตรกลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “เพราะว่าอ่อนแอถึงได้สุมหัวไงฮิบาริ บางที สุมหัวมันไม่ได้น่ารังเกียจอะไร ฮิบาริเองตะหากที่น่ารังเกียจ มันผิดตัวเหรอที่อ่อนแอ...”

“อยากถูกขย้ำรึไง” โอหังที่สุด ทั้งๆที่คิดว่าเป็นสัตว์แล้วไม่รู้จักการหักหลัง ถึงได้วางใจให้อยู่ด้วย..พอกลายเป็นคนมันก็เหมือนๆกันหมดจริงๆ

“ผมจะไปคนเดียว ถ้าฮิบาริเกลียดการสุมหัว ไม่ต้องมายุ่งเลย”วิ่งออกไป ท่ามกลางความมืดมิด โดยมีกิริยาตกตะลึงของเจ้านายผู้เป็นใหญ่

เพราะอ่อนแอ จึงได้สุมหัว เพราะแข็งแกร่ง จึงได้อยู่เดียวดาย

แล้วมันผิดหรือ? ที่อ่อนแอ ที่ปีกกล้าขาแข็งไม่พอ

แต่เจ้าลืมแล้วหรือ? เจ้าปักษาบนยอดภูผาสูงเสียดฟ้า

ว่าเจ้าเอง...ก็เคยอ่อนแอมาก่อน..



“บ้ากันทั้งนั้น เจ้าพวกคนอ่อนแอ..”

*/*/*/*/*/*/*

“อา..นี่ตกลงมาเพื่อจะแกล้งกันใช่ไหม เจ้าฝนบ้านี่....”

ต้นฤดูหนาวที่ไม่มีช่วงฝนติดต่อกันแท้ๆ แต่ทำไมวรุณไร้ปราณียังตอกย้ำให้หนาวเหน็บ ท่ามกลางถนนอันไร้ผู้คนมีเพียงซาวาดะ สึนะโยชิที่เดินเพียงลำพัง กอดตัวเองเอาไว้ กัดฟันหลอกตัวเองว่าไม่หนาวเหน็บ หากแต่หยาดพิรุณจากฟ้ายามต้นฤดูหนาวมันหนาวจับใจกว่าปกติ แล้วยังเจอเรื่องที่ชวนให้หนาวเหน็บแล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเช่นนี้

ถ้าหากเราไม่ทะเล่อทะล่าเจอกับพวกคุณฮิบาริ คงไม่เจอเรื่องแบบนี้สินะ...

“ถ้าย้อนเวลาได้ เราไม่หนีออกจากบ้าน ป่านนี้เราคงไปทัวร์อิตาลี นั่งเครื่องบินเบาะนุ่มๆ มีอาหารอร่อยๆเสิร์ฟตลอดเวลา....”

ถ้าย้อนเวลาได้...เราคงไม่ได้เจอ ไม่ได้ผูกพัน ไม่ได้หัวเราะร่วมกัน จนกลายเป็นความหลงไป...


“ป่านนี้เราคงนอนน้ำลายยืดบนเครื่อง มีพวกรีบอร์นนั่งอยู่ไม่ไกล....หรืออาจได้คุยสนุกๆกับยามาโมโตะ..”

จู่ๆน้ำตาก็อาบไหลพวงแก้มปะปนกับหยาดน้ำฝนเย็นเชือดราวเสียดแทง เส้นผมสีน้ำตาลลู่ลงไม่เหลือเค้าฟูฟ่อง เท้าเริ่มชาดิกลงทุกขณะจนชักจะโมโหตัวเองที่เกิดมาอ่อนแอเสียแล้ว

“โกคุเดระคงกำลังโมโห เมื่อยามาโมโตะตบหลังจนจุก” จินตนาการช่วงเวลาที่คิดว่าหากย้อนเวลาได้ “แล้วก็ถูกรีบอร์นเตะที่หน้าเพราะส่งเสียงดังรบกวนการนอน”

ทรุดลงพิงกับกำแพง ไอค่อกแค่ก รับรู้ถึงร่างกายที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ หลับตาลงกอดตัวเองท่ามกลางตรอกถนนแคบๆ

“จากนั้นพวกเราทุกคนก็กลับไปนอนประจำที่ ฉันแอบเอาหนังสือการ์ตูนไปอ่าน แค่กๆ คงสนุกดีนะ”


ถ้าย้อนเวลาได้ เราคงไม่ได้เห็นเมืองที่เป็นดั่งอัญมณี ได้เที่ยวไปกับฮิโตริคง แล้วก็เห็นคุณฮิบาริในมุมมองใหม่

เราคงไม่เจ็บปวดแบบนี้....

ความอ่อนโยนนั่น จริงๆแล้วก็แค่ภาพลวงตาสินะ....เรามันแค่คิดไปเองทั้งหมด...


“สึนะ ไปกัน ไปกัน”

“หูฝาดไปสินะ” นั่นสิ ฮิโตริจะกลับมารับได้ยังไง ทะเลาะกับคุณฮิบาริใช่ว่าจะได้ออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไง

“ตื่นเร็ว เดี๋ยวป่วย สึนะ ตื่นสิ” รับรู้ถึงปลายนิ้วที่แตะยังพวงแก้มเย็น ลืมตาสบมองกับเนตรกลมโต ละอองฝนเบาบางกว่าปกติแล้ว แต่ก็พอทำให้ร่างเล็กเปียกปอนไปด้วย

“ฮิโตริคุง อ๊ะ ไม่ได้นะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” มองหาที่พักที่พอจะกันฝนได้ แต่ก็หาไม่เจอในตรอกซอกซอยเช่นนี้

เลยตัดสินใจพาอุ้มมิให้ร่างเล็กถูกน้ำฝนไปมากกว่านี้ หอบหายใจสะท้าน อากาศหนาวเย็นแบบนี้ก็เล่นเอาตัวชาไปหมด บ้านก็ยังอีกตั้งไกล แบบนี้จะไหวหรือเปล่านะ

เห็นตู้โทรศัพท์ก็เลยจัดการพาหนุ่มน้อยเข้าไปหลบภายใน ควานหาผ้าเช็ดหน้าที่เปียกบ้างเล็กน้อยเช็ดตามใบหน้าของร่างเล็ก

“นี่ตามฉันมาเลยเหรอ? ฮิโตริคุง?” เป็นห่วงกับร่างกายบอบบางนี้ กลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่สบายเอาง่ายๆ

“อื้อ สึนะน่าเป็นห่วงนี่นา” ดีใจที่มีคนเป็นห่วง แต่ถ้าคนเป็นห่วงก็ลำบาก แบบนี้มันก็ชวนให้โมโหตัวเองไม่น้อย

“เธอตะหากที่น่าห่วงน่ะ” ควานหาเงินกะจะโทรศัพท์ไปหาฮิบาริให้ช่วยมารับเด็กน้อย แต่ควักเจอแต่เหรียญเหรียญเดียว แล้วตอนนี้มันก็กลิ้งออกนอกตู้โทรศัพท์ไปเสียแล้ว

“รออยู่ในนี้นะ” วิ่งออกไปข้างนอก ตะครุบเหรียญกลางสายฝน แต่ท่าทางมันดื้อเอาการ กลิ้งไปหาร่างๆหนึ่งที่ถือร่มสีดำ ที่ตรงบริเวณรองเท้าหนัง

“อ๊ะ ขอโทษครับ” หยิบขึ้นมาทั้งที่ยังนั่งยองๆ

“นายนี่มันโง่จริงๆ ซาวาดะ” รู้สึกได้ว่าเสื้อแจ็ตเก๊ตหนังถูกโยนลงยังศีรษะที่ลู่ลงจนดูไม่ออกว่าเป็นเจ้าห่วยสึนะคนก่อน เด็กหนุ่มปัดเสื้อออกพ้นใบหน้า สบตากับเนตรรัตติกาลของคนตรงหน้า เด็กหนุ่มรุ่นพี่ยืนมองอยู่ คนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอในสถานการณ์เช่นนี้

“ใช่แล้วล่ะครับ โง่จนไม่ทันได้คิด” แล้วน้ำตาก็เอ่อล้นอีกรอบหนึ่ง “ไม่ทันได้คิดว่าคนอย่างคุณจะกลับมาช่วยผม”

รู้อยู่เต็มอกว่าคนตรงหน้าไม่ได้ทำเพื่อตัวเขา แต่เพื่ออย่างอื่น เพื่อคนอื่น จนไม่คิดจะพึ่งพาคนตรงหน้า

แต่พอไม่ได้คิด.....ก็อดโทษตัวเองไม่ได้ว่างี่เง่า

จะกี่ครั้ง กี่ครั้ง คนๆนั้นก็กลับมาช่วย

ไม่ว่าจะเมื่อก่อน ตอนไหน สถานการณ์อะไร สุดท้ายคนที่เฉยชากับทุกสิ่ง ก็กลับมา กลับมาช่วยเจ้าสัตว์กินพืชที่เกลียดนักเกลียดหนา

ถึงได้เกลียดตัวเอง...ที่ท้ายที่สุดก็ต้องเข้าข้างตัวเอง เข้าข้างว่าตัวเองก็เป็นคนที่มีความสำคัญกับฮิบาริ เคียวยะ คนนี้

“อย่าเข้าใจผิด ฉันมาช่วยเจ้าเด็กมากปัญหานั่นตะหาก” ฮิโตริออกจากตู้โทรศัพท์ ไม่ได้มีท่าทีคิดถึงเจ้านายเท่าไหร่ ยืนท่ามกลางสายฝน กอดอกตัวเองแล้วมองเจ้านายด้วยสายตาจริงจัง

“ไม่ได้ขอให้ช่วย ไหนว่าเกลียดการสุมหัวไง ฮิบาริ โกหก คนโกหก”

“เรื่องของฉัน”

“ปากไม่ตรงกับใจ ฮิบาริ ใจร้าย ใจร้าย”

“อยากโดนขย้ำรึไง?”

“จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย”

“เจ้าเด็กบ้า”

“ฮิบาริ บ้า บ้า”

เกิดศึกสงครามน้ำลายกลางสายฝน สึนะกระชับเสื้อที่ได้รับ มองคนสองคนที่ทะเลาะไม่ดูสถานการณ์

ดูแล้ว เหมือนพ่อลูกกันยังไงไม่รู้....

“ปากเก่งขึ้นนี่ ทำตัวได้น่ารำคาญจริงนะ”

“ฮิบาริ น่ารำคาญ น่ารำคาญ”






“คิกๆ ฮ่ะๆๆ” จู่ๆก็เผลอปล่อยเสียงหัวเราะออกมาไม่อายเสียแล้ว สองร่างหันมองคนผมสีน้ำตาลที่ยืนหัวเราะทั้งๆที่พวกตนกำลังเถียงกันสุดฤทธิ์ด้วยมาดนิ่งๆ(?)

“หัวเราะอะไร? ซาวาดะ” ฮิบาริถามด้วยใบหน้าเย็นชา ใครจะรู้ว่าเขาที่โมโหกรุ่นจะระงับอารมณ์ตัวเองได้ถึงที่สุดแบบนี้

“ก็....ก็....พวกคุณ” กุมหน้าท้องที่ปวดมวนเพราะกลั้นหัวเราะมากไป “เหมือนพ่อลูกเลยนะครับ ไม่ยอมแพ้กันแบบนี้น่ะ”

“ก็ฮิบาริแย่นี่”

“เป็นสัตว์เลี้ยงก็หุบปากซะ” เปลี่ยนเรื่องคุยแล้วโยนร่มที่ติดตัวมาอีกคันให้สึนะโยชิ “มาคุยกลางฝน ไม่กลัวเป็นหวัดรึไง?”

“อ๊ะ ขอโทษครับ” สึนะคอตก รีบกางร่ม ส่วนร่างสูงดึงแขนร่างเล็กให้อยู่ใต้ร่มเดียวกัน แต่ฮิโตริก็ยังไม่หายงอน สะบัดแขนหนีแล้วไปกระแซะสึนะแทน

เจ้านกทรยศ.....

“ไปกันได้แล้ว” โกรธจริงๆ เจ้าพวกบ้านี่บังอาจทำให้เขาโมโห มันน่าเลยจริงๆ ให้ตายสิ “ชักช้าเดี๋ยวทิ้ง”

“คร้าบบบผม” ไม่สนอะไรแล้ว พาเจ้าตัวเล็กเดินตามหลังฮิบาริไปติดๆ เห็นฮิโตริยังทำหน้าบึ้งอีกมันก็ชวนให้เหนื่อยเหมือนกัน

เอาแต่ใจทั้งคู่เลยสินะ....

“พักที่บ้านฉัน ถ้าทำให้หนวกหูจะขย้ำให้ตาย” เฮ้ย! เอาจริงหรือครับ? พี่ท่านจะให้ผมพักจริงๆหรือนั่น!


“ครับ....” ไม่มีที่อยู่ก็ยอมๆไปโดยดี วองโกเล่รุ่นที่สิบมีสีหน้ากังวลเล็กน้อยกับการที่ต้องไปอยู่บ้านของคนที่น่ากลัวที่สุดในเมืองนามิโมริ

แต่สุดท้าย..คุณก็กลับมาช่วย.....

ดีใจจัง....ที่เป็นห่วงผม.....


“ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ ฮิโตริคุง” หันมาคุยกับร่างเล็ก

“ไม่ต้องมาขอโทษเลยนะ”

“อ้าว ทำไมเหรอ? ทั้งๆที่ทำให้ลำบากแท้ๆ”

“นี่....ครอบครัวเดียวกัน จำเป็นต้องไม่รบกวนกันด้วยเหรอ?” ใบหน้าหวานยิ้มแย้มเป็นกำลังใจให้ ดวงตากลมโจสุกสว่างชวนให้ตื้นตันยิ่ง

“งั้นเหรอ?”


ครอบครัวเดียวกัน.....รวมถึงคนตรงหน้าด้วยหรือเปล่า?.....


*/*/*/*/*/*/*

มาถึงปุ๊บก็รีบพากันเข้าห้องน้ำทันที สึนะถอดเสื้อแจ็คเก็ตออก แล้วก็เข้าใจสภาพว่าทำไมรุ่นพี่สุดโหดถึงได้โยนเสื้อให้ ลืมไปว่าตัวเองสวมเสื้อยืดสีขาวตัวเดียว โดนฝนแล้วเห็นไปถึงไหนต่อไหนกันหมด น่าอายที่สุดเลย....

มันไม่ค่อยต่างกับสภาพตัวเองตอนวิ่งรอบเมืองด้วยกางเกงในตัวเดียวเท่าไหร่เลย....

“เฮ้อออ จะว่าไปคุณฮิบาริเนี่ยใจดีจังเลยเนอะ ฮิโตริคุง” ถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า ขยับกายเปิดก็อกน้ำให้อ่างอาบน้ำเต็มไปด้วยน้ำอุ่นเพื่อแช่

“อื้ม ก็ใจดีบางทีล่ะนะ” มองเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลบิดก๊อกไปมาเหมือนกำลังใจลอย

จริงสินะ ฮิโตริบอกว่าเราคือครอบครัวเดียวกัน...

เดินไปเที่ยวด้วยกันสามคน มีฮิโตริเดินจับมือเรากับคุณฮิบาริ

เป็นครอบครัว....ครอบครัว...เดียวกันงั้นหรือ?....

“สึนะนี่เหมือนแม่เลยนะ” ฮิโตริว่า เพราะไม่ว่าจะทำอะไรๆ เจ้าตัวก็ห่วงคนอื่นเป็นอันดับแรก เป็นเหมือนคุณแม่ใจดีที่น่ารัก

“เหมือนแม่งั้นเหรอ”

ว่าแต่ครอบครัวของเรานี่มัน...

“ถ้าสึนะมาอยู่ด้วยกัน ตื่นเช้า สึนะมาทำกับข้าวให้ทาน ผมก็ลุกขึ้นมาแปรงฟันอาบน้ำกับฮิบาริ ลงมาเจอสึนะที่ห้องครัว น่าสนุก น่าสนุก”

เฮ้ยยยยยยยยยย แบบนั้นมันครอบครัวพ่อแม่ลูกแล้ววววววว


“พูดอะไรบ้าๆน่ะฮิโตริคุง” อา...อย่าให้คุณฮิบารได้ยินนะ เสียวคอ~~! “เรื่อง..แบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไง”

หมุนก๊อกเล่นไปมา ถึงจะบอกว่าตื่นตระหนก แต่ไอ้หน้าร้อนผ่าวแบบนี้ มันคืออะไรกันเล่า นายจะเขินเพื่ออะไร เจ้าห่วยสึนะ~~!

“เหมาะจะตายนี่เนอะ” มองก๊อกที่ปิดๆเปิดๆแล้วสงสัยว่าเมื่อไหร่น้ำจะเต็มสักที “พอจะออกจากบ้าน สึนะก็หอมแก้มให้คนละที ก่อนจะออกไปเที่ยว คิกๆ สึนะทำข้าวกล่องๆใหญ่ให้ด้วย คงจะดีเนอะ”

“ไม่หรอกน่า มันเป็นไปไม่ได้” ว๊ากก อย่าทำให้คิดมากสิฮิโตริ ฮือออ หยุดเขินได้ม้ายย เจ้าสึนะบ้าบอคอแตกกกก

กริ๊ก!

“เอ น้ำแรงดีจังเลยนะ” หันไปพูดกับหนุ่มน้อยที่กำลังจะถอดเสื้อผ้าเปียกๆของตัวเอง ได้ยินเสียงน้ำไหลแรงๆก็เลยไม่คิดอะไร

“สึนะ นั่นมันอุปกรณ์อาบน้ำเหรอ? เป็นเหล็กแบบนั้นใช้ทำอะไร”

เด็กหนุ่มงง ก่อนจะไปพิจารณาวัตถุโลหะในมือตน

จ๊ากกกกกกกกกกกกก หนูทำก๊อกบ้านคุณฮิบาริหัก~~~~~!


น้ำเลยพุ่งออกมาเป็นสายธาร เพราะแรงดันจำนวนมหาศาล เด็กหนุ่มกระวีกระวาดหาอะไรมากันน้ำ ทั้งเอาขันกั้นไว้ แต่ผลลัพท์คือน้ำสะท้อนกลับไปพุ่งใส่รอบๆห้องน้ำ และท่ามกลางเสียงเอะอะ คนที่อยู่อีกฝั่งของห้องก็รีบเข้ามาดูเหตุการณ์

“พวกนายทำอะไรกัน?”

กำลังจะอ้าปากดุ สายน้ำแรงๆก็สาดเข้ายังใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มๆ สึนะหันมองและใช้ขันกั้นน้ำต่อไปอีก

“ขะ ขอโทษคร้าบบบบบบบบบบบ”

ทำก๊อกบ้านเขาหักไม่พอ ยังมีหน้ามาทำน้ำสาดใส่อีก ฮืออออออ ตายแน่ ทูน่าตายแน่~~~~~!


แล้วเขาจะรอดไหมเนี่ย???


+ทูบีคอนตินิว+

กร๊ากกก ตัดจบได้น่าแค้นยิ่งนัก เหอๆๆๆๆ

พอดีวางพล๊อตสั้นๆ ดันพาออกนอกทะเล แหะๆๆ ขออภัยคร้าบบ อาจเพราะบททูน่ามันเขียนได้ลื่นกว่าเยอะ เลยออกมาอย่างที่เห็นน่ะครับ

น้อมรับทุกคำติชมคร้าบ

ตอบเม้นท์ตอนที่สามคร้าบบ

Ayafee

เหมือนพ่อบ้านพาลูกมาซื้อเสื้อเลยว้อย กร๊ากกกกกก<< คิดเหมือนกันเลยฮะ ตอนผมปั่นก็คิดแบบนั้น กร๊ากกก

สังเกตว่ามันโมเอะจนตาลายแล้วนะนี่ น่ารักเกินไปแล้วนะฮิเบิร์ด!!!<<คึหึหึหึ โมเอะตาลายแล้วชอบไหมล่ะคร้าบพี่อายะ เคี้ยกๆๆๆ แกล้งคนอ่านสนุก(?)เหลือหลายฮะ


Davi
ฉากตอนที่พบกับทูน่าก็ชอบ "สัตว์กินพืชๆ" <<< คำพูดหนูโหดก็จริงแต่กลับใสซื่อน่ารัก โดนใจพี่สาวไปเต็มๆ!!<<คุ๊ คุๆๆๆๆ ในเมื่อคนพูดโมเอะแล้ว จะเรียกว่าสัตว์กินพืช มันก็โมเอะน่ารักแหละคร้าบ ดาวี่ 555+

saji

กรี้ดดดดด 18H-B27 เรอะ??? โมเอะสุดยอดดดด<< เกือบถูก แต่ก็มิใช่ค้าบท่าน ขออภัยงับ(ก็แหม ถึงจะน่ารัก แต่น่าเสียดายที่ฟิคมันใสมาก(?)สิคร้าบบบบ

อ้ากก อยากได้น้องชายงี้มั้งจังงง << เหอๆๆ แต่กว่าจะได้เป็นน้องชาย สงสัยเราๆจะได้ฝ่าด่านแม่ยกที่จะฉกหนูฮิโตริซะแล้ว~~!

gold~Fish

มันจะเป็น 3P?? ไม่เอาน้า นุนิอยากให้ฮิเบิร์ดคู่กะท่านฮินี่ << =[]=|| ไม่สามพีง้าบบบ พอดีว่ามันใสสะอาดไม่ขุ่นมัว เลยมิอาจกระทำได้(จริงๆกระทำไม่เป็น แหะๆๆ) แล้วเรื่องคู่นี่ ผมผิดเองฮะที่จั่วหัวหลอกลวงชาวบ้าน คูผิดไปแล้วว(แต่ถ้าดูจากจั่วหัวจริงๆในหน้าแรกก็คงรู้ว่ามันไม่ใช่แพร์ริ่งคร้าบ ขออภัยอย่างแรงคร้าบบบ

Pao.~*

แล้วฉากเลือกเสื้อผ้าอีก หูน้องแมว หูน้องหมี อาร๊ายยย จะโมเอ๊ะ โมเอะ ได้ขนาดนี้น้า <<ก็ขนาดที่ว่าแม่ยกอยาฉกกลับบ้านแหละคร้าบบบ ฮ่ะๆๆ พยายามทำร้าย(?)คนอ่านด้วยการใส่สารโมเอะลงฟิคครับ ถ้าเป็นอันตรายสุขภาพได้โปรดบอกผมด่วนคร้าบ จะได้แก้ไขทัน แหะๆๆ

คุณฮิให้ซือคุงมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กเพราะที่บ้านมีแต่เด็กๆ รับเลี้ยงเด็กเป็นอาชีพเสริมมั้ยจ๊ะซือคุง อาชีพหลักมาเป็นแม่บ้านให้คุณฮิน่ะนะ ฮ่าฮ่า<< กร๊ากกก ประโยคนี้ได้ใจพ่อยกแม่ยกตามๆกัน อิร๊างส์ นั่นสิๆ ทูน่าจัง มารับจ๊อบเป็นแม่บ้านที่บ้านคุณฮิสิ จะได้แอบฉกฮิโตริคุงมานอนกอดไง~~

Uni

ฮิเบิร์ดไม่ใช้ป๋ามุนะ!!! เพราะ ฮิเบิร์ด มัน โมเอะ น่ารัก น่าคิดลึก มันกระชากใจ น่าเอากลับบ้าน เเง้ว~<< โอ้วววรวมทุกคุณสมบัติในหนึ่งเดียวจริงๆครับนั่น กระชากใจ...แม่ยกรักโมเอะตายกันไปข้าง ฮ่า ฮ่าฮ่า จริงด้วยนะครับ ไม่ใช่ป๋ามุซะหน่อยนี่เนอะ กร๊ากก (แต่ถ้าป๋ามุสิงจริงๆล่ะ อ่ะ...แอบสยองเล็กน้อยฮะ)



Miharu_kan

ไม่อยากเป็นภาระเหรอ? อ้างงงส์ อย่างงี้ยิ่งอยากดูแลไปใหญ่เลย เด็กอะไร๊ น่าร๊ากกกกกกกกกกกก~~~!!<< ใช่แล้วล่ะคร้าบ อยากได้เด็กแบบนี้มาเลี้ยงง กว๊ากก ไม่เป็นภาระไม่ดื้อไม่ซน พ่อร๊ากว้อยย(ดิ้นตามแมวน้อยไปด้วย)

อ้างงงงงส์~~ พ่อฮิบะ แม่ทูน่า ลูกฮิเบิร์ด ไปนั่งปิคนิคที่สวนสาธารณะ กี๊ดส์ๆๆๆๆ น่ารักพะย่ะค่ะ (ว้อยยย)

ครอบครัวสุขสันต์ บันซายยยยยย~~~~!!!! >w< << บันไซด้วยโค้นนนน อ๊างงส์ แบบนี้แหละสุดยอด ครอบครัวสุขสันต์ ฮ่ะๆๆ

ขอบใจสำหรับภาพมากเลยนะคร้าบบบ น่ารักมากมาย (ทำให้เกิดพล๊อตฮิโตคิคุงใส่ชุดนั้นซะแล้ว กร๊ากก)

ส่วนรูปของเฮียมันไม่ได้สวยอะไรหรอกน่า เหอๆๆ มันเกิดจากความบ้าเท่านั้นเอง คึๆๆ


Futago

อ่านตอนนี้จิ้นไปได้สามคู่ ทั้งท่านฮิฮิเบิร์ด 1827 สึนะฮิเบิร์ด หึๆๆๆๆ << กร๊ากก นั่นสิ ผมก็เพิ่งสังเกต มันจิ้นได้เยอะกว่าที่คิดแฮะ (แต่ขออภัย ทำไปทำไม ไหงมัน1827ครอบครัวสุขสันต์วุ้ย คึๆๆ)

Monnie

พยายามบัญญัติคำศัพท์ดีๆให้ได้ล่ะ เผลอไปจิ้น 1827 กับ27H ไปแวปนึง << เหอๆๆ เหมือนท่านด้านบนเลยนะครับนั่น ก็อ่านต่อไปแล้วจะรู้ว่ามันชักชวนให้สับสนไปทุกทีๆนะครับ

ท่านฮิเล็งเห็นความสามารถ ทูน่าเลยได้กลายเป็นพี่เลี้ยงเด็ก คึๆๆ แต่อ่านไปอ่านมาท่านจะรู้ว่า นี่นะ พี่เลี้ยงเด็ก??

Devilz79

เพิ่งรู้ว่าคุณฮิเป็นเด็กแวนซ์ =[]=
//โดนทอนฟาตบเลือดกลบปาก....อั่กกก <<< แจ่มมม ผมก็ได้ไอเดียใหม่กับเม้นท์ท่าน จริงๆด้วยแฮะ เหมือนเด็กแวนท์ 555+ (หวังว่าคงไม่ไปซิ่งมอเตอร์ไซต์ป่วนเมืองนะครับ ฮ่ะๆๆ


แสดงว่าคุณฮิเคยอ่อนโยน? คุณฮิไปทำอ่อนโยนกับทูน่าตอนไหนเคอะ~~~~ //แวว 1827 มาร่ำๆแล้วนั่น ฮ่าๆๆๆๆ << เอาดราม่าซีดีประกอบคร้าบบ มีตอนที่ทูน่าเจอคุณฮิบนดาดฟ้า อิอ๊างงส์ ดราม่านั่นเล่นเอาผมจิ้น1827กระจายเลยคร้าบ คึๆๆๆ

อยากเป็นทูน่า...อยากเป็นทูน่า อยากเป็นทูน่า~~ กรีดร้องงง << อ่านตอนต่อไปจะอยากเป็นอีกไหนหนอครับ กร๊ากก ฮ่ะๆๆ คิดแล้วก็ชวนให้มีความสุขจริงๆแหละครับ ตอนเลียไอติม...คึๆๆ (เริ่มอกุศลแล้ววุ้ยผม)

Rosme

ขอ 1827 แล้วให้ฮิเบิร์ดเป็นสื่อกลางได้ม้ายยยยยยยยยย<< ได้คร้าบบ ผมจัดให้แล้ววว คึหึๆๆ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกใจหรือเปล่าหนอ
ท่านโรสคงจะกังวลกลัวทูน่าเมะเด็กสินะครับ เหอๆๆ ผมสายทูน่าเสะ คงไม่ยอมเหมือนกันแหละคร้าบบบ

Kokushiyoku

ว่าแต่ให้หนูทูน่ามาเป็นพี่เลี้ยง คิดดีแล้วหรอคุณพี่ท่าน << ผมก็ยังถามตัวเองเลยว่า คิดดีแล้วเหรอที่ให้ทูน่าเลี้ยงฮิโตริคุง ท่าทางเรื่องวุ่นๆจะมีเยอะมากมายเลยครับ

เดี๋ยวหนูทูน่าก็ลักเอาฮิโตชิไปหรอก<< ทั้งทูน่าทั้งคนอ่านแหละครับ จ้องจะลักกันหมด กรั่กๆๆ

มาเม้นท์ช้าไม่เป็นไรหรอกครับท่านพี่ จะพยายามมาต่อไวๆครับผม

Manyworld

เรื่องนี่คู่ไหนหว่า ชักไม่มั่นใจนะเนี่ย << ขนาดคนแต่งยังไม่มั่นใจเลยครับ(เอ๊ะ?) แหะๆๆ อ่านต่อไปเถอะครับ จะรู้ว่าคู่ไหน

ปกตินกกะปลามานถูกกันด้วยหรอ << ปกติมันก็ไม่ถูกกันอยู่แล้วล่ะครับ แล้วตอนนี้...เหมือนนกจะรุมจิกปลาเสียมากกว่านะครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ฮิโตริลูกน่ารักมั๊กเดี๋ยวล่อลวงพร้อมพ่อนกเลย << 555+แบบนั้นผมกลัวทอนฟาจะโจมตีท่านสิครับ ลูกนกยังพอหลอกล่อได้ แต่พ่อนกนั้น..... (คิดแล้วผมกลัวมาตะหงิดๆ เหอๆ)

Saoroon

แหม~ ก็ท่านอิหวงฮิเบิร์ดออกอย่างนั้น ใครที่คิดจะมายุ่งกับของๆ ท่านฮ ย่อมไม่ตายดีแหงๆ << มันคือความจริงที่แสนโหดร้ายน่ะครับ ฮ่ะๆๆ ป่านนี้เลยไม่มีใครสามารกฉกลูกนกไปที่บ้านได้ ด้วยบารมีของพี่ท่านฮิกันหมด

แหมมม ถ้าคุณฮิได้ยินทูน่าคงได้อ่วมในกระป๋องแล้วครับนั่น ฮ่ะๆๆ


เม้นท์ของเก่าคร้าบบ พอดีไม่ค่อยว่าง ขออภัยครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเม้นท์คร้าบ เหนื่อหน่อยกับการตอบ แต่สนุกจังเลยคร้าบบบ

ตอบเม้นท์ตอนที่สี่

Kokushiyoku

แบบตอนนี้นี่น่าจะเปลี่ยนหัวไปเลยน้าว่าเป็น27ฮิเบิร์ด 5555555+เพราะว่าตอนนี้คู่นี้น่าเชียร์จริงๆเลยเนี่ย << กร๊ากกกกก ท่านพี่เบนเป้าหมาย =[]=

แต่ว่าน้าคุณพี่ท่านฮิบะก็มีมุมน่ารักๆเหมือนกันเนอะ<< แหะๆๆ ก็พยายามทำให้มันออกมาหลายมุมมองครับ คนอ่านจะได้ไม่น่าเบื่อ



Saji

กรี้ดดดดด >[]< คุณฮิใจดี&รักเด็ก อ้ากกก อยากให้มีคนวาดโดเรื่องนี้ที่สุดเลย~ << กร๊าซซซซ นั่นสิคร้าบบ ใครจะสงเคราะห์เสือน้อย(?)ตาเหลืองๆมั่งคร้าบเนี่ย ผมก็อยากเห็นเช่นท่านคร้าบบบ

ประโยคนี้เหมือนแอบกัด dokiๆ ยังไงไม่รู้(ฮา) << ไม่แอบกัดครับท่าน แต่กัดเลย ฮ่ะๆๆ พอดีมีสนธิสัญญาเบิร์ดริงกับพี่อายะ เลยหน้าหนากล้าแซว ก็แหมมม มันอดแซวมิได้ 555+

อ่านแล้วเหมือน “แล้ว สึนะ เป็นแม่ผมได้มะ?” << โอววว พูดอีกก็ถูกอีกคร้าบบบ ห้า ห้า ห้า แต่ถ้าขืนถามไปตรงๆ มีหวังทูน่าได้หน้าแดงแบบไม่พึ่งซอลมะเขือเทศเลยนะนั่น (ไม่ใช่ซาดีนในซอสมะเขือเทศนะคร้าบบ)

Pao.~*

ฮิโตริเป็นเหมือนโซ่ทองคล้องดวงใจ << ใช่แล้วครับ ในที่สุดมันก็คือครอบครัวสุขสันต์คร้าบผม เป็นโซ่ทองคล้องใจอาจดีกว่าโซ่เหล็กคล้องคอนะครับนั่น (เฮ้ย กลิ่นเอสเอ็มมาเชียว) แบบนี้ก็เดาต่อไปว่าคุณฮิอยากสร้างครอบครัวหรือเปล่าหนอ คึหึหึ

Devilz79

ตอนแรกนึกว่าพอตื่นมา สึนะจะกลายเป็นฮิเบิร์ด (โดนตบบบ) ก็ฮิเบิร์ดยังกลายเป็นคนได้ สึนะก็อาจจะเป็นนกได้เหมือนกัน (??) << ความคิดบรรเจิดสุดหูรูดดดด กร๊ากกก ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องคงวุ่นสุดยอดเลยนะคร้าบบบ คุณฮิคงปวดหัวไม่น้อย

และแล้ว คุณลูกชายก็เป็นพ่อสื่อให้คุณป๊ากับคุณม๊านั่นเอง~ << ถูกต้องนะคร้าบบบ สื่อใจให้สองเราได้พบกัน (เฮ้ยย หวานเลี่ยนน) เอาล่ะสิ นกกับปลาจะได้ครองรักกันแล้ว (ลูกเป็นนก....รักกันข้ามสปีชีร์เลยนะครับ ฮ่ะๆๆ)


Futago

จะคู่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละค่า~ << ขอบพระคุณที่ไม่โยนผมออกนอกวงโคจรบอร์ดฮะ แหะๆ นึกว่าจะโดนแอนตี้คู่ซะแล้ว ขอบคุณนะคร้าบ

มาเป็นครอบครัวเดียวกับเราก็ได้นะฮิโตริคุง >.< << โอ้ววว เป็นครอบครัวของพวกเราทุกคนดีกว่าเนอะครับ ฮ่าๆๆ ฮิโตริน่ารักน่าฟัดที่สุดดดดด

เป็นคนน่ะดีแล้วอย่ากลับเป็นนกนะ!! << เอาไว้มองหน้าคนแต่งก็แล้วกันนะครับ ว่าจะออกมาเป็นยังไง แต่มันสงสารแย่จริงๆนะครับ ถ้ากลับเป็นนกอย่างเดิม หึๆๆ

Monnie

สึนะก็พูดจาชวนเลี่ยนเป็นเหมือนกันแฮะ << น๊านนนน คิดเหมือนผมเลย ผมยังงงตัวเองว่าแต่งไปได้ยัง ไอ้คูมันบ้า ดูสิ ทูน่าพูดเลี่ยนแบบนี้ สงสัยกินน้ำตาล(?)มากเกินไป ไล่กลับไปแช่ในน้ำมันมะกอกต่อดีกว่า 55+

สุดท้ายฮิโตริจะกลับร่างเป็นฮิเบิร์ดได้ไหมน้า << ลุ้นต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคร้าบบบบบ

Miharu_kan

ทิ้งลูกฮิโตริไว้ให้ม๊าทูน่าดูแล แสดงว่าไว้ใจหม่าม๊าแล้วล่ะสิ ฮี่ๆๆๆๆ << แหมมม มันแน่อยู่แล้วมิจัง คึหึหึ ไม่ไว้ใจก็ไม่ยอมให้ดูแล แต่ว่าแต่งไปแต่งมา สัญชาตญาณความเป็นแม่มันกระจายเลยทูน่าน้อย

...ง่า...ตอนเป็นนก เหงาเหรอฮิโตริคุง?... ไม่เป็นไร พอเป็นคน มีทั้งพ่อ ทั้งแม่ ครบเลย ป๊าฮิบะ ม๊าทูน่า 555+ << ช่ายยเลยยย ตอนนี้ก็มีกันครบแล้วเนอะ หายเหงาแล้วสินะ ฮิโตริคุง

(แอบเชียร์ ป๊าฮิบะรีบขอม๊าทูน่าแต่งงานโล้ดดดดด~~!!! กร๊าก5555+) << ก๊ากก เคยจิ้น แต่แต่งลงไป เดี๋ยวคุณฮิออกแนวรั่วไม่เล็กน้อย 555+

D_Eriz

พ่อเป็นเหล็ก แม่เป็นปลา.......ลูกเป็นนก -0-" << ผมยังงงตัวเองเลยครับ สัตว์ต่างสปีชีร์กันซะ แหมๆ แต่รักมันขวางกั้นด้วยสายพันธุ์ไม่ได้นี่ครับ กร๊ากก (คนแต่งเริ่มเน่าแล้ววุ้ย)

มาเดท(?)กันในสุสานแบบนี้ น่ารักดีน้า~ << ใช่ไหมคร้าบบ น่ารักออก เดินเล่นในสุสานมันสงบ อบอุ่น น่ารักออก (เอ๊ะ อย่าใส่ใจรสนิยมผมนะ 555)

Ayafee

ตกใจเกมส์จีบหนุ่ม นี่ตัวเองแซวเค้าเหรอเนี่ย!!! แอบช็อค! ทูน่าไม่ได้ฉ่อยน๊า!!! << คึหึหึหึ แซวผมต่อได้ตามอำเภอใจเลยคร้าบบ แต่สำหรับผมแล้ว ทูน่าในโดกิมันก็แอบฉ่อยจริงๆแหละครับ เฮ้ออ ทูน่าตู....

เบิร์ดอยากให้มาเป็นครอบครัวเดียวกันแบบนี้ ขอรีเควสฉากที่ขอไว้ได้มะ อะหึๆๆ (แอบปาดน้ำลาย) << คึหึหึหึ ครอบครัวเดียวกันมันน่าร้ากออกครับ ส่วนฉากนั้น เอาไปพิจารณาแล้วครับ

ถ้าให้ดีนอนหนุนตักคนละข้างไปเลยก็ดี กร๊ากกกก << กร๊าซซซ แบบนั้นพ่อยกแม่ยกได้ตายเพราะความน่ารัก เหอๆๆ แต่สงสารทูน่าหน่อยสิครับ ปวดขาแย่ 555+

Ansuz

ลูกเสือจัดให้พ่อ ครอบครัว ใช่แล้ว มันคือฟิคครอบครัว~~~~!!! โฮกกก << ยินดีด้วยนะคร้าบป๊า แต่ว่าเพราะป๊านั่นแหละผมถึงได้มีไอเดียฟิคเพิ่ม ขอบคุณนะคร้าบบ

สมเป็นลูกเสือ คำพูดที่ลูกเสือคิดชวนให้คิดตามแล้วซึ้งงงงงเสมอลูกจ๋า << ขอบคุณคร้าบบ แต่ผมรู้สึกมันน้ำเน่าชอบกลฮะ -///-

ช่วงนี้มีอาการเม้นท์ไม่ออกปรากฏเป็นระยะอ่ะลูกจ๋า แหง่บๆ ^^'' << อาการไม่ต่างกันเลยครับพ่อ ช่วงหลังเม้นท์ไม่ติดก็มีเลย เฮ้ออ ขอโทษที่ไม่ค่อยได้เม้นท์ฟิคป๊าเลยฮะ งั้นเดี๋ยวเก็บตังค์พอจะซื้อฟิคป๊านะคร้าบบ

Rosme

ไม่ฆ่าหรอกค่า จะร้ากกกกกกกกกกกกกกให้มากๆเลย << ขอบพระคุณอย่างสูงคร้าบบ อา....นึกว่าจะโดนฆ่าซะแล้วววว

ถึงจะพูดมาหลายครั้งแล้วแต่ก็.... น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่อยากให้ฮิโตริกลับเป็นนกเลยอ่า << เจอยุทธการโน้มน้าวคนแต่ง มันก็น่าคิดนะครับนั่น แหะๆๆ

Selzere

เรื่องมาเม้นท์ช้าไม่เป็นไรคร้าบ พอเน็ตเดี้ยงมันก็แย่นะครับนั่น

เอ..หรือว่าคำขอที่ฮิเบิร์ดขอไป จะขอให้ท่านฮิบะมีคนที่รู้ใจและอยู่ข้างๆดังเช่นตน ^^ << หุๆๆ ความลับสุดยอดคร้าบบบ ท้ายเรื่องก็เฉลยเองฮะ

รอบนี้ขออนุญาตเมนต์สั้นๆเน้อ เนื่องจากอ่านที่ร้านเน็ตแล้วมันไม่มีสมาธิ (คิดคำเมนต์ไม่ออก -- --") << อย่าคิดมากเลยครับพี่ มันก็ต้องมีบ้างที่คิดไม่ออก แค่มาเม้นท์ผมก็ดีใจจะตายอยู่แล้วววว


ขอบคุณทุกเม้นท์คร้าบ ที่ทำให้ผมกลับมาปั่นฟิคได้หลังจากโหมงานและสอบมาคร้าบบบ

1827 ฟันธง อ่านไปอ่านมา ฮิโตริเป็นพ่อสื่อชัว 1827 แน่ๆ ฟังธง(อีกที)

พ่อแม่ลูก!!! ทูน่าเอ๊ย ยอมเป็นแม่ให้ฮิโตริคุงซะเถอะ!! แล้วจงสร้างครอบครัวสุขสันต์ แล้วก็เริ่มสร้างลูกของตัวเอง!! (โดนตบกระเด็นหายไป)

คุณฮิบารินี่ซึนไม่เปลี่ยน =w=" สุดท้ายก็กลับมาช่วยเค้าล่ะว๊า

ฮิเบิร์ด โมเอะเกินไปแล้ว =[]=!!! หัวดื้อใส่เจ้านายมาหาคุณแม่ น่ารักที่สุด!! จะลักพาตัวกลับบ้านนนนนนนนนนนนนน

ตอนหน้าก๊อกหัก หึๆๆๆ นายก็เอาตัวพลีกายเป็นค่าซ่อมท่อวะสิทูน่าเอ๊ย กร๊ากกกกกกกกกกกกก

เอ้า ทูน่าเขิลเข้าปายยยย บิด บิด จน ก๊อกน้ำหลุด ป๊าดดด ทำไปด้ายยย ฮ่าฮ่า

ฮิเบิร์ด แปรพรรค ทรยศคุณพ่อนกมา อ้อนแม่ปลาทูน่าแทน ฮ่าฮ่า

ฉากที่พ่อนกกับลูกนกเถียงกัน อยากจะบอก ออกอาการขำแบบเดียวกับที่ทูน่าขำ เลยล่ะคะ ฮ่าฮ่า สุดยอดด

ฮิเบิร์ดด So Cute!!!

รออ่านตอนต่อไปค่า

เอ...ทิ้ง ฮิเบร์ด ไว้ข้างหลังภาพ (?)

เเล้วเปลื่อนจ่าหัวว่า "1827" 27 27 27

ใช่ ใช่ ชดใช่ ค่าเสียหาย ด้วย ร่างกายของเจ้าซะ!!!!!!!!!!!
^
^
โดน F.C 27 เตะกระจาย ...


THE FAMILY HAPPY
เเม่ - สึนะ
พ่อ - ฮิบาริ
เเละ ลูก - ฮิโตริ
มันมีลูกยังไม่ได้เข้าหอ เข้าไปได้เเล้ว!!!!
ME / โดนทอนฟา ดีดกระเด็น

อ้ากกกก......อยากจะกรีดร้องบอกให้โลกรู้ว่าฮิเบิร์ดน่ารักมาก
อยากเอากลับไปไว้ที่บ้านจริงๆ....จะเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดีเลย
ว่่าแต่ตอนแรกก็แบบออกแนวงงๆทำไมเริ่มออกแนวกลายๆว่า
มันจะกลายเ้ป็๋น27ฮิเบิร์ดแล้วน้าเนี่ย....แต่ถ้าได้แบบนั้นก็ดีน้า
พูดก็พูดเุถอะเนาะแบบว่่่่่าตอนนี้คุณพี่ท่านนี่น่าเตะนักจริงๆเชียว
ไปว่าฮิเบิร์ดผู้น่ารักว่าเด็กบ้าได้ยังไงอ่ะฮิเบืร็ดออกจะน่าีีรักซะ
แถมปากไม่ตีรงกับใจแบบนี้มีข้อหาติดตัวอีกหลายกระทงอ่ะ
มันน่าเชีัียร์ให้โดนปลดจากต่ำแหน่งพระเอกจริงๆเลยเนาะ
ที่สำคัญทำไมก๊อกบ้านคุณพี่ท่านเนี่ยบอบบางดีจังไม่เห็นจะ
เหมือนเจ้าของบ้านเลยขนาดสัตว์เลี้ยงยังออกจะเหมือนแท้ๆ
555555555555+มันเกี่ยวมั๊ยเนี่ยเนาะ
ปล.รีบๆๆๆมาต่อนะจ๊ะหลังสอบเสร็จอ่ะจ๊ะ