•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แมวดำคิดเหมือนโชซังค่ะ//โบกอุ้งทักทาย

คิดเหมือนกันเลยว่านั่นใช่ปู่รึเปล่า โฮกกกก

นร.ใหม่ดูมีลับลมคมใจ แต่พูดถึงหมวกไหมพรมทำไมชวนให้คิดถึงใครชอบกล 55+

โอ้ว มาทีเดียวตอนกับอีกเสี้ยว รู้สึกเหมือนไม่ได้อ่านเรื่องนี้นาน ต้องกลับไปอ่านทวนความทรงจำสักหน่อยแล้ว หุๆ

แล้วมาต่ออีกนะจ๊ะ จอรอดูว่า 2 คนตอนท้ายๆนั่นจะใช่รึเปล่า หุๆๆๆ

หุหุ...ทูน่าแอบคิดอะไรหื่นๆกับท่านฮิหา!! กรี๊ด~ หลงเสน่ห์ท่านฮิยิ่งกว่าเดิมซะแล้ววว
ชายปริศนา 2 คนนั้นคือใครหว่า.......

(--???) ท่าทางมีลับลมคมใน เกี่ยวกับ ท่านอิบาริแหงๆ (ใครกันหว่า???)

ว่าแต่ว่า นู๋ทูน่า~ สารภาพกับเพื่อนตามตรงสิ ว่าแอบหลงรักท่านฮิ

ไหนๆ ข่าวที่ลือมันก็ไม่ผิดนี่นา ไม่เห็นต้องไปแก้ข่าวเลย จริงมัย~ (\^^/)

___________________________________________________________

คาน่อนนิสัยเหมือนคุณฮิเด๊ะเลยอ่ะ ก๊อบปี้กันมารึไงนั่น มิน่าเจ้าวิกเตอร์ถึงได้กลัวขนาดน้านตอนเห็นคุณฮิ

คุณมุอย่าไปกลัวยัยผมสีชมพูนั่นสิค๊า

ชายสองคนนั่น ผมสีน้ำตาลคุณปู่หรือป่าวค้า ส่วนผมดำนั่นผู้พิทักษ์สักคนสินะค้า อิอิ

ซือคุงก็ น่าจะดับเครื่องชนแล้วประกาศไปแบบน้านเลยนะคะคนอื่นจะได้หายข้องใจ ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค่า

กะริ๊ดดดดดดด ตอนใหม่~~~ >[]<

เหอๆ ไม่ได้เข้าฟิคนี้ตั้งนาน เลยต้องอ่านย้อนไปประมาณ 2 ตอนที่แล้ว...

แล้วก็พูดได้คำเดียวว่า...

ทำไมหนูซือช่างน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก เยี่ยงนี้~~~~~~~~~~~~ >[]<

ฮุ ฮุ ท่านฮิบะ มีบอกด้วย ว่าถ้ายังไม่เลิกร้องไห้ จะ จูบ!! O[]O

อ๊ากกกกก ไอ้ผู้หญิงนั่นมันอะไรก๊านนนนนน เป็นผู้ใช้ภาพลวงตาเหมือนท่านมุคุโร่รึอย่างไร~~ ถึงทำให้ท่านมุคุโร่บอกว่า น่ากลัวขึ้นมาได้ >[]<

แล้วนักเรียนใหม่คนนั้นมันยังไงกัน ดูมีลับลมคมในยังไงชอบกล ส่วนคนปริศนา 2 คนนั้น ก็...ใช่ปู่รึเปล่าคะนั่น -- --"

อ๊ากกกกก อยากอ่านต่อ~~~~~ มาลงเร็วๆนะคร้า~~~~ จะรออ่านคร่า ^^

ตอน 17 ต่อ

อ๊างงงงงงงงงงงงง~คุณฮิในชุดคลุมอาบน้ำ..สึนะไม่หน้าแดงก็ให้มันรู้ไป๊ปปปปปปป!! >//////////<
แล้วผู้หญิงที่มาเจอตามุเนี่ยอ่านไปๆนึกถึงซากุระ(นารุโตะ)เลยอ่ะ

คุณมุคุสู้ๆนะคร้า^^~ อย่าให้ใครมาทำอันตรายท้องฟ้าของเราได้น้า

ตอนที่ 18

เด็กคนนั้นเป็นใครรรรรรรรร!!มีแววกุ๊กกิ๊กกับสึนะด้วยนะเนี่ย..เอิ๊กๆ
โว้!เด็กนอกๆ..หวังว่าจะจะไม่ใช่คนร้ายเน้อ..ไม่งั้นสึนะแย่แน่เลย

เพื่อนสึนะถามได้โดนใจคนอ่านมากมายค่ะ! ตอนนี้ยังไม่เป็นอีกหน่อยก็เป็นเองแหละสึน้า..หุหุ^^~
แต่เอ! แค่เขายิ้มให้เนี่ยหน้าแดงแล้วนะค่ะสึนะคุง..ยังไงตาฮิก็สู้ๆนะจ้า
รอตอนต่อไปจ้า^^~

คอมเม้นท์ย้อนหลังตามสัญญาค่ะ


orihime

ท่านฮิแกเป็นประเภทรู้ตัวช้าเรื่องความรักค่ะ
จะได้เจอยามะอีกไหม ได้เจอสิค่ะได้เจอแน่นอก แต่ยังไม่ออกแค่นั้นเอง
ส่วนคุณแซนซัสลงทุนมาญี่ปุ่นมาหาข่าวขนาดนี้ คิดว่าจะรอดหรอค่ะ หึหึหึ


monnie

มุคุโร่ก็กะมาป่วนและคุ้มครองสึนะด้วยไงค่ะ(ยังไงหว่า)
ฮิบาริมีหึงธรรมดาเล่นบุกเข้าถ้ำเสือกะเอาลูกเสือใต้สังกัดนี้นา อิอิ


chomexchome

และแล้วก็เจอทอนฟาสมใจใช่ไหมค่ะท่านโช555
อย่าจิ้นไปไกลสิค่ะ แค่นอนร่วมเตียงกัน ตัวเกือบติดกัน เนื้อแนบเนื้อต้องตัวกันบ้างเป็นบางคราวแค่นั้นเอง
(รู้สึกเหมือนพูดยุให้จิ้นยังไงก็ไม่รู้)


Pao.~*

ทำจริงเดี๋ยวซือร้องไห้หนักกว่าเก่านา...
แซนซัสกับหลามเข้าไม่พูดคำหวาน แต่สื่อกันด้วยจิตใจค่ะ(เน่าไปแล้ว)
ฮิบาริไม่ปล่อยสึนะง่ายๆหรอก ของๆเขาใครแตะได้ซะที่ไหน
ส่วนยามะตอนนี้ยังไม่มีบทค่ะ คงอีกนาน


kisskit

ใจเย็นค่ะ ยามะไม่ใช่ตัวประกอบค่ะ รับรอง


ansuz

ฮิบาริประมาณว่าเห็นพอจูบทีไรหยุดทุกที ง่ายกว่าควงทอนฟาไล่


noon31

อาการหลงรักหรือหึงค่ะ อิอิ
ลากเข้าห้องก็จริงแต่ยังไม่ได้ทำอะไรค่ะ ให้จิ้นกันเอาเอง


micky

กลุ่มที่เล่นงานต้องโหดสุดสิ จะจับหนูซือทั้งที ต้องลงทุนโหดหน่อย
อดแย่ที่ว่าของสับปะรดนั้น ปล่อยให้คนอ่านคิดเอาเองค่า คริคริ

thitapa

ศึกชิงนางมีอีกแน่นอน


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คอมเม้นท์เด๋วมาตอบที่หลังเช่นเคยนะ

อ่า อัพแล้วๆ น่ารักค่า

อัพต่อๆน้า

^^

Part 19

เสียงออดของโรงเรียนดังขึ้น เข้าสู่คาบพักกลางวันที่มีเวลาเพียง 1 ชั่วโมงเต็ม เด็กทั้งหลายรีบลุกขึ้นและวิ่งออกจากห้องเรียนไปอย่างจ้าละวัน เพื่อให้ไม่เสียเวลาพักอันน้อยนิดที่มีค่า สึนะบิดขี้เกียจก่อนจะขยี้ตาตัวเองให้สร่างจากอาการง่วงนอน ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนพร้อมกับห่อข้าวที่ตัวเองทำมาจากบ้านเตรียมขึ้นไปทานบนดาดฟ้า
สถานที่ที่เขามักไปทานข้าวกับโกคุเทระและยามาโตะเพื่อนสนิททุกวัน เรือนผมสีน้ำตาลลุกเดินออกไปจากห้องอย่างคนใจลอย ในหัวคิดถึงใบหน้าของเพื่อนทั้ง 2 ที่ไม่มา

คนหนึ่งบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลถึงขั้นโคม่า

อีกคนก็เจ็บหนักแม้จะไม่เท่าคนแรก แต่ต้องนอนรักษาแผลเกือบๆ 2 วัน

2 วัน ที่ต้องทนเหงา...

“เหมือนกลับไปเป็นเหมือนเดิมยังไงก็ไม่รู้”สึนะพูดพึมพำ นึกถึงชีวิตเรื่อยเปื่อยและสุดแสนจะเห่ยของตัวเอง
ก่อนพบเจอกับรีบอร์น
“เดี๋ยวก่อน” เสียงทุ้มเรียกตะโกนดังขึ้นจากข้างหลัง ใบหน้าหวานหันกลับไปมอง ร่างสูงของนักเรียนใหม่วิ่งกระหืดหอบมาหาสึนะ
“คาโลคุง?มีอะไรรึ”
ชายผมเงินยิ้มอย่างสุภาพ “ผมไม่มีเพื่อนทานข้าวด้วย ถ้าผมไปกินกับคุณจะได้ไหมครับ”
ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้างก่อนจะฉีกยิ้มที่เป็นมิตรให้ “ได้สิครับ...” คาโลยิ้มอย่างดีใจและเดินมาข้างๆร่างบางที่ตัวเล็กเหมือน
หญิงสาว “จริงสิ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย คุณชื่ออะไรครับ”

“ซาวาดะ สึนะโยชิเรียกสึนะก็ได้นะ” คนตัวเล็กตอบ ดวงตาสีฟ้าใสมองใบหน้าหวาน
“สึนะ...หรอครับ”
“ครับ..” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มขึ้น “ชื่อน่ารัก เข้ากับคุณเลย”
ใบหน้าหวานขึ้นสีกับคำชมของอีกฝ่าย แก้มใสทั้งคู่ออกสีชมพูเรื่อได้ชัดจนหนุ่มต่างช่างหัวเราะออกมา
มือหนาฉวยจับมือบาง สึนะสะดุ้งตกใจ แต่พอเจอกับรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น ความคิดที่จะชักมือกลับก็หยุดลง
“ไปกันเถอะครับ ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว” ชายร่างสูงพาสึนะเดินไปโดยไม่ปล่อยมือที่กุมไว้


“สึนะคุงมากินข้าวที่นี้บ่อยไหมครับ” ดวงตาสีฟ้าละมองวิวเบื้องล่างจากดาดฟ้าและหันมามองสึนะที่นั่งกินนม
กล่องอยู่ “อืม ฉันมากินข้างกลางวันนี้ทุกวันกับเพื่อนอีก 2 คนนะ” ใบหน้ามนเลิกคิ้ว ดวงตาสีฟ้าเริ่มสอดส่อง
“แล้วเพื่อนทั้ง 2คนไปไหนละครับ” คำถามนี้สะกิดเข้าสึนะเต็มๆ ความรู้สึกผิดก่อกุมจิตใจอีกครั้ง
หนุ่มต่างชาติชักสีหน้าตกใจ เมื่อเห็นสีหน้าเศร้ามองเหมือนจะร้องไห้ “ผม...พูดอะไรผิดไปหรือครับ”

“ปะ...เปล่านะ..ไม่คาโลคุงไม่ได้พูดอะไรผิดหรอก..” สึนะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาร่าเริงอีกครั้ง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกผิด “อย่าปิดดีกว่าครับสึนะคุง ผมดูออก” ใบหน้าสวยหุบรอยยิ้มลง ดงตากลมโตเบนหลบสายตาจริงจังของชายสวมหมวกไหมพรม
“ถ้าสึนะคุงไม่สบายใจ ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรครับ..” มือหนาเข้ามาลูบหัวฟูสีน้ำตาลอย่างอ่อนโยน สึนะเงยหน้ามองด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษ...”

ร่างสูงฉีกยิ้มให้ “ไม่เป็นไรครับ...” ทันใดนั้น จู่ๆคาโลก็ลุกพรวดขึ้นมาจนสึนะสะดุ้งโหยง
“คะ...คาโลคุง มีอะไรหรอ”
เรือนผมเงินหันมายิ้มให้พร้อมกับมือหนาที่ยื่นเข้าไปจับมือบางและดึงให้ร่างเล็กลุกขึ้นมา
“ผมมาคิดๆดูแล้ว ผมยังไม่ได้ทัวร์โรงเรียนนี้ทั่วเลย สึนะคุงจะว่าอะไรไหมถ้าจะเป็นไกด์พาชมที่นี้”
สึนะมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคาโลก็อดไม่ได้ที่จะตอบตกลงตามคำขอของนักเรียนใหม่

“ครับ”



“สวนหลังโรงเรียนนี้มีต้นไม้ออกดอกสีชมพูด้วยรึครับ” หนุ่มต่างชาติมองต้นซากุระสูงที่ออกดอกผลิบานสะพรั่งอย่างสนอกสนใจ
จนสึนะอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “มันคือต้นซากุระนะ” สึนะพูด คาโลหันกลับมามองสึนะ
“ซากุระ...หรอครับ” มือหนาของร่างสูงยกขึ้นมารองรับกลีบดอกซากุระที่ร่วงลงมา ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้สึนะ
“ผมชอบจังเลย มันเหมือนกับ...” มือหนาจับมือบางขึ้นมาพร้อมวางกลีบดอกไม้ลง สึนะมองกลีบดอกซากุระในมือก่อนจะเลื่อนมามองคนข้างหน้าด้วยสายตางงงวย “สึนะคุงมากๆเลย” ใบหน้าหวานแดงซ่านทันที สึนะแสดงหน้าอึ้งและเอ๋อเต็มที่จนหนุ่มผมเงินสวมหมวกไหมพรมหัวเราะออกมา “ฮะๆ สึนะคุงหน้าแดงเชียว”


“มะ...ไม่ใช่นะ แค่ อะ..อากาศมันร้อน” สึนะเถียงกลับแก้มป่อง ยิ่งทำให้ชายหนุ่มหัวเราะยิ่งกว่าเก่า

ผัวะ!!!!!!!!!!!!!!


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
มีต่อ

เสียงปริศนาดังขึ้นจนทั้ง 2 สะดุ้ง ดวงตาน้ำตาลสอดส่องหาต้นเสียงนั้น

ผัวะๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-เสียงคุ้นๆนี้มัน –ดวงหน้าหวานหน้าซีดลงเป็นไก่ต้มทันที ตอนนี้สติปัญญาอันเล็กน้อยของเรือนผมน้ำตาลเริ่มรู้แล้วว่าเสียงที่ว่ามันคืออะไร “อะไรนะครับ” คาโลถามขึ้น สึนะรีบคว้าแขนของเรือนผมเงินและพยายามลากให้ออกไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุด
“ ระ...เรารีบไปที่อื่นดีกว่านะ” สึนะพูดเสียงสั่น

ก็เสียงที่ว่านะ มันเป็นสัญลักษณ์ของผู้มีอำนาจที่สุดของนามิโมริ หมายความว่าเขาอยู่แถวนี้
ถ้าเขารู้ว่าเราอยู่กับคาโล เด็กใหม่คงจะโดนขอหาสุมหัวเป็นแน่....

“เหมือนมีคนถูกซ้อมนะครับ” คาโลพูดและลากเอาสึนะไปด้วย ซึ่งร่างบางก็ได้แต่พยายามยื้อหยุดไม่ให้ร่างสูงไปยังที่เกิดเหตุที่ห่างไม่มากจากจุดที่ตนยืนอยู่ “ยะ...อย่านะครับ..มันอันตราย..”

ห้ามยังไงคาโลก็ไม่ฟัง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของหนุ่มสวมหมวกไหมพรม และแรงที่สึนะไม่อาจต้านทานได้
จึงพาเขาทั้งคู่มายังสถานที่ต้นเสียง

ดวงตากลมโตจ้องมองภาพข้างหน้าด้วยใบหน้าขาวซีดเป็นเผือก ชาย 3 คนที่ถูกซ้อมนอนตัวน่วมอนาถ
และบุรุษผู้น่าเกรงขามที่ลากคนที่ถูกซ้อมอีกคนขึ้นมา ใบหน้าคมเหยียดยิ้มสะใจอันน่าขนลุก
“ไอ้สัตว์กินพืชชั้นต่ำ แกยังจะกล้าสุมหัวอีกไหม” ชายผู้ถูกซ้อมตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าพลางส่ายหน้า
“ดะ..ได้โปรด...ปะ...ปล่อยพวกผมไปเถอะ” ฮิบาริยิ้มเย็น มือหนาปล่อยร่างชายคนนั้นลงกับพื้น ทั้ง 4 รีลุกจากพื้นอย่างและวิ่งหนีไปอย่างด่วนจี๋ เรือนผมดำรับรู้ถึงการจ้องมอง ดวงตาสีนิลตวัดกลับมองอย่างดุร้าย มือหนากำทอนฟาแน่นเตรียมพร้อม ทว่าพอรู้ว่าคนที่ว่าเป็นใครฮิบาริก็ชะงักตัวลงเล็กน้อย “มาทำอะไรที่นี้ซาวาดะ”

“อะ...เออ...” สึนะพูดติดขัดทันทีเสียงถูกกลืนหายไปหมด ฮิบาริเหลือบมองร่างสูงเท่าเขาข้างๆสึนะ
ชายหน้ามนผมซอยสีเงินสวมหมวกไหมพรม ดงตาสีฟ้าใสแสดงถึงเชื้อชาติได้ดี
แต่ไม่ว่าจะสัญชาติไหน ฮิบาริก็ไม่สนหรอก ถ้าไม่ติดที่ชายหนุ่มแปลกหน้านี้อยู่กับสัตว์กินพืชอ่อนแอแถมยัง..


จับมือ....


“แกสุมหัวกันงั้นเรอะ”เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น เมื่อกี๊ก็หงุดหงิดที่เห็นสัตว์กินพืชชั้นต่ำสุมหัวอุตส่าห์ซ้อมจนสะใจแล้วแท้ๆ คราวนี้มันโคตรจะหงุดหงิด

อยากขย้ำมันให้ตายเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!ไอ้เด็กต่างชาติ!!!!!!!!

“ดะ..เดี๋ยว!!คุณฮิบาริครับใจเย็นๆ” สึนะรีบวิ่งเข้ามาขวางกันคาโลไว้ ดวงตาสีรัตติกาลมองร่างเล็กและชายผมเงินสับไปมา แทนที่จะหยุดฮิบาริได้กลับไปกระตุ้นต่อมโมโหของร่างสูงมากกว่าเก่า ฮิบาริกัดฟันกรอดมือหนากำทอนฟาแน่นจนเส้นเลือดขึ้นมือ “ปกป้องมันงั้นรึ” เสียงทุ้มดุดันกล่าว สึนะหลบสายตาด้วยการก้มหน้าร่างเล็กๆสั่นเทิ้มมาอย่างช่วยไม่ได้

“จะแกหรือใคร ไอ้หน้าไหนมันสุมหัวฉันไม่เว้นทั้งนั้น” ทอนฟาในมือง้างขึ้นเข้าฟาดร่างเล็ก ใบหน้าสวยเงยหน้ามอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ –คุณฮิบาริ-

ผัวะ!!!!!!!!!!!

ทอนฟาฟาดเข้ากับร่างของคาโลที่เข้ามากันตัวสึนะไว้ “คาโลคุง!!!!”
“แกอยากตายเป็นคนแรกสินะ” ฮิบาริชักทอนฟาในมืออีกข้างเตรียมใส่ คาโลกระโดดถอยหลังพร้อมคว้าร่างของสึนะเข้าอ้อมอกมาด้วย ชายสวมหมวกไหมพรมหลบทอนฟาได้ฉิวเฉียด สึนะแขนขวาที่ใช้กันทอนฟาเป็นสีม่วงแดงช้ำจนร่างบางต้องร้องตกใจออกมา “คาโลคุง!!” หนุ่มหน้ามนหันมามองคนในอ้อมอก ก่อนจะส่งยิ้มให้
“มะ...ไม่เป็นไรครับ” ฮิบาริมองคนชายหนุ่มผมเงินเหมือนสัตว์ร้ายพร้อมฉีกกระชาก อารมณ์ของร่างสูงเข้าสู่ภาวะเดือดสุดๆแล้ว “พวกแกต้องตาย” ฮิบาริพุ่งตัวเข้ามา คาโลพลักร่างสึนะให้ไกลห่าง ชายหนุ่มคว้าทอนเหล็กที่อยู่บนพื้นเข้าปะทะกับทอนฟา
“คาโลคุง!” สึนะร้องเสียงหลง คาโลหันมายิ้มให้เรือนผมน้ำตาล

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมพอเรียนดาบมาบ้าง” ฮิบาริชักท่าคอมโบทอนฟาที่รวดเร็วและว่องไวเข้าจู่โจมคนข้างหน้า
คาโลพยายามรับและปัดป้องการโจมตีของอีกฝ่าย และเข้ารุกบ้างเป็นบางครั้ง

สึนะมองการต่อสู้ระหว่างคน 2 คนอย่างอึ้งๆ –คาโลรับการโจมตีของคุณฮิบาริได้งั้นหรอ-

ทว่าด้วยแขนขวาที่ได้รับผลกระทบจากทอนฟาเริ่มปวดระบบจึงทำให้เรือนผมเงินเสียหลัก ฮิบาริอาศัยจังหวะนั้นตวัดขาเตะเข้าท้องชายหนุ่มต่างชาติ “อั๊ก...........” คาโลกระเด็นจนตัวไปกระแทกต้นไม้แถวนั้น
ฮิบาริเดินย่างสามขุมเข้ามาพร้อมเหยียดยิ้ม “ลงนรกไปซะไอ้สัตว์กินพืช” ทอนฟายกขึ้นเตรียมเข้าฟาด
“คุณฮิบาริ!!!!!” เสียงของสึนะดังขึ้น ร่างบางวิ่งเข้าไปโอบกอดร่างสูงจากด้านหลัง
“ได้โปรดอย่าทำร้ายเขาเลย ฮึก” ดวงตาสีนิลเหลือบมองร่างบางที่ร้องไห้ออกมา ความรู้สึกเปียกเข้าสัมผัสกลางแผ่นหลังที่
ร่างเล็กซุกหน้าอยู่ -ร้องไห้..เพื่อมัน..-

มือหนากระชากแขนเรียวให้ออกจากเอวตัวเอง พร้อมทั้งดึงร่างเล็กให้เข้ามาใกล้จนหนาแทบชิดกัน
“อยากให้ฉันหยุด แกเป็นใครถึงคิดมาสั่งฉัน” สึนะหลุบตาลง น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความกลัวจนตัวสั่น


สุมหัวกับมัน จับมือกับมัน ปกป้องมัน ร้องไห้เพื่อมัน ขอให้เขาไว้ชีวิตมัน...


ความโกรธเข้าครอบงำฮิบาริจนฉุดไม่ขึ้นแล้ว ร่างสูงเหวี่ยงสึนะไปกระแทกกับผนังตึกอาคาร ร่างสูงเข้าเบียดกายหาร่างบางทันที
“สึนะคุง!” คาโลยันตัวลุกขึ้นอย่างโงนเงนพร้อมมือหนากุมช่องท้องตัวเอง ฮิบาริมองชายหนุ่มตาสีฟ้าใสก่อนจะตวัดกลับมามองสัตว์กินพืชที่อ้อมแขนเขา

“!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฮิบาริเข้าประกบปากเรียวเล็กสีชมพูอย่างดูดดื่มและร้อนแรง ลิ้นอุ่นสอดเข้าปากบางและพัวพันกับลิ้นเล็กจนสึนะรู้สึกอึกอัด “อือ......” เรือนผมน้ำตาลร้องประท้วงมือเล็กพยายามทุบอกกว้างประท้วง
ริมฝีปากสีชมพูพยายามเม้มไม่ให้คนข้างหน้าทำตามอำเภอใจ ยิ่งสึนะต่อต้านก็ยิ่งกระตุ้นความเดือดดาลในใจของเรือนผมดำ ฮิบาริเบียดตัวเข้าหาสึนะแนบแน่นจนเกือนเป็นเนื้อเดียวกัน มือหนาเริ่มลูบขาเรียวผ่านกางเกงนักเรียนไปถึงร่องบันท้ายของสึนะพร้อมนิ้วเรียวกดลงตรงจุดนั้น “อ๊ะ!!!”

สึนะสะดุ้งโหยงสุดตัวด้วยความตกใจ ร่างกายที่ดิ้นอยู่อ่อนยวบทันที มือบางจิกขยำเข้าเสื้อนักเรียนของร่างสูง
-อะไร คุณฮิบาริทำอะไร?- ดวงหน้าหวานหน้าแดงสุดๆ เสียงบางอย่างกำลังจะเปล่งออกจากคอ แต่ฮิบาริกลับหยุดเอา นัยส์สีนิลหันมองชายหนุ่มผมเงินที่ยืนมองค้างอยู่ ฮิบาริเหยียดยิ้มและหันมาอุ้มร่างของสึนะในท่าอุ้มเจ้าสาว “คะ..คุณฮิบาริ!” เรือนผมสีน้ำตาลร้องตกใจ เรียวแขนเข้าโอบคอร่างสูงโดยอัตโนมัติเพราะกลัวตก

ชายผมดำเดินสวนร่างของคาโลไป โดยพูดทิ้งท้ายไว้
“ฉันจะปล่อยแกไป แต่จำใส่หัวไว้อย่ามาสุมหัวให้ฉันเห็นอีก” ดวงตาสีฟ้ามองร่างของชายหนุ่มที่เดินจากไป
จนลับสายตา รอยยิ้มผุดขึ้นบนหน้าของเรือนผมเงิน “อย่าสุมหัว หรืออย่ายุ่งกับสึนะคุงกันแน่ครับ”


.
.

สึนะนั่งบิดมือตัวเอง พร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาสีน้ำตาลค้อนมองชายหนุ่มหน้าตายที่นั่งเซ็นเอกสารบนโต๊ะเป็นระยะ พอหนุ่มผมดำมองกลับสึนะก็รีบเสหน้าไปทางอื่นพร้อมใบหน้าที่เป็นสีแดงเข้มขึ้น
-คุณฮิบาริ บ้าที่สุด!!!- สึนะด่าทอร่างสูงอีกครั้งในใจ นี้เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่เขาโดนอีกฝ่ายจูบ แต่คราวนี้พี่แกเล่นเอาต่อหน้าเพื่อนใหม่เข้าจังๆ

คิดแล้วเครียดโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(ตะโกนในใจ)

“เป็นอะไรไป” เสียงทุ้มถาม สึนะสะบัดหน้าหนี ชายหนุ่มผมดำชักสีหน้าไม่พอใจ นี้เขาอุตส่าห์ยอมหน้าด้าน
(นายด้านเต็มที่แล้วรู้ตัวรึเปล่าคุณ18 ) เปิดเรื่องคุยแล้วจะเอาไงอีกว่ะ!!!

ฮิบาริกระแทกปากกาลงบนโต๊ะจนสึนะสะดุ้ง แต่ก็ยังทำหน้าเป็นไม่สนใจใยดี ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ทำงานมาทรุดนั่งลงบนโซฟาข้างร่างบาง คราวนี้ไม่สนก็ต้องสนแล้ว เพราะเดาอารมณ์ชายหน้าตายไม่ออกจริงๆว่ามาไม้ไหน
ชายตัวเล็กรีบเขยิบหนีทันที แต่กลับโดนมือหนาคว้าเอาแขนไว้ “ปะ...ปล่อยผมนะ!!!!!” สึนะร้องและพยายามออกแรงที่ดิ้นสุดตัว ฮิบาริขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ร่างสูงใช้แรงเพียง 1ใน3 ดึงร่างเล็กเข้ามานั่งตักตนเอง


“!!!!!!!!!!” สึนะตัวแข็งทื่อ พอจะหนีก็โดนแขนแกร่งเข้าโอบกอดจากด้านหลัง
“เป็นอะไรของแกเจ้าสัตว์กินพืช” ตวัดสายตากลมโตมองอย่างโมโห ก่อนจะตอบเสียงกระด้าง
“คุณฮิบาริบ้าที่สุด ทำแบบนี้ทำไม จูบผมทำไม” หนุ่มผมดำตีสีหน้าปกติเรียบเฉยไม่ตอบคำถาม
ใบหน้าสวยน้ำตาคลอเบ้าทันที –โกรธคุณฮิบาริ จริงๆแล้วนะ-

สึนะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขน แต่ทำยังไงก็หลุดไม่ได้ แถมอ้อมแขนนั้นรัดแน่นกว่าเก่า


"ปล่อย!!”
“กับเจ้านั้น แก่ยอมให้กอดได้ง่าย” ฮิบาริพูดเสียงเย็นเรียบ จนขนหลังของร่างเล็กตั้งชัน
ใบหน้าของชายหนุ่มดูดุดันมาทันที “คุณฮิบา....อะ!!” ร่างของสึนะถูกกดลงบนโซฟาพร้อมริมฝีปากหนาที่เข้าบดขยี้ปากสีชมพูสดที่แดงบวมจากจูบครั้งที่แล้วอีกครั้ง ฮิบาริถอนปาก ลิ้นอุ่นโลมเลียลำคอขาวพร้อมขบกัดจนสึนะรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ!!!คุณฮิบาริ!!” ปากตะโกนเปล่งเสียงไล่ ทว่าแรงที่มีมันหดหายทันที เมื่อนิ้วเรียวเข้าลากผ่านเป้ากางเกงเขาอย่างแผ่วเบา “อ๊า....” สึนะรีบยกมือขึ้นมาตะครุบปากตัวเองทันที ฮิบาริเงยหน้าขึ้นมองคนด้านล่างที่หน้าแดงจัด
“หึ” ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะผละออกจากร่างบาง

เสียงกริ๊งออดดังขึ้น เป็นสัญญาณหมดเวลาพักกลาง ชายหนุ่มหันหลังให้สึนะแล้วไปหยิบหนังสือในตู้หนังสือห้องตัวเองมานั่งอ่านบนเก้าอี้นวม สึนะจึงถือโอกาสนี้รีบลุกและวิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างด่วนจี๋
เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าคม

-แกคิดว่าฉันปล่อยแกง่ายๆโดยไม่ทำอะไรรึไงซาวาดะ สึนะโยชิ-