•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~!!!!!!!!!!! >//////////////////<

โมเอะได้ใจ โมเอะกินใจ อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงง~~ ไม่โดนคุณฮิรัก คุณฮิกอด คุณฮิกด ก็บ้าแร้วววววว~!!! >w<!!!


อย่าดองนานนะคะ T^T สารโมเอะประทังชีพ กร๊าซซซซซซ~ อย่าดองแบบริสนะเอ้อมันไม่ดี 55+

น่าร๊ากกกกกกกกก น่าLOVEEEEEEEEEE
โมเอะเกินท่านจะห้ามใจ(?) เเต่สู้ทูน่าไม่ได้หรอก กร๊ากกกกก

มาป้อนเราทั้งกระทู้นี้ดีกว่า!

ว้าย~ฉากอาบน้ำน่ารัก น่าคิดลึก
ป้าป/โดนเตะไปเเว้ว~

ม.า.ต่.อ.ด้.ว.ย.น.ะ

ท่าฮิกับฮิเบิร์ดน่าร้ากกกกกกกกกกกกกก ท่านฮิใจดี๊ใจดีที่ซู๊ดดดดดดด กรี๊ด~มาต่อไวๆนะค่ะ

*ทุบโต๊ะ*

นะ...น่ารักค่ะ
อื้ออออออออออออออออ!!! น่ารักเกิ๊นนนนนนนน
ไม่ไหวแล้ว อยากกรี๊ดดังกับความน่ารักของฮิเบิร์ด

อยากได้มาเลี้ยง อยากได้คนเลี้ยง (????)
อ่านตอนที่น้องฮิลงไปเอาถาดมาให้พี่ฮิ (?) แล้วอยากดิ้นตาย
อยากเป็นสาวใช้คนนั้น~~~~~~~~~~~~

อื้มมม ที่บอกว่าน้องฮิช่วยชีวิตเอาไว้
ใช่ตอนศึกมุคุโร่มั้ยนะ? (ถ้าใช่ขอกรี๊ดดังๆอีกทีค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ)

เคลิ้มไปแล้วค่ะ~ น้องฮิ๊!!!!!

กรี๊ดดด

ฮิเบิร์ดน่ารักบาดใจมาดค่า>w<~~

พลังโมเอ้กระแทกเข้าตาอย่างจัง อั๊ง~

พอดีมะวานข้ากระผมทำการบ้านน่ะฮะเลยไม่มีเวลาแต่ง งั้นวันนี้ก็เลยไม่แต่งดีกว่า มีอาร์ตที่แอบวาดในห้องเรียนด้วยนะฮะ แหะๆๆ มันไม่สวยเท่าไหร่วุ้ย เผากันเห็นๆ



สืบจากตอนแรกฮะ



อันนี้ในมโนภาพ ทำไมฮิมันอ่อนโยนฟระเนี่ยยย

[Third miracle …….ร่วมทางแห่งสุข ]

แสงอันอ่อนโยนจากอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านบานประตูกระจกลอดผ่านม่านสีขาว เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นมา ร่างโปร่งสูงในชุดนอนสีนิลค่อยๆรู้สึกตัวจากการหลับอย่างสบายในราตรีที่ผ่านมา กำลังจะขยับตัวก็พบว่าเด็กน้อยผมสีทองนั้นใช้แขนตนหนุนต่างหมอนพลางซุกอกของตนด้วยใบหน้าไร้เดียงสา การหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นยังคงหลับไม่รู้เรื่องต่อไป

“ตื่นได้แล้ว....” สะกิดศีรษะน้อยๆให้เด็กน้อยตื่น แต่ก็ไร้ผล

“อืม อืม”

เป็นเสียงละเมอซะมากกว่า พอเห็นแบบนี้คงไม่ต้องการจะปล่อยให้เจ้าตัวเล็กหลับต่อไป ไม่งั้นมีหวังอดออกไปซื้อของให้เด็กบ้านี่เป็นแน่

ในเมื่อปลุกกันดีๆไม่ได้ ก็ต้องแกะมือเล็กออกจากเสื้อที่ร่างเล็กกำไว้ ขยับตัวเบาๆแล้วจับเด็กน้อยให้นอนลงกับหมอน ลุกขึ้นนั่งแล้วหันมองนาฬิกา เวลาเจ็ดโมงเช้าก็ยังเช้านักสำหรับวันเสาร์ถ้าไม่ติดว่าต้องออกไปซื้อของ คิดแล้วฮิบาริ เคียวยะเริ่มจะมีน้ำโหไม่น้อยทีเดียว คนไม่เคยเลี้ยงเด็กมันลำบากจริงกับการเลี้ยงเจ้าเด็กบ้าแถมยังไม่พอเขายิ่งไม่ใช่คนใจดีอะไร ถ้าเกิดเจ้าฮิโตริทำอะไรให้โมโห สงสัยคงต้องได้แตกหักกันไปข้าง...

“อืม...” เกินคาดที่เจ้าฮิโตริลุกขึ้นมาหาววอดๆ ขยี้ตาแล้วมองเจ้านายตาแป๋ว

“ฮิบาริ ตื่นแล้วเหรอ? อรุณสวัสดิ์!”

“?!”

ตกใจเป็นที่สุดเมื่อเด็กน้อยขยับเข้าหาแล้วหอมแก้มเบาๆเป็นการทักทาย

…………..
….
..
..
.


“นี่เธอ...ไปเลียนแบบมาจากไหน....”

ถ้ากับคนธรรมดาแล้วคนขนลุกเพราะรังสีมาคุแบบนี้ เด็กน้อยตากลมโตเอียงคอ พลางยิ้มในขณะให้คำตอบแก่ร่างสูงกว่า

“เห็นในทีวี? ทำไมเหรอ? ฮิบาริไม่ชอบ?”


.....
...
.
..........อย่าให้พ่อรู้นะว่าใครเปิดหนังแบบนั้นให้เจ้านั่นดู.......

ความคิดจะขย้ำคนในรูปแบบต่างๆจบลง เมื่อฮิโตริคุงลุกขึ้นแล้วทึ้งแขนเสื้อของพี่ชายใจดี(?)เบาๆ

“แปรงฟันกันนะ” งงอยู่ว่านกมันรู้จักคำว่าแปรงฟันด้วยเรอะ? จริงสิ เวลาแปรงฟันก็ชอบมาเกาะไหล่ ฮิบาริลุกขึ้นแล้วจัดฟูกนอนใหม่ให้เรียบร้อย อดีตฮิเบิร์ดเดินเตาะแตะไปยังห้องน้ำ มองอ่างล้างหน้าที่อยู่สูงกว่าตัวเองแล้วแก้มพองอย่างไม่พอใจ

แล้วแบบนี้ผมจะแปรงฟันได้ยังไงเนี่ย?

สะดุดตากับเก้าอี้เตี้ยสำหรับแปรงฟัน ลากเก้าอี้ไม้นั่นมาแล้วใช้เป็นฐานรองให้เอื้อมไปหยิบแปรงสีฟันอีกอันที่ไม่รู้ว่ามีใครเตรียมมาให้หรือเปล่า

ไม่ถึง.....ทำไงดี?....

“แบบนั้นจะแปรงฟันได้ยังไง?” เจ้านายเดินเข้ามาด้วยใบหน้านิ่ว มองเด็กบ้าที่พยายามเอื้อมหยิบแปรงสีฟันอย่างเอาเป็นเอาตาย เขย่งปลายเท้าให้สูงขึ้นอีกแต่ก็ยากจะเอื้อมไหว

“หวา~~!” เสียหลักร่างกำลังหงายหลังล้ม หลับตาปี๋ด้วยความกลัวเต็มที่

“ระวังหน่อยสิ” ไม่ใช่พื้นอันเย็นเฉียบแต่เป็นกายที่อบอุ่นของเจ้านายซึ่งรับไว้ได้ทัน ตาสีทองมองร่างคนที่พยุงตนแล้วอดยิ้มไม่ได้

“ขอบใจนะ”

“.....” เงียบไปสักครู่ “ทีหลังไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ให้ฉันช่วยไม่เห็นเป็นไร?”

“แต่ว่า...” ถูกอุ้มให้มายืนอยู่บนกระเบื้องสีเข้ม “อยากช่วย แต่ผม ไม่อยาก ให้ฮิบาริ ช่วยนี่”

“แล้วมันทำไม?” เนตรหรี่ลง กำหมัดเคาะหัวเจ้าเด็กน้อยเบาๆ

“อะไรที่ทำไม่ได้ ขอร้องให้ใครช่วยมันก็ไม่เสียหายหรอก เธอยังอ่อนแอ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอช่วยฉันทุกอย่าง”

“อือ.....แต่ไม่อยาก เป็นภาระ”

“ให้ใครช่วยในบางเรื่องมันไม่ได้หมายความว่าเป็นภาระสักหน่อย” จู่ๆรอยยิ้มกลับพาดผ่านใบหน้าของคนเย็นชา

“แค่เธอบอกว่าจะช่วยฉัน แค่นั้นฉันก็ไม่คิดว่าเธอเป็นภาระหรอก”


......ไม่มีใครในโลกนี้ไม่ต้องการการช่วยเหลือจากใครไม่ใช่รึ?

ฉันเองก็มีคนที่ช่วยเหลือมากมายจะตายไป

คนที่เป็นนักปกครอง ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็ต้องมีผู้ช่วยอยู่เสมอ……..


“ดังนั้น ถ้านายอยากให้ฉันช่วยอะไร ก็บอกมาซะ ฉันไม่ถือ...”

“อือ” พยักหน้าหงึก “ถ้าฮิบาริต้องการ ผมก็จะทำ”

“ก่อนแปรงฟันอาบน้ำก่อนเถอะ”

“อื้ม!”

พยักหน้าก่อนที่ยามเช้าสดใสกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ....


*+*+*+*+*+*+*

เสื้อผ้าที่เอาให้เจ้าฮิโตริเป็นของที่แม่บ้านหามาให้ เป็นชุดที่เข้ากันไม่น้อย เด็กหนุ่มในชุดเชิ้ตสีดำทับด้วยแจ็คเก็ตสีดำขลับใส่คู่กับกางเกงยีนต์สีเทาเข้ม สวมแว่นใสไว้อำพรางกายไม่ให้ใครจำได้ ก็แน่ล่ะ คนอย่างฮิบาริ เคียวยะที่ใครๆก็เห็นจะพาเด็กมาเที่ยว มันคงจะกลายเป็นหัวข้อเม้าท์ที่แปลกที่สุดไปเลยก็ว่าได้

“ไปกัน ไปกัน” ร่างเล็กในชุดเสื้อแขนยาวมีฮู๊ตตรงแขนเสื้อและคอเสื้อมีขนนุ่มๆติดดูน่ารับกับกางเกงขาสั้นสีขาวและบู๊ทครึ่งเข่าสีนิล เดินเข้ามาหาแล้วหยิบหมวกกันน็อกแล้วสวม

“ท่าทางตื่นเต้นเชียวนะ” อุ้มเด็กน้อยขึ้นซ้อนท้าย ก่อนจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์ มองคุณแม่บ้านที่โบกมือลาโดยมีคนซ้อนโบกมือลาด้วยรอยยิ้ม แล้วสตาร์ทเครื่อง พาเจ้าตัวเล็กออกเที่ยว

ทิวทัศน์ยามฤดูใบไม้ร่วงตลอดสองข้างทางเรียกให้เด็กน้อยตื่นเต้นเป็นที่สุด ไม่เคยเลยในชีวิตที่จะมีโอกาสได้ซ้อนมอเตอร์ไซต์แล้วชมสองข้างทางอันเต็มไปด้วยใบเมเปิ้ลสีน้ำตาลซึ่งปลิดปลิวตามแรงลม สายลมที่มักทำให้ร่างปลิวไปตามแรงปะทะก็เพิ่งจะได้สัมผัสว่ามันทำให้เส้นผมสะบัดเท่านั้น ไม่ได้หอบร่างตนปลิวไปไหน

เกาะเอวของคนขับ หลับตาปี๋เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซุกใบหน้ากับแผ่นหลังเพื่อหลบเหล่าเมเปิ้ลที่ปะทะกับสายลม รอคอยให้ถึงจุดหมายไวๆ

เวลาผ่านไปไม่นานนัก ก็มาถึงจุดหมายจนได้ เส้นผมสีอ่อนถูกสางเข้าที่ ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกจูงมือเข้ามาภายในร้านขายเสื้อผ้าเด็ก สั่งให้พนักงานเลือกชุดให้แน่นอนว่าพวกสาวๆกำลังตื่นเต้นไม่น้อยกับตุ๊กตา(?)ที่ถูกจับมาลองชุดเพื่อความสนุกมากกว่าต้องการขายสินค้าเสียอีก

“ต๊าย! ชุดนี้ก็น่ารักนะคะเนี่ย~~!” สาวผมลอนสีน้ำตาลแดงหัวเราะคิกคัก ในขณะสวมหมวกหูแมวฟูๆให้เด็กน้อยซึ่งสวมเสื้อขนแกะนุ่มๆและกางเกงขาสั้น ดูแล้วเหมือนลูกแมวเสียจริงๆ

“ฮือ....พี่ชาย.....ช่วยป๋มด้วย....” มองด้วยสายตาออดอ้อนมายังฮิบารีที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอ

“เลือกชุดต่อไปล่ะ ทำตามที่สั่งก็พอ” ผู้มีอิทธิพลแห่งนามิโมริสั่งพนักงาน แน่นอนคนในร้านถูกแบล็กเมล์ว่าอย่าให้ใครรู้ว่าฮิบาริ เคียวยะพาเด็กมาเลือกชุดในร้าน ซึ่งถ้าหากไม่ทำตาม นอกจากค่าคุ้มครองจะเพิ่มเป็น4เท่าแล้ว ร้านคงแหลกเป็นชิ้นๆแน่นอน แต่อย่างไรก็ดี ดูเหมือนสาวๆผู้จัดการเรื่องเลือกชุดกำลังเมามันส์กับการแต่งตัวตุ๊กตาอยู่ คงไม่น่าห่วงสักเท่าไหร่

“ฮือ......ใจร้าย....” หมวกหูแมวถูกดึงออกไป แล้วสวมหมวกหูลูกหมีสีน้ำตาลแทน

จำไว้เลยนะ ฮิบาริ เดี๋ยวผมแกล้งให้เข็ดเลย....


*+*+*+*+*+*+*

วันเสาร์นี่ก็เป็นวันที่น่าเบื่อตายชัก แต่ก็ดีแล้วที่หลบจากการฝึกพิเศษกับรีบอร์นสำเร็จ เด็กหนุ่มร่างบางคิดในใจ พลางทำท่าหมดอาลัยตายอยากในช่วงวัย15ปีอันรุ่งโรจน์แห่งความซวย ซาวาดะ สึนะโยชิเดินคอตกไปตามย่านการค้าในเมืองนามิโมริ การบ้านเป็นกองเคลียร์เสร็จกะจะมาเคลียร์เกมเพลย์สเตชั่นสักหน่อย แต่เจอแรมโบ้กับอี้ผิงไล่กวดแล้ว....หนีดีกว่า....

“ฝากดูแลเจ้านี่ก่อน จะไปทำธุระ”

“ได้ค่ะ....”

เอ๊ะ...เสียงคุ้นๆ หรือเราคิดไปเอง...

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเหลือบมองร่างสูงผมสีนิล กำลังสั่งพนักงานที่กำลังแต่งตัวให้เด็กน้อยผมสีทองอยู่

“รีบกลับมานะ พี่ชาย!”

“อืม...”

แล้วร่างนั้นก็เดินออกไปจากร้าน มองเจ้าเด็กน่ารักในร้านซึ่งเป็นร้านประตูกระจกพอเห็นคนข้างในแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้


“เสียงเหมือนคุณฮิบาริแฮะ ไม่ม้างงง คุณฮิบาริคงไม่ใส่แว่น แถมพาเด็กมาเที่ยวด้วย...อา...ฤดูใบไม้ร่วงมันทำให้สมองปั่นป่วนรึไงเนี่ย”

สึนะบ่นพึมพำ เห็นร้านเค้กแถวนั้นก็เลยแก้เซ็งด้วยการหยิบเงินหมายไปซื้อ ทว่า....

“แว๊ก~~!” โชคไม่ดีที่มีคนชนใส่ กระเป๋าเงินปอนๆก็กระเด็นไปยังหน้าร้านเสื้อผ้า เด็กหนุ่มก้าวไปก้มหยิบกระเป๋าสตางค์ แต่ดูเหมือนเขาจะสะกดคำว่าโชคดีไม่เป็น เมื่อคุณลูกค้ารายหนึ่งเดินเข้าไปเปิดประตูเป๊ะ เลยเตะกระเป๋าเข้าร้านหน้าตาเฉย

“ทำไมฉันต้องเจอเรื่องซวยๆแบบนี้ด้วยนะ....” สึนะโยชิบ่นพึมพำ

คำว่าโยชิมันแปลว่าโชคดี แล้วไหงชีวิตตูมันถึงซวยแบบนี้ฟะเนี่ย!!

กระเป๋ากลิ้งกลุกๆไปหยุดยังเท้าน้อยของร่างเล็ก ตากลมโตมองเด็กหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มบางๆเป็นเชิงให้ช่วย

เอ๊ะ? เจ้าสัตว์กินพืชนี่นา?

“อ๊ะ เอาไป สัตว์กินพืช...” ยื่นกระเป๋าเงินให้ด้วยหน้าเฉยสุดๆ

อ๊ากกก หนูโดนเด็กด่าอ่ะ~~!

“ขะ..ขอบใจนะ....” จะว่าไป เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแฮะ สัตว์กินพืชนี่...

“มาเที่ยวเหรอ? สัตว์กินพืชมาเที่ยว?”

ใครเป็นคนสั่งสอนให้พูดจาแบบนี้...อยากเห็นหน้าจริงๆฟะเนี่ย.....พ่อจะ......สั่ง......สั่งข้าวกล่องกลับไปกินที่บ้าน....หิววุ้ย....

“ก็ใช่ ว่าแต่น้องทำไมพูดจาไม่สุภาพแบบนั้นล่ะ?”

“สัตว์กินพืช ก็คือสัตว์กินพืช”

เส้นขมับกระตุกเล็กน้อย โดนเด็กหยามทูน่าไม่โยชิก็มีโกรธนะครับ....

“พูดอีกเจ็บตัวไม่รู้ด้วยนะ” นั่งยองๆคุยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่คิดเหรอว่าทูน่าที่ผ่านศึกมาโชกโชนจะดาร์คไม่เป็น

“จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย”


แหม...พูดจาเหมือนคุณฮิบาริเลยนะเนี่ย.....

.............

...


...

เอ๊ะ....คุ้นชะมัด.....


‘Midorotannaniku namimorino~~~~’

บนดาดฟ้า....

‘จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย’

.....

..
…

สโลแกนที่มีหนึ่งคนหนึ่งตัวใช้...

.....
...

.
.

“ฮะ....ฮิเบิร์ด???” มองเด็กน้อยที่ยิ้มแป้นแล้วลมจะจับให้ได้เลยจริงๆ สึนะอึ้งเหวอนิ่งค้างราวถูกแช่แข็ง

“ใช่ ใช่ สัตว์กินพืช สัตว์กินพืช”


แม่จ๋า!!! หนูโดนผีหลอกกกกกกกกกกกกก


“เป็นอะไร? หน้าซีด? สัตว์กินพืชหน้าซีด?” มองสึนะที่นิ่งค้างเป็นที่เรียบร้อย เอานิ้มจิ้มแก้มเด็กหนุ่มเบาๆ

“มีอะไรเหรอ?” ฮิบาริมองเด็กน้อยที่ยืนจ้องหนุ่มน้อยหัวฟูฟ่องสีน้ำตาล


“อ่ะ....คุณฮิบาริ....” เปลี่ยนกิริยาทันทีทันใด ลุกขึ้นมาหันมองใบหน้าของรุ่นพี่ที่น่ากลัวที่สุดในโรงเรียน


“ทำหน้าแบบนั้น?”

“นะ นั่นฮิเบิร์ดสิงร่างเด็กเหรอครับ?.....” หน้าซีด ใจดีสู้เสื้อ ถามไปด้วยใบหน้าซีดเซียว

“เห็นแล้วสินะ” อ๊ากกก ตายแน่ ทูน่าตายแน่~~! “งั้นก็ดี......”


“ดี อะไรกันคร้าบบบบบบบบ” รุ่นพี่ก้าวเข้าหามาใกล้เรื่อยๆ คนในร้านมันหลบมุมทำเป็นไม่ใส่ใจ ไม่รับรู้เลยว่าจะมีศพสัตว์น้ำตายในร้านด้วยซ้ำ~~!


“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก”

*+*+*+*+*+*+*





“นี่ คุณฮิบาริ ทำแบบนี้มันจะดีเหรอครับ?”

“หรืออยากตาย?”

“อืม ก็ไม่อยากตายหรอกครับ”

“อย่าคิดแม้แต่จะหนีล่ะ?”

“ครับ.....”

อนาถชีวิตตนเป็นที่สุด ไม่ได้ถูกขย้ำหรือถูกทำอะไรไม่เข้าท่า เพียงแค่ถูกบังคับให้เป็นพี่เลี้ยงเด็กชั่วคราว เจ้าฮิเบิร์ดที่คุณฮิบาริเปลี่ยนชื่อให้เป็นฮิโตริยืนอยู่ตรงกลางแล้วจับมือของทั้งสองเอาไว้ มันคงดีไม่น้อยถ้าเป็นเหมือนกับพี่ชายและพี่สาวพาน้องเดินเที่ยว แต่ให้สึนะโยชิมาเดินเป็นพี่เลี้ยงเด็กกับคุณฮิบาริ จะบ้าตายยยยยย

“เรียกหมอนี่ว่าพี่ชายด้วย”

“ทำไม ทำไม สัตว์กินพืชก็คือสัตว์กินพืช” ยังมีเหน็บเขาได้อีก นี่ฟังแล้วแทบไม่เชื่อจริงๆนะว่าเป็นคนเดียวกันกับฮิเบิร์ด แต่ในเมื่อมันว่าผมเป็นสัตว์กินพืช ฮึก....ผมจะ...ยอมเป็นพี่เลี้ยงเด็กแล้วบัญญัติคำศัพท์ดีๆให้ไม่ให้เด็กมันเถื่อนเหมือนเจ้าของ..

“เรียกไปเถอะ หรืออยากขัดคำสั่ง?”

“บุ่ย....ก็ได้” ก้มลงทำหน้าบูด แต่ก็เลิกเรียกสึนะว่าสัตว์กินพืช ท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนดูแล้วสงบสุขดีถ้าหากไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น

“อยากกิน นั่นน่ะ” ชี้ไปที่ร้านขายไอศกรีม ร่างสูงเลยพาเดินไปยังร้าน เป็นนกคงไม่เคยกินไอศกรีม ท่าทางจะอยากทานมากเลยไม่อยากขัด

“งั้นซื้อให้” จัดการซื้อให้เจ้าเด็กน้อยโดยมีร่างบางมองด้วยสายตาชื่นชม

จะว่าไป...ไม่เคยเห็นคุณฮิบาริอ่อนโยนมานานแค่ไหนนะ

“ขอบใจนะ” ฮิโตริคุงหันมาขอบคุณ เมื่อโคนไอศกรีมรสช็อกโกแล็ตถูกยื่นให้ เด็กหนุ่มที่ติดตามมาด้วยอดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักของทั้งเจ้าของและอดีตนกขนเหลืองฟูฟ่อง

แต่ก็คงกับเจ้าฮิเบิร์ดตัวเดียวล่ะนะ?.....

“เอาไป”

“หืม?” เอียงคอมองไอศกรีมโคนรสวนิลาที่พี่ชายที่โหดยื่นให้ “ให้ผม?”

“แล้วคิดว่าให้ใครล่ะ?” มองใบหน้าจริงจังแล้วก็ยอมรับความหวังดีไป

“ขอบคุณครับ”

“......” ไม่รับคำขอบคุณแล้วหันไปมองเด็กน้อยที่ใช้มือที่ว่างกระตุกชายเสื้อของพี่ชายผมสีนิล ชี้ไปยังม้านั่งภายในสวนสาธารณะ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากลานน้ำพุแสนสวย

“รู้สึกเหมือนกขค.ยังไงไม่รู้สิ” สึนะบ่นเบาๆ มองสองร่างที่เดินไปด้วยกัน ชักสงสัยว่าทำไมตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้...

“นั่งสิ นั่งสิ” ฮิโตริคุงที่นั่งกลางม้านั่งตบแปะๆยังที่นั่ง สึนะเลยอดยิ้มไม่ได้

ฤดูเปลี่ยน จิตใจคนก็เปลี่ยนตามหรือเปล่านะ?....

“อื้ม!”



เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ไอศกรีมถูกรับประทานทีละเล็กน้อย มันคงตลกดีที่มานั่งทานของเย็นๆในช่วงฤดูที่อากาศเย็นลง ถุงเสื้อผ้าที่ซื้อมาวางไว้ด้านล่างม้านั่ง ในขณะที่เจ้าของร่างเล็กกำลังกัดโคนที่เหลือเพียงปลายหมด ก็สะดุดกับเศษช็อกโกแล็ตที่เปื้อนแก้มของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล

“นี่ๆ”

“มีอะไรเหรอ? ฮิโตริคุง?” หันมอง แล้วร่างเล็กก็ขยับตัวเข้าใกล้ แลบเลียเศษช็อกโกแล็ตที่ติดแก้ม

“กินเลอะ เสียดายของ” ยิ้มหวานเอียงคอน่ารัก เล่นเอาหนุ่มน้อยซาวาดะแทบลมจับ

แม่เจ้า! อยากเอาฮิเบิร์ดกลับบ้านนน น่ารักว้อยยย อยากได้เป็นน้องชายยยยยย


“มีอะไรรึไง ซาวาดะ? หรือกำลังคิดอะไรไม่เข้าท่าอยู่” พี่ชายที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์หันมองมา


......คุณฮิบาริอ่านใจคนเป็นด้วยเรอะ?......

“เปล่าครับๆ” สะบัดหน้าปฏิเสธ “จริงๆแล้วเราจะไปที่ศาลเจ้านะครับ เอ่อ ผมคิดว่าทำไมศาสเจ้าถึงได้เจ๋งขนาดขอพรแบบนี้แล้วเป็นจริงครับ!”

“มันก็จริง แล้วเธอล่ะ? อยากไปไหม?” หันมองเจ้าฮิโตริ

“ถ้าฮิบาริจะไป ผมไปด้วย” ในเมื่อตอบแบบนี้ก็ต้องไปอยู่ดีล่ะนะ

“ว่าแต่ผมมีคำถามฮะ” สึนะกล้าๆกลัวถามขึ้น “ทำไมถึงคิดว่าผมจะดูแลฮิโตริคุงได้?”

“นายดูแลเด็กเก่งไม่ใช่เรอะ? พวกเจ้าหนูน่ะ”

......จะว่าไป.....


แรมโบ้ อี้ผิง....ไหนจะเจ้ารีบอร์นอีก....

อ่า....มิน่าล่ะคุณถึงได้วางใจ...ที่ผมดูแลเด็ก เป-ตร แบบนั้นได้นะ.....

คิดแล้วโลกมืดมัวขึ้นมาจริงๆ ชีวิตวัยรุ่นของผม....

“เป็นอะไร? พี่ชายสึนะเป็นอะไร?” หันถามด้วยใบหน้าไร้เดียงสา “ปวดท้อง? คลื่นไส้?”

“เปล่า..ไม่เป็นอะไร?” แค่เป็นห่วงพี่ชายก็ดีใจแล้ว ฮือๆ ทำไมฉันถึงไม่มีน้องชายแบบนี้ด้วยนะ.....

“ไปได้แล้ว” พี่ท่านก็ลุกขึ้น เก็บข้าวของแล้วยอมให้ฮิเบิร์ดร่างคนจับมือ เป็นภาพที่น่ารักอะไรอย่างนี้นะ

“ฉันฝากรถไว้ที่ร้านตรงนั้น ดังนั้นก็ต้องเดินกันแล้ว ศาลเจ้ามันอยู่ไม่ไกล”

“คร้าบผม!!” ชีวิตฉันมันก็มีแต่เดินๆนั่นแหละ แต่มันก็ดีกว่าซ้อนท้ายพี่ท่านแล้วเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้าย....



ใบเมเปิ้ลร่วงหล่นลงมาถลากับสายลม พร้อมกับบางสิ่งที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ .....และแล้ววันที่ไม่ธรรมดาก็ได้ก่อเกิดขึ้น.......


+tu bi con ti nu+


บททูน่าเด่นแฮะ ออกแนวรั่วครับ ให้อภัยข้าน้อยด้วยนะครับบบ

ขอบคุณที่ติดตามงับ

ตอบเม้นท์คร้าบบบ เม้นท์เยอะแบบนี้ ผมล่ะปลื้มใจจริงๆ ขอบคุณนะคร้าบบบ


Ayafee

เป็นตระกูลสัตว์ปีกเหมือนกันแต่ท่านฮิไม่เอ็นดูเพนกวิน.. (โดนตบ) <<

ชื่อเล่นจริงๆผมก็สัตว์ปีกเหมือนกันแหละพี่อาญาฟรี 55+

เอาความน่ารักระดับเอ้กตรีมมาแกล้งเค้าใช่มั้ยยยยยย!!!<<
ผมบอกแล้วว่าแกล้งพี่สนุกดี คึหึหึ ก็นะ อยากแกล้งให้หลงฮิเบิร์ด โมเอะบันซายยยย

ขอไปเป็นสาวใช้ในบ้านได้มะ จะไปถ่ายรูป โมเอ๊ะว้อยยยยยยย<< เข้าข่ายสโตรกเกอร์เลยนะครับท่านพี่ ฮ่ะๆๆ

Miharu_kan

ตอบรวบยอดเลยน่อ ยาวได้ใจเฮียจริงๆมิจังงง กร๊ากกก ฮ่ะๆๆ เอาล่ะสิ หลงเข้าปายยยย หลงให้หัวปักหัวปำ ฮิเบิร์ดหลานปู่(?) อุๆ อย่าคิดอกุศลกับเด็กนะ เดี๋ยวเขาหาว่าคิดไม่ซื่อกับเด็ก กร๊ากก

พี่ชายหน้าเสะนิสัยโหดกับน้องโมเอะแสนซื่ออ่ะนะ<<นั่นสิ แต่มันก็เหมาะกันดีเหลือเกินนน

เดี๋ยวผมลงแดงตาย (เว่อร์ล่ะไอ้แมว - -)<< ต่อก็ลงแดง ไม่ต่อก็ลงแดงคือกันน่ะนะ ฮ่ะๆๆ

Saji

จะว่าไงดีล่ะครับตอนนี้ หึๆๆ มันจะลงเอยกันยังไงหนอ สัตว์ปีกสองกับสัตว์น้ำอีกหนึ่ง 555+ แต่ว่านะ ฟิคนี้มีไว้โชว์โมเอะฮิเบิร์ดของแท้คร้าบบบบ เอากลับบ้านระวังสัตว์ปีกเข้าไปฉกคืนนะคร้าบผมมม

Futago

ท่านฮิเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่โหดที่สุดแล้วล่ะมั้งเนี่ย << ความจริงคือสิ่งไม่ตายครับ เล่นโยนเด็กลงอ่าง ก็แหมมม คุณฮิเลี้ยงเด็กไม่เป็น ตอนนี้ผมเลยเอาทูน่ามาช่วยคร้าบ (หรือช่วยให้วุ่นกว่าเดิมก็ไม่ทราบ) ส่วนเสื้อนั้น..เอ้อ....ท่านพูดถูกแฮะ ชุดเซอร์วิสชัดๆ ฮ่ะๆๆ แต่เป็นอันน่าเสียดายที่มันโตจนบังขาขาวๆซะมิด (ต๊าย ไอ้คูอกุศลกับเด็ก) ท่านเองก็อยากฉกไปเลี้ยงสินะฮะ แต่อย่าลืมว่าเจ้าของน่ะคุณฮิบาริ.....ฉกไปกลัวพ่อนกจะฉกกลับไปแล้วเราจะหนาว....555+

Pao.~*

อยากมีน้องแบบฮิโตริ อยากมีพี่แบบฮิบาริ(แบบไม่โหดนะ)<< เห็นด้วยเต็มประตูเลยคร้าบ คงเป็นครอบครัวที่น่ารักวุ่นวายเลยนะฮะเนี่ย

ความเห็นเหมือนท่านๆด้านบน โอ้ววว รวมพลฉกฮิโตริคุงกลับบ้านกันเต๊อะ

//หลบทอนฟาเสริมหนามแทบไม่ทัน

Selzere


ผมไม่ทำร้ายพี่เซลหรอกคร้าบ ฮ่ะๆๆๆ พูดยาวๆได้ เสือไม่กัดหรอกก มีตะกร้อครอบปาก(?)ไว้พร้อมเพรียง

ใช่แล้วล่ะฮะ ก็เพราะเป็นฮิเบิร์ดคุณฮิถึงได้อ่อนโยนไงฮะ อูยยย คิดแล้วอดยิ้มไม่ได้กับความอ่อนโยนของพี่ชายสุดโฉดจริงๆ (แต่ว่านะ คนเรามันก็ต้องมีด้านดีแหละนะฮะ)

โมเอะกระหน่ำแทงล่ะครับ เอาให้แม่ยกตายกันไปข้างเลย (คิดไปถึงกระบวนท่าเลยวุ้ย...)

บัดนาวไม่กล้าดองคร้าบ กลัวจะโดนฆ่าทิ้งคาเอ็ม ทวงยิกๆกันจ๊างง (แต่ว่านะผมก็ผิดที่ว่างแล้วอยากดอง วอนลงนรกจริงๆผมเนี่ย)

Rena_Bee

โมเอะเจิดจ้าพอๆกับโอโม่แหละคร้าบบบ อยากกินนกระวังจะพ่อนกข้างหลังด้วยนะคร้าบบ ฮ่ะๆๆ

Ansuz

เห็นพ่อแมวแดดิ้นเพราะความน่ารักผมก็สุขใจแล้วคร้าบบ แหมๆสนับสนุนแบบนี้แล้วผมก็อดสนองมิได้ คึหึหึ ส่วนฟิคพ่อ ผมจะพยายามลากตัวเองไปอ่านแล้วเม้นท์นะฮะ ช่วงนี้มีแต่ปัญญาแต่ง ไม่มีปัญญาอ่าน ฮึกๆ เข้าเน็ตวันละน้อย เซฟมันนี่เพื่อฟิคฮะ

Manyworld

น๊านนน ลงไปดิ้นกับพื้นอีกคน อ่า...อยากฉกด้วยกัน ผมว่าก่อนจะไปฉกคงได้จิกกับ(?)พี่น้องผู้อ่านที่น่ารักแน่ๆ อ๊ะกับผมด้วยสินะ ฮ่ะๆๆ

แต่ก็นะ น่ารักแบบนี้ ใครก็อยากด้ายยยย

saoroon
อยากกรีดดดดดให้ลั่นห้องชะมัด ถ้าไม่เกรงใจคนในห้องอ่ะนะ<< โอ้วววว นี่ถ้าอ่านในห้องส่วนตัว คงได้ยินเสียงแห่งความสุขของท่านแล้วสินะ ก็ฮิเบิร์ดน่าร๊ากก ผมก็อยากสครีมด้วยยย (เป็นเอามากแฮะ คนแต่ง - -)

เขินบ้างป่าวเอ่ย ^^ ตอนที่ฮิเบิร์ดป้อนซูชิให้อ่ะ<< มันก็ต้องมีเขินบ้างแหละคร้าบบ โดนเด็กป้อนให้ ถ้าเป็นผม ผมก็เขินนนน อ๊างงส์

Rosme

ทั้งหวานและน่ารักปนกันไปให้หัวใจพองโตฮะ ฮุๆๆๆ ฮิเบิร์ดโมเอะกระชากใจแม่ยก ใช่แล้วคร้าบ คุณฮิอ่อนโยนขึ้นเยอะผิดหูผิดตา ดีแล้วนะฮะที่ท่านชอบ

งั้นจะไม่ดองนานนะฮะ อีกประการคือ มันสั้นน่ะ ไม่กี่ตอนมันก็จบแล้วงิ

D_Eriz

ไม่ดองนานก็ได้คร้าบบ สารโมเอะประทังชีวิตให้แม่ยกต่อไปดีกว่า ฮ่ะๆๆ ไม่โดนคุณฮิรัก คุณฮิกอด คุณฮิกด ก็บ้า แร้วววววว~!!! >w<!!! << ประโยคหลังๆมาให้ไอ้คูอกุศลอีกแล้ว ฮ่ะๆๆ น่ารักแบบนี้ใครๆก็ร๊ากเนอะริสซังงงงง

Uni
มาป้อนเราทั้งกระทู้นี้ดีกว่า!

ว้าย~ฉากอาบน้ำน่ารัก น่าคิดลึก << ประโยคบนน่าสนนะฮะ แต่ประโยคล่าง อุ...กำเดาย้อย ข้ากระผมแพ้สารโซตะด้วย ฮ่ะๆๆ มาต่อแล้วคร้าบบบ บีจีหลังท่านมันหยดหยองจริงๆคร้าบ กลัวแย้วว (รังสีมาคุ...)

Monnie

ท่านฮิใจดีค่อยน่ารักหน่อย เหอๆๆ แต่ฮิเบิร์ดก็กระชากใจแม่ยกได้เช่นกัน หุๆๆ มาต่อแล้วค้าบผมมม


Devilz79
=[]= อยากได้ทั้งคนเลี้ยงและนกเลยเรอะคร้าบบบ โอ้วว ทอนฟาที่น่ารักระวังนะงับ =w= เหอๆๆ
อ่านตอนที่น้องฮิลงไปเอาถาดมาให้พี่ฮิ (?) แล้วอยากดิ้นตาย
อยากเป็นสาวใช้คนนั้น~~~~~~~~~~~~<< อยากเป็นล่ะซี่~ ฮ่ะๆ จะได้มีสาวสโตรกเพิ่มอีกราย

ใช่ตอนศึกมุคุโร่มั้ยนะ? (ถ้าใช่ขอกรี๊ดดังๆอีกทีค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ) << แม่นแล้วคร้าบผม เอ้า กริ๊ดได้เลย ฮิ้วววว

Ren

กระแทกใจเร็นจังด้วยสินะ ฮ่ะๆๆ เอาให้แม่ยกตายกันไปข้างเลยนะ~

+++

อาจเกิดการเหนื่อยสักเล็กน้อยกับการตอบเม้นท์ฮะ เพราะผมไม่เคยได้เม้นท์เยอะเท่านี้มาก่อน ขอบคุณคร้าบบบบบ ที่มาเม้นท์ฟิคผม ซาบซึ้งใจ TT TT

ปาดดดดดดดดดด

EDIT โตะ!!!

ฉากจูงมือแบบว่า มันเป็นครอบครัวสุขสันต์ชัดๆเลยคูก้าจางงงงง >w<!!!
T[]T โมเอ๊ะะะะะะะะะะะ เอ็กตรีม โอเมก้า คอสมอส โมเอ๊ะะะะะะะ!!!

คุณฮิบาริกับฮิโตริเหมือนพ่อลูกกันจริงๆ ฉากแปรงฟันโคตะระน่ารักเลยคูก้า!!!!!
มาต่อที่ซื้อเสื้อ... หมวกหูแมว หูหมี อ๊ากกกกกกกกกก คุณพ่อบ้านในหยุดมันสุดยอดดดดด
เหมือนพ่อบ้านพาลูกมาซื้อเสื้อเลยว้อย กร๊ากกกกกก

ขำฮิเบิร์ดเรียกสึนะว่าสัตว์กินพืชๆ แหมเป็นพี่เลี้ยงเด็กแล้วได้ใกล้ชิดกันมันก็หนุกหนานนะปลาทู

(สังเกตว่ามันโมเอะจนตาลายแล้วนะนี่ น่ารักเกินไปแล้วนะฮิเบิร์ด!!!)

กรี้ดดดด พี่คู~~ (ขอโทษนะที่ตอน2ไม่ได้มาอ่าน)


ฮิเบิร์ดน่าร้ากอ่าาาาาาา ยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังโมเอะ!!

ฉากตอนที่พบกับทูน่าก็ชอบ "สัตว์กินพืชๆ" <<< คำพูดหนูโหดก็จริงแต่กลับใสซื่อน่ารัก โดนใจพี่สาวไปเต็มๆ!!

ท่านฮิเนี่ยเวลาอยู่กับฮิเบิร์ดแล้วใจดีขึ้น แอบชอบนะเนี่ย -////-


ฉากจูงมือกัน3คนก็ชอบ มันครอบครัวสุขสันต์ิจริงๆด้วย >[]<
แต่มันน่ารัก น่าร้ากก(เพ้อตายกับคำว่าน่ารัก)


ปล.ฟิคนี้พลังโมเอะครองโลกมาก

กรี้ดดดดด 18H-B27 เรอะ???

โมเอะสุดยอดดดด

ฮิเบิรด์น่าร้ากกกก (รักเด็กขึ้นมาทันใด) อ้ากก อยากได้น้องชายงี้มั้งจังงง

"สัตว์กินพืชๆ" สครีมมม

/me วิ่งไปดิ้นกับพื้น.....

มันจะเป็น 3P??

ไม่เอาน้า นุนิอยากให้ฮิเบิร์ดคู่กะท่านฮินี่

เอาทูน่าออกปายยยยยยยยยยยยยยย

ฮิเบิร์ดโมเอะได้ใจเคอะ

อ่าคุณพ่อดูแลคุณลูกอาบน้ำแปรงฟัน คุณลูกช่างน่ารักจิงๆเล้ย อร๊ายยยย อยากเอากลับบ้านนน

แล้วฉากเลือกเสื้อผ้าอีก หูน้องแมว หูน้องหมี อาร๊ายยย จะโมเอ๊ะ โมเอะ ได้ขนาดนี้น้า

อ่ะคำว่าสัตว์กินพืชแต่ออกมาจากปากของฮิโตริจังแล้วแบบว่า น่ารักอ่ะ ไม่ น่ากลัวเหมือนคุณฮิ ฮ่าฮ่า

คุณฮิให้ซือคุงมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กเพราะที่บ้านมีแต่เด็กๆ รับเลี้ยงเด็กเป็นอาชีพเสริมมั้ยจ๊ะซือคุง

อาชีพหลักมาเป็นแม่บ้านให้คุณฮิน่ะนะ ฮ่าฮ่า

บรรยากาศแบบว่า คุณพ่อกับคุณแ่ม่จูงคุณลูกเดินมาเที่ยวในวันหยุดจริงๆ ด้วยค่ะ

อ๋า ฮิโตริ ฮิเบิร์ด ยังคงความโมเอ๊ะ กระชากใจสุดๆ ดูเหมือนฮิเบิร์ดจะเป็นพ่อสื่อ แม่สื่อ ซะแว้ว ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปนะค้า

ยูนิ ไม่ไหวเเล้ว ยูนิ จามุดเข้าคอม โว้ย!!!!

“นะ นั่นฮิเบิร์ดสิงร่างเด็กเหรอครับ?.....” หน้าซีด ใจดีสู้เสื้อ ถามไปด้วยใบหน้าซีดเซียว
^
ฮิเบิร์ดไม่ใช้ป๋ามุนะ!!! เพราะ ฮิเบิร์ด มัน โมเอะ น่ารัก น่าคิดลึก มันกระชากใจ น่าเอากลับบ้าน เเง้ว~

เอางี้ดีกว่า ต่อไปนี้ ท่านฮิ มีสัตว์เลี้ยง 2 ตัว ฮิเบิร์ด เเละ สัตว์กินพืช(?) (เอาไปเลยให้) 555
ฟ้าว/เตรียมตัววิ่งหลบ ปืนอาก้า ยิงกระหนำ <<< เเฟนๆ 27 เเฟนๆ ทูน่า

กร๊าซซซซซซซซซซซซ~~~~!!! **สครีมตั้งกะเปิดกระทู้มาอ่านฟิค**

ตื่นเช้ามา คุณฮิโดนขโมยหอมแก้มโดยฝีมือฮิโตริคุงซะแล้ววว น่าร๊ากกกจังเลยลูกกกกกกกก!!! >w<

ไม่อยากเป็นภาระเหรอ? อ้างงงส์ อย่างงี้ยิ่งอยากดูแลไปใหญ่เลย เด็กอะไร๊ น่าร๊ากกกกกกกกกกกก~~~!!!

แง๊วๆๆๆๆ อยากพาออกไปเที่ยวบ้างจังงงง โฮกกกก หนูทูน่าไม่ใช่มีหนูคนเดียวที่คิดแบบนี้นะ

"อยากพากลับบ้าน อยากได้ฮิโตริคุงไปเป็นน้องชายว้อยยยยยย!!!"

ว้อยยยยยยยย~~!!! แมวอยากเป็นพนักงานขายเสื้อผ้าในร้านจังวุ้ย จะจับฮิโตริคุงใส่หูแมว+โลลิต้าสีชมพูเดินให้ทั่ว กร๊ากๆๆๆๆ

เจอหน้าคุณแม่ทูน่าแล้วยังจะเรียกสัตว์กินพืชอีกเหรอลูกฮิโตริ? เหอๆๆ สุดยอดจริงๆ

อ้างงงงงส์~~ พ่อฮิบะ แม่ทูน่า ลูกฮิเบิร์ด ไปนั่งปิคนิคที่สวนสาธารณะ กี๊ดส์ๆๆๆๆ น่ารักพะย่ะค่ะ (ว้อยยย)

ครอบครัวสุขสันต์ บันซายยยยยย~~~~!!!! >w<

มาต่อไวๆนะคร๊าบบบบ อาเฮียยยยยยยย โฮกกกกกกกกกกกก

ปล. อ่า รูปฮิโตริคุงที่สัญญาจะมาลง เผาประมาณ10นาที เน่ามากกกก =w= วาดทิ้งไว้รูปเดียว ที่เหลือยังหาเวลาวาดไม่ได้







ไม่รู้จะวาดฮิโตริคุงท่ายังไงดี? จะวาดตอนที่คุณฮิเอาเสื้อมาคลุมให้ก็วาดออกมาเพี้ยนสนิท เลยวาดฮิโตริคุงควงทอนฟาซะ สะใจพ่อชะมัด เหอๆ (จะเห็นว่าปลอกแขนกรรมแขนนักเรียนยังเขียนตัวยุ่นไม่เสร็จเลย ขออภัยฮะ= =)


ปล.2 รูปฮิโตริคุงที่อาเฮียวาดน่าร๊ากกกกกกกกกกก >w< โชตะโคตรๆเลย ตาแป๋วว โฮกกกก อยากพากลับบ้าน กร๊าซซซซ วาดคุณฮิดูอ่อนโยนดีจัง เท่มากมาย >///<