•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: if you don’t want to love

Up : 1

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: 8018

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: ...หากคุณไม่ต้องการมีรัก...เพราะคุณกลัวที่จะผิดหวังละก็...ความเงียบเหงาอาจเป็นคำตอบสุดท้าย...



……………………………………..

………………………….

……………….



[align=center]To. Evilcat

Wish upon the brihtest star

And may all your birthday drams come true

Happy birthday!

11.6.2008

From. Kikuva[/align]



……………………………………..

………………………….

……………….







……………………………………..

………………………….

……………….



ผิวน้ำตีคลื่นขึ้น กังกาลไปไกลซัดเข้าชายฝั่ง จบลงสิ้นสุดวนเวียนดั่งวังวน
กลิ่นทะเล กลิ่นลม ลอยอวลอยู่บนผิวน้ำไม่เคยจางหายราวกับเป็นสิ่งที่นิจนิรันดกร์เสมอ
ลึกลงไป ด่ำดิ่งลงไป ถึงตำนานที่ใครหลายคนสงสัย



หากจะกล่าวออกไปก็คงจะจริงบ้างไม่จริงบ้าง เป็นปัญหาที่ถกไม่จบสิ้นกันเสียที
คลีบเกล็ดเขียวสะท้อนแสงแดดที่ส่องลอดลงมายังผิวน้ำเบื้องล่าง ประกายระยับราวเพชรพลอยของมีค่า แหวกว่ายผ่านหมู่ปลาก่อนจะเซาะที่โขดหิน



นัยน์ตาคู่คมตวัดมองผืนน้ำเบื้องบนก่อนจะโผล่ขึ้นไปรับแสงแดดไอลม
เสียงนกนางนวลบินโฉบอยู่เหนือหัว บอกถึงการอพยพเข้าสู่ฤดูที่อบอุ่น ริมฝีปากคลี่ยิ้มน้อยๆ แหงนหน้ามองฝูงนกอิสระนั้นแล้วก็นึกอิจฉา อยากโผบินหาใช่แหวกว่าย อยากย่างทรายหาใช่วารี



"ฮึด ฮึด ฮึด!!!"



เสียงไม้พายจ้ำฝีเรือให้เร็วมากขึ้น เรือประมงหาปลาจะเรียกให้ถูกคือผิดเวลามากนัก ออกมาเมื่อสายหากแต่จุดประสงค์หลักนั้นแอบแฝงเอาไว้ นัยน์ตาคู่เรียวหรี่มองเรือที่ลอยอยู่ไกลลิบๆกำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แย้มรอยยิ้มแปลกๆอย่างไม่เคยพบเคยเห็น



"อยู่นั่น !! เงือก เราเจอเงือก!!" ต้นหนเรือประกาศไปทั่วเก็บลำกล้องส่องทางไกลเข้าที่แล้วตะโดนบอกจะแบงแข่งสายลม



"เร่งฝีพาย กางแห เราจะได้ลาภก้อนใหญ่กัน!!"



"แห!!" เสียงที่ส่งมาพร้อมสายลมทำเอาเจ้าตัวรีบผลุบลงน้ำโดยไว้ หากแต่สายไปเสียแล้วเมื่ออลูกดอกพร้อมร่างแหถูกยิ่งติดออกมาครอบคลุมร่างบางๆนั้นเอาไว้ได้หมด นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างดิ้นรนตัวเองสุดฤทธิ์ปต่ตาข่ายที่บีบเข้ามาก็ลากเขาไปเรื่อยๆสู้แรงต้านทานไม่ไหว ผิวกายแห้งโดยไวยามเมื่อถูกลากขึ้นมาบนเรือไม้



"ตัวผู้นี่หว่า!!" เสียงสบถชาวเรือดังฮือฮา แต่เสียงที่แว่วชัดเจนมากก็คือ



"ปล่อยทิ้งไปเหอะ"



"ไม่!! อย่างน้อยก็ได้กำไร เก็บมันลงใต้ท้องเรือ"



"ปล่อยฉันนะ!!" เสียงขัดทะลุขึ้นมาตวาดกร้าวนัก หากแต่ก็ไม่มีใครคิดจะสนใจฟังเลย หนำซ้ำยังลากเขาลงไปท้องเรือทั้งที่ก็แสบผิวจะขาดใจได้ให้ได้



มืด เหม็นกลิ่นรัมย์ .. ร่างบางๆนั้นถูกโยนโครมลงไปกับพื้นไม้ผิวบอบบางเพราะอยู่แต่ใต้น้ำถลอกนิดเดียวเลือดก็ซึมชื้นออกมาขูดผิวกายขาวให้เป็นรอยแดง ถากลึกเป็นบาดแผลเสี้ยนตำ "อย่าคิดหนี ไม่งั้นข้าตัดครีบเจ้าแน่" ชี้หน้าคาดโทษยิ้มเยาะแล้วปิดประตูปึง



"ไม่นะ!! ปล่อยข้าออกไป!!" เสียงโวยวายดังอยู่พักใหญ่ก่อนจะเงียบลงไปเมื่อลูกดอกยาสลบที่มาจากไหนไม่รู้ปักทิ่มเข้าครีบหาง ความมึนตึงแล่นริ้มก่อนสติจะดับวูบลงไป



ทุกรุ่นต่อรุ่นคำสาบานที่แลกมาด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่ เหล่าผู้พิทักษ์ทุกคนต่างสวามิภักดิ์กับนายเหนือหัวเพียงผู้เดียว

มีเเต่พืธีการน่าเบื่อหน่าย...ต่างคนต่างรับตำแหน่งและแยกย้าย...ไปประจำปราสาทเขตการปกครองของตัว

ปราสาทวรุณที่นับว่ามีสายธารเชื่อมต่อมาที่สุดในอิตาลี..ทั้งตัวปราสาทในและนอกจะมี..สระเล็กสระน้อยเชื่อมต่อกันเต็มไปหมด

นั่นรวมจนบางทีเขาก็สงสัยว่า..ถนนที่ยืนจะมีเสียเท่าไหร่มากกว่า..พื้นน้ำที่มีมากมายจนลายตานี่หรือไม่

ทางเข้าออกถุกปิกกั้นราวกับปราการใหญ่..แต่ละปราสาทจะมีลักษณัจำเพราะตามสัญลักษณ์ของธาตุที่ครอบครอง

เขาครอบครองสายน้ำ..และมีพื้นที่ที่เป็นน้ำที่ครอบครองมากกว่าผู้พิทักษ์คนอื่นๆ...หรืออาจเรียกได้ว่าทั้งหมด

ทั้งท่าเรือในอิตาลีและสาขาอื่นๆทั่วโลกขึ้นอยู่ภายใต้การปกครองของเขา

ใจกลางปราสาทเหมือนเชื่อกับภายนอก...แต่แท้จริงเขตผู้พิทักษ์วรุณค่อนข้างพิเศษกว่าคนอื่น

ต้องดำน้ำลึกร่วมระยะทางเท่าไหร่ไม่รู้..ถึงจะถึงใจกลางปราสาทภายในที่แท้จริง

รุ่นก่อนๆช่างทำได้..ครั้งแรกที่เขามาสำรวจมัน..ไม่สิ...วันที่ก้ามมารับตำแหน่งเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะการทดสอบ

ที่แสนอันตรายนี้..วังวนชีวิตยามเมื่อรับตำแหน่งช่างเงียบเหงา..

เหล่ามิตรสหายต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่แดละประจำการตามจุดและเขตรักษาของตน

จะมีเรียกประชุมบ้างในบางครั้งแต่นั้นก้แค่นานๆที

ที่จะมีเรื่องใหญ่อย่างการสงคราม

ส่วนคนที่รายล้อมล้วนหวังไต่เต้าจากตัวเขาเพื่อเป็นใหญ่

เมื่อรับตำแหน่งก็มักมีคนส่งของขวัญมาเอาใจเพื่อผลประโยชน์ทางด้านการค้าของตนเท่าที่เขาจะเอื้อให้ได้

นับวันยิ่งเงียบเหงา เงียบเหงาเสียจริงๆ

……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….



พลั่ก!!


พื้นกระเบื้องลื่นเพราะน้ำที่หล่อเลี้ยงความเย็นเฉียบเหมือนแหวกว่ายกลางทะเลในหน้าหนาวบาดลึกถึงผิวขาวให้แสบแผลแล้วฝืนความเจ็บปวดลืมตาตื่นขึ้นมา



กะพริบตาถี่ๆสิ่งที่เห็นคือเพดานของท้องน้ำทะเลหากแต่กลับสัมผัสไม่ได้ถึงสสารของน้ำที่มักจะลอยอวลอยู่รอบกาย พยายามหยัดกายขึ้น ครีบนั้นแหวกว่ายหากแต่ก็เสียดสีไปกับพื้นแข็ง ก่อนจะคลืบคลาบตัวไปชิดกำแพงกระจกแก้วยกมือขึ้นสัมผัสปลาตัวเล็กตัวน้อยก็ว่ายกรูกันมาจิกที่ปลายนิ้วเขาอย่างว่าง่าย



ห้องรับแขกที่กว้างประมาณครึ่งนึงของสนามฟุตบอลรับรองแขกจากทุกสารทิศอุ่นหนาฝาคั่ง

ภายในทอแสงนวลตาตามงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งที่แขกรับเชิญขาดพวกเพื่อนๆเขาเพราะเป็นการเชิญพวกมาเฟียในถิ่นฐาน

หรือภายในการปกครองตัวเองมาร่วมฉลอง...ผู้พิทักษ์แต่ละคนก็ต่างมีงานเลี้ยงรับรองของตัวเอง

ต้อนรับเจ้าของปราสาทคนใหม่...แน่นอน..งานนี้คนที่ยิ้มได้ตลอดก้ถึงคราวจะยิ้มหุบก็งานนี้

เพราะนอกจากจำนวนแขกที่ไม่ได้น้อยลงเลย..กับเพิ่มเอาๆไม่รู้มาจากไหนคนรู้จักหรือก็ไม่ใช่...

ของขวัญที่ไม่รู้ว่าใช้เวลาตลอดทั้งปี..นั่งแกะจะหมดหรือไม่...เมื่อมันมากเสียจนจะล้มทับเขาตาย

พวกคนรับใช้ต้องมาทยอยกันเอาไปเก็บ..และแน่นอน..แต่ละรายของขวัญมากน้อยแปลกพิสดารสมกับเป้นแฟมิลี่ที่ขึ้นตรงกับเขาจริงๆ

และที่จะทำเอาอาเจียนเพราะน้ำหอมพวกสุภาพสตรีที่พ่นมาทั้งตัว ต่างคนต่างกลิ่นชวนวิงเวียน ชุดนุ่งน้อยห่มน้อยสีไปสีมา

จนเขาแทบจะเป็นลมเพราะความแออัดของงาน จริงอยู่เขาชอบคนเยอะสนุกดีแต่อัดกันเข้ามาจนใครไม่รู้เป็นใครแบบนี้

ก็ไม่ไหวเหมือนกัน และแล้ววันนี้ของขวัญชิ้นต่อไปจะเป็นอะไรนะ



คีย์การ์ดสีทองถูกจัดใส่พานถวายส่งให้อย่างน้อบน้อม



"ของขวัญจากแฟมิลี่ครับ ด้วยใจ คิดว่าท่านคงชอบ ตอนนี้ถูกเก็บไว้อีกห้องหนึ่ง" ภาษาสเปนถูกเอ่ยไฟแล่มก่อนชายหนุ่มคนนั้นจะเผ่นพริ้วกายหายไปในความมืด



หลับๆตื่นๆคิดถึงบ้านเอยก็ใช่ หากแต่ไม่ใช่ความเหงา เขาคิดถึงบ้านที่เรียกว่าท้องทะเลต่างหาก .. บ้านที่แท้จริงไม่มีอะไรให้กลับไปหรอก หลงเหลือก็เพียงเศษซากที่ถูกมนุษย์ร้ายย่ำยี ผิวกายกลับมาชุ่มชื้นเพราะถูกจับโยนลงในโถแก้วนี้ซึ่งเค้าก็ปรารถนามันมากที่สุด ภายในมีปลาหลากสีว่ายหยอกล้ออยู่กับเขา เล่นขำกันไปมาสื่อภาษากันภายใจผืนน้ำจำลอง



อืม อย่างน้อยก็ดีกว่าคนที่เอาของขวัญใหญ่โตจนเปิดไม่ออกมาให้เขาละนะ ร่างสูงรอจนงานเลิกซึ่งมันก็เลยเที่ยงคืนไปแล้วละนะ พอล้มตัวลงนอนก็รีบเด้งกลับขึ้นมาเพราะเกือบทำการ์ดในกระเป๋ากางเกงหัก



" โอ้ย! อะไรเนี่ย " มาคิดดูอีกฝ่ายบอกว่าของขวัญมันจะใหญ่โตขนาดไหนละเนี่ย ร่างสูงเริ่มใช้ความคิดก่อนจะเดินตามเบอร์ห้องไป



เสียงกวนโสตประสาทดังวี้มากระเทือนถึงในนี้ ที่เค้าสรุปเอาเองว่ามันคงเป็นหลอดแก้วของพวกเศรษฐีที่ชอบสะสมของแปลก จากคำพูดปากต่อปากของบรรดาเงือกเพื่อนฝูงและหนังสือพิมพ์ใต้น้ำน่ะนะ ประตูเหล็กหุบออกข้างที่อยู่ไกลลิบๆนั้นคือบุคคลที่เค้าไม่รู้จักแต่ก็ตีตราหน้าว่าชิงชังเอาไว้เรียบร้อย เสื้อสูทสีฟ้าสว่างเห็นชัดขึ้น ใบหน้าคมคร้ามนั้นก็ชัดแจ๋ว ง่ายต่อการจำแค้นน่ะนะ ..



ดวงตาคู่คมเบิ่กกว้างไม่นึกไม่ฝันว่าของขวัญที่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต มือแกร่งจับบานกระจกใสไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้มาเห็นกับตาตัวเอง



"เธอ! เงือกเหรอเนี่ย!"



พยายามหารอยต่อตรงเอวว่าใส่สิ่งใดปลอมแปลงมาหรือไม่ ตามตัวร่างเล็กมีแต่บาดแผลจนเค้านึกสงสาร เคยแต่กินเนื้อนางเงือกที่พวกแฟมิลี่อื่นๆเชิญไปทาน ไม่เห็นว่ากินแล้วจะไม่แก่ไม่ตายตรงไหน รสชาติก็เหมือนปลาธรรมดาพอมาเห็นตัวเป็นๆแบบนี้ความรู้สึกผิดก็แล่นริ้วขึ้นมาในใจเงียบๆ ก้าวเท้าไปด้านบนขอบอ่าง มือหนาคว้านเอาน้ำใส



"ได้ยินเสียงชั้นไหม เธอขึ้นมาบนนี้ได้รึเปล่า ชั้นไม่ทำร้ายเหรอหรอกชั้นสัญญา แค่จะทำแผลให้เท่านั้น"



ไม่รู้จะฟังรู้เรื่องไหม ไม่รู้จะตอบเขาได้รึเปล่า เกิดมาเขาไม่เคยคุยกับปลาเสียด้วยสิ



เสียงมันก้องลงมาถึงข้างหลัง แหงนใบหน้าขึ้นมองเบื้องบนอย่างชั่งใจก่อนจะยอมส่งตัวเองดีดขึ้นไปยังผิวน้ำ เมื่อไม่มีม่านน้ำบดบังสายตา สบตาด้วยสักพักก็ยอมที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้มากกว่านี้ มือเรียวยกขึ้นปัดผมที่ลู่ลงมาปิดหน้าปิดตาออกหากแต่ยังไงรักษาระยะห่างเอาไว้



ตามเนื้อตัวแดงช้ำไปหมดสายตาหลุบมองใบหน้าหวานล้ำก่อนมองต่ำลงไปที่แผงอกแบนราบ



" เธอเป็นตัว...เอ้ย...เป็นผู้ชายเหรอเนี่ย แปลกจังนะ ชั้นไม่เคยเห็นเงือกที่เป็นผู้ชายมาก่อนเลย แล้วปกติพวกเธอกินอะไรเป็นอาหารเนี่ย " ร่างสูงคว้ามือก่อนจูงเข้ามาใกล้ๆขอบอ่าง



" ชั้นคงทายาไม่ได้ถ้าเธอไม่ขึ้นมาบนนี้ เธอเปลี่ยนเป็นขาแบบเพื่อนๆเธอไม่ได้เหรอ " เพื่อนในที่นี้ก็อยู่ในบ้านเหล่าผู้มีอิทธิพลแฟมิลี่อื่นๆที่พาไปอวดนะน่ะ ส่วนมากจะเป็นตัวเมียเปลี่ยนเป็นขาได้ถ้าขึ้นมาบนบก



ซ่า!! มือสวยวาดตีไปบนผิวน้ำ ทั้งสาดน้ำเข้าใส่ให้ความเค็มของเกลือเข้าไปในตาคู่นั้นก่อนจะพลิกตัวแล้วจมดิ่งไปสู่ใต้น้ำในมุมที่คิดว่าไกลที่สุดจากอีตาคนบ้าคนนี้ .. จากที่รู้สึกเฉยๆเมื่อครู่กลับค่อยๆหมั่นไส้ทีละน้อย



จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ จับเขามาขังไว้ดูเป็นสัตว์เลี้ยง หรือจะเห็นเขาเป็นของแปลกที่ไว้สะสม มันก็น่าหงุดหงิดทั้งนั้นเลย อารมณ์ดีๆหายไปจนเกลี้ยง จะไม่พูดให้ฟัง จะไม่เปลี่ยนครีบเป็นขา .. ถ้าคิดจะขังเขาก็เห็นท่อนไม้ลอยอยู่ในน้ำไปแล้วกัน



ร่างสูงส่ายหน้าพลางถอนหายใจ



"ให้ตายสิ...ดื้อจริงๆเลย...สัตว์จำพวกปลาดื้อแบบนี้ทุกตัวเลยไหมเนี่ย" จะใช้คำว่าคนก็ไม่ใช่ ตัวก็ไม่เชิงแต่เคยได้ยินว่าถ้าขึ้นมาบนบกคงจะกลายเป็นขานะน่ะ



ตูม~!!!!!!!!! ร่างสูงลงไปว่ายดำแข่งกับปลาในท้องทะเลซะเมื่อไหร่ละ!!!! เขาไม่ใช่พระเอกในนิยายนะจะได้ทำแบบนั้นไปว่ายน้ำแข่งกับปลานะ



ยามาโมโตะกดปุ่มด้านข้างน้ำในอ่างกับปลาตัวเล็กๆก็โดนถ่ายไปอีกทีหนึ่งส่วนปลาตัวใหญ่แบบร่างงามนะเหรอกองอยู่ก้นอ่างนั่นแหละ ร่างสูงยิ้มอย่างมีชัยก่อนจะชักบันไดลงค่อยๆเดินตามลงไปด้านล่าง อุ้มปลาครึ่งคนที่ดิ้นพั่บๆอยู่ก้นอ่างนั่นแหละ



"ปล่อยนะคนเถื่อน!!"



ผิดคำพูดกับตัวเองไปซะแล้ว ครีบหางสะบัดถี่ๆหวังให้เกล็ดพราวอยู่นั้นเถือนเนื้อให้บาดกันไปข้าง มือก็ทุบรัวไปที่แผงอกเร็วๆแรงๆ



……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….



"ไอ้คนไร้ศีลธรรม ขาดสามัญสำนึกเอ๊ย นี่นายไม่รู้เหรอไงว่าเงือกจะสูญพันธุ์อยู่แล้วเพราะพวกนายเอาแต่จับไปกินกับเรื่องที่แค่อายุจะยืนนั่นแหละ!!" ด่ารัวเสียเป็นชุด โมโหเลือดขึ้นหน้าสุดๆ ถือดียังไงมาแตะตัวเขาเล่า ขนาดเงือกด้วยกันยังไม่เคยจับอุ้มแบบนี้เลย!


"ไอ้พวกบ้า ปล่อยฉันนะ จับฉันมาทำไม!!!"



"อ๋า มันไม่ค่อยอร่อยหรอกเนื้อพวกนายนะ" คนพูดติดตลกก่อนอุ้มร่างงามเอาไว้แนบอก



" ล้อเล่นนะ นายเป็นตัวผู้ใช่ไหมล่ะ งั้นก็คงปลอดภัยไปละ เอาไว้หายดีเมื่อไหร่ชั้นจะล่องเรือไปปล่อยนายที่ลึกๆกว่านี้ " จับอุ้มเดินมาไม่นานก็สัมผัสอะไรแปลกๆได้ อาจเพราะขาดน้ำและที่จับมาค่อนข้างแห้งปลายหางเบื้องล่างเลยกลายเป็นขา



" แบบนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้ทายาง่ายๆหน่อย อ้อ ชั้นจะพยายามไม่มองแล้วกัน " เอ่ยหยอกทะเล้นเมื่อร่างงามเริ่มหน้าขึ้นสี



"กินแล้ว และตัวผู้อย่างนายมีพิษ รสชาติคงยิ่งไม่อร่อย กางขาออกสิ ตรงนั้นก็เจ็บไม่ใช่รึไง" ชี้ไปที่บาดแผลที่ถูกแหลากมาตลอด



"ให้ตายสิ ไม่ถนอมเลย นายนะเป็นพวกตัวผู้ สบายใจได้พอเอาไปปล่อยคงไม่มีใครจับนายมาหรอก คงเป็นความบังเอิญที่นายติดร่างแหมา " บรรจงทายาให้เบาๆ



" แผลลึกพอดู นายคงโดนจับมาเพราะเข้าใจผิด " ยิ้มเยาะก็ดวงหน้าหวานล้ำผิวขาวเสียงเล็กหากคลุมด้วยเสื้อแสง ไม่สังเกตที่หน้าอกแบนราบคงไม่มีวันรู้ว่าผู้ชาย



เพี๊ยะ!!!



เห็นหน้ายิ้มๆนั่นแล้วเป็นอดไม่ได้ที่จะเอามือประทับที่มุมปาก ไม่ต่อยหรอกเพราะจะทำให้เค้าเจ็บตัวไปด้วย



"มันจะมากเกินไปแล้วกล้าดียังไง ถ้าตัวพวกฉันมีพิษงั้นฉันจะยิมยอมสละเนื้อให้พวกนายกินให้มันตายๆไปเลย ไอ้พวกหยาบช้า!!" ท่อนขาหนีบเข้าหากันแน่นไม่ยอมให้มือนั้นทาแผลส่วนลึกให้ง่ายๆขยับขาก็ไม่เป็นเป็นแต่ว่ายอยู่ในน้ำ ขนาดเดินยังเดินไม่เป็นเลย



"พอเลยนะ พอแล้วฉันจะกลับบ้าน !!"



" สงสัยตาแก่พวกนั้นจะคำนวนผิด เอาละ! มาดูกันสิว่าเลือดของเงือกตัวผู้จะมีพิษจริงรึเปล่า " แก้วไวน์จ่อที่ปรายบาดแผลก่อนกดลึก



ตึง! ข้อมือเรียวถูกกระแทกติดขอบอ่างความแรงทำเอาได้ยินเสียงเหมือนกระดูกหักดังกร๊อบ!



เขาโกรธ ใช่! เขาโกรธเป็นรอบหลายปีในหนึ่งครั้งที่จะไม่โกรธ เลือดสีสดไหลรินลงมาจากบาดแผลยิ่งกดยิ่งไหลจนเต็มแก้ว



"พนันกันไหม!? ถ้าชั้นดื่มเข้าไปแล้วไม่ตายนายจะต้องเป็นสัตว์เลี้ยงชั้นตลอดไป แต่ถ้าชั้นแพ้เชิญว่ายน้ำกลับบ้านไปได้เลย" กุญแจทางเชื่อมต่อแกว่งอยู่ที่มือไปมา



" ด้านหลังปราสาทเชื่อมกับอุโมงใต้ทะเลลึก สามารถออกทะเลไปได้สบาย นั่นหมายถึงชั้นต้องตายก่อนละนะ " ว่าแล้วก็ซดรวดเดียวหมดแก้ว



การพนันบ้าบิ่นแบบนี้ทำไมถึงกล้าลอง ทำไมไม่กลัว อาจเพราะความเหงา เหงา ที่ต้องอยู่คนเดียว



……………………………………..

………………………….

……………….



TBC.

[align=center]แจกภาพประกอบให้จิ้นค่า แปะ~! [/align]





[align=center]To. Evilcat

Wish upon the brihtest star

And may all your birthday drams come true

Happy birthday!

11.6.2008

From. Kikuva



หรือ ช่วงนี้บอลมาแรง

จับบ่าส้ม เอาม่ะ~! สนม่ะ~!

พล็อตสดๆคันจากหัว

พลังดีไม่เคยไอเดียตก แต่ดองตลอด

นายเอาป่ะ 8018 เตะบอลกัน

กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก

ปล.สนุกสุดๆนะปีนี้ เชียร์บอลเข้าไป//ฮา [/align]

อิอิเคียวยะเป็นเงือก อิอิ นอนรอตอนต่อไปพร้อมๆกะรอ โซอินเลิฟ

เคียวยะเป็นเงือก >< น่ารัก คาวาอี้อย่างแรงเลยค่า

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย =[]="""''

//ขยี้ตาหลายๆที หยิกแก้มตัวเอง//

ตื่นมาแล้วเจอแบบนี้มันตกใจหมดเลยนะท่านพี่ (ฮา)


เพิ่งรู้ตัวเองว่าหลุด"ข้า" ออกไปด้วยล่ะ ฮะ ..... ((สงสัยยังเบลออยู่แน่เลยตอนนั้น))


แอะแอ๊ ขอบคุณครับท่านพี่ >_<~!

ปฤฉา. ทำไมต้องมืด ???
วิสัชณา. ท่านคิวะเคยจับยามะแล้วสว่างบ้างไหม

//โดนถีบไปไกลร้อยแปดสิบเมตร แถมด้วยส้นไอซ์ปาดคอ//

มาบงมาบอลกระแสแรงออะไรกันท่านพี่

ส้มกำลังจะเป็นแพนด้า+บ้าเพราะ ยูโร 2008 นี่แหละ กร๊ากกกก

โอ้ ยามะดาร์ก คุณฮิเป็นเงือก

ยามะดาร์กแบบนี้คุณฮิจะช้ำมั้ยน้อ ฮะฮะ

รออ่านตอนต่อไปนค้า สุขสันต์วันเกิดท่านส้มล่วงหน้าเลยละกานค่า อิอิ

=[]=.....เพิ่งเคยเจอ อีกเรื่องก็ฮิเบิรด์ เรื่องนี้ก็เงือกเคียว(?)เดี่ยวนี้ฮิตแปลงร่างกันเรอะ??

ไม่ได้อ่านพาดหัวละเอียดนัก

แว่ว ๆ มาว่า 8018 (จากฟิคทั่นส้ม)

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลากขึ้นไปดูอีกที NC-21 & DARK

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไซโครักทั่นคิวะคร้าบบบบบบบบบบบบ >w<

sm เยอะ ๆ เอาใจฉันไป

ไม่ว่าเมื่อไหร่ อิตาลีก็ยังมีม้า...

me/โดนรุมกระทืบตายคาฟิค

กรี๊ดดดดดดดดดด รักทั่นคิวะที่สุดเลย ><

ท่านฮิเป็นเงือก

เสียเลือดให้กับภาพประกอบมากมาย

แค่เห็นภาพก็แหกปากกรี๊ดลั่นบ้านแล้วค่าอ๊ากกกกกกกกกกกก

คุณฮิเป็นเงือกโฮกกกกกกกกกกกกกกกก*เข้าโหมดคลุ้มคลั่ง*

เหลือมองแถวๆหัวเรื่อง โฮกกกกกกกกกNC21+Dark แม่เจ้า!!งานนี้พ่อนกที่หลายพันธุ์เป็นสัตว์น้ำจะช้ำไม๊เนี่ย

อ๊ากกกกกกกกกกกกก*ลงไปนอนดิ้นที่พื้น*

จะนั่งโบกธง8018รอตอนต่อไป

Title: if you don’t want to love

Up : 1

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: 8018

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: ...หากคุณไม่ต้องการมีรัก...เพราะคุณกลัวที่จะผิดหวังละก็...ความเงียบเหงาอาจเป็นคำตอบสุดท้าย...



……………………………………..

………………………….

……………….







……………………………………..

………………………….

……………….




มีอำนาจเสียเท่าไหร่มันก็เท่านั้น มันไม่ใช่ชีวิตเขา ชีวิตเขาคือเล่นกีฬาแล้วสนุกกับมัน ปลายชีวิตขายซูชิเลี้ยงลูกเลี้ยงครอบครัว เขาขอมากเกินไปรึไง



นัยน์ตาคู่นั้นกะพริบปริบๆ มองดูหยดเลือดตัวเองที่ไหลป้ายอออกมาจากมุมปากแล้วก็ลุ้น .. ตายซะ ตายซะ ตายๆไปซะ ไอ้มนุษย์ใจดำ เสียงภาวนาสาปส่งที่เผลอแสดงท่าทางออกมาโดยการกัดริมฝีปากและสายตาอาฆาตนั่นแต่ก็ชักจะไหวหวั่น ทำไมนิ่งเหลือเกินนะหรือว่าตายไปแล้วล่ะ แต่นัยน์ตาก็ยังกะพริบอยู่นี่นา ไม่ได้ตายแน่ๆแต่ทำไมนิ่งจัง ..


"เมื่อไหร่นะตายน่ะ" เสียงถามมาในที่สุด "ตายไปซะไม่งั้นฉันจะเจ็บตัวฟรี!"



ร่างสูงนั่งนิ่งบนโซฟาก่อนจะปิดตาลงนอน ก่อนจะนอนนิ่งเงียบไปไม่มีเสียงตอบรับอะไร



ไม่กล้าขยับตัวเข้าไปใกล้มากกว่านี้เลยจริงๆ ครีบที่ปกติใช้มันทั้งชีวิตพอถูกเปลี่ยนเป็นขาเดินแล้วมันรู้สึกแสบๆร้อนๆยังไงชอบกล ยันตัวลุกขึ้นเดินก็ไม่ได้เพราะเขาไม่รู้จักวิธีเดิน เลยได้แต่ขยับตัวคลืบคลานไปชิดหลอดแก้วที่ว่าให้ไวที่สุด หวังเพียรทางเชื่อมต่อนั้น หากได้น้ำหล่อเลี้ยงก็คงจะดีกว่านี้เป็นแน่แท้แล้วเรื่องอาละวาดให้อควาเรี่ยมใต้น้ำนี่พังค่อยว่ากันทีหลัง



" จะไปไหนนะ คาวชะมัดเลือดปลาเนี่ย " ลมหายใจพรืดพ่นลมออกมาเบาๆ ก่อนจะอุ้มร่างบอบางเข้าแนบอก



ปัง! ปัง! ปัง! เสียงลกปืนดังต่ออีกหลายนัด



//การหักหลัง//



ของขวัญคือนกต่อส่วนเงือกคือแผน เขาคือเป้าหมาย ร่างสูงกลิ้งตัวพร้อมร่างบางคว้าเอากุญแจเสียบเข้าเป้าหมายพอดิบพอดี ก่อนจะรวบร่างตัวเองกับร่างบางลงใต้น้ำพร้อมกัน เหล่ามือปืนส่งลูกกระสุนตามมาไม่มีขาดราวกับกลัวพลาด



ร่างสูงประกบปากกับเงือกน้อยในทะเลลึก ลมหายใจของเงือกช่วยได้มากกว่าที่คิด มือยกขึ้นสูงก่อนจะปาดาบเข้าหาเป้าหมาย เหวี่ยงร่างบางกระแทกกับผนัง



พลั่ก~!



ร่างบางกองลงกับพื้น



"หมอบลง! ก้มหัว! เดียวนี้!" เสียงดุเอ่ยสั่งก่อนจะขว้างดาบหมุนแบบมูมเมอร์แรง ก่อนจะกลับเข้ามืออย่างชำนานและหัวของเหล่าผู้บุกรุกก็กองลงพื้น



ตึง!!!! "บอกมา! ใครใช้แกมา แกเป็นนกต่อพวกมันใช่ไหม"



นัยย์ตาคมดูกร้าวขึ้นแรงบีบที่ต้นคอ ร่างบางพร้อมหางถูกยกขึ้นสูง นัยย์ตาสีเข้มกร้าวจนวาวขึ้นจนแทบทะลั่ก



"ฉันไม่รู้!! นกต่อบ้าบออะไร!!" มือขาวพยายามจะแงะมืออีกฝ่ายออกไปให้ได้ ถึงจะกลั้นหายใจเก่งแค่ไหนแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะขาดอากาศหายใจไปได้ตลอดหรอกนะ ที่อยู่ในน้ำได้เพราะผิวกายมีโครงสร้างพิเศษกว่ามนุษย์ก็เท่านั้นแต่บนบกแบบนี้ น้ำที่แห้งไปความความชื้นที่เหลือน้อยของห้องแอร์แบบนี้ มันก็เหมือนเค้าเป็นมนุษย์ดีๆนั่นแหละ



พลั่ก!! ครีบถูกยกฟาดเข้าที่กลางหลังอาวุธหนึ่งเดียวยาวนี้ สะบัดตัวให้หลุดหากแต่กลับหนีไม่ได้



"ออกไปนะ!!"


……………………………………..

………………………….

……………….

NC 21 + ดาร์ก +8018

ปลื้ม!!!!!!!!!!!>//////////<