•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

*ร่วมด้วยช่วยเขย่าคอลูกเสือ

เสือน้อย~~~!!!! ลูกเขียนได้ฮิเบิร์โโมเอ้สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ฮิเบิร์ดมาเป็นฮิโตริแล้ว ช่างน่าร๊ากกก น่ารักสุดๆ แถมฉลาดซะไม่มี คำพูดคำจาเป็นคำๆเหมือนเด็ก น่ารักจริงๆ พ่อจะเอากลับบ้าน~~~!!!! โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เรื่องยาว เหอๆ เรื่องยาวไปเลยยยย

แต่ . . ไม่รู้ว่าสวนทางกับคนอื่นมั้ย พ่อมีความรู้สึก ถ้าจับคู่นี้ มันไม่เหมาะกับการจับเป็นคู่รัก มันเหมาะกับการจับเป็นพี่เป็นน้องเป็นพ่อเป็นลูกเป็นผู้ปกครองและบุตรบุญธรรม(เฮ๊ย!! แต่ก็นะแอบคิด 18/27แล้วมีฮิเบิร์ดเป็นลูกบุญธรรม โฮ้ววว เค้าท่าๆ <-ก็หัวฮิเบิรืดสีออกเหลืองๆทองๆ อาจจะได้มาจากแม่ทูน่าแล้วสีอ่อนลงไง555+ แล้วสีตามาไง? ก็บอกแล้วว่าลูกบุญธรรม~~~!!!)

มาต่อเร็ๆนะลูกกกก หายนอยก็ดีแล้ว *เอาอุ้งเท้าหน้าลูบหัวลูกเสือเบาๆ แกรกๆๆๆๆ (อุ๊ย . . . ลืมเก็บเล็บ^^'')

ว่ากันว่าเวลาไอ้คูแต่งฟิค มันจะอัพเร็วในตอนที่สอง ชนิดวันต่อวัน แต่ถ้าหากหมดตอนที่สองเมื่อไหร่ มันจะดองบัดดล เป็นมาแล้วสามฟิค ท่านผู้อ่านขอรับ กรุณาทำใจนะขอรับ (แต่ถ้าเม้นท์เยอะอาจเปลี่ยนใจ คึหึหึ)

ผมบอกว่าดอง เพราะฉะนั้นทุกฟิคผมรับประกันว่าแต่งจบแน่นอน แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะช้าหรือเร็วคร้าบผม (ประกอบกับอาการบ้า เหอๆๆ)


จะว่าไป ผิดคาดแฮะ ดูเหมือนท่านผู้อ่านจะหลงฮิเบิร์ดซะแล้ว โอ้วว ของโมเอะเข้าตากรรมการ จะพยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุดนะฮะ เพราะมันเป็นฟิคที่มีเนื้อหาสั้นที่สุดเท่าที่ทำมา(นี่ตอนละ6-7หน้าเวิร์ด)

งั้นขอให้สนุกนะครับ

[Second miracle…..เพียงหวังตอบแทน]

กลับมาจากโรงเรียนได้สักพักก็พาเจ้าเด็กที่ไม่อยากบอกใครว่าจริงๆแล้วเป็นนกมาก่อน มายังบ้านของตน ฮิบาริมองร่างเล็กที่ผมยุ่งเหยิงอันเกิดจากการสวมหมวกกันน็อกที่ตนยัดเยียดให้ ถึงแม้ว่าคนขับจักรยานยนต์จะไม่สวมก็ตาม อาจเพราะถ้าเกิดเหตุอะไรขึ้นเด็กหนุ่มมั่นใจว่าตัวเองคงไม่เป็นอะไร แต่กับเจ้าเพื่อนยากตัวน้อยแบบนี้ คงจะเจ็บตัวไม่น้อย...

“อยู่นิ่งๆ” สางผมสีอ่อนให้เข้าที่เข้าทางโดยมีเนตรกลมโตมองด้วยดวงตาส่องประกายอยากรู้อยากเห็น

“ขอบใจนะ ฮิบาริ” ยิ้มน่ารัก มองเจ้านายด้วยความชื่นชม ในขณะที่กำลังก้าวข้ามธรณีประตู สาวใช้ร่างบางก็ออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าสงสัยกับการมีอยู่ของเด็กน้อยผมสีทองที่ยืนอยู่ข้างเจ้านายตน

“นั่นใครเหรอเจ้าคะ?”

“เด็กรุ่นน้องที่โรงเรียนน่ะ ช่วยเตรียมอาหารเย็นแล้วไปเสิร์ฟที่ห้อง เตรียมให้เจ้านี่ด้วยนะ”

หลังจากสาวใช้เอ่ยถาม เจ้าตัวก็บอกด้วยความเฉยชา ปล่อยให้ฮิโตริตัวน้อยยิ้มเป็นมิตรแล้วโค้งแบบที่เคยเห็นฮิบาริทำบ่อยๆ

“สวัสดีฮะ รบกวน ด้วยนะฮะ” พูดไม่ติดเป็นประโยค แต่ก็พอกลบเกลื่อนได้ สาวใช้ยิ้มแปลกๆแต่ไม่ซักต่อหลีกทางให้โดยดี ถึงจะแปลกใจว่าคนสันโดษอย่างคุณหนูจะพาเพื่อนมาค้างด้วย แต่ถ้าถามไปมีหวังตายคาที่แน่ๆ

“มาได้แล้ว”

“อื้อ....”

สองร่างเดินผ่านหน้าหญิงสาวผมสีเข้ม โดยมีเสียงกระซิบจากหลายๆคนที่พากันเม้าท์สนุกปากว่าคุณหนูกินยาไม่เขย่าไม่งั้นคนที่พามาก็ต้องมีผลประโยชน์ร่วมกัน...


ความสงบภายในห้องเรียกให้จิตใจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด เจ้าหนุ่มน้อยลงไปกระโจนลงบนฟูกสีเข้ม กลิ้มไปมาในขณะที่มองเจ้านายกำลังวางเอกสารลงกับโต๊ะ

“ให้ช่วยไหม? ผมอยากช่วย”

คิ้วเข้มหยักขึ้นอย่าฉงน หันมองเจ้าหนุ่มน้อยที่มองตาแป๋วราวกับออดอ้อน

“ไม่ต้อง”

“อะไรก็ได้ อยากช่วย ผมอยากช่วยฮิบาริ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง สบกับดวงเนตรสีเข้มด้วยความจริงจัง เจ้านายก็เลยต้องเออออด้วยความต่อต้านไม่ได้

ก็เพิ่งจะมารู้ ว่าเธอมีอิทธิพลกับฉันมากแค่ไหนในชีวิต....

“ช่วยไม่รบกวนเวลาฉันทำงานก็แล้วกัน”

เอาล่ะสิ...งานนี้นายจะอย่างไรดีล่ะ?

“อืมๆ” พยักหน้าโดยดี คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มองร่างโปร่งซึ่งนั่งง่วนกับการอ่านเอกสารอย่างเอาเป็นเอาตาย ฮิเบิร์ดในร่างเด็กน้อยกวาดตามองรอบๆห้อง ข้าวของต่างๆจัดอย่างมีระเบียบ โดยเฉพาะหนังสือที่เรียงอย่างมีระเบียบ เนตรกลมโตสีอ่อนสะท้อนภาพนิตยสารซึ่งมีโฆษณาคั่นเป็นเมนูอาหาร ร่างบางจึงเกิดความคิดขึ้น

“ไปช่วย พี่สาว ทำอาหาร ให้ฮิบาริ ดีกว่า...” ย่องออกจากห้องไปโดยทิ้งฮิบาริเอาไว้ เด็กหนุ่มรู้ว่าเจ้าตัวแสบออกไปนอกห้อง แต่ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าเจ้าเด็กน้อยจะออกไปเดินเล่น

+-+-+-+-+-+-+

หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มง่วนกับการทำอาหารให้กับนายน้อยแห่งตระกูล ปรุงอาหารญี่ปุ่นดั่งเช่นทุกวัน ถึงจะไม่ค่อยกล้าสู้หน้าเจ้านายได้ แต่ก็ทำงานรับใช้ด้วยความที่เป็นคนรับใช้ผู้ภักดี กับข้าวอย่างง่ายถูกจัดเรียงบนถาดไม้สีนิล กะจะนำไปเสิร์ฟถึงห้องเพราะนายน้อยเมื่อหอบงานมาทำก็มักจะรับประทานอาหารในห้องเอง

“พี่สาวๆ” ร่างเล็กเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาหาอย่างประหม่าเล็กน้อย แก้มขาวผ่องขึ้นสีแดงระเรื่อ เพราะความไม่มั่นใจว่าจะสามารถหยิบถาดอาหารไปให้เจ้านายของตน อีกทั้งไม่เคยชินกับการอยู่กับคนอื่น จึงเก้ๆกังๆอยู่หน้าประตูห้องครัว

“อะไรเหรอเจ้าคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คือ....ว่า....” เห็นดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองอย่างสงสัยแล้วชวนให้ประหม่าสุดๆ ฮิโตริตัวสั่นหงึกๆราวกับเกรงกลัว

“มีอะไรเหรอเจ้าคะ?”

“ผม...” .....ไม่ได้นะ...ต้องกล้าสิ..แล้วแบบนี้จะช่วยฮิบาริ....ได้ยังไง?

“คือว่า....” สูดลมหายใจลึก “ขอ...เอาไปเสิร์ฟ เอง นะฮะ!”

ตื่นเต้นเกินไป เสียงแหลมเล็กก็เลยดังเป็นพิเศษ ใบหน้าหวานมองสาวใช้ที่มีอาการเหวอสุดๆ ชนิดมองตาค้าง
ไม่เอา.....อย่ามองผมแบบนี้...กลัว....

“ฮึก....” ใบหน้าง้ำงอพลางกล่าวโทษตัวเองในใจ

...แย่แล้ว....ทำให้คนรับใช้..ของ...ฮิบาริโกรธ....ซะแล้ว...

“ได้สิเจ้าคะ” หญิงสาวหัวเราะในลำคอ วางถาดลงกับโต๊ะใหม่ ก้าวเท้าหาเด็กน้อย มองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอไม่ได้ไม่พอใจ แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีใครกล้าทำแบบนี้มาก่อน หรือจะพูดให้ถูกคือฮิบาริ เคียวยะ เจ้านายของตนจะพาใครมาค้างที่บ้านด้วย แถมเป็นเด็กน้อยน่าตาน่ารักแบบนี้

“อ๊ะ ได้เหรอ? ผมเสิร์ฟได้เหรอ?” เอียงคอมอง เธอได้แต่ยิ้มตอบแล้วยื่นถาดให้

“ได้สิเจ้าคะ แล้วก็ ดิฉันเตรียมอาหารเย็นและของว่างไว้ให้ท่านด้วยนะคะ”

“อ๊ะ ขอบคุณฮะ แล้วก็...” ใบหน้ายิ้มแป้น “ขอโทษนะฮะ”

หยิบถาดขึ้นมาแล้วเดินด้วยความระวัง โดยไม่รู้เลยว่าสาวใช้ใจละลายเพราะความน่ารักไปเป็นที่เรียบร้อย

“น่าร๊ากที่สุดเลยยยยย” แล้วเจ้าหล่อนก็เพ้อไปเป็นเวลาครู่ใหญ่เลยทีเดียว

+-+-+-+-+-+-+

ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก พร้อมกับร่างเล็กที่ถือถาดอาหารมาด้วย กว่าจะมาถึงก็เล่นเอาเหนื่อยกันไม่น้อย ไม่ใช่เพราะอาหารหนักแต่เพราะเจ้าเด็กน้อยมัวแต่ระวังก้าวทีละก้าวเชื่องช้าเพื่อป้องกันไม่ให้อาหารตก

มองอาหารมื้อเย็นแล้วยิ้มบางๆ วันนี้เป็นเมนูเคมปาจิ ซูชิที่ฮิบาริชอบ น้ำซุปมิโสะ มีชามข้าวต้มและจานขนมเซ็มเบ้ เมนูแบบนี้เด็กน้อยรู้แล้วว่าควรจะจัดการอย่างไรดี

เห็นแผ่นหลังของเจ้านายแล้วชวนให้เห็นใจอย่างยิ่ง งานที่ล้นโต๊ะอยู่ทุกวันก็ได้ความเสียสละของเด็กหนุ่มในการช่วยเหลือตรวจสอบเอกสารเพื่อความรุ่งเรื่องของโรงเรียนนามิโมริ

“ฮิบาริ กินข้าว กินข้าว”

“ยังไม่เสร็จ”

“กินข้าว กินข้าว” ลืมไปเลยว่าถูกสั่งไม่ให้พูดซ้ำกันแล้วรบกวนการทำงาน ฮิโตริพองแก้มไม่พอใจ ถึงจะอยู่ด้วยกันมานานก็เถอะ แต่ที่อยากทำมานานคือบังคับให้เจ้านายกินข้าวตรงเวลา แบบนั้นคงไม่สบายแน่ถ้ายังรักงานกว่าสุขภาพตัวเอง ถึงจะได้ยินมาจากลูกน้องก็เถอะ..

“น่าอร่อยนะ ฮิบาริ...ไม่กิน? ไม่กินเหรอ?” เอาหนังสือเล่มบางๆมากระพือลมให้กลิ่นอาหารอบอวลไปทั่วห้อง หมายให้ฮิบาริเกิดหิวขึ้นมา

แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง..
ปกติอาหารมื้อนี้ไม่มีส้อมสำหรับรับประทานเพราะใช้ตะเกียบแทน แต่เจ้าหนุ่มน้อยผมสีทองก็แอบเจ้าเล่ห์ หยิบส้อมติดมือมาหมายจะใช้แผนที่สอง

“ฮิบาริ กินข้าว กินข้าว” คราวนี้แตะแผ่นหลังของเจ้านายเบาๆเป็นเชิงสะกิด เนตรคมเรียวตวัดมองร่างบางที่ยิ้มแป้น

“ไม่หิว” แต่อนิจจา ท้องพี่ท่านเกิดร้องขึ้นมา เล่นเอาใบหน้าหวานคลี่ยิ้มเป็นต่อ

“นะๆ กินข้าวๆ”

“เงียบน่า....” คิ้วขมวดมุ่น เหลือเอกสารไม่มากแล้ว แต่ก็อยากทำให้เสร็จไวๆจะได้ไปทำการบ้านต่อ

“เอ้า! อ้ามมม” คราวนี้ปฏิเสธไม่ลง เมื่อเคมปาจิซูชิพอดีบนปลายส้อมเหล็กถูกยื่นใกล้ปากโดยมีเจ้าฮิโตริอ้าปากเป็นเชิงป้อน

“เธอนี่มัน...”

“อ้ามมมม” เจอลูกอ้อนแบบนี้แล้ว มันชวนให้ใจอ่อนอยู่เรื่อยเลยสินะ

ไม่รู้เพราะใจอ่อนหรือรำคาญ ถึงยอมรับความหวังดีไปโดนปริยาย อาหารประจำชาติถูกเคี้ยวรับรสอย่างเงียบๆ โดยมีเนตรกลมโตเปล่งประกายมองดูอยู่

“อีกคำนะ ได้ยินมา กินเยอะๆ จะได้โตเร็ว” หัวเราะเบาๆ จิ้มเจ้าซูชิที่นอนอยู่ในจานที่ถือมาด้วยอีกคำ

“ป้อนให้นะ อ้ามมมม” มือที่ยังถือปากกาอยู่ก็ยังนิ่งค้าง ยอมกินด้วยดีอีกครั้ง มองเจ้านกแผนสูงที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ถูกป้อนแบบนี้เด็กก็มีเคืองเหมือนกัน แต่ไม่รับความหวังดีจากเจ้าเพื่อนตัวน้อยก็กระไรอยู่

“เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

“งั้นฮิบาริ รีบๆทำงาน ไม่งั้นจะป้อนอีก”

“ก็ได้ เธอกินไปก่อนก็แล้วกัน”

หันคอมาสะสางงานต่อ ร่างเล็กวางซูชิลงบนโต๊ะ หัวใจเต้นถี่เร็วด้วยความตื่นเต้น

ฮิบาริ...ยอมกินของที่ป้อนให้ด้วย....ใจดีจัง....

วางถาดซูชิลงแล้วหันไปจัดการชามข้ามต้ม ตักขึ้นรับประทานด้วยความหิว ในขณะที่ตักขึ้นมาก็มองเจ้านายไปด้วย



นาฬิกาตีบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว ปากกาสีเข้มวางลงกับพื้นโต๊ะ ฮิโตริคุงที่นั่งเท้าคางรอมองเด็กหนุ่มตาแป๋ว แค่ไม่กี่นาทีก็เคลียร์งานแล้วยอมมาทานข้าวด้วย ชวนให้สุขใจอย่างบอกไม่ถูก มือน้อยๆเลื่อนถาดให้เด็กหนุ่มผมดำ

“ขอบใจ” กล่าวสั้นๆก่อนหยิบตะเกียบขึ้น พรมมือไหว้ก่อนตั้งต้นรับประทานอาหาร กาน้ำชาซึ่งมีควันลอยอบอวลตั้งอยู่ยังโต๊ะญี่ปุ่นถูกหยิบขึ้นมาแล้วรินชาลงในถ้วยชาที่เตรียมเอาไว้ในระหว่างที่เจ้านายนั่งทำงาน เห็นสาวใช้ทำให้ดูทุกวันๆ แล้วลองทำตามบ้างก็เลยทำได้

เด็กน้อยเสิร์ฟถ้วยชาหอมกรุ่นไว้ข้างๆร่างสูง แล้วลุกขึ้นมองระเบียงแคบๆที่ยื่นจากห้องนอนซึ่งคั่นด้วยบานประตูกระจก ด้วยลมที่พัดเข้าห้องแรงไป จึงอาสาเป็นฝ่ายไปปิดประตู ดึงผ้าม่านสีขาวผืนใหญ่อย่างทุลักทุเลเล็กน้อยอย่างที่เคยเห็นเจ้านายทำ จากนั้นจึงเดินกลับมานั่งที่เดิม

โดยไม่ทันเห็นว่ากำลังอยู่ในสายตาของผู้เป็นนาย....

“นี่ๆ กินได้ใช่ไหม? ฮิบาริ?” ชี้ไปที่ขนมขบเคี้ยวในจาน ใบหน้าคมของร่างโปร่งสูงพยักอนุญาต มือน้อยๆจึงหยิบชิ้นขนมสีน้ำตาลเข้าปาก

“อร่อย!” ว่าแล้วก็หยิบอีกชิ้นขึ้นมารับประทาน

“ชอบเหรอ?”

“อื้อๆ ชอบๆ”

ถึงขนมจะแข็งไปหน่อยแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรค ไม่นานนักอาหารก็ถูกรับประทานจนหมดเกลี้ยง ถ้วยชาเซรามิกอันมีกากชาก้นถ้วยถูกวางลง พร้อมกับร่างโปร่งสูงซึ่งพรมมือแล้วจัดการเก็บให้เรียบร้อย กะจะลงไปวางในอ่างล้างจานให้แม่บ้านจัดการล้างต่อไป

ในขณะที่กำลังเตรียมจะลงชั้นล่าง เห็นเศษขนมติดแก้มขาวแล้วชวนให้ยิ้มบางๆ

“ขนมติดแก้ม” ยื่นมือไปปัดเอาเศษขนมออกให้ เนตรสีทองเบิกโพลง แล้วหัวเราะแก้เก้อ

“ขอโทษนะ...”

“ขอโทษทำไมกันล่ะ? รออยู่ตรงนี้ จะเอาถาดไปเก็บ” ทำท่าจะลุกขึ้นแต่เจ้าฮิโตริก็ดันมือไวฉวยถาดแล้วยืนกรานจะเอาไปวางให้

“ห้องครัว? ใช่ไหม ผมไปเอง” ไม่รอให้พูดสั่งก็พาตัวเองจากไปดื้อ เคียวยะถอนหายใจ นานๆทีจะมีคนมายุ่งกับชีวิตของเขาอย่างไม่กลัวการทำร้าย มันก็ชวนให้ลำบากใจเหมือนกัน

แต่เพราะเป็นเธอล่ะมั้ง? ฉันจึงยอมให้ได้....

ไม่รู้สิ...เพราะเธอคือที่ช่วยชีวิตฉัน...

ดังนั้นจะตอบแทนด้วยการให้เธออยู่ด้วยก็แล้วกัน....

+-+-+-+-+-+-+

พอกลับมาจากห้องครัว เห็นเจ้านายกวักมือเรียก จึงเดินเก้ๆกังๆไปหา ผ้าขนหนูถูกโยนใส่ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีทอง ตามด้วยน้ำเสียงเรียบๆที่สั่งให้ไปอาบน้ำด้วย

“อาบน้ำ?”

“ใช่” จูงมือกึ่งลากให้ร่างเล็กเดินตามไป ห้องน้ำที่สร้างไว้ติดกับห้องทำงานค่อนข้างสะดวงทีเดียวกับคนทำงานจนดึกดื่น ร่างโปร่งสูงจัดการเปลื้องอาภรณ์ให้เจ้าตัวเล็กก่อน จากนั้นจึงจัดการกับตัวเองบ้าง

“ไม่เคยอาบน้ำ....กลัว....” ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความกลัว ตลอดทั้งชีวิตอาบน้ำคืออะไรเขาไม่เคยได้สัมผัส แล้วแบบนี้เอาตัวไปเปียกน้ำทั้งตัวแบบนี้ กลัวจะแย่อยู่แล้ว

“กลัวก็ต้องอาบ” ร่างซึ่งปกปิดกายด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวอุ้มร่างเล็กด้วยแขนเพียงข้างเดียว โดยมีการดิ้นรนเล็กน้อยจากอดีตนกขนที่เหลือง

“ไม่เอา ไม่เอา ไม่อาบ ฮิบาริใจร้าย ไม่อาบ ไม่อาบ”

“ใครบอกว่าใจดีล่ะ?”

ตูม!

ร่างเล็กจมลงไปกับอ่างอาบน้ำเต็มๆ ผมสีทองลู่ลง อาการตกใจเกิดขึ้นตามมาด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจเล็กน้อย

“เป็นไง?”

“แค่กๆ ใจร้าย ใจร้าย” ขนาดสำลักน้ำยังมีหน้ามาดุด่าอีก ฮิบาริยิ้มกับความซื่อบื้อของเจ้าเด็กน้อย ลงไปแช่น้ำอุ่นบ้าง ดึงร่างเล็กบอบบางให้เข้าใกล้ตนแล้วมองใบหน้าบูดบึ้ง แก้มพองป่องอย่างไม่พอใจชวนให้แกล้งเสียจริงๆ

“นายขัดคำสั่งเอง ช่วยไม่ได้” เล่นเอาใบหน้าหวานบึ้งเข้าไปใหญ่ “ขัดคำสั่งจะไม่ยอมให้อยู่ด้วยนะ”

“อ๊ะ ไม่เอา ไม่เอา” ปฏิเสธทันทีที่ได้ยินคำพูดดังกล่าว “ไม่เอา จะอยู่กับฮิบาริ ไม่เอา ไม่อยากถูกทิ้ง”

เข้าหาร่างสูงพร้อมกับกอดอย่างกลัวจะถูกทอดทิ้ง ตอนแรกกะจะแกล้งให้มากกว่านี้ แต่พอเห็นสภาพเจ้าฮิโตริแล้วใจอ่อนยอมให้ง่ายๆเลย

“พูดเล่น” ลูบผมสีอ่อนเปียกปอน “ลงจากอ่าง เดี๋ยวจะสระผมให้”

“อย่าโกหกนะ” มองด้วยดวงตาออดอ้อน

“ฉันจะโกหกไปทำไม ลงจากอ่างแล้วไปนั่งที่นั่นซะ” เริ่มต้นสั่งเจ้าเด็กน้อยทันทีทันใด ชี้ไปที่เก้าอี้เตี้ยสำหรับนั่งสระผม

การชำระร่างกายเป็นไปด้วยดี ถึงแม้เจ้าอดีตนกน้อยจะไม่ชินชากับการสัมผัสน้ำเช่นนี้ แต่ด้วยการบังคับที่แสนอ่อนโยน(?) จึงดำเนินไปด้วยดี ถึงแม้จะยากสักนิดกับการสระผม

“ไม่เอา ไม่เอา แสบตา ผมแสบตา”

“ก็หลับตาสิ.....”

“ฮือๆ แสบตาอ๊ะ”

“เดี๋ยวก็เสร็จแล้วน่า”

“ใจร้าย ฮิบาริแกล้งอ่ะ ใจร้าย ใจร้าย”

คุณพ่อนกเองก็ใช่ว่าจะอดทนสูง ได้แต่กำฝักบัวล้างแชมพูออกจากศีรษะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนสนิท(?)คงจัดการขย้ำให้ตายไปนานแล้ว

แต่ไม่รู้เพราะอะไร...เจ้านี่ถึงได้ทำให้ใจเย็นกว่าปกตินะ?

“จะเสร็จแล้ว”

“ใจร้าย จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย”

สภาพแบบนี้ยังมีอารมณ์มาขู่อีก เจ้านกบ้านี่....

ถึงจะคิดอะไรโหดๆก็เถอะ แต่จู่ก็กลับยิ้มออกมา

เจ้านี่...ชักจะเจริญตามรอยแล้วสินะ...

...สักวันจะต้องโตเป็นสัตว์กินเนื้อที่แข็งแกร่งแน่ๆ.....


“แต่อย่าขย้ำผมนะ.....”

โทษที...ฉันคิดผิด....

“เสร็จแล้ว” ลูบผมที่เปียกปอนด้วยน้ำอุ่น หยิบผ้าขนหนูแล้วจัดการเช็ดให้แห้งโดยไวก่อนที่จะได้ยินคำขู่ที่ไม่สมฐานะแล้วมันจะพาให้คนอย่างฮิบาริ เคียวยะกลายเป็นคนอารมณ์ดีอย่างสยองไปเสีย....

+-+-+-+-+-+-+

“มานี่สิ” หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ถึงเวลาแต่งตัว เกิดมาไม่เคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กมันก็ชวนให้ปวดหัวอยู่หรอก แต่ให้คนอื่นมาดูแลให้มันก็ไม่สบายใจแปลกๆ ฮิโตริคุงเดินเข้าหา จากนั้นเชิ้ตสีขาวจึงสวมยังร่างบอบบาง

“พรุ่งนี้จะหาชุดให้ ใส่นี่ไปก่อน” เป็นเชิ้ตเครื่องแบบนักเรียนที่ใช้อยู่ ตัวค่อนข้างใหญ่ไปนิด แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรให้ใส่ เจ้าหนุ่มน้อยเข้าโผกอดขอบคุณในความใจดีของผู้เป็นนาย

“ขอบใจ ฮิบาริ ใจดี ใจดี”

“บอกว่าอย่าพูดซ้ำไปซ้ำมา”

“ไม่ชอบ ไม่ชอบ”

“เฮ้อ.....งั้นพูดกับฉันแค่คนเดียว นอกจากคนในบ้านนี้...ใครถามว่าเป็นใครให้ตอบว่าเป็นญาติของฉันนะ”

ร่างเล็กผละออก เอียงคอแล้วถามอย่างใคร่รู้

“งั้น คนในบ้าน บอกว่า รุ่นน้อง ใช่ไหม? ฮิบาริ”

“ใช่ แล้วต่อหน้าคนในบ้านหรือนอกบอก เรียกฉันว่าพี่ชายก็ได้”

“อื้มๆ อ๊ะ ดึกแล้ว กลับกันเถอะ”

เอ่ยปากชวนเจ้านายในชุดนอนสีขาว ฮิบาริถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ แล้วเคลียร์พื้นที่ห้อง ย้ายตัวเองไปนอนยังฟูกนอน ปิดไฟห้องเหลือไฟจากโคมไฟเล็กๆไม่ไกลจากฟูกนอน

“นอนด้วย นอนด้วย” เจ้าฮิโตริเดินเข้ามาแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ “ฝันดี ฝันดี”

“อื้อ....” ยอมให้ตัวเองถูกเจ้าเด็กบ้าขยับเข้าหาแล้วซุกใบหน้ากับอกแกร่ง “เธอก็เหมือนกัน”



ราตรีที่ไม่ธรรมดา กลับนำพาซึ่งกลิ่นอายแห่งความสุขสม สองร่างนิทราอย่างสงบ พลางดูดซับความอบอุ่นจากกันและกัน


+Tu 13E K0N+ (ยังคงใช้ภาษาเกรียนต่อไป....)

อุ ตัยหอง จบตอนนี้ไปจะเข้าโหมดไฮเปอร์หรือโลเปอร์ก็ไม่อาจทราบได้ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคร้าบ~

ตอบเม้นท์คร้าบบบบ


Ayafee

น๊านนน นกน้อยโมเอะกระชากใจสินะครับพี่อายะ ขอบคุณที่มาเม้นท์ให้คนแรกคร้าบ นึกว่าจะโดนมือเพนกวินตบติดฝาบอร์ด คิดมากไปจริงๆ 55+ เอๆๆ ฟิค10027รอก่อนนะฮะ คึหึหึหึหึ

Uni

ใช่แล้วฮะ 18เมะ คู่โลกวิบัติแห่งชาติ เหอะๆๆ ส่วนฟิคเรื่องอื่นขอดอง แหะๆ มีอารมณ์ผมจะต่อนะครับ~~!

Miharu_kan

เขย่าเบาๆก็ได้ เฮียไม่ใช่ขวดกระทิงแดงนะ 555+ รักโซตะ เจอมนตร์โซตะเข้าไป ถอนไม่ขึ้นล่ะซี่ 555+ แหมๆ ไม่ค่อยเลยนะหนู ฮิเบิร์ดน่ารักจะโดนกดไหม? เรทpgเด้อ อดปายยยย //หลบเล็บแมว

GinzKo

หลงฮิเบิร์ดโมเอะอีกท่านแล้วหนอ ขอบคุณที่เชียร์ให้ลงยาวๆนะครับ ถึงแม้ข้าน้อยไฟมอดไว แต่ถ้าได้กำลังใจ ปลื้มคร้าบบบ

Futago

ขอบคุณที่กล้าจิ้มคู่แปลกนี้นะฮะ แหะๆดีแล้วที่มีคนบอกว่าคู่แปลกแต่น่าอ่าน จะพยายามไม่ดองนะคร้าบ (ดันลืมจั่วหัวว่าฟิคนี้มีไว้ดองแฮะ กร๊าก กรั่กๆ มันขึ้นกับสถานการณ์น่ะคร้าบบ)

Davi

ชอบสำเนียงฮิเบิร์ดอีกสิท่า คึหึหึหึหึ มาลงแล้วจ้า ขอบใจที่มาเม้นท์ให้นะดาวี่


Saichan

คร้าบมาต่อแล้วคร้าบบบ ในเมื่อขอร้องกันแบบนี้ ผมยอมด้ายยย

(อา..มีคนขอร้องเยอะ พ่อยกเข่าอ่อนและหลงไปกับความโมเอะของฮิเบิร์ดซะเอง....)


Saji

โอ้วววว สครีมอีกรายยยย มาต่อแล้วคร้าบท่านนนนนน ฮิเบิร์ดโมเอะมาเสิร์ฟร้อนๆ

Rosme

ขอบคุณนะคร้าบที่เม้นท์อย่างว่องไว ฮิเบิร์ดน่ารักเสมอ คึหึหึหึ เอาล่ะๆ ท่าน rosme กำลังหลงเสน่ห์ฮิเบิร์ดโมเอะอีกรายยยย

D_Eriz

ฮิเบิร์ดน่ารัก โมเอะแบบนี้ ท่านริสอ่านผมก็ดีใจค้าบ เห็นว่าท่านไม่เคยจิ้นชิมิ เหอๆๆ ผมก็เพิ่งจิ้นได้ไม่นานแหละ 555+

Pao.~*

ยินดีด้วยนะคร้าบที่ได้อ่านสักที (ผมเองก็อยากอ่าน ในเมื่อไม่มีคนแต่ง กระผมแต่งเอง!) จะฉกกลับบ้านกันเหรอครับนั่น อ๊ะๆ เดี๋ยวมีคนตามไปฉกกลับมานะครับ หุๆๆๆ มาต่อไวแล้วคร้าบ แต่ตอนที่สามนี่ไม่แน่น่ะครับ =w=||

Selzere

ไม่ยักรู้ว่าพี่เซลกล้าอ่านฟิคคู่แปลกด้วย ขอบคุณนะคร้าบที่กล้าอ่านฟิคของผม ~ พยายามให้ฮิเบิร์ดออกมาน่ารัก ตอนแรกผมกลัวจะโดนฆ่าซะอีก แม่ยกเยอะนี่เนอะ

อ๊ะๆ พี่เซลมองมุมนี้ด้วย ฮิเบิร์ดไปสัญญาอะไรไว้ต้องติดตามนะคร้าบบบบ

Manyworld

จะเอากลับให้หมด เดี๋ยวแม่ยกฉกกลับมานะคร้าบบบบ แหะๆๆ ไอ้ภาพลักษณ์ผมทองตาทอง สารภาพบาปว่าผมเอามาจากดีคุงน่ะฮะ แหะๆๆ ไม่รู้สิ ก็มันโมเอะอ่ะคร้าบบบ (ชอบโซตะผมสีอ่อนๆ คร้าบ)

Ansuz

วันนี้ผมโดนเขย่าคอเป็นกระทิงแดงอีกแล้วหนอ 55+ เบาๆก็ได้ครับ ผมหัวหลุดแล้วต่อกลับยากนะฮะ 555+

พ่อเอากลับบ้าน เดี๋ยวผมฉกกลับมาเองคร้าบ คึหึหึหึ - -+ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์คงเน้นแบบพี่น้องมากกว่าฮะ แหมๆ แต่พ่อจิ้นซะคล้อยตาม มีทูน่าเป็นคุณแม่ อุโฮะๆๆ ไม่อยากคิด ครอบครัวสุขสันข์ อ๊างงงงส์




ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคร้าบที่เรียกกำลังใจ~~~

ปาดดด

EDIT

เพนกวินตบคูกะจังในเอ็มได้นะ (แต่กลัวโดนกระซวกตายอย่างบอกไม่ถูก.....) เป็นตระกูลสัตว์ปีกเหมือนกันแต่ท่านฮิไม่เอ็นดูเพนกวิน.. (โดนตบ)

เข้าเรื่องตอนใหม่

ฮิบาริบอกว่าให้เรียกว่าพี่ชาย...... ไม่ไหวแล้วค่ะคุณฮิขา T[]T น่ารักเกินไปแล้ววววววววววว

ฉากป้อนข้าว อ๊ายยยยยยยยยย (นอนตาย....)

ส่วนฮิโตริที่กลัวน้ำ อ๊ายยยยย โมเอ๊ะะะะะะะะะะะ T[]T!!!! โมเอะจนร่ำไห้ในความน่ารักของนกน้อย คูกะจังแกล้งเค้า!!!
เอาความน่ารักระดับเอ้กตรีมมาแกล้งเค้าใช่มั้ยยยยยย!!!

ฉากอาบน้ำนี่ทำเอาสำลักความน่ารักโมเอะของฮิโตริกับท่านฮิ ขอไปเป็นสาวใช้ในบ้านได้มะ จะไปถ่ายรูป โมเอ๊ะว้อยยยยยยย

**หน้าด้านย้อนกลับมาเขย่าร่างเฮียเสืออีกที**

กร๊าซซซซซซซซซซซซ~~~~!!! ฮิโตริคุงลูกพ่อ(?) จะน่าร้ากไปถึงไหนลูกกกกกกก~~~~!!!?? >[]<

มาป้อนแมวมั้งเซ่ะ! **โดนคุณฮิเตะ** น่าร้ากจังเลย ฮิ้วๆๆๆ

แหมๆๆๆ อยากช่วยเจ้านายซะขนาดนี้ เจ้านายก็ตอบสนองมั้งสิคร๊าบ (ตอบสนองอะร๊ายยย!? =[]=)

ฉากอาบน้ำน่าร้ากกกก ฮิโตริคุงน๊า เหอๆ ยังไม่ลืมคำคมประจำตัว "จะขย้ำให้ตาย" 555+

แต่สุดท้าย มันฮาตรงท่อนว่า "แต่อย่าขย้ำผมน๊า" กร๊ากๆๆๆๆ

คุณฮิ ท่านคิดผิดแล้วล่ะนะ ฮิโตริคุงเป็นสัตว์กินเนื้อที่แข็งแกร่งมิได้หรอก ต้องเป็นสัตว์กินพืชเยี่ยงทูน่าเท่าน๊านนนน (ไว้ให้คุณฮิปกป้องไง กร๊ากกก)

เจอคนอื่นให้บอกว่าเป็นพี่ชาย เหอๆ พี่ชายหน้าเสะนิสัยโหดกับน้องโมเอะแสนซื่ออ่ะนะ **โดนคุณฮิฟาดอีกที**


โฮกกกกกกกกก มาต่อไวๆน๊าคร๊าบเฮีย เดี๋ยวผมลงแดงตาย (เว่อร์ล่ะไอ้แมว - -)

กะ....กรี้ดดดดดด 18H-B ใช่ไหม???? กรี้ดดดด

สมการใหม่ถูกผังลงหัวเรียบร้อย ฮิโตริ น่าร้ากกกกก จาเอากลับบ้านนน

ชอบประโชคที่ว่า “ใจร้าย จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย”

“แต่อย่าขย้ำผมนะ.....”

555+ น่ารักสุดยอด

มาบอกว่าจะขย้ำให้ตายอย่างนี้น่ากลัวมากๆเลยล่ะฮิเบิร์ด หึๆๆๆๆ

ท่านฮิเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่โหดที่สุดแล้วล่ะมั้งเนี่ย ดูจับอาบน้ำเข้า - - แล้วไอ้เสื้อที่ให้ฮิเบิร์ดใส่นอนนั่นมันชุดเซอร์วิสคนอ่านชัดๆ! >w<แถมยังนอนกอดกันอีก โฮกกกกก คลั่งได้อีกกกกก

พี่ฮิบาริสินะ กิ๊ซซซ ชอบจังเลย ฮิเบิร์ดก็แบ้วมากๆ น่ารักแถมยังซื่ออีกอยากฉกมาเลี้ยงเองจริงๆเลย

คอยตอนต่อไปค่า~

อยากมีน้องแบบฮิโตริ อยากมีพี่แบบฮิบาริ (แบบไม่โหดนะ) ฮ่าฮ่า

ฉากป้อนคุณฮิกินข้าว คุณฮิ ติดใจซะแล้วล่ะซิ๊ ฮ่าฮ่า

มาป้อนเค้าบ้างสิ ฮิโตริ อร๊ายยยย คน(นก)อารายน่าร๊าก ชะมัดเล้ย

"จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย"

"แต่อย่าขย้ำผมน้า" ฮิโตริน่าีร๊ากกกกก

ฝันดี ฝันดี อร๊ายยยยยยยยย น่าร๊ากกกก ยืนยัน!! ขอฉกกลับไปไว้บ้านได้มั้ยค่า

มาต่อไวไวเถอะนะค้า คิดถึงฮิโตริมากมาย อิอิ

รออ่านตอนต่อไปค่า

อ๊ะกริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตอนใหม่~~~~~~~~ ^[]^

โฮะๆ ที่กล้าอ่านคู่แปลกก็เพราะมันเป็นเรื่องที่คูกะจังเขียนนะสิคะ (ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ค่อยรู้จัก คงลังเลอยู่นานกว่าจะจิ้มเข้ามา -- --")

แล้วก็ขอบคุณที่เข้าไปบอกในเอ็มนะจ๊ะ นี่รีบเคลีย์งานเพื่อมาอ่านฟิคเลยนะเนี่ย ^w^
ส่วนเรื่องมุมคิด...โฮะๆ จู่ๆมันก็แว๊บขึ้นมาในหัวอ่ะจ๊ะ เพราะคูกะจัง จะไม่เขียนอะไรที่ไม่มีปมขึ้นมา (ไม่เหมือนพี่ที่ตอนนี้เริ่มมีพล๊อตฟิคแปลกๆในสมอง ถ้าอยากรู้ว่าเป็นยังไง รอวันที่ 9 นี้นะจ๊ะ แต่สำหรับคูกะจัง คงรู้แล้วมั้งนั่น ^w^)

จะว่าไป...พี่ก็เริ่มมีพล๊อตจะแต่งฟิคขึ้นมาหน่อยๆ คิดว่า คงเป็นช่วงกลางๆเดือนมั้ง แล้วคงจะเอามาลง (ทั้งๆที่งานที่ ม. ก็เริ่มมี ไหนจะงานคอสอีก ยังจะหาเริ่องเพิ่มให้ตัวเองอีกเนอะ -- --")

เลิกๆ จะมาบ่นอะไรในเอ็นทรี่ของคูกะกันเนี่ย (เปรี้ยง!! โดนคูกะจังถีบส่ง เนื่องจากพึ่งรู้ตัวว่ากินพื้นที่ -- --") มาเมนต์เลยดีกว่า ^O^

อ่านตอน 2 แล้วมันแบบว่า.....

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก ท่านฮิบะก็มีมุมแบบนี้ด้วยแฮะ (ไม่ค่อยอยากเชื่อ แต่มันก็เป็นไปแล้ว) เพราะว่าเป็นฮิเบิร์ดรึไงนะ คุณท่านฮิบะถึงได้อ่อนโยน...

เพราะเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้าง...
เพราะเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างกายมาตลอด...
ทำให้การกระทำทั้งหลายที่ออกมา...
อ่อนโยนกับคนๆนี้ขนาดนี้...

เหอๆ ถึงจะไม่ดาร์ก เราก็แต่งกลอนได้แฮะ เพียงแต่มันสั้น ^w^

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ฉากป้อนข้าว!!!! น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก ฮิเบิร์ด~~~~~~ น่าจะโมเอ้ไปถึงหนายยยยยยยยยย แต่แต่ตอนที่ลงไปยกข้าวขึ้นมาแล้วน้า~~ ทำคุณแม่บ้านเพ้อไปหลายนาทีเลยนะโว๊ยย >[]<

อะกริ๊ดดดดดดดดดดดดดด ฉากอาบน้ำ!! ม่ายยยยยยยยยยยยย ท่านฮิปอกลอกฮิเบิร์ด!!!! (เปรี้ยง!! ทอนฟา ฟาดกะบาลแตก -- --")
เหอๆ...น่าร๊ากกกก นกน้อย (ตอนนี้ต้องเป็นหนุ่มน้อยแล้วสินะ) มีแสบตาเพราะไม่เคยอาบน้ำ น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก ^[]^

ส่วนฉากก่อนนอน กะริ๊ดดดดดดดดดด ท่านฮิบะให้ฮิเบิร์ดเรียกตัวเองว่าพี่ชาย!!!! กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด นังเซลขอเรียกบ้างสิคร้า >[]< (เปรี้ยง!!! กะบาลแยะรอบ 2 -- --")

รอต่อๆๆๆ ฮุ ฮุ อย่าดองนานนะจ๊ะ ไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะตามไปทวงถึงในเอ็ม ^^

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกฮิเบิร์ดน่ารักเกินไปแล้วววววววววววววววอยากกินนกเว้ยยยยยยยยยยยยย

โอ้..ความโมเอะช่างเจิดจ้า

แดดิ้นแทบนอนตายไปกับอายะจัง ดิ้นช๊อตเดียวกันเลยอาย๊า~~~!!!

อาการเดียวกัน เห็นแล้วเพ้อออ โฮกกกกกกกก (ทีกับสัตว์น้ำท่านฮิไม่เห็นเป็นแบบนี้มั่ง แง๊งงงงง *วิ่งหลบทอนฟาลอย)

ลูกจ๋า~~~ เผลอจิ้นตามพ่อแล้วก็เขียนเลยลูกกกก พ่อหนับหนุนยกหางลูกเสือเต็มที่เลยลูกเอ๊ย~~~!!!!

ขำกลิ้ง ฮิเบิร์ดจะขย้ำท่านฮิ แต่ยังอุตส่าห์มีห้อยท้ายให้ท่านฮิต้องถอนคำพูด กรั่กๆๆ ฮามาก กรั่กๆๆๆๆ

มาต่ออีกนะลูก ดองไม่ว่าขอให้มันจบ(ในเร็ววันได้ยิ่งดี โฮกกก) แล้วพ่อจะมารออ่านจ๊ะลูกเสือ จ๊วบบบบ *เอาอุ้งเท้าหน้าตบหัวลูกเสือเบาๆ แปะๆๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกก ทนม่ายหว่าแย้ว ยังไงต้องพากลับบ้านให้ได้ แม่นกจาฉกคืนก็ไม่คืนหรอก คริคริ
"จะขย้ำให้ตาย จะขย้ำให้ตาย" ฮิโคริ น่ารักเกินไปแย้ว กล้าพูดงี้กะพ่อนกได้ไง

"แต่อย่าขย้ำผมน้า" ฮิโตริไม่อยากโดนขย้ำแต่เค้าอยากให้ขย้ำนี่ คริคริ

โมเอะขนาดนี้ เค้าจาเอากลับบ้าน จาเอา จาเอา จาเอา (ลงไปนอนดิ้นที่พื้นประกอบ)

^o^ อยากกรีดดดดดให้ลั่นห้องชะมัด ถ้าไม่เกรงใจคนในห้องอ่ะนะ

บอกได้คำเดียว ......น่ารีกมากๆๆๆๆ ค่ะ ~

hu hu hu ฮิเบิรืดน่ารักชะมัด ท่านฮิเองก็ไม่เบาจริงๆ (เขินบ้างป่าวเอ่ย ^^ ตอนที่ฮิเบิร์ดป้อนซูชิให้อ่ะ hu huX

พล่อก!!!!

(--"" ) ง่า~ เลือดอาบเลย ท่านฮินี่เขินแรงน่าดู เล่นเอาทอนฟาฟาดมาได้ อูย~ เจ็บ~ TT-TT

(ว่าแล้ววิ่งเผ่น เมื่อคนขี้อายทำท่าจะฟาด+ประเคนทอนฟามาอีกหลายตุบ)

_____________________________________________________________

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่ไหวแล้ววววววววววววว

มดมันก้าดดดดดดดดดดดดด หวานซ้าน้ำตาลยังอาย

ฮิเบิร์ดมันน่ารักโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆ โมเอะมากมาย

อ่านแล้วยิ้มไม่หุบเลยเจ้าค่ะ ท่านฮิก้ออ่อนโยนสุดๆไปเลยอ่ะ

มาต่อไวๆเลยนะเจ้าค่ะ

ถ้าจะดอกก้อเอาแค่พอหอมปากหอมคอก้อพอน้า อย่านานมาก หุหุ