•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สึนะหันควับมายังประตูห้องนอนตัวเองที่เปิดกว้างพร้อมกับร่างของชายผมดำในชุดยูกาตะสีเดียวกับผมและรังสีอำมหิตการฆ่าฟันที่แรงกว่าที่สึนะหรือใครก็ตามเคยรู้สึกอีก

“คุณฮิบาริ!”

“แกกล้าดียังไงมาเหยียบบ้านฉัน” เสียงเย็นชาดุดันดังขึ้นดวงตาสีนิลวาวโรจน์จ้องมองตา2สีที่ก็จ้องตอบไม่แพ้กัน

คนไม่ถูกกันมาเจอกัน ยอมมีเรื่องทะเลาะเป็นธรรมดา
แต่ไม่ใช่ 2 คนนี้!!!!!!!!!!!

มุคุโร่หัวเราะตามแบบตัวเอง และตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“คึหึหึหึ ผมก็แค่มาทักทายคุณวองโกเล่เท่านั้นเอง แล้วก็อยากยื่นข้อเสนออะไรบางอย่าง”

สึนะกลับมามองหน้ามุคุโร่อีกครั้ง “ข้อเสนอ...”
ตา 2 สีละจากเจ้าของบ้านที่เดือดได้ที่อย่างหน้าตาเฉยมามองเรือนผมน้ำตาล และยื่นหน้าเข้าใกล้จวนเจียนจะจูบกันได้ “ก็ให้คุณเปลี่ยนใจมาอยู่กับผมแทนไงครับ”

ชั่วพริบตาร่างสูงผมดำพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับทอนฟาที่อยู่ในมือที่เหลืออยู่ 1 อันเข้าปะทะกับหอก 3 ง่ามอาวุธประจำกายของมุคุโร่ ดวงตาทั้ง 2 สบมองหยั่งเชิงกัน
ต่างฝ่ายต่างกระโดดถอยผละไปตั้งหลักในทิศตรงกันข้าม ฮิบาริถอยไปยังตำแหน่งของทอนฟาอีกอันที่ปักอยู่บนผนังห้อง มือหนาที่วางดึงทอนฟาอันนั้นออกมา พร้อมตั้งท่าจะจู่โจมอีกครั้ง ส่วนมุคุโร่อยู่ตรงหน้าหน้าต่างห้อง
มือทั้ง 2 จับหอกไว้มั่นไม่แพ้กัน เรือนผมน้ำเงินยิ้มขึ้นที่มุมปากพร้อมกับหมอกที่ก่อตัวเรื่อยๆ และร่างของชายหนุ่มที่ค่อยๆหายไป “ หวังว่าคุณจะสนข้อเสนอของผมนะครับคุณวองโกเล่”

“แก!!!” ฮิบาริสบถออกและวิ่งพุ่งไปพร้อมวาดทอนฟาหวดใส่ แต่ทว่าร่างของมุคุโร่กลับหายไปก่อนจะได้ลิ้มรสทอนฟามหากาล

เหลือเพียงความเงียบ และสึนะที่นั่งเอ๋อค้าง หน้าซีดเป็นไก่ต้มกลัวโดนลูกหลงอย่างแรง ฮิบาริกำทอนฟาแน่นก่อนจะตวัดสายตากลับมาจ้องเรือนผมน้ำตาล ร่างบางสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายก้าวเดินเข้ามาหา มือหนากระชากแขนอรชรให้ลุกขึ้นและลากออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
“คุณฮิบาริ จะพาผมไปไหน” สึนะพูดด้วยเสียงตื่นตระหนก แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมหันหน้ามาตอบจนกระทั้งมาถึงห้องๆหนึ่งที่สึนะจำได้ขึ้นใจ แต่ยังไม่ทันได้เถียง ตัวเองก็ถูกดันให้เข้าไปในห้องนั้นเสียแล้ว

ปัง!!!!!!!!

เสียงปิดประตูและเสียงลงกลอนดังขึ้น ร่างบางอ้าปากค้างพร้อมออกแรงดิ้นให้หลุดจากมือหนา
“คุณฮิบาริ พาผมมาที่ห้องนอนคุณทำไม” ชายหนุ่มผมดำเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงกว้าง
สึนะยันตัวขึ้นอย่างช้าๆ ดวงหน้าหวานมองฮิบาริที่ยืนหน้าประตูห้องด้วยความกลัว
“ต่อจากนี้ไปแกนอนที่ห้องนี้กับฉัน” คำสั่งดุดันและเด็ดขาดดังขึ้น “หา!!!!!!!!ตะ....แต่....”
“แกมีปัญหารึไง!!!!!” ฮิบาริตะคอกใส่ ใบหน้าสวยก้มหน้างุดลงพร้อมสงบปากสงบคำที่จะเถียง
-ทำไมคุณฮิบาริต้องโกรธขนาดนี้ด้วยนะ-
เด็กชายผมน้ำตาลค่อยโน้มตัวลงนอนตะแคงแล้วหลับตาเพื่อหลบสายตาดุดัน เสียงฝีเท้าเคลื่อนเข้าหาเรื่อยๆ พร้อมน้ำหนักที่ทิ้งลงข้างๆพื้นที่เตียงที่ยังหลงเหลืออยู่ด้านหลัง สึนะรับรู้การทิ้งตัวลงนอนข้างๆกายตน ใบหน้าสวยแดงขึ้นทันที ดวงตาสีน้ำตาลลืมโพล่งอย่างช่วย
ไม่ได้

ร่างเล็กเกร็งจนตัวลีบเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างเขากับฮิบาริ แต่เรื่องจากเป็นเตียงเดี่ยวระยะที่สร้างไว้จึงไม่ได้ช่วยให้เขาพ้นการโดนตัวร่างสูงได้เลย มีแต่จะทำให้ตกเตียงมากกว่า ที่ทำได้คงมีแค่หลบสายตาด้วยการไม่หันหน้าไปมองแค่นั้น และพยายามหาเรื่องอื่นคิดไปเรื่อยให้ลืมว่านอนร่วมเตียงเดียวกันกับชายที่โหดที่สุดที่เคยเจอะเจอ

ใบหน้าคมเหลือบมองแผ่นหลังเล็กที่เหมือนหญิงสาว เมื่อคิดถึงมุคุโร่ที่คิดเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสัตว์กินพืชนี้ก็ยิ่งหงุดหงิดจนนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่ ดวงตาสีนิลมองร่างเล็กเป็นระยะๆจนกระทั้งรับรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นหลับจริงแล้วจึงค่อยเข้าสู่นิทราตาม



จากนี้ไป เขาคงนอนไม่ลงแน่ หากเจ้าสัตว์กินพืชนี้ยังไม่หลับละก็

แกนี้มันสร้างเรื่องวุ่นวายให้ฉันจริงๆ ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!



TBC

ท่านฮิก็รีบนึกให้ออกเร็วๆ สิว่ารักทูน่านะ
แล้วยามะเมื่อไหร่จะได้เจอนายอีกน่อ ขอให้ทั้งหมดรีบไปช่วยยามะได้เร็วๆ เถอะ
ส่วนป๋าค่า รู้ตัวคนที่ทำร้ายหลามน้อยแล้วแบบนี้อย่าปล่อยเอาไว้นะคะ
จัดการเลย
รออ่านตอนต่อไปจ้า

นึกว่าใครที่ไหนย่องเข้าหาสึนะแอบหลงเป็นห่วง
ที่แท้นายมุคุโร่นี่เองค่อยยังขั่ว......(ใช่ซะที่ไหนเล่า! มาเพื่อชวนกับทะเลาะท่านฮิเองเหรอ)
ท่านฮิบาริมีหึง กรี๊ดดดดดดดดดดดด โดนพาเข้าห้องแล้ว ระวังน้าสึนะเผลอนอนดิ้นเมื่อไรได้ตายแน่ๆ
เป็นห่วงทูน่า..........

ประทับใจ...กลับมาบ้านแล้วเจอฟิคที่อยากอ่านนนนนนนนนนนนน TvT

ร้ากกกกกกกกกกกท่านฮาน้าาาาาาาาาาาาาาาา ตอนนี้ได้ใจอย่างไรบอกไม่ถูก ตอนแรกนึกว่าคนที่เข้ามาจะเป็นคาน่อน ทีไ่หนได้เป็นมุคุ้วววว 55555555+ แถมยังมีการชวนให้ไปอยู่ด้วยกันซะอีกแน่ะ แหม่...วอนหาทอนฟาจริงๆนะฮร้า~ แล้วก็เป็นจริงๆ ท่านฮิโผล่มา โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก เด๋วๆก่อนพูดเรื่องนี้ ต้องพูดถึงเรื่องหลาม...โธ่...คนสวย น่าสงสารที่สุด บาดเจ็บแบบนั้น เล่นเอาเฮียแสนเป็นห่วงแทบแย่ T^T

แต่ที่เด็ดคือคำแกล้งของท่านฮิ บร้า~ ไม่ต้องขู่หรอกค่ะ จูบไปเลยๆๆ 5555555555+

สุดท้ายก็ลากทูน่าเข้าห้อง อุคริ~ หวังว่าคงไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนอนละเมอนะคะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด หลังชนหลังงงงงงง แต่ช้านก็จิ้นไปแร้วววววววววววว >//////////<

ท่านฮิอย่าทำแค่ขู่สิค่ะ ทำจิงๆไปเลย หึหึ

น้องหลามกับเจ้าชายปลอดภัยแล้ว ป๋าแซนเป็นห่วงเป็นใยน้องหลามแบบมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองจิงๆเลย

น้องหลามพูดไม่ได้ยังจะพูดอีกอ่า "ขอโทษ" อ๊ายยย ซึ้ง

แล้วคนทำร้ายนั่น ป๋ารีบไปจัดการด่วนเลยนะคะ

แล้วแล้วนั่นใครกันบุกบ้านคุณฮิ อ่อ ที่แท้ก็ คุณมุนี่เอง ตกใจหมดเลยอ่า

คุณมุจะมารับตัวซือคุงไปดูแลต่อหรอค๊า อิอิ ดีแล้วค่ะมาช่วยๆกันดูแลน่ะนะ

แต่ท่าทางคุณฮิคงไม่ปล่อยซือคุงให้กับคุณมุง่ายๆหรอกค่ะ

คุณมุก็ดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆละกันนะคะ ฮ่าฮ่า เกือบจะฝากรอยจูบซะแล้ว แต่ทอนฟาขว้างไว้ซะก่อน แง่ง(ฮ่าแอบลุ้น)

และแล้วซือคุงก็ได้อยู่ห้องเดียวกับคุณฮิ หุหุ หลังชนหลัง แอบจิ้น ฮ่าฮ่า

อ๊ากก เกือบลืมยามะ นายเป็นไงมั่ง หวังว่าคงจะปลอดภัยน้า โกคุรอนายอยู่

รออ่านตอนต่อไปค่า

สงสารยาม๊า.......
เอ็งมันแค่ตัวประกอบช่ายม๊ายยยยยยยยย

แต่ท่านฮิบะนี่ก็หนุ่มซึนสุดๆเลยนะนั่น รักทูน่ามิใช่รึ ชาวบอร์ดเค้าดูออกกันหมดแล้วนั่น แอบเก็บไว้กินคนเดียวอีก ชิชิชิชิชิ

กร๊าซซซซซซซซซซซซ

คุณมุมาแล้วววววววว

จะมาทำให้ป่วนยิ่งขึ้นหรือจะมาเป็นกามเทพ(แบบแผลงๆ)แทนหนอออ *วิ่งหลบตรีศูรย์ แง๊วววว
โอ้ว ทูน่าอ้อนพ่อนก หุๆ อ้อนพ่อ

นกได้น่ารัก จนพ่อนกเราใจอ่อนเปลี่ยนจากวิธีลงไม้ลงมือ(ที่ทำท่าจะไม่ได้ผล)มาเป็นการข่มขู่ซะงั้น 55+

ฮานะจัง มาต๊อ~~~!!! แมวดำจะรออ่านนนน เหมียวววว

โฮกกกกกกก!!!!!!!~ ในที่สุดก็มาต่อแล้ว

แหมท่านฮิเคอะ ไอ้อาการหงุดหงิดเวลามีคนเข้าใกล้คนที่เราชอบเนี่ย

อาการแบบนี้เค้าเรียกว่าหลงรักแล้วรู้เปล่า

แต่ว่ามีการลากเข้าห้องด้วย เครี้ยกๆๆๆ (คิดลึก)


++++

ตอนที่ 12

>_________,<!!สึนะน่ารักจังเลยอ่า..ยังไม่รู้ความรู้สึกตัวเองสิเนอะ..อิอิ
ห่วงตาฮิขนาดนั้น..อย่างงี้คุณฮิต้องปกป้องทูน่าเราสุดกำลังล่ะ

ปวกที่จ้องเล่นงานก็โหดกันถ้วนหน้าเลยอ่ะ =__="ขนาดแค่อ่านยังขยาดเลยอ่ะ
คนอารายโหด โชด ซาดิส ขนาดน้านนนนนนน!!

ยังไงก็สู้ๆนะจ๊ะตาฮฺกับหนูซือ^^~

ตอนที่ 13

=_________="ตาเด็กหัวเขียวนี่ออกมาทีไรหมั่นไส้ทุกตอนเลยอ่ะ..เหอๆ
ผู้พิทักทั้ง 2 อย่างเป็นอะไรน้า..สู้ๆตายสู้ตายสู้ๆ

ชอบตอนที่หนูสึนะกับฮิบาริกินข้าวกันจังเลยดูอบอุ๊นนนนนนอบอุ่นล่ะ
เหมือนคู่ข้าวใหม่ปลามันเลยอ๊างงงงงงงงง!!ชอบจังๆๆๆๆๆๆๆๆ

อ่านตอนต่อไปล่ะน้า..หุหุ

ตอนที่ 14

การต่อสู้แบบว่าบ้าระห่ำมากมายเลย..ทำไมมันเก่งเทพเงี่ย!!!!!!!
แต่ไม่เปนไรทั้งคู่ต้องจัดการได้ใช่มั้ยโกคุและคุณพี่เรียวเฮ =[]=!สู้ๆนะคร้า

อ๊ากกกกกกกก!!โหดมากเลยอ่ะตาเรียวกระโดกโผล่ โอววววว จิ้นแล้วจาเป็นลม
ตาโกคุก็ตาต่อตาฟันต่อฟันเลยในที่สุดก็ชนะมาได้ สุดยอดดดดดดดดดด!!

สู้ต่อไปค่ะคูณพี่และโกคุ

ตอนที่ 15

=///////////= อ๊างงงงงงงงงง!!ชอบ คุณฮิโกรธแล้วจูบเนี่ยชอบๆๆๆๆๆๆ...55+(โรคจิตนิดๆแฮะเรา-*-)
ดีกว่าพี่ท่านโกรธแล้วเอาท่อนฟามาฟาดกบาลล่ะน่ะ..แล้ว แล้ว ตอนปลอบเนี่ย
อ่อนโยนสุดๆเลยอ่ะ..อ่านแล้วเคลิ้มวุ้ยยยยยยย!! แล้วสึนะตกลงไปแล้วจะทำไงๆๆๆๆๆคุณฮิช่วยให้ได้น้า

=__='ตกใจแบแย่ที่แท้ฐานลับตารีบอรืนนี่เอง..แต่เหมือนพิสูจณ์รักแท้ยังไงไม่รุเนอะ..หึหึ
คุณฮิบาริก็ปกป้องสึนะแบบสุดกำลังเลยอ่ะอ่านแล้วคลั่งงงงงงงรัก 1827 เอิ๊กๆๆๆๆ
อยูท่านนั้นนานๆก็รู้สึกดีใช่มั้ยละหนูซือ..หุหุ
แต่ตอนท้ายๆเนี่ยตารีบอร์ททำหมดมู้ดเลยดันเตะจนสึนะสลบซะงั้น..เหอๆ

ตอนที่ 16

อ่านแล้วปลื้มมมมมมมมมม~คุณฮิห่วงสึนะตลอดเลยอ่ะ ดูออกด้วยว่าสึนะรู้สึกยังไง
ทุกครั้งที่สึนะรู้สึกไม่ดีคุณฮิเป็นคนที่รู้ดีที่สุดเลยอ่ะ..ซึ้งงงงงงงง~
ปรกติเห็นพี่ท่านโหดอย่างเดียวคราวนี้อ่อนโยนมากมาย~

แล้วยามาโมโตะจะเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ยยยยยยย..อย่าเป็นอ่ะไรน้า
แต่ว่าพวกที่จะชิงตัวสึนะเนี่ยโหดมั่กมากเลย..โหดแบบ แบบ เอ่อ..อธิบายไม่ถูกแฮะ
เอาเหอะยังไงวองโกเร่แฟมิลี่ก็ต้องชนะล่ะนะ สู้ๆ =[]=

ตอนที่ 17

คุณฮิหึงล่ะเซ่ซซซซซซซซซ!! ชอบอ่ะอ่านแล้วเคลิ้มคุณฮิเรื่องนี้แมนมากๆ
แถมอ่อนโยน(กับสึนะคนเดียว)ด้วย..แล้วตามุคุก็โพล่มาแล้ววววววว!^^

มาแล้วพี่ท่านก็เกือบมีเรื่องกับตาฮิเลยแฮะ..เหอๆ
แล้วไอ้ที่ว่าอดแย่เนี่ยอดอะไรย่ะ..ตามุคุ

รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อคร้า^^~

อ้ากกก อยากเห็นศึกชิงนางอีกจังเลย

มาแล้วครึ่งหลังที่สั้นบัดซบ อย่ากระทืบคนเขียนนะค่ะ ครั้งที่แล้วเราอัพได้แค่นั้นจริงๆเพราะไม่มีเวลา ที่จรังไม่ได้อย่างแบ่งตอน 17เลย

เอาเป็นว่าตอนนี้ ลง 18 ให้ด้วยไปเลยก็แล้วกันนะค่ะ (กลัวคนอ่านว่าเรื่องสั้นเกินไป)
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Part 17 ครึ่งหลัง

ร่างสูงยืนตระหง่าบนตึกสูงระฟ้า เด่นท่ามกลางหมู่ดาวในนภาที่มืดมิดดำสนิท ตาต่างสีทอดมองท้องนภาพร้อมรอยยิ้มที่เปรยขึ้นบนหน้า “ออกมาเถอะครับ จะซ่อนอยู่ตรงนั้นอีกนานแค่ไหนครับ”
สิ้นเสียงทุ้ม เงาดำเริ่มเคลื่อนตัวออกจากหลังแท๊งค์น้ำบนตึกสูงระดับเดียวกันที่อยู่ตรงข้าม
เมฆาเริ่มเคลื่อนคล้อยออกเผยแสงจันทราที่ถูกบดบัง ค่อยๆฉาดส่องร่างปริศนาเรื่อยๆจนชัดเจนในที่สุด
สาวชุดกิโมโนสีชมพูชายสั้นแค่ต้นขาขาว ปกเสื้อแหวกอกลงมาเผยหน้าอกที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อตาข่าย ดวงตาสีม่วงมองชายหนุ่มผมสีน้ำเงินดวงตาสีแดงข้างขวาฉายเด่นในความมืดมิดราวกับปีศาจ

“คุณคงเป็นคนของเปโรสเซ่แฟมิลี่ชื่อซากุราอิ ยูริใช่ไหมครับ”ชายหนุ่มกล่าวสนทนาต่อด้วยเสียงเป็นมิตร หากแต่หญิงสาวผมชมพูยังคงตีหน้าเย็นชาเช่นเดิม

ไม่มีเสียงตอบจากอีกฝ่าย แต่หญิงสาวกลับเดินหันหลังให้เหมือนกับว่าไม่สนใจว่าชายหนุ่มข้างหน้ามีตัวตนหรือเปล่า “เดี๋ยวสิครับ เรายังคุยไม่จบเลย คุณผู้หญิง” คำหวานออกจากปากชายผมน้ำเงินเข้ม ยูริหยุดเดินลงก่อนจะหันกลับมาสบตา 2 สีอย่างช้าๆ “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับศัตรูหรือว่า...อยากสู้จะกับฉัน”

มุคุโร่หัวเราะเบาๆ แล้วตอบเสียงเป็นกันเอง “คึหึหึ ผมไม่ใช่พวกบ้าการต่อสู้นะครับ อีกอย่างผมก็ไม่ใช่คนของวองโกเล่” ใบหน้าที่เฉยชาตลอดเริ่มมีรอยยิ้มดูถูกขึ้นมา “อย่าดีกว่าน่าผู้พิทักษ์สายหมอก ไม่ใช่เพราะนายหรือ ทำให้ฉันไม่สามารถเข้าไปจับตัววองโกเล่รุ่นที่ 10 ในบ้านของผู้พิทักษ์เมฆาตอนที่ผู้พิทักษ์เมฆาบาดเจ็บอยู่
ฉันรู้ทันแผนนาย..”
นัยส์ตาม่วงจ้องมองอย่างไม่พอใจ ซึ่งตรงข้ามกับมุคุโร่ที่ยังยิ้มอารมณ์ดีไม่เปลี่ยน
“นายจงใจบุกเข้าห้องวองโกเล่เพื่อกันฉัน นายคงคาดไว้แล้วสินะว่าฉันไม่กล้าเสี่ยงปะทะกับผู้พิทักษ์ 2 คนในขณะเดียวกัน” มุคุโร่หัวเราะตามแบบฉบับของตน “ถ้าผมให้คุณเอาตัวคุณวองโกเล่ไป ผมก็เสียประโยชน์เรื่องยึดร่างสิครับ” ยูริหรี่ตามอง “นายมันเจ้าเล่ห์จนน่ากลัว”
“คึหึหึหึ ชมแบบนี้ผมก็เขินแย่” มุคุโร่พูดตอบกลับ ใบหน้าคมยิ้มระบายเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับอารมณ์เคืองของสตรีผมชมพู ทว่ารอยยิ้มนั้นอยู่ไม่นานก็ต้องหุบลง และถูกแทนที่ใบหน้าตกตะลึง
สายลมแรงค่อยๆพัดผ่าน พร้อมกับกลีบดอกไม้เล็กสีชมพูที่ค่อยเข้าบดบังขั้นระหว่างสายหมอกหนุ่มกับหญิงสาวไว้ “ซากุระ....” ดวงตาต่างสีพึมพำ มุคุโร่จ้องมองร่างเพรียวไม่วางตา ผมสีชมพูที่ถูกรวบไว้พลิ้วตามลมยาวสลวย
ใบหน้าสวยคมเหยียดยิ้มขึ้นพร้อมมือข้างซ้ายที่ยกขึ้นมาประสานอินแบบนินจา “ลาก่อนโรคุโด มุคุโร่”

ซากุระเข้าบังร่างของหญิงสาวจนมิดและในที่สุดก็ค่อยๆปลิวสลายหายไปตามสายลมเอื่อย

ร่างของยูริหายไปแล้ว........

ราวกับที่ตรงนั้นไม่เคยมีใครยืนอยู่ เหมือนสายลมที่ผ่านมาแล้วก็จากไป
ไร้ซึ่งร่องรอย...


ตึก...
2 หนุ่มลูกน้องคนสนิทปรากฏขึ้นด้านหลังชายผมสีน้ำเงินเข้ม “ท่านมุคุโร่ครับพวกเราเป็นห่วงเลยตามมา”เสียงห้าวกระโชกเอกลักษณ์ของเคนดังขึ้น เมื่อพบว่าหัวหน้าตนเงียบสนิทจึงเริ่มหันไปมองหนุ่มแว่นข้างๆ
จิคุสะสบตาเคนแล้วพยักหน้าตอบอย่างเข้าใจ “เป็นไงบ้างครับ ผู้หญิงคนนั้น”

“คึหึหึหึหึ” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างมีเล่ห์นัย ก่อนจะหันกลับมามองลูกน้องทั้ง 2
“เป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ เคน จิคุสะ ดูถ้าเราคงลำบากซะแล้วละครับ” จิคุสะกับเคนเบิกตากว้าง
เพราะการที่มุคุโร่พูดออกมาว่าน่ากลัวแบบนี้ คนๆนั้นต้องฝีมือไม่ธรรมดาแน่

ดวงตา2 สีเหลือบมองจุดที่เคยมีหญิงสาวยืนอยู่ ใบหน้าคมชักสีหน้าเครียดผิดจากวิสัยที่ผ่านๆมา
-แม้ไม่ปะทะกัน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเก่งกาจอันน่ากลัวที่ซ่อนเร้นในนั้น-
“กลับกันเถอะครับ เคน จิคุสะ” เสียงของชายหนุ่มหัวหน้าดังขึ้น ลูกน้องทั้ง 2 พยักหน้าตอบแล้วเดินนำออกไป
-เปโรสเซ่แฟมิลี่- ใบหน้าหล่อเหลาผุดรอยยิ้มมากมายด้วยความคิดอันยากแก่การคาดเดาอีกครั้ง

ช่างเป็นแฟมิลี่ที่น่าสนใจจริงๆ.........

.
.
.
เด็กชายวัย 5 ขวบยืนท่ามกลางศพของชายหญิงวัยกลางคนด้วยตัวสั่นเทิ้ม เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วผนังห้องโถงกว้าง และพื้นที่เจิงนองด้วยของเหลวสีแดงสดข้น โดยมีร่างชายชุดดำยืนเหยียบบนร่างไร้วิญญาณทั้ง 2
“คุณเป็นใคร”ชายชุดดำค่อยๆหันกลายมาอย่างช้าๆ ดวงตาใต้ชุดคลุมสีดำจับจ้องเด็กชายที่ยืนขาแข็ง

ชายหนุ่มผมดำสลวยลืมตาโพล่ง นัยส์ตาสีแดงวาวเด่นชัดตัดกับความมืดในห้องนอน คาน่อนยันกายขึ้นมานั่งด้วยใบหน้าชุ่มเหงื่อ – ฝันอีกแล้วรึ-
มือหนาเอื้อมไปหยิบสร้อยคอห้อยล็อกเก็ตสีทองมีราคาที่สวมใส่ไว้ตลอดเวลา ดวงตาคมจ้องมองล็อกเก็ตนั้นพลางรุ่นคิดถึงฝันที่ไม่เคยลบล้างออกจากใจเขาได้แม้ครั้งเดียว

ฉึก!!!!!!!!!!!

“หวาๆ คาน่อนใจเย็นๆ”
เสียงทุ้มของแกรนดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ผิดกับสถานการณ์ที่โดนปลายดาบจี้เข้าที่คอหอยจนร่างตัวเองติดกับกำแพงห้อง “มาทำไม” หนุ่มผมดำเอ่ยเสียงเย็นเฉียบผิดกับแกรนที่ยังทำหน้าใจดีสู้เสืออยู่

“เล่นเอาดาบจี้คอแบบนี้ฉันก็พูดไม่ออกนะสิ” สิ้นคำพูด คาน่อนมองหนุ่มผมแดงไฮไลท์เขียวอย่างครุ่นคิด
ก่อนจะชักดาบกลับมา “ถ้าเหตุผลไม่ดี...ตาย..” คำพูดเน้นตอนท้ายสร้างจำนวนเม็ดเหงื่อบนใบหน้าได้เป็นอย่างดี
“เรื่องกลุ่มวาเรียที่นายไปถล่ม สายเรารายงานว่าสควอลโล่กับเบลฟากอนยังมีชีวิตอยู่” ดวงตาสีเขียวมองใบหน้าของชายหนุ่มร่างสูงเท่าเขาที่ยังคงนิ่งเงียบด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีดำที่แขวนอยู่บนเก้าอี้นวมข้างหน้าต่างมาสวม แล้วเดินไปยังประตูห้อง
“จะไปไหนนะ” แกรนถาม ชายหนุ่มไม่ตอบและก้าวเดินออกจากห้องไป
ประตูห้องปิดลงเหลือเพียงร่างสูงผมแดงซอยอย่างเซ่อๆที่ยิ้มขึ้น “ชอบสันโดษจริงๆ คาน่อน”


TBC

Part 18


“บอสครับ” เลวี่เดินเข้ามาห้องพักของแซนซัสที่โรงแรงหรูกลางกรุงโตเกียว ซึ่งจองไว้พักเป็นการชั่วคราว
“หน่วยข่าวกรองของเราที่ส่งไปหาข้อมูลมา ได้ของน่าสนใจมาอย่างนึง” อัสนีแห่งวาเรียยืนซองเอกสารสีน้ำตาลให้ผู้เป็นบอสที่นั่งอยู่บนโซฟา เรือนผมดำรับมาอย่างเงียบๆ แล้วค่อยเปิดดูข้อมูลที่ละอย่างในนั้น

“เมื่ออาทิตย์ก่อนเห็นจะได้ ซาวาดะ สึนะโยชิ ถูกโจมตีระหว่างทางกลับบ้านพร้อมกับโกคุเทระ ฮายาโตะ
และยามาโมโตะ ทาเคชิ” เลวี่อธิบายข้อมูลที่ได้มา แซสซัสอ่านเอกสารนั้นและพยักหน้าตอบเพื่อให้เลวี่กล่าวต่อไป “หลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์แปลกๆเกี่ยวกับการปะทะของกลุ่มคนประหลาดเรื่อยๆ อย่างที่รูปในซองนั้นแหละครับบอส”
ดวงตาแดงดึงรูปถ่ายที่ในซองทั้งหมดราวๆ5-6ใบออกมา และไล่ดูไปเรื่อยๆที่ละภาพ ไม่ว่าจะสนามเด็กเล่นที่เละตึกร้างที่ถูกระเบิดจนไฟไหม้ไม่เหลือโครงเดิม ซึ่งทั้ง 2 รู้ดีว่าฝีมือที่เกิดนั้นต้องเป็นของผู้พิทักษ์วายุกับอรุณ เพียงแต่ไม่รู้ว่าต่อสู้กับใครเท่านั้น หากพอจะเดาได้แล้วว่าคงต้องเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนที่เข้าโจมตีว่าที่วองโกเล่แน่

มือหนาหยิบรูปดูเรื่อยๆจนถึงรูปสุดท้ายที่ทำเอาดวงตาสีทับทิมเบิกกว้าง เลวี่มองภาพนั้นและตีหน้าเครียดด้วยเช่นกัน
ภาพของศพชายใส่สูทราวๆ6-7คนที่ถูกคมดาบฟันจนเป็นชิ้นๆ เลือดซาดกระเซ็นไปทั่วซอยถนนเล็กที่เกิดเหตุนั้น
“บอสครับฝีมือของคนในภาพนั้น...เหมือนกับที่ตึกวาเรียไม่มีผิด” แซนซัสกำมือแน่นจนรูปยับไม่มีชิ้นดี
“ไม่ผิดแน่คนที่ถล่มตึกวาเรียคือเจ้านี้”

คนที่ทำร้ายสควอลโล่........

ชายร่างสูงลุกขึ้น พร้อมกล่าวเสียงทุ้มดุดัน “ออกเดินทางไปนามิโมริ ” เลวี่โค้งอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มผมดำที่เดินนำออกไปนอกห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...
.
.
.
เช้ารุ่งขึ้นสึนะตื่นมาแต่เช้าผิดแปลกกับนิสัย ใบหน้าสวยหันมองข้างๆอย่างกล้าๆกลัว
-ไม่อยู่..- ร่างของฮิบาริไม่อยู่บนเตียง หมายความว่าชายหนุ่มตื่นก่อนเขางั้นรึ

หูของร่างเล็กเริ่มได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวดังจากห้องน้ำในตัวห้องนอนของฮิบาริ ทว่าก่อนที่จะได้ตัดสินอะไรเสียงน้ำนั้นก็เงียบสนิทลงพร้อมกับการเคลื่อนไหวในห้องนั้น ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตมองประตูห้องน้ำที่ปิดอยู่ จนกระทั้งมันเปิดขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงในชุดผ้าคลุมอาบน้ำ ผมสีดำเปียกปอนน้ำจนลู่ลงมา แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องร่างจนเห็นเป็นประกายละอองน้ำจากตัวฮิบาริ ดวงตาคมใต้ผมดำที่ลงมาปรกตามากผิดปกติจ้องมอง

ร่างบางที่นั่งมองเขานิ่ง “มีอะไร” เสียงหวนดังขึ้น สึนะถึงกับสะดุ้งใบหน้าสวยแดงเรื่อขึ้นมาทันที
“ปะ...เปล่าครับ..ผม ผม..จะรีบไปทำอาหารเช้านะครับ” เรือนผมน้ำตาลฟูรีบลุกลี้ลุกลนวิ่งพรวดออกจากเตียง
อย่างรวดเร็วจนชนเข้ากับประตูห้องที่ยังไม่ได้เปิด “โอ๊ยยย” สึนะกุมหัวที่เจ็บของตัวเอง และรีบเปิดประตูห้องออกไปอย่างด่วนจี๋

หน้าแตก......ที่ชนประตูยังไม่เท่าไหร่..

แต่ใจเต้นเพราะเห็นคุณฮิบาริในสภาพนั้น.....

ใบหน้าสวยเป็นสีแดงเข้มจัด เท้าเล็กก้าวรั่วอย่างรวดเร็วไปยังห้องครัวของเรือนญี่ปุ่น
ก็พอเห็นแบบนั้น ภาพคุณฮิบาริตอนกดเขาในฐานลัพ และตอนที่ขโมยจูบเขาตั้ง 2 ครั้งมันโผล่มาในทีเดียวกันนี้

.
.
.
วันจันทร์กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับวันหยุดเสาร์อาทิตย์อันมีค่าที่จบลง สึนะซ้อนมอเตอร์ไซด์ฮิบาริมาเหมือนเดิม กลุ่มคนมองเขาอย่างประหลาดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ที่ต่างคือไม่มีการGOSSIP
สงสัยรัศมีเกลียดสุมหัวของฮิบาริที่แผ่ในวันแรกที่เขาซ้อนท้ายมอไซด์มาจะมีผลมาถึงวันจันทร์นี้ด้วย.- -

ฮิบาริกับเขาเดินเคียงคู่กันมา จำนวนสายตาที่จ้องมองก็เริ่มเพิ่มขึ้นทวีคูณเรื่อยๆ ชายร่างสูงตีหน้าบึ้งไร้อารมณ์เช่นเคยแบบไม่สนหัวใครและสายตาปลาสอดที่คอยแทะโลม ส่วนสึนะเกร็งและอายจนตัวลีบ ในใจตะโกนร้องอยากจะหนีให้ห่างๆรุ่นพี่คนนี้เพื่อหลุดพ้นจากการถูกมองเหมือนตัวประหลาด แต่ถ้าจู่ๆชิงเดินนำแล้วหนี ก็กลัวว่าจะเสียมารยาทอีก
ฮิบาริหยุดเดินลงตรงระเบียงทางเดินที่ชั้นที่มีห้องประธานนักเรียน หรือห้องที่พี่แกสิงสถิตอยู่นั้นแหละ
“แกไปเรียนได้แล้ว ” สึนะพยักหน้าตอบและทำตามคำสั่งอีกฝ่าย
ดวงตาสีนิลมองแผ่นหลังเล็กที่ขึ้นบันไดไปจนลับตา ขายาวๆของตนก็เริ่มทำงานก้าวเดินไปยังห้องสิงสถิตของตนเองเหมือนทุกวัน

หลังจากที่แยกทางกับฮิบาริ สึนะรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แขนเรียวยกขึ้นบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า
แขนเรียววาดหมุนส่ายไปมาโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ และแล้วแขนงามๆของเจ้าเห่ยก็เข้าฟาดเข้าหน้าใครบางคนอย่างเต็มแรง
“หวา!!!!!!!!!” สึนะรีบเข้าหาบุคคลผู้โชคร้ายที่หงายหลังไปทรุดนั่งบนพื้นกุมจมูกตัวเองเป็นที่เรียบร้อย
“ขะ..ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” สึนะกล่าวเสียงร้อนรน ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองร่างของผู้เคราะห์ร้าย
“มะ..ไม่เป็นไรครับแค่..ระบมนิดหน่อย” ใบหน้าหวานชักสีหน้ารู้สึกผิดและยืนมือเข้าไปจับมือชายดวงซวยและดึงให้ลุกขึ้นมา สึนะเริ่มสังเกตว่าไอ้ขนที่เขามอบลำแขนให้ที่พระพักตร์นั้นสูงกว่าเขาเยอะ คิดแล้วรู้สึกไปกระตุ้นต่อมปมด้อยตนเองยังไงก็ไม่รู้ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่บัดนี้ได้ยกมือที่กุมจมูกตนเองด้วยความเจ็บออกแล้ว ใบหน้าคมระดับหนุ่มหล่อหน้ามน ดวงตาสีฟ้าสวย
ผมสีเงินซอยสั้น สวมหมวกไหมพรมสีเหลืองอ่อนแนวๆHipHop

ไม่คุ้นหน้า....

แต่ยังไม่ได้ถามอะไร ชายหนุ่มคนนั้นก็วิ่งหายออกไปเสียแล้ว เรือนผมน้ำตาลเกาหัวตัวเองอย่างงงๆแต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพราะเสียงออดเข้าเรียนที่ดังขึ้นทำให้สึนะต้องสับขาวิ่งไปยังห้องเรียนของตน

ร่างบางหายใจหอบอยู่หน้าประตูห้องเรียน มือเรียวเอื้อมจับบานประตูก่อนจะเลื่อนเปิดออก
โชคดี ที่อาจารย์ยังไม่เข้า....

สึนะเดินเข้ามายังที่นั่งของตนตามปกติ ดวงตาคู่โตมองที่นั่งของเพื่อนสนิททั้ง 2 ที่บัดนี้ว่างเปล่า
เรือนผมน้ำตาลฟุบลงนอนกับโต๊ะเรียนพลางถอนหายใจกับความรู้สึกเหงา

พอยามาโมโตะ กับโกคุเทระไม่อยู่ทำไมบรรยากาศรอบตัวเขามันเงียบโหวงเหวงยังงี้ฟระ...

เซ็ง...

“สึนะ...” เสียงเรียกของเพื่อนชายร่วมห้องตามด้วยคนหลายคนในห้องทั้งชาย ทั้งหญิง ทั้งตุ๊ด ทั้งทอมหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน ดวงหน้าหวานเงยหน้าออกจากโต๊ะไม้ที่ใช้คารวะนอนเป็นประจำด้วยสีหน้าประหม่า
“มะ...มีอะไรหรอ..” ชายหนุ่มที่เรียกสึนะหันไปมองเพื่อนๆอีกหลายๆคนที่เกือบทั้งห้อง ซึ่งทุกคนส่งสายตาเป็นทางเดียวกันว่า

มรึงจัดการซะ....

“มีเรื่องอยากถามหน่อยอะ...” สึนะขึ้นมานั่งเต็มขั้นและมุ่นคิ้วอย่างสงสัย “อะไรละ”
คนถามมองซ้ายมองขวาเหมือนจะระวังตัวแจ เช่นเดียวกับบรรดาเพื่อนๆที่รอฟังด้วยเช่นกัน ความสงสัยของสึนะเพิ่มขึ้นมากกว่าเก่า –พวกเอ็งเป็นอะไรกันวะ-

ทำไมพวกมันทำเหมือนกลัวใครจะเข้ามางั้นละ...

“ถ้าไม่มีอะไรฉันขอนอนต่อนะ..”สึนะตัดบทสั้นอย่างรำคาญ ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดง่ายอย่างงี้
หรือจะอยู่กับคุณฮิบาริมากไป นิสัยขี้หงุดหงิดเลยตามมาด้วยหว่า?

แต่หัวยังไม่ถึงพื้นโต๊ะ ก็ถูกเพื่อนชายเอามือเข้ามายันหน้าสึนะให้เงยขึ้น “เดี๋ยวสิๆ อย่าพึ่งนอนฉันจะถามแล้ว”
ชายหนุ่มผู้นั้นหันไปมองเพื่อนร่วมห้อง ทุกคนพยักหน้าเป็นทางเดียวกัน คนผู้มากปัญหาจึงเริ่มพูด
“ถามแล้วอย่าเอาไปบอก...เออ...คุณประธานนักเรียนนะ”
“เห?” สึนะขมวดคิ้วจนเป็นปม อะไรกันมันไปเกี่ยวกับคุณฮิบาริด้วยรึไง
สายตาที่เพื่อนร่วมห้องจ้องมองเขาทำให้สึนะเองก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าอยากรู้อะไรกันแน่จึงพยักหน้าสัญญาไป
“คือ......” เพื่อนร่วมห้องคนถามนิ่งเงียบก่อนไประยะนึงแล้วจึงพูดต่อ “นายหับฮิบาริ เป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม”
.....
...
.
.
“หา!!!!!!!!!!!!!!!!!” สึนะร้องตกใจเสียงดัง คนอื่นจึงรีบเข้ามารุมตะครุบปิดปากของเจ้าเห่ยของห้องที่ดันบ้าแหกปากออกมา “อายไอไอ๊ออก” เสียงอู้อี้ของร่างบางดังขึ้นคนที่ปิดปากร่างเล็กจึงรีบปล่อยออก เพราะกลัวว่าหากเรื่องที่ถามเป็นจริงขึ้นมา พวกเขาอาจดับอนาจคาทอนฟา

เหมือนกับที่พวกเด็กปี 3 ที่โดนฮิบาริกระทืบจนเละ โทษฐานจะมาขมขื่นเจ้าเห่ยสึนะนี้ตามข่าวลือ....

เรือนผมน้ำตาลอ้าปากหายใจหอบ สึนะหน้าแดงซ่านไปถึงหู ส่วนนึงจากการขาดออกซิเจนเมื่อกี๊ อีกส่วนคืดคำถามที่สะกิดใจจี๊ดผ่าเข้าต่อมความอายจังๆ “จะ...จะบ้าเรอะ...ฉันไม่กล้าได้เป็น...ฟะ...แฟนกับคุณฮิบารินะ”
สึนะพูดเสียงติดขัดไขกระจ่างความคับค้องใจของใครหลายคนในห้อง ในโรงเรียน และในบรรดาผู้อ่านฟิค
แต่สายตาที่มองแทนที่จะเก็ต กลับจ้องราวจะจับผิดเจ้าเห่ยของเรา “แล้วทำไมนายต้องหน้าแดงด้วยละ”สาวหนึ่งในห้องถามขึ้น จนสึนะอยากจะดับชนตัวเองแล้วเข้ากระฉากคอคนในห้องพร้อมพูดว่า
“มรึงจะจับผิดกรูทำซากอะไร” อยากให้เขาป่าวประกาศบอกว่า หลงรักคุณฮิบาริรึไง!!!!!!!!
(นั้นแหละที่เหล่าแม่ยก1827รออยู่!!!!!!!!! )

“กะ..ก็พวกนายเล่นปิดปากฉันเมื่อกี๊ มันเลยหายใจไม่ออกนะ” จริงครึ่ง ไม่จริงครึ่งอย่างงี้เรียกว่าทำบาปผิดศีลข้อ 4 นิดนึงใช่ไหม
และแล้วคนในห้องก็เห็นด้วยกับเหตุผลที่ฟังขึ้นของสึนะ จึงไม่มีใครเอะใจสงสัยอะไร บางทีคงจะถูกจับไปเป็นเบ้อย่างที่คิดกันตอนแรกๆนั้นแหละ ที่นี้พวกห้อง 1-A ก็ต้องไปแก้ข่าวลือที่ตัวเองไปก่อ
(ที่แท้พวกมรึงนี้เอง)ไว้ ก่อนจะเข้าหูประธานจอมโหดนั้น....

เสียงประตูเปิดขึ้นพร้อมกับอาจารย์แก่ที่ก้าวเข้ามา เด็กๆทั้งหลายกลับไปนั่งที่ของตนและหยิบหนังสือวิชาที่อาจารย์ผู้นี้สอนขึ้นมาวางบนโต๊ะ ครูแก่เดินกระหย่องกระเหย่งงกๆงนๆชวนเกษียณมายังโต๊ะอาจารย์หน้าห้อง
ครูชรากระเอ่มไล่เส่มหะ ก่อนจะกล่าวพูด “วันนี้มีนักเรียนเข้ามาใหม่ เป็นเด็กแลกเปลี่ยนจากอเมริกาเขาจะมาเรียนที่ห้องเดียวกับเรา” สิ้นเสียงแหบๆของจอาจารย์ ประตูถูกเลื่อนเปิดอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าหนุ่มหล่อหน้ามน ผมสีเงินซอยสั้นสวมหมากไหมพรมเหลืองอ่อน ตาสีฟ้าใสที่ชวนให้สาวๆในห้องจ้องเป็นตาเดียวกัน

หล่อโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
(ความคิดของเหล่าชะนีรึเนี้ย)

ทำไมเด็กแลกเปลี่ยนมีแต่คนหล่อๆวะ โกคุเทระก็คนแล้ว ไอ้หมอนี้ก็อีกคน หรือพวกตรูจะไปสมัครสอบทุนAFSไปต่างประเทศบ้างดีว่ะ เพื่อสาวๆจะกรี๊ดแบบนี้บ้าง
(ความคิดของบรรดาชายหนุ่มที่ไม่พอใจกับอาการสิบเอ็ดรดของสาวๆที่แผ่ออกมา)

ชายหนุ่มร่างสูงโค้งตัวอย่างสุภาพพร้อมกล่าวภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องเคลว “ผมคาโลนอล จอนห์ ครับเรียกว่าคาโลเฉยๆก็ได้ ผากตัวด้วยนะครับ” ชายหนุ่มส่งยิ้มอย่างสุภาพเรียกคะแนนเสียงหนุ่มหล่อจากสาวๆได้หลายดวง

อีกไม่นานก็จะเกิดแฟนคลับคาโลจากสาวๆ ไม่ต่างกับโกคุเทระและยามาโมโตะแน่....
นั้นคือความจริงที่ใต้องทำนายดวงไม่ต้องอาศัยหมอดู

สึนะมองนักเรียนใหม่อย่างไม่วางตา –คนที่เราเหวี่ยงแขนไปกระแทกนี้นา-
คาโลรับรู้ถึงสายตาของสึนะที่จ้องมอง ชายร่างสูงหันกลับมาจ้องตอบและส่งยิ้มอ่อนโยนให้จนเรือนผมน้ำตาล
อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง สึนะยิ้มตอบกลับและโบกมือให้ คาโลเองก็ทำเช่นกันจนคนหลายคนเริ่มสงสัยแล้ว

มันไปรู้จักกันตอนไหน?
.
.
.
.
ติ๋ง...

เสียงหยดน้ำดังกังวานในความเงียบที่ดินแดนปริศนา ร่างสูงเพรียวในชุดเสื้อคลุมสีดำสนิทนั่งบนขอบบ่อน้ำ ดวงตาสีฟ้าสวยกำลังจ้อง
มองน้ำในบ่อด้วยสีหน้ากังวล

เสียงฝีเท้าย่างกรายของใครบางคนดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้ง ร่างเพรียวสะบัดหน้าไปมองต้นเสสียงจนผมสีน้ำตาลปลิงกระจายตาม “คิดอะไรอยู่...”เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นพร้อมการปรากฏกายของชายผมดำปิดตาข้างนึง
หนุ่มผมสีน้ำตาลไม่ตอบอะไร เพียงแต่ถอนหายใจให้อีกฝ่ายได้ยินเท่านั้น ใบหน้าคมดุดันเย็นชาเลิกคิ้ว ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองคนข้างหน้าอย่างไม่วางตา “กังวลเรื่องนั้นอยู่รึ”

ติ๋ง....

เสียงหยดน้ำดังกังวานอีกครั้งระหว่างความเงียบสงบ “ข้า....ไม่คิดว่าพวกนั้นมันจะทำเยี่ยงนี้...”
น้ำเสียงจากเรือนผมน้ำตาลบ่งบอกความกังวลใจอย่างเด่นชัด ชายหนุ่มผมดำถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ร่างที่นั่งนิ่งริมบ่อน้ำพร้อมดึงหนุ่มผมน้ำตาลเข้ามากอดอย่างหลวมๆ
“ไม่ต้องห่วงเด็กนั้นต้องฝ่ายชะตากรรมครั้งนี้ได้แน่” เพราะเด็กนั้นไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองชายผมดำ มือหนาของร่างสูงเข้าสัมผัสพวงแก้มใส ที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังงดงามไม่เสื่อมคลาย
“เราทำอะไรไม่ได้เลยหรือ” ชายหนุ่มผมรัตติกาลไม่ตอบอะไรดวงตาสีดำมองท้องนภาที่ไกลแสนไกลยามมืดมิด

“ที่เราทำได้คือเฝ้ามองจากตรงนี้เท่านั้น”

TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
คอมเม้นท์เดี๋ยวมาตอบตอนหลังน้า....

เด็กนักเรียนใหม่ ดูท่าจะมีความลับเยอะแน่เลย
ทำให้หนูซือหน้าแดงด้วย
ท่านฮิอยู่ไหน รีบมาจัดการด่วน เด่วทูน่าโดนคาบไปรับประทานนะค่า
รออ่านตอนต่อไปจ้า

โฮกกกกกกกกกกก!!!!~
ดูท่าทางท่านฮิมีคู่แข่งซะแล้ว
แค่เห็นเค้ายิ้มให้ก็น่าแดงซะแล้วซือคุง
นายนะต้องคู่กะท่านฮิคนเดียว (คนอื่นเดี้ยนไม่ยอม)


++++

ท่านฮานะมาต่อแว้วววววววววววววว กรี๊ดกร๊าดดดดดดดดดดดดดดด >//////< ตอนนี้ท่านฮิเซะซี่สุดๆ มุคุโร่เองยังบอกว่าร้าย...เหอะๆ ที่แท้ที่นายลอบเข้าห้องไปนั่นก็เพื่อไปป้องกันสินะ *0* แจ่ม!!! (นึกว่าเข้าไปลักหลับ 55555+) แต่คาโลนั่น...ทำไมรู้สึกว่าโผล่มาเพื่อสร้างความร้านฉานจังเลยอ่ะคะ TvT หล่อแบบนั้น อย่ามายุ่งกะซือคุงนะ!!! ขานี้เป็นของท่านฮินะยะ!!!

ว่าแต่คนสองคนที่พูดกันนั่น...อรั๊ยยยยย ใครอ่ะๆๆๆๆ ท่านฮานะอย่าบอกนะว่าเป็นท่านทวดกะผู้พิทักษ์แห่งเมฆารุ่นแรก (มั่วแระ) =v=;;
รออ่านตอนต่อไปง้าบๆๆๆๆ >w<

ปล.คาน่อนคล้ายท่านฮิจริงๆด้วยแฮะ *0* (สองคนนี้จะปะทะกันมั้ย!?)