T^T ชักอยากจิ้น 80D ครับพี่น้อง

กร๊ากกกกกก

ซูชิเอ๊ย หนูทำดีที่สุดแล้วล่ะ

จบเรื่องซะที........ฟู่วววว

ลากไอ้ม้าบ้ากลับไปเลยๆๆๆ ดีมากๆๆ ยามะ ลากไอ้ม้าบ้ากลับไปหาท่านฮิ ซะ!!

โฮกๆๆๆๆๆๆๆ <<< มันยังมีน้ำตาร้องไห้อีกหรอนี่!!!!!

งดใช้สีอื่นเม้น18วันไว้อาลัยพี่ส้ม >< เออ บทนี้ไม่มีคำบรรยายใด้ๆๆให้ลึกซึ้ง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ยามะทำได้ดีมากเลย ยกให้เป็นพระเอกหนึ่งตอน

คนที่รักษาหัวใจคุณฮิได้มีแต่ม้า

และในขณะเดียวกันคนที่ทำร้ายจิตใจคุณฮิได้ก็ไม่พ้นม้านะครับ

ไปเจอหน้ากันแล้วจะเกิดเรื่องป่าวน้อ

เรื่องบนเตียง... nc... sm...

โอ้ว...................

Title: So In Love (ภาคสอง)

Up : 54

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: D18

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: ....ซากุระร่วงโรย....พาใจรันทด.... ไม่ว่าจะความจำเสื่อมกี่ครั้ง.....คนที่ฉันจะตกหลุมรักก็มีแค่นาย



……………………………………..

………………………….

……………….





กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อทำเอาแสบจมูก กลิ่นยา ที่นี่ ที่ไหน ครั้งสุดท้ายที่ทะเลาะกับร่างเล็ก



ก็ที่นี่ร่างสูงปรือตาขึ้นโดยรอบที่นี่ คฤหาสน์ที่เค้าอยู่อาศัยเป็นรังรักกับร่างเล็กมานานแสนนาน



เวลาร่วมสิบปีที่มีแต่ความหวาดระแวง ไม่เชื่อใจอาจเพราะทีทำงานต่างกันเวลาต่างกันละมั้ง



ร่างสูงเคล้นยิ้มก่อนเดินไปตามระเบียงที่คุ้นตา



" อุตส่าพากลับมาถึงที่นี่ เจ้าเด็กโง่เอ๋ย "



ร่างสูงหัวเราะเยาะตัวเอง อุตส่าเปิดทางให้ขนาดนั้นกลับไม่เอา จะทำไปเพื่ออะไรกันนะ



แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อคฤหาสน์หลังงามมีพลาสติกสำหรับการแพทย์ปลอดเชื้อ



อยู่ในบ้านสวมทับผ้าม่านไปเสียนี่ ตั้งใจจะทำอะไรกันนะพวกนาย




หนักจนหัวแทบระเบิด ...



เปลือกตาหนักๆพยายามฝืนปรือขึ้นมา แต่เจนภาพที่แทรกเข้ามาไม่ใช่ที่บ้านยามาโมโตะ



.. ฝ้าแบบนี้ กลิ่นแบบนี้ .. บ้านเขาเอง



คอแห้งผากพยายามส่งเสียงเรียกแต่ก็โทรมเกินกว่าจะขยับกายไปไหน เลยตัดสินใจหลับตาลงนอน



น่าสมเพชตัวเองดีนะ ... เหมือนคนไร้ค่าที่เวลาป่วยก็ไม่เห็นหัวคนใจดำมาดูใจ



หลับไปกี่วันแล้วล่ะ เมื่อไหร่จะตายๆไปสักที



ร่างสูงหยุดอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองที่ไม่บอกก็รู้ว่าใครอาศัยอยู่ มือที่เกือบจับบานประตูถอยออกมา



ความรู้สึกบอกเค้าว่าหากเปิดเข้าไปแล้ว คงไม่อาจตัดใจได้อีก ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว



กับเรื่องซ้ำๆซากๆ เค้าเป็นคนขี้ระแวงตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ตั้งแต่ได้รับการตอบรับของเด็กน้อยคนนั้นกระมัง



หนุ่มอิตาลีถอยกรูดหันหลังไปพอดีกับคนที่ไม่อยากเจอหน้าที่สุดตอนนี้ออกมาพอดี



" ยามาโมโตะ "



"เข้าไปสิครับ"



เสียงคะยั้นคะยอดังแน่นั้น



"ผมไม่ใช่น้ำที่จะใช้รดต้นไม้นี้หรอก แม้แต่หน้าผมเขายังไม่มองด้วยซ้ำ ที่อยู่ด้วยกันมีแต่ผมนั่งเฝ้าบนโซฟา"



บอกแค่นั้นก็เดินถือกล่องลังที่เขาอาสาช่วยยกแม่บ้านระหว่างทางที่จะเดินมาเยี่ยมร่างที่นอนอยู่ข้างใน



บานประตูที่เปิดออกทำเอาเค้าแทบล้มทั้งยืน สายยางระโยงระยางเต็มไปหมด



//ที่นายพูดเป็นจริงเหรอ...ชั้นทำผิดตรงไหนกันนะ//



" เคียวยะ เคียวยะ "



ร่างสูงแหวกม่านพลาสติกเข้าไป เตียงสี่เสาถูกโอบล้อมด้วยเครื่องมือการแพทย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ



ไม่ใช่ร่างเล็กล้มป่วยเพราะอ่อนแอ แต่เพราะตรอมใจจนซูบเซียวต่างหาก



มือที่เคยมีน้ำมีนวลเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก อีกฝ่ายผ่ายผอมจนน่าตกใจ



นัยย์ตาสีฟ้ากลั้นน้ำตาเอาไว้แทบไม่ไหว เสียงสะอื้นในลำคอเบาๆ



พร้อมคำขอโทษซ้ำๆอย่างลุแก่โทษแต่ว่า อีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง



" ขอโทษ ขอโทษที่ทิ้งนายไป ขอโทษที่ชั้นไม่ถามอะไรเลย ขอโทษ ขอโทษ "



คำพูดเอ่ยราวกับเพ้อคลั่งซ้ำไปซ้ำมา อย่างคนไร้สติ



เสียงที่ไม่ได้ยินมาหลายวันดังลอดเข้ามาในหู สติที่กำลังจะตัดขาดค่อยๆกลับมาอีกครั้ง



ปรือตาที่แทบจะปิดขึ้นมามองก็เห็นเพียงหนุ่มร่างสูงที่คุ้นเคยยืนอยู่ปลายเตียงก้มหน้านิ่ง



"ดีโน่เหรอ?"



ถามอีกครั้งตอกย้ำให้แน่ใจว่าไม่ใช่ใครอื่น



"หายหัวไปอยู่ไหนมา?"



เสียงขาดห้วงเป็นระยะที่ฮิบารินึกหงุดหงิดใจร่างกายขยับไม่ได้อย่างที่คิด อ่อนเปลี้ยไปเสียหมด



อยากจะโถมเข้ากอดแต่ตอนนี้แค่ขยับก็ปวดตึบไปทั้งตัว



เสียงติดโมโหร้ายเหมือนเดิมไม่มีผิด ต่างตรงที่ว่ามันอ่อนแรงและดูเจ็บปวดกว่ามาก



" อ่ะ..อื้มม ไปท่องเที่ยวเหมือนเดิมแหละ...น่าเสียดายที่ชั้นไม่ได้ซื้ออะไรติดมือมาเลย ..."



ร่างสูงกุมมืออีกฝ่ายแน่นจุมพิตซ้ำไปมา พยายามไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น



สถานะการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะกับการพูดเรื่องนั้นสักนิด



ดูจากสภาพแล้วไม่ต่างกับคนที่เข้ามาดูใจญาติที่กำลังจะเสียชีวิต



น้ำตาไหลไม่หยุดถึงเค้าพยายามกลั้นมันเอาไว้



ก็ตามแต่ว่า...แต่ว่า....


…………………………….

……………….

…………………………………..




TBC.

[align=center]เรื่องมันโศกลงไปเรื่อยๆเลยเนอะท่านผู้ชม

ช่วงนี้เนื่องจากไว้อาลัย

งดการตอบคอมเม้นต์ชั่วคราวนะคะ

รอน้องส้มพร้อมเมื่อไหร่เค้าจะกลับมาตอบเองค่ะ

ฝากมาบอกไว้ก่อนเจ้าค่า [/align]

ฮึก...T^T

รู้ตัวซะทีนะเจ้าม้าบ้า

ต่อให้นายเข้าไปกราบเท้าคุณฮิบะซักกี่ร้อยครั้ง

ความผิดครั้งนี้ก็ไม่มีทางเจือจางไปได้หรอก TT__TT

สงสารคุณฮิบาริจังเลยค่ะ

จากคุณฮิบะที่เข้มแข็ง กลับต้องมาอ่อนแอ เพราะความรักแบบนี้ TT______TT

ปล.วันนี้มาช้าจังค่ะ นึกว่าจะไม่มาต่อซะแล้ววว แหะๆ

นึกว่าจะไม่มาซะแล้ววันนี้ แต่เอ๊ะก็เข้าวันใหมห่แล้วนินา หุหุ

ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ว แต่ว่า ไม่คิดว่าอาการของคุณฮิจะหนักขนาดนั้นนะคะเนี่ย *0*

ผอมขนาดนั้นเลย แย่ๆ ดีโน่เเป็นเพราะนายคนเดียวเลยนะ

อ่านไปถึงตอนดีโน่จะไม่ยอมเปิดประตูเข้าไปหาคุณฮิ โห อุตส่าพามายังไม่ยอมเข้าไปอีก

ยังดีนะที่ยามะเดินมา บอกให้ดีโน่เข้าไป นึกว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ว

โฮ สงสารคุณฮิสุดๆๆ ดีโน่ที่นี้นายรู้สึกตัว รู้สึกผิดแล้วสินะ

หึหึ ดีโน่ถึงตานายแล้วหล่ะ ที่จะทำอะไรเพื่อคุณฮิซะบ้าง

กลับมาทำให้คุณฮิเป็นเหมือนเดิมเลยด้วย แง่งๆ ตอนหน้าดูแลคุณฮิให้ดีดี ดูแลตลอดไปเลยด้วยห้ามทิ้งแล้วนา

อ่านตอนนี้ ถึงจะเศร้านิดๆที่คุณฮิป่วยหนักมาก และก็รู้สึกสงสารดีโน่ที่รู้ตัวว่าเข้าใจผิดจนร้องไห้

แต่ก็แอบดีใจที่ทั้งคู่ได้เจอกันแล้ว และดีโน่ก้อเลิกโง่แล้วด้วย

รออ่านตอนต่อไปค่า จะเป็นยังไงต่อไปน้า

TT^TT ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แล้วเราร้องทำไมเนี่ย เรื่องมันแฮปปี้แล้วไม่ใช่เหรอ

โฮ........ เศร้าเกินบรรยายเจ้าค่ะ T0T

เจอกันซะทีน้ะเจ้าค้ะ คืนดีกันได้แล้วค่ะ...

แบบว่า เกิดอาการอยากบืบคอม้าให้ตายเจ้าค่ะ (อารมณ์ค้างค่ะ แฮะๆๆๆ)

ก็เห็นมั๊ยทั่นฮิเป็นถึงขนาดนี้แล้ว....เพราะนายแท้ๆเลยน้ะ...

นอนรอตอนต่อไปค่ะ
.............

ม้าาาาาาาาาาาาาาาาาา
ในที่สุดม้าก็กลับมาหาท่านฮิแล้ว
งานนี้ต้องบำรุงกันยกใหญ่เลยนะ
แล้วม้าอย่าหนีไปไหนอีกละ
ไม่งั้นจะจับมาเชือดเลย
รออ่านตอนต่อไปนะจ้า
มาต่อเร็วๆ นะจ้า

ฮิบาริรอดตายแล้ว (ปาดน้ำตาก่อน)

น...ในที่สุดดีโน่ ก็กลับมาหาฮิบาริแล้ว ตาสว่างซะที ไอ้ม้าบ้า อ่านไปน้ำตาร่วงไป ดีโน่ช่วยฮิบาริด้วยยยยยยยยยย

ม้าแกกลับมาก็ดี ให้แม่ยกกระทืบซะเดี๋ยวนี้เลย- -*

ม้า......ม้าโน่กลับมาแว้ววววว

T[]T เรื่องมันชักสลดลงนะฮะท่าน

//ตบไหล่ปลอบใจยามะ ยังกดโกเคะได้อีกลูกกก ๕๕๕