•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฟิกเรื่องนี้มันอะไรก๊านนนนน อ่านตอนนี้จิ้นไปได้สามคู่ ทั้งท่านฮิฮิเบิร์ด 1827 สึนะฮิเบิร์ด หึๆๆๆๆ เสื่อมจริงๆเลย

ตอนนี้เหมือนพาครอบครัวมาเที่ยวแล้วพ่อกับแม่ทะเลาะกันยังไงชอบกล ยิ่งตอนฮิบาริเอาไอติมให้สึนะที่ จิ้นกระจายยยยย ต้องเตือนสติตัวเองตลอดเวลาว่าไม่ใช่คู่นี้ - -+

ตอนที่ฮิเบิร์ดเรียกฮิบาริว่าพี่ชาย แล้วบอกว่าใจร้ายนี่ เราแทบบ้า! จิ้นว่ามีน้ำตาคลอเบ้านิดหน่อยด้วยน่าแกล้งที่สุด ใส่หมวกหูสัตว์อีกจะน่ารักไปมั้ย ? ให้ทูน่าฉกกลับมาแล้วโค่นท่านฮิให้ได้ส่วนเราจะฉกต่อมาจากสึนะอีกที คึๆๆๆๆ

ขอสมัครเป็นแฟนคลับฮิเบิร์ดอย่างเป็นทางการ น่ารักเป็นที่ซู๊ดดดดดดดด โฮกกกก (ดิ้นนน) ของจริงต้องพูดอะไรซ้ำๆกระชากใจเราได้นักแหละ >__<

555+ ความซวยมาเยือนทูน่าซะแล้ว.....พยายามบัญญัติคำศัพท์ดีๆให้ได้ล่ะ เผลอไปจิ้น 1827 กับ27H ไปแวปนึง ท่านฮิเห็นความสามารถในการเลี้ยงเด็กของทูน่าซะด้วย.... แถมฮิเบิร์ดยังดูน่าจะเลี้ยงง่ายกว่าเด็กที่บ้านน้า

เพิ่งรู้ว่าคุณฮิเป็นเด็กแวนซ์ =[]=
//โดนทอนฟาตบเลือดกลบปาก....อั่กกก

ฮิโตะจังน่าร๊ากกกกกกกก ><
สัตว์กินพืช .... จะขย้ำให้ตาย ละลาย~~ (???)



แสดงว่าคุณฮิเคยอ่อนโยน? คุณฮิไปทำอ่อนโยนกับทูน่าตอนไหนเคอะ~~~~
//แวว 1827 มาร่ำๆแล้วนั่น ฮ่าๆๆๆๆ




อยากเป็นทูน่า...อยากเป็นทูน่า อยากเป็นทูน่า~~ กรีดร้องงง
ตอนเลียไอติมนั่นแล...มีความสุข~ (??)

อยากได้ฮิเบิร์ดเหมือนกันค่ะ...แต่ไม่อยากได้เป็นน้องชาย (เฮ่ย!!)
/me ก้มหัวหลบทอนฟา

ขอ 1827 แล้วให้ฮิเบิร์ดเป็นสื่อกลางได้ม้ายยยยยยยยยย

ถึงฮิเบิร์ดจะน่ารักโคตรก้อเถอะ แต่ทูน่ากะท่านฮิแล้วมัน......

จะได้หรือไม่ไม่รู้ แต่ขอให้ได้คริๆๆ

โอ้วน่ารักอย่างแรงเลยอ่าเนี่ย
ฮิเบิร์ดกลายเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ
แค่จินตนาการตามก็สุดยอดแล้ว
อะไรจะน่ารักขนาดอ่า
ว่าแต่ให้หนูทูน่ามาเป็นพี่เลี้ยง
คิดดีแล้วหรอคุณพี่ท่าน
เดี๋ยวหนูทูน่าก็ลักเอาฮิโตชิไปหรอก
ปล.รีบๆๆๆๆมาต่อน้าคูกะจัง

เรื่องนี่คู่ไหนหว่า ชักไม่มั่นใจนะเนี่ย ทูน่าจาฉกนกกลับบ้านด้วยหรอ ไม่นะเราจองแว้ว ปกตินกกะปลามานถูกกันด้วยหรอ งงแล้วนะวุ้ย
ฮิโตริลูกน่ารักมั๊กเดี๋ยวล่อลวงพร้อมพ่อนกเลย คริคริ เสร็จฉาน หุหุ

555555555555555555555

(^^) นึกภาพตอนที่ท่านฮิล่วงรู้ความคิดของทูน่าที่คิดจะเอาฮิเบิรืดกลับบ้านตนเองออกเลย ว่าจะทำอย่างไรกับสึนะที่คิดอย่างนั้น

แหม~ ก็ท่านอิหวงฮิเบิร์ดออกอย่างนั้น ใครที่คิดจะมายุ่งกับของๆ ท่านฮ ย่อมไม่ตายดีแหงๆ

(สึนะ : TT-TT ถึงไม่ตาย ก็เจ็บหนักปางตายเหมือนกันล่ะครับ TT-TT)

ปล. ตอนที่สึนะขู่อิเบิร์ ทำเอา me คิดอยู่เลยว่าท่านอิจะได้ยินรึป่าว เพราะโทษหนักนะนั่นน่ะ ฐานข่มขู่คน(?) ของท่านฮิ ^^

___________________________________________________

ฟิคต้องระงับด้วยการปั่นฟิค เพราะเหตุนี้จะปั่นฟิคให้จบไวๆนะฮะ จะได้ปั่นอันเก่าให้จบ ฮิเบิร์ดฟีเวอร์ทำพิษ

ขออภัยที่ตอนนี้จะเปลี่ยนจั่วหัวซะแล้วแฮะ เพราะตามตอนแรกผมก็เขียนว่าเป็นตัวละครเอกมิใช่คู่แต่อย่างใด แต่บัดนี้มันเพิ่มตัวละครเอกเข้าไป ก็เลยมีสามครับ เหอๆๆ กลายเป็นครอบครัวสุขสันต์ อ๊ะๆๆ แต่ผมจะไม่บอกนะว่าแต่ละคนรู้สึกอย่างไร แล้วเรื่องจะพลิกผันอย่างไรก็ติดตามกันได้เลยนะฮะ


[fouth miracle …….สิ่งที่เรียกว่าครอบครัว]

และแล้วศาลเจ้าก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า บันไดสูงๆและจำนวนขั้นทำให้เหนื่อยหอบไม่น้อยทีเดียวสำหรับซาวาดะ สึนะโยชิที่กระหืดกระหอบจนกระทั่งขั้นบนสุดเจ้าตัวก็ถึงกับทรุดลง โดยมีหนุ่มรุ่นพี่ที่ยอมให้เด็กน้อยผมสีทองขี่หลัง พี่ท่านนอกจากจะไม่เหนื่อยแล้วยังมียิ้มแบบเยาะเย้ยใส่อีก

“แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเรอะ? สัตว์กินพืช?”

“ผมไม่ใช่คุณฮิบารินี่ครับ” สึนะตอบตรงๆ กุมชายโครงที่ปวดแปลบราวมีมีดเสียดแทง

“สมกับที่เป็นสัตว์กินพืชนั่นแหละ” ปล่อยร่างคนบนหลังลงพื้นอย่างนิ่มนวล แต่เดินเข้ามาหาร่างบางแล้วดึงคอเสื้อให้เด็กหนุ่มลุกขึ้นแต่โดยดี “ชักช้า น่ารำคาญ”

เล่นเอาทูน่าแอบมีเคือง คิดว่เป็นสัตว์ปีกนักหรือไง ถึงได้ทำกร่าง เชอะ งอนว้อย~!


“สัตว์กินพืช ชักช้า ชักช้า” มีเสียงประกอบเป็นหนุ่มน้อยที่เยาะเย้ยหน้าตาย ทูน่าเลยได้แต่เคียดแค้นในใจ

ทูน่าโดนสัตว์ปีกรุมทึ้ง ฮือ.....

“คร้าบๆ น้อมรับบรรชาคร้าบท่าน” งอนก็งอน แต่ให้นั่งอยู่เฉยๆเป็นรูปปั้นคงจะไม่มีชีวิตรอดกลับไปปั่นการบ้านหรอกนะ เด็กหนุ่มจึงทำได้เพียงเดินตามต้อยๆคนข้างหน้าไป เห็นเขาพูดคุยกับถูกคอผิดปกติแล้วมันอดซึมไม่ได้

เรามาที่นี่เพื่อ??

“เดินช้าอีก อยากโดนขย้ำหรือไง?” ฮิบาริกล่าวเตือนทั้งๆที่ไม่ได้หันไปข้างหลังด้วยซ้ำ รุ่นที่สิบแห่งวอลโกเล่ตื่นตกใจ วิ่งตามไปขนาบข้างโดยด่วน กวาดตามองไปรอบๆศาลเจ้านามิโมริ จะว่าไปก็ไม่เห็นมีเค้าว่าเจ้าของผู้สร้างปาฏิหาริย์คืออะไร คือใคร แล้วทำได้อย่างไร

แต่อย่างไรก็ตาม บรรยากาศเย็นสบายแบบนี้มันชวนให้ง่วงเหงายิ่งนัก ใบสีน้ำตาลทองของต้นเมเปิ้ลร่วงหล่นลงมา กอปรกับสายลมที่โบกพัด ใกล้ๆกันนั้นคือสุสานอันขาวสะอาด ป้ายหลุมศพอันสลักด้วยชื่อของผู้คนมากมายที่ลาลับโลกไป ดอกไม้หน้าแท่นหินอ่อนบ้างสวยสดบ้างเหี่ยวเฉา บ่งบอกถึงความคำนึงถึงจากญาติที่ยังคงมีชีวิตอยู่

ศาลเจ้าโบราณซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางร้านชวนให้คิดถึงวันเวลาที่มีงานเทศกาล ที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดกับอันธพาล แต่เพราะได้กระสุนดับเครื่องชนของรีบอร์นและความร่วมมือของหนุ่มรุ่นพี่ที่เดินนำหน้าตลอดจนสหายรักทั้งสอง จึงโค่นล้มศัตรูไว้ได้ ถึงสภาพตัวเองจะเป็นยอดมนุษย์กางเกงในตัวเดียวก็เถอะนะ....

“ท่าทางก็ปกติดีนี่? ถามจริงๆเถอะ เธอจำเหตุการณ์ที่มีร่างแบบนี้ได้หรือเปล่า?” เอ่ยถามเด็กน้อยที่ยืนมองใบเมเปิ้ลร่วงลงมาราวกับสนใจหนักหนา แต่คำตอบที่ได้คือกิริยาส่ายศีรษะ

“ไม่รู้ จำไม่ได้” สบมองเนตรสีถ่าน “ขอโทษ จำไม่ได้”

“ช่างเถอะ....” ถึงจะเค้นถามมันก็แค่นั้น ปัญหาคือจะไปหาต้นตอได้ที่ไหน เพราะว่าถ้าเป็นเรื่องลี้ลับในนามิโมริ ผู้ปกครองเช่นเขาก็ต้องรู้ให้ได้

“ผมว่าเรามาช่วยกันสำรวจไม่ดีกว่าเหรอครับ?” สึนะโยชิออกความเห็น แอบเสียวสันหลังเวลาสบตากับพี่ชายสุดโฉด แต่พอมือถูกมือน้อยๆสัมผัสเบาๆ ความอบอุ่นก็ซึมซับจนรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

“สำรวจ สำรวจ ไปกัน! ไปกัน!” ร่าเริงสดใสจนยากจะปฏิเสธ เด็กหนุ่มยิ้มให้กับร่างเล็กแล้วย่อตัวลงให้ใบหน้าเสมอกัน

“อย่าซนนะ ฮิโตริคุง” เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ร่างเล็กพยักหน้าแล้วยอมให้ถูกจูงมือโดยมีเด็กหนุ่มผมสีเข้มยืนมองอยู่ห่างๆ

“อย่าทำตัวให้เป็นตัวถ่วงล่ะ” เอ่ยบอก จะด้วยความหวังดีหรือต้องการประชดก็ไม่ทราบได้ แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือรอยยิ้มหวานของเจ้าของผมสีน้ำตาลสลวย

“ครับ คุณฮิบาริก็ระวังตัวด้วยนะครับ” กล่าวก่อนที่สองร่างจะเดินไปอีกฟากของศาลเจ้า


“ระวังตัวอย่างนั้นเหรอ?” ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย “ฉันต่างหากที่ควรจะบอกนาย”


..แปลก?.....ทั้งๆที่เกลียดการสุมหัว...


....แต่คราวนี้...ทำไมถึงได้?.....

~*~*~*~*~*~*


ผ่านไปได้ราวๆสองชั่วโมงแล้ว สภาพภายนอกก็ดูปกติเสียจนน่าแปลก มีเพียงร่องรอยของพวกเด็กนักเรียนธรรมดาที่ชอบมาหลบเรียนแถวๆนี้ ไม่ก็นักท่องเที่ยวทั่วไป ไม่กล้าเข้าไปด้านใน แต่กระนั้นคาดว่าอีกร่างคงคิดจะเข้าไปสำรวจแน่ๆ สึนะที่นั่งหมดแรงใต้ต้นเมเปิ้ลที่พร้อมๆกับฮิโตริที่นั่งพิงไหล่บาง


“ง่วง...”บ่นพึมพำ จนทายาทซาวาดะได้ยิน แต่ก็เข้าใจว่าเด็กวัยนี้คงเที่ยวเล่นนานๆแล้วจะง่วง

“จะว่าไปคุณฮิบาริอยู่ไหนกันนะ?” เปรยเบาๆ มองใบห้าแฉกที่ร่วงลงมากับสายลมอ่อนๆ เนตรกลมโตปรือลงช้าๆ

“ไม่ได้เรื่อง” กำลังจะงีบแท้ๆเจอประโยคเสียดแทงใจก็ถึงกับตาสว่างมาทันทีทันใด รุ่นพี่ร่างสูงเดินเข้ามาหา แล้วนั่งลงข้างๆไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ว่าแล้วก็หาววอดๆ ท่าทางจะง่วงมิใช่น้อย....

“หมายถึงอะไรเหรอครับ? คุณฮิบาริ?”

“มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไร มันก็แค่ศาลเจ้าธรรมดา” ของแบบนี้มันใช้ตามองหาเจอที่ไหนกันล่ะครับ คุณฮิบาริ....

“งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะผมว่า” คงเป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว แต่ว่าง่วงเสียเหลือเกิน.....

“ขอตัวงีบ” ว่าแล้วพี่ท่านก็นั่งหลับพิงต้นไม้ มีเจ้าเด็กหนุ่มผมสีสว่างนอนเอาศีรษะหนุนตักของสึนะอย่างถือวิสาสะ เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ เจ้าของเป็นอย่างไร สัตว์เลี้ยง(?)ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

“คิดถึงเกมชะมัด อยากกลับบ้านไปเล่นจัง....” ด่านสุดท้ายแท้ๆแล้วยังมีมารขวางทางสุขทั้งนอกและในบ้านจริงๆ

“นายจะกลับไปเล่นเกมเรอะ? เกมอะไรล่ะ?” ยังอุตส่าห์ได้ยินอีก สึนะถึงกับสะดุ้งกันทีเดียว

“คงไม่ใช่เกมจีบหนุ่มที่นางเองฉ่อยที่สุดในประวัติศาสตร์หรอกครับ” พาเฉไฉไปเรื่อยเปื่อย พอคนข้างๆง่วงได้เหมือนกัน

“งั้นเรอะ” เหลือเชื่อที่ชวนคุยแล้วหยุดไปดื้อแบบนั้น ห่วงหลับเสียเหลือเกิน จนไม่เข้าใจว่านี่นกกระจาบหรือนกฮูกกันแน่ กลางวันงี้หลับเป็นตาย กลางคืนงี้ออกไปหาเรื่องชาวบ้านเป็นว่าเล่น.....

เด็กหนุ่มสะบัดความคิดออกไปเพราะความง่วงกำลังยึดอธิปไตยของร่างไปเสียแล้ว สุดท้ายก็ยอมแพ้ จึงเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกรายท่ามกลางเหล่าแท่นหลุมศพที่รายล้อมยังต้นเมเปิ้ล….

~*~*~*~*~*~*

เนตรลืมขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงสะกิดสีข้างเบาๆ น้ำหนักที่กดทับยังขานั้นได้หายไป ขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะเห็นร่างสูงนั่งอยู่ยังจุดๆหนึ่งเพียงลำพัง

ฮิโตริที่นั่งอยู่ข้างๆทำตาแป๋ว ก่อนจะยิ้มที่ดูน่ารัก เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าได้เวลาตื่นแล้ว

“อ่ะ เย็นแล้วเหรอเนี่ย?” ท้องฟ้ามืดอย่างเห็นได้ชัด คงจะเป็นราวๆ6โมงเย็นกระมัง ร่างบางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

“สึนะ สึนะ ไปหาฮิบาริกัน” เอ่ยปากชวนแบบนี้จะปฏิเสธก็ใจร้ายเกินไป ใบหน้าหวานหยักยิ้มให้กับร่างเล็ก ก่อนจะเดินไปโดยมีมือน้อยเกี่ยวมืออ่อนนุ่มไปด้วย

“ตื่นแล้วงั้นเรอะ?” พอได้ยินคำพูดเยาะเย้ยแล้วก็ฉุนกึก ถ้าอยากย้อนเวลาได้ คิดเหรอว่าคนอย่างซาวาดะจะยอมเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้...

“แล้วคิดว่าผมหลับอยู่เหรอครับ?” ร่างในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนเอ่ย เดินไปยังจุดๆที่ร่างสูงนั่งอยู่

“หึ....เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งเอาเรื่อง” ร่างโปร่งสูงลุกขึ้น หันมาประจันหน้ากับเด็กหนุ่ม

“คุณเองก็ไม่ชอบการสุมหัว แล้วคราวนี้ล่ะครับ?” ว่ากันว่ากิริยาสุมหัว คือการรวมกลุ่มตั้งแต่3คนขึ้นไป

“แล้วใครบอกว่าฉันสุมหัวกับนาย” ตอบด้วยใบหน้าเย็นชา เล่นเอาสึนะถึงกับพูดไม่ออก คิดแล้วอยากจะแกล้ง....แกล้งทำเป็นโง่ต่อไปดีกว่า....พอดีว่าสัตว์กินพืชอย่างผมทำอะไรพี่ท่านไม่ได้....

“อย่าทะเลาะกัน” หนุ่มน้อยโพล่งขึ้น สายตาอาฆาตของเด็กหนุ่มรุ่นพี่จึงหยุดลง เด็กน้อยเดินเข้ามายืนเคียงข้างเจ้านายแล้วเอียงคอยิ้ม

“ทะเลาะกัน ไม่ดี ไม่ดี” หันไปมองเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ยืนอยู่ด้านหลัง “มานี่ มานี่ สึนะ” แถมกวักมือประกอบอีก

“คร้าบ คร้าบ” ตกลงว่าเขาเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรือเป็นลูกกันแน่ โดนนก(?)สั่งสอนแบบนี้ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นทูน่าไม่ใช่ปลาซาดีน(?)เข้าไปทุกขณะจริงๆ โดนสัตว์ปีกสองนายรุมจิกแบบนี้ไม่แฟร์เลยจริงๆ

“ดูนั่นสิ ซาวาดะ” เสียงทุ้มของรุ่นพี่ดักความคิดเรื่องสัตว์คาวทะเล เนตรกลมโตสีน้ำตาลไหม้มองไปตามสายตาของเด็กหนุ่มผมสีนิล แล้วต้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

“ว้าววววว”


มุมมองจากที่สูงช่างดูงดงามนัก ในยามที่มองเห็นเมืองนามิโมริที่สองประกายเรืองรองจากหลอกไฟนับล้านดวงที่ส่องสว่างราวกับหิ่งห้อยยามราตรี อาทิตย์อัศดงริบหรี่ก่อเกิดท้องฟ้าสีแดงสุกปลั่งโดยมีอ้อนแขนแห่งราตรีกาลอันโอบล้อม

“ไม่เคยเห็นเหรอ?” ฮิโตริเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางมองเด็กหนุ่มผู้มีเนตรอันส่องประกาย

“อื้ม! คงเพราะฉันไม่กล้าขึ้นมาดูล่ะนะ” หัวเราะในลำคอ เหตุผลที่ว่าทำไมถึงไม่กล้า ก็คงไม่พ้นว่าที่นี่อยู่ในความดูแลของฮิบาริก็ว่าได้

....โลกของสัตว์ปีก...ผู้อยู่เหนือ..เป็นแบบนี้เองหรือ?.....


“สวยจังเลยนะครับ นามิโมริเนี่ย”

“ใช่....” คราวนี้คนตอบกลับเป็นฮิบาริ ร่างสูงหันมองด้วยแววตามุ่งมั่นที่แสนสงบ “อย่างนายคงไม่มีโอกาสได้เห็นหรอก ในเมื่อนายมันไม่ได้อยู่สูง”

“แน่ล่ะ ผมมันก็แค่สัตว์กินพืชเดินดินธรรมดาๆ ไม่ใช่สัตว์ปีกรักอิสระ แถมมีปีกพาตัวเองออกบินไปทั่วแบบนั้นเสียหน่อย” กล่าวเปรียบเปรยประชดคนตรงหน้า คำก็สัตว์กินพืช สองคำก็สัตว์กินพืช ก็คงได้แค่มองพวกคุณโบยบินอยู่เบื้องบนเท่านั้น

“อย่าเสียใจ สึนะ” มือน้อยจับเบาๆยังมือเรียวบาง เรียกให้เนตรเบิกโพลงอย่างประหลาดใจ “ถึงบินไม่ได้ แต่สึนะ สักวัน จะต้อง เก่งขึ้น เก่งขึ้นนะ!”

“ฮิโตริ” ร่างบางย่อตัวลงสบมองเนตรกลมโต “นายเข้าใจฉันเหรอ?”

“เข้าใจ ล่ะมั้ง สึนะ ต้องเข้มแข็ง ปกป้อง ปกป้อง ของสำคัญนะ!” เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ใสซื่อ เล่นเอาเด็กหนุ่มอดยิ้มไม่ได้

....แม้แต่สัตว์...ก็ยังเข้าใจถึงสิ่งสำคัญ....

....จริงด้วยสินะ...สักวันฉันจะเข้มแข็งขึ้น เพื่อปกป้องใคร เพื่อที่จะอยู่กับใครสักคนที่สำคัญ....

และหนึ่งในนั้น...ก็คือเธอด้วยนะ...ฮิโตริ.....

“จะว่าไป ใครเป็นคนสอนนะเนี่ย?” เอ่ยถามลอยๆแต่ราวกับแขวะคนที่ยืนไม่ใกล้ไม่ไกลนัก ฮิบาริ เคียวยะพ่นลมหายใจ แล้วจู่ๆก็กลับยิ้มที่ไม่มีใครมองเห็น

“ฉันไม่ได้สอนก็แล้วกัน เจ้านั่น...ก็แค่รู้สึกอย่างที่ควรจะรู้สึก หมอนั่นเองก็มีสิ่งสำคัญ....”

“เหมือนที่อัญมณีตรงหน้าคุณสำคัญใช่ไหมครับ? คุณฮิบาริ” กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก้าวเท้ามองเมืองเล็กๆอันเต็มไปด้วยสีสันและสันติอย่างน่าอัศจรรย์

“ซาวาดะ..”

“นั่นก็คือสิ่งสำคัญที่คุณควรปกป้องใช่ไหมล่ะครับ ไอ้ความรู้สึกของผู้นำผมไม่ค่อยจะเข้าใจหรอกนะฮะ” หันกลับมาพร้อมกับเอ่ยเอื้อนถ้อยคำจากหัวใจ

“ แต่ว่า....ผมมีความสุขจริงๆที่ได้ปกป้องและใช้ชีวิตร่วมกับคนสำคัญของผม...ดังนั้นผมจะใช้ชีวิตกับสิ่งที่รักต่อไป....ให้คุ้มค่าที่สุด"

เข้าใจดีว่าทุกอย่างไม่เคยจีรัง.....เพราะฉะนั้น เวลาจึงสำคัญมาก

หวังเพียงเวลานี้...จะสำคัญพอที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกับใคร....

และสำคัญพอที่จะจดจำ

เฉกเช่นได้มีวันอันพิเศษกับหนึ่งในผู้พิทักษ์ผู้รักอิสระราวกับปักษาสีนิล....

และกับเจ้านกสีทองผู้เป็นดั่งฟินิกซ์ส่องแสงเรืองร่องอันอบอุ่นสู่ดวงใจให้เปี่ยมสุข.....


……………
..
..
..

พอเห็นว่าสองร่างเงียบไป เลยเกิดอาการเลิ่กลั่ก ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะไม่เคยพูดอะไรยาวๆชวนเลี่ยนออกมา จนเด็กน้อยหัวเราะออกมา

“ฮ่ะๆๆ สึนะ ตลกจัง!” หัวเราะไม่พอ น้ำตาเล็ดอีกตะหาก ทำเอาคนที่พูดจายาวๆถึงกับกระวนกระวายเลยทีเดียว

“ตะ...ตลกอะไรล่ะ? ฮิโตริคุง”

“คิกๆ ฮ่ะๆๆ” ระเบิดเสียงหัวเราะเข้าไปใหญ่ สึนะอายม้วนที่โดนสัตว์ปีก(?)หัวเราะใส่ กุมขมับพลางขยี้หัวตัวเองจนผมฟูมากกว่าเดิม

“เธอนี่มัน...” เอาแต่บ้าต่อหน้า เขาก็ชักจะทนไม่ไหวเหมือนกัน แตะนิ้วเรียวยังศีรษะน้อยๆของฮิโตริ

“เดี๋ยวจะกลับแล้ว ไปรอที่สวนสาธารณะ จะเอารถมารับ” เอ่ยบอก แล้วก้าวเท้าจากไปดื้อๆ สึนะเปลี่ยนอากัปกิริยาทันใดเมื่อรับรู้ถึงรังสีอำมหิต เด็กหนุ่มรุ่นพี่เดินไปยังเหล่าถุงข้าวของของเจ้าตัวเล็ก แล้วหยิบถุงพลาสติกซึ่งมีของอยู่ข้างใน

“เอาไปซะ ถ้ามาถึงแล้วไม่เจอ...จะขย้ำให้ตาย” โยนของให้ร่างบางรับเอาไว้อย่างประหม่า สึนะพยักหน้าหงึกๆรับคำสั่งโดยดี มือกวักเรียกร่างเล็กให้มาหา ในขณะที่สัมภาระถูกร่างสูงโปร่งเก็บไปแล้ว

“เดินทางปลอดภัยนะ ฮิบาริ” เด็กน้อยโบกมือลาพลางบอกลาด้วยน้ำเสียงสดใส

“ระวังตัวด้วยนะครับ คุณฮิบาริ” เป็นมารยาทที่ดีถ้าจะบอกด้วยคำพูดแบบนั้น ถึงจะไร้ประโยชน์เถอะ แน่ล่ะ? ใครจะกล้าหือพี่ท่าน....

“อือ” มีการตอบรับแบบนี้มันชวนให้ยิ้มเสียกระไร เด็กหนุ่มเปิดถุงพลาสติกปรากฏแฮมเบอร์เกอร์ในห่อปิดสนิทสองชิ้นแล้วก็ขวดน้ำแร่อีกหนึ่งขวด

.....นี่ซื้อเตรียมมาเลยเหรอ?....

“ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ” ตะโกนขอบคุณร่างที่แป๊บเดียวก็เดินไปถึงกลางบันไดลง แต่ก็ไร้คำตอบของทายาทตระกูลฮิบาริแต่อย่างใด

“อ๊ะ งั้นเราไปกันเถอะนะ ฮิโตริคุง” บรรยากาศมืดๆแบบนี้มันก็ชวนขนลุกได้ ย่อตัวลงเป็นสัญญาณให้ฮิโตริขึ้นขี่หลัง

“ขึ้นหลังสิ”

“ไม่เอา ไม่เอา เดี๋ยวตาย เจ้าห่วยสึนะ” ฮิเบิร์ดเคยบันทึกเรียวริตี้ชีวิตสัตว์น้ำ24ชั่วโมงหรืออย่างไรถึงได้รู้ฉายาฉ่อยๆของเขา แต่ว่านะ มันก็จริง ขืนให้ขี่หลัง คนที่จะแย่คือฮิโตริ แล้วเขา...ก็ต้องโดนทอนฟาฟาดแหงๆ....

“ระวังด้วยนะ บันไดชัน” เห็นร่างตรงหน้าเดินเตาะแตะลงไปข้างล่างแล้วอดห่วงใยไม่ได้ จะเพราะกลัวการถูกขย้ำหรือเพราะเป็นห่วงก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือเด็กหนุ่มรู้สึกผูกพันกับร่างเล็กอย่างบอกไม่ถูก

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจถึงที่มา....

แต่รู้สึกว่า อยากใช้ชีวิตร่วมกัน....

~*~*~*~*~*~*

“Midori tannabiku namimorino~~~” เสียงหวานเจื้อยแจ้วเอ่ยร้องบทเพลงแห่งโรงเรียนนามิโมริ ในขณะที่นั่งชิงช้าไปด้วย เด็กหนุ่มที่นั่งชิงช้าอีกตัวข้างๆยิ้มบางๆให้กับความร่าเริงสดใสดุจดวงตะวันของฮิโตริ อดไม่ได้ที่จะดีใจ ที่ได้มีวันพิเศษกับเด็กน้อย รวมไปถึงรุ่นพี่ที่ไม่กล้ายุ่งย่ามอีกด้วย

“Dainakushounaku namigaii”

เป็นเวลานานที่ไม่ได้ยินเจ้านกสีเหลืองฟูฟ่องร้องเพลง นับตั้งแต่บังเอิญพบเจอหนุ่มรุ่นพี่บนดาดฟ้าในวันที่ถูกบังคับให้ทำรายงานชีวิตประจำวันของจอมขย้ำแห่งนามิโมริ เขาก็ได้รับรู้ว่าจริงๆแล้วฮิบาริ เคียวยะ เป็นคนที่ใจดีกับผู้ที่อ่อนแอกว่า...

“คุณฮิบาริเป็นคนสอนเหรอ” เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม แกว่งชิงช้าไปอย่างคนที่ไม่มีอะไรจะทำ

“ใช่แล้วล่ะ” ยิ้มร่า “สอนตั้งแต่ เจอกัน”

“คิกๆ จริงๆแล้วคุณฮิบารินี่ใจดีจังเลยนะ ฮิโตริ”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ใจดี ฮิบาริ ใจดี” เจ้าเด็กน้อยตอบรับด้วยรอยยิ้ม แกว่งชิงช้าไปมาอย่างมีความสุข

“Itsumo kawaranu~~~ sukoyaka kenage~~” น้ำเสียงหวานกังวานใส เรียกความสดใสแก่เจ้าของร่างบางที่อยู่เคียงข้าง


“ร่าเริงจังเลยนะ ฮิโตริ”

“มีความสุข ก็ต้องร่าเริง ใช่มะ ใช่มะ”

“งั้นเหรอ?” สึนะสบมองเนตรกลมโตของร่างเล็ก “ดีใจสินะที่มีร่างแบบนี้”

“อื้ม ได้กินขนม ได้จูงมือเดินเที่ยว กับฮิบาริ กับสึนะ สนุกมากๆเลย”

“สนุกเหรอ?” น่าแปลก....ที่สัตว์ปีกรักอิสระกลับชอบที่จะลงมาเดินดิน สัมผัสกับความลำบากเฉกเช่นมนุษย์ทั่วไป

“อื้ม สนุก สนุก มะก่อน บินบนฟ้า สูง สูงแต่ไม่มีใคร อยู่ด้วย”

ประกายของดวงแก้มบุษราคัมเจือจางลง ก้มหน้าลงเล็กน้อย ชิงช้าที่เด็กหนุ่มนั่งค่อยๆถูกหยุดแรงเหวี่ยงลงด้วยปลายเท้า ผินมองใบหน้าหวานของเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน

“เหงาเหรอ?”

“เหงาสิ ก่อนหน้านั้น ก็แค่ ทำตามคำสั่ง ของเจ้านาย” กล่าวไปถึงครั้งก่อนที่จะได้เจอกับเจ้านายคนปัจจุบัน “ถูกฝึก โดนขัง ไม่ชอบ ผมไม่ชอบเลย”

นก...ที่ถูกกักขังและบังคับให้ทำบางสิ่ง

คงอึดอัดสินะ ที่มีปีกแต่กลับไม่สามารถโบยบินบนน่านฟ้า...

“จนกระทั่ง เจอฮิบาริ สนุก สนุกมากเลยนะ”

“อ้าว มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? ได้อยู่กับคุณฮิบาริแบบนี้น่ะ?”

“ก็ดี แต่ก็....” หลบตาไม่ยอมสบมอง “บินบนฟ้า ไม่ได้อยู่เหมือนคน ไม่ได้ดูแล ไม่ได้เดิน ไม่ได้ช่วยเหลือ ผมเหงานะ”

....เพราะว่าทำได้เพียงโบยบิน บรรเลงเสียงเพลง บ่งบอกความห่วงใย บ่งบอกความปรารถนา....

....จึงอยากจะทำบางสิ่ง ที่จะอยู่เทียบเทียมกับคนสำคัญ....

“ฮิโตริคุง...” ร่างเล็กลงจากชิงช้า แล้วยืนประจันหน้าเด็กหนุ่มร่างบาง

“ สึนะ ครอบครัว มันคืออะไรกันเหรอ?” ประกายบุษราคัมกลมโตเรียกให้เนตรน้ำตาลไหม้หวั่นไหว เป็นคำถามที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากร่างของอดีตปักษาข้างกายเมฆา

“ครอบครัวเหรอ?” เป็นความรู้สึกจากจิตใจที่เขาไม่เข้าใจ แต่หากนั่นเป็นความเหงาแล้ว คงจะทรมานเหลือคณา

“คือการที่เราผูกพันกับใครสักคน มีความสุข ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน นี่ อย่างเธอกับฮิบาริก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา”

เพราะว่า....จริงๆแล้วเธอคือคนสำคัญของเขายังไง

เธอจึงเป็นเหมือนครอบครัวของเขา....

“แล้ว สึนะ เป็นครอบครัวเดียวกับผมได้มะ?”

อยากผูกพัน อยากหัวเราะด้วยกัน อยากมีความสุขด้วยกัน

“ได้สิ...” รับความอบอุ่นจากเจ้าของร่างเล็กที่เข้าสวมกอด มือเรียวลูบเส้นผมนุ่มสลวย โอบกอดกันและกันราวโหยหาความอบอุ่น


“ครอบครัวอย่างนั้นหรือ?”

เนตรรัตติกาลมองภาพตรงหน้าอย่างยากจะคาดคะเนจิต มองสองร่างกลางสวนสาธารณะอันไร้ผู้คน

แล้วจู่ๆ....รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าคม....


+ ทู bee คอน ti นิว +



อย่าฆ่าผมมมมมม อร๊ากกกกกก ฟิคนี้มันหักมุมคร้าบบบ กว๊ากกกก //หลบหม้อไห กะละมัง

ฟิคนี้ มันครอบครัวสุขสันต์(?) จริงๆนะเออ ตอบเม้นท์ดองนิดนึงฮะ เจอกันตอนหน้างับ

ปาด
.................
มาแก้แล้วๆ555555+พอดีเพิ่งได้อ่านอ่าจ๊ะโทษทีน้า
แบบตอนนี้นี่น่าจะเปลี่ยนหัวไปเลยน้าว่าเป็น27ฮิเบิร์ด
5555555+เพราะว่าตอนนี้คู่นี้น่าเชียร์จริงๆเลยเนี่ย
แต่ว่าน้าคุณพี่ท่านฮิบะก็มีมุมน่ารักๆเหมือนกันเนอะ
ฮิโตชิพูดอะไรไปเชื่อฟังหมดเลยแฮะเชื่อฟังกันดีจริงๆ
อย่างงี้เค้าเรียกอนาคตช้างเท้าหลังที่ดีใช่ม่ะเนี่ย5555+
ว่าแต่ชักเอนเอียงไปทาง27ฮิเบิร์ดซะแล้วสีเนี่ย
ฮิเบิร์ดน่ารักได้ใจมากๆเลยอ่ารู้อ่ะป่าวเนี่ยน่ารักกะน่ารัก
เป็นปลื้มเลย
ปล.รีบๆๆมาต่อน้าคูกะจัง

ปาด!!!

Edit.....กรี้ดดดดด >[]< คุณฮิใจดี&รักเด็ก อ้ากกก อยากให้มีคนวาดโดเรื่องนี้ที่สุดเลย~

“คงไม่ใช่เกมจีบหนุ่มที่นางเองฉ่อยที่สุดในประวัติศาสตร์หรอกครับ” ประโยคนี้เหมือนแอบกัด dokiๆ ยังไงไม่รู้(ฮา)

“แล้ว สึนะ เป็นครอบครัวเดียวกับผมได้มะ?”

อ่านแล้วเหมือน

“แล้ว สึนะ เป็นแม่ผมได้มะ?”

555+ > < จิ้นกระจาย

อร๊ายยยยย ครอบครัวสุขสันต์ คุณพ่อฮิ คุณแม่ซือ คุณลูกฮิโตริ ฮ่าฮ่า

ฮิโตริน่าร๊ากกก ร่าเริงแจ่มใส่ดีจิงๆเล๊ยย

คูณพ่อนก กับคุณลูกนก นอนกลางวันเหมือนกันเลยนะนี่ ฮ่าฮ่า

ฮิโตริเป็นเหมือนโซ่ทองคล้องดวงใจ ฮ่าฮ่า เน่าจิงๆเลยสิเรา อิอิ

ตอนสุดท้ายคุณฮิ รู้สึกอยากสร้างครอบครัวกับซือคุงมั่งหรือยังค้า อิอิ

รออ่านตอนต่อไปค่า

1827...สินะ
ป๊ะป๊า หม่าม๊า คุณลูกชาย (??)
//คุ้นๆเหมือนครอบครัวแถวๆนี้ ฮ่าๆๆ


ตอนแรกนึกว่าพอตื่นมา สึนะจะกลายเป็นฮิเบิร์ด (โดนตบบบ)
ก็ฮิเบิร์ดยังกลายเป็นคนได้ สึนะก็อาจจะเป็นนกได้เหมือนกัน (??)


และแล้ว คุณลูกชายก็เป็นพ่อสื่อให้คุณป๊ากับคุณม๊านั่นเอง~ 555

จะคู่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละค่า~

อย่างนิ้ก็น่ารักดี เอาฮิเบิร์ดเป็นลูกซะเลยน่ารักสุดๆ ยังบ้องแบ้วน่ารักเหมือนเดิมเลย มาเป็นครอบครัวเดียวกับเราก็ได้นะฮิโตริคุง >.<

ตอนนี้ฮิบาริดูเป็นผู้ใหญ่เหมือนหัวหน้าครอบครัวอย่างไรชอบกล เท่อีกแล้ว - -+

อ่านไปแล้วกลัวฮิเบิร์ดจะกลับไปเป็นนกเหมือนเดิมจังเลย อ่านๆดูแล้วน่าสงสารมากมายเป็นคนน่ะดีแล้วอย่ากลับเป็นนกนะ!! TwT

ต่อเร็วๆนะคะ~

สึนะก็พูดจาชวนเลี่ยนเป็นเหมือนกันแฮะ
ท่านฮิเริ่มคิดที่จะวางแผนสร้างครอบครัวสุขสันต์แล้วใช่ม้าย~
สุดท้ายฮิโตริจะกลับร่างเป็นฮิเบิร์ดได้ไหมน้า