•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร” เรียวเฮถามย้ำอีกครั้งหลังจากมาส่งโกคุเทระถึงหน้าห้องพักในอพาทเม้นท์
“เออ...บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิฟะไอ้หัวสนามหญ้า” ร่างเพรียวแวดใส่คนข้างหน้า เรียวเฮเลิกคิ้วมองหน้าคนที่โวยวาย ดูจากท่าทางก็คงไม่ไรแล้วจริงๆแหะ……
“งั้นฉันกลับก่อนนะ แกก็อย่างลืมนอนพักให้เต็มสุดหูรูดละ”เรือนผมขาวโบกมือล่ำลา ก่อนจะวิ่งออกไปจนลับตาโกคุเทระกลับเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตู ทันทีที่เสียงประตูปิดสนิท ร่างเพรียวก็ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาพรู่พรั่ง

“ฮึก.....ยามา....โมโตะ.....”

.
.
.
.

ค่ำคืนที่ยาวนาน ในห้องมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟส่องสว่างวาบๆ ดวงตาสีเขียวทอดมองวิวเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยตึกอาคารยามกลางคืน
เรือนผมแดงไฮไลท์เขียวสะบัดพลิ้วตามแรงลม

แกร๊ก!!!!!!

ประตูห้องเปิดกว้างพร้อมร่างเล็กของเด็กผมเขียว ชายร่างสูงเหยียดยิ้ม “เป็นไง”
ดวงตาสีฟ้าออกแววขุ่นมัวหน่อยๆ และตอบเสียงกระด้าง
“บอสเข้าใจดี แต่ว่าบังเอิญเจ้าคาน่อนกลับทำงานเด่นตัดหน้าอีกจนได้” แกรนหัวเราะเบาๆ ดวงตาสีเขียวมองมือตัวเอง เจสก้าร์เห็นท่าทางของร่างสูงก็เลิกคิ้วขึ้นมา “เจ้าวิกเตอร์ตายแล้วสินะ” แกรนยิ้มตอบราวกับเรื่องที่ได้ยินช่างเล็กเท่ามดปลวก “ก็นะ....มันแพ้แต่กลับรอดถึงอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี” เจสก้าร์ลอบมองหนุ่มอารมณ์ดีแห่งเปโรสเซ่แฟมิลี่ที่มีเบื้องหลังเป็นความโหดเหี้ยมอันน่ากลัวแฝงอยู่ ซึ่งมีเพียงแค่ 4 ผู้พิทักษ์เท่านั้นที่จะรู้

“แล้วจะเอายังไงกับเด็กนี้” แกรนพูดพร้อมปรายตามองร่างสูงผมดำทีนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงกว้างใหญ่
เจสก้าร์อมยิ้มพร้อมย่างกรายเข้าหาร่างที่หลับใหล มือบางลูบไล้ใบหน้าสากของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม
แกรนมองร่างเล็กอย่างรังเกียจกับท่าทางชวนคลื่นไส้แบบนั้น “ทำตามแผนที่วางไว้นั้นแหละ...”
เด็กผมเขียวตอบกลับโดยไม่มองหน้าร่างสูง “นายจะทำให้ฉันสนุกได้แค่ไหนนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ..”

“คาน่อน..” ชายร่างสูงหันกลับไปมองสาวอกสะบึ้มเจ้าของต้นเสียงยืนกอดอกพิงเสาอยู่
“รู้เรื่องที่เจสก้าร์กันแกรนแล้วยัง” ยูริถาม ชายหนุ่มผมดำสลวยตอบเสียงไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“รู้...แล้วไง...” หญิงสาวผมชมพูชักสีหน้าเครียดกับท่าทางไม่หยี่หระของอีกฝ่าย “ฉันไม่พอใจ ความจริงน่าจะฆ่าให้ตายไปซะทั้งที่มีโอกาสแท้ๆ”ดวงตาสีแดงฉานสบตาสีม่วงขุ่นมัว
“ท่านบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร เจ้าเองก็รู้ไม่ใช่หรือ” ใบหน้าสวยชักสีหน้ามองไม่พอใจ แต่พอเจอกับสายตาดุอาการเหล่านั้นก็กลืนหายไปทันที “ว่าแต่เจ้าเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่ารับคำสั่งให้ถล่มกลุ่มวาเรียไม่ใช่หรือ”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า..” คาน่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาแลสาวชุดกิโมโนเลยซักนิด

ด้านตึกกองกำลังของวาเรียที่อิตาลี แซนซัสกลับมาพร้อมกับเลวี่ มาม่อน และลูลุซเซีย ดวงตาสีทับทิมเบิกกว้าง
กับกองกำลังนักฆ่าของเขาที่ตายเกลื่อนด้วยคมดาบ ชายร่างสูงรีบสับเท้าวิ่งเข้าไปทันที ตามด้วยเหล่าลูกน้องที่ตะลึงไม่แพ้กัน

ก็พอจะเข้าใจอยู่ว่าทำไม คนอย่างแซนซัสถึงได้รีบถลาเข้าไปด้วยสีหน้าร้อนรน
ก็ฉลามหนุ่มคนสวยเป็นคนเฝ้าตึกวาเรียนี้นา...

แซนซัสเข้าไปถึงในตัวตึก พบร่างสูงโปร่งนอนจมกองเลือด ผมสีเงินยาวสยายเปรอะกับคราบเลือด ในมือยังคงกำดาบแน่นไม่ปล่อย “แก!!!!!ไอ้สวะ!!!!” แซนซัสพุ่งตัวเข้าไปทรุดนั่งข้างๆมือหนาช้อนร่างบางให้หงายหน้าขึ้น
ดวงตาสีฟ้าค่อยๆลืมมอง ริมฝีปากเรียวได้รูปพยายามขยับเรียกชื่ออีกฝ่ายโดยทุกครั้งพูดจะมีอาการกระอักเลือดแสดงว่าต้องโดนกระทบเข้าช่องท้องแรงมาก และอาจจะช้ำถึงอวัยวะภายในด้วยเป็นแน่

“แกหุบปากไปเลยไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” เรือนผมดำตะคอกใส่ ถึงจะทำหน้าดุแต่ดวงตามันฟ้องว่าเป็นห่วงอย่างมากถึงที่สุด “บอสครับ เราเจอเบลแล้ว” เลวี่ตะโกนบอก ลูลุซเซียกับมาม่อนพยุงร่างชายผมเหลืองสวมมงกุฎไว้ที่อาบเลือดท่วมตัว “ชิชิชิชิ แย่จังเจ้าชายกับสควอลโล่แพ้เจ้านั้นหมดรูปเลย” นิสัยขี้เล่นของเบลยังคงเหมือนเดิมแม้ตัวเองจะเจ็บเจียนตายก็ยังหัวเราะได้อย่างสบายๆ จนใครต่อใครเลิกเป็นห่วงมันไปโดยสิ้นเชิง

มาม่อนเดินมาพร้อมกับหน่วยแพทย์หลาย 10 คนเข้ามาพยุงทั้ง 2 ขึ้นเปลย่าม แซสซัสกระชากหมอแก่หนึ่งในหนึ่งในนั้นมา “ถ้าแกรักษาเจ้าสวะทั้ง 2 ไม่ได้ละก็ แกเตรียมหาที่หลุมฝังศพได้เลยเข้าใจไหม” ร่างสูงคำรามเสียงดัง หมอแก่ตัวสั่นได้แต่ผงกหัวโดยดีและรีบแจ้นออกไปตามกลุ่มหน่วยแพทย์ของตน
-นี้มันเรื่องอะไรกัน...-



TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

งวดนี้มาแบบยาวมากๆ ให้คุ้มกับที่ห่างหายไปนานจากฟิคเรื่องนี้

อย่าลืมเม้นท์มาติชมกันด้วยน้า รักคนอ่านทุกคนจ้า

ง่า....โพสซำ ขออภัยด้วยค่ะ T_T

น้องหลามกับเจ้าชายแพ้ โฮฮออออออ
น้องหลามแพ้ได้แต่ยามะสิ (คนอ่านบ้าไปแล้ว)
ศัตรูคราวนี้เก่งมากจริงๆ
งานนี้ป๋าห้ามยอมแพ้นะ จัดการคนที่ทำร้ายน้องหลามเลย
ส่วนท่านฮิ ทำไมเหมือนวิกเตอร์จะรู้จักท่านฮิน่อ
รออ่านตอนต่อไปจ้า มาต่อเร็วๆ นะจ้า

ใครทำร้ายหลามน้อย???????????????? ใครทำร้ายเบล????????????????

ขอกรีดร้องให้ก้องโลก หลามน้อยแพ้ได้ง้ายยยยยยยย ป๋าตามไปแก้แค้น 7 ชั่วโคตรเลยนะป๋านะ เอาให้มันรู้ซะบ้างว่าโทษฐานที่ทำให้หลามน้อยบาดเจ็บมันจะเป็นยังไง

ปล. โฮๆ อยากไปเยี่ยมไข้หลามน้อย TToTT

เจ้าวิกเตอร์มองท่านฮิแล้วทำไมหวาดกลัวแบบน้าน

หรือว่า คาน่อน ไรนั่นจะมีอะไรที่คล้ายกับท่านฮิหรือไงกาน

ง่า สึนะชีอกไปซะแล้ว ท่านฮิก้อช่วยปลอบ ฮิ้ว ท่านฮิเปนห่วงสึนะ น่ารักที่สุด

โกคุ น่าสงสารอ่า แอบร้องไห้ เปนห่วง ยามะ จัง

คาน่อน เปนใคร ฟ่ะ คุณพ่อพอจะจำได้ก้อไม่พูดอีก เง้อ

แล้วตอนสุดท้ายนั่น น้องหลาม กับ เจ้าชาย แย่แล้ว ใครกันบังอาจ

ป๋าอย่าปล่อยพวกนั้นให้ลอยนวลนะคะ ตามจัดการด่วน

แก้แค้นแทนน้องหลามกะเจ้าชายด้วยนะ

ง่า กำลังลุ้นๆเลยอ่า ตอนต่อไปจะเปนยังไงน้า

รออ่านตอนต่อไปค้า มาต่อไวไวนะค้า

ยาวสะใจมากจ๊ะฮานะ^^(ขอเรียกแบบนี้เน้อ)

มันต้องทีลับลมคมในอะไรกับท่านฮิสักอย่างแน่ๆเลย แล้ว . . ยาม๊า~~~!! ยามะจะโดนเล่นอะไรเนี่ยยย โฮกกกก

อยากอ่านต่อออออ

ท่านฮิเข้าห้องไปกับทูน่าสองคน แอบหวังได้มั้ยว่าจะหวานๆอบอุ่นๆอ่ะจี

จะรออ่านต่อนะจ๊ะ

โฮกมากเลยค่ะท่านบลัด (เอ๊ะ..หรือจะเรียกตามท่านแมวดำว่าท่านฮานะดีหว่า?) เอาเป็นเรียกตามท่านแมวดำแล้วกันนะคะ

ท่านฮาน้าาาาาาาาาา หายไปนานแล้วกลับมายาวๆแบบนี้ อินี่ถูกใจหลายยยยยยยยยย >///////< โดยเฉพาะฉากท่านฮิเป็นห่วงซือคุง ตอนที่ซือคุงสติแตกนั่นมากเลย แบบว่าเข้าใจซือคุง แล้วก็ท่านฮิปลอบได้น่าทึ่งมากกกกกกกกกก โอ๊ยยยยยยยยยย อินี่กรี๊ดค่ะกรี๊ดดดดดดดด ชอบอ้ะ~~!!! ,,>[]<,,

แต่สงสารโกคุเดระ เรื่องที่ยังไม่ได้บอกสึนะคือเรื่องที่ยามาโมโตะโดนลักพาตัวไปจริงๆด้วย T^T โฮวววววววว ยาม้าาาาาาา อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้เอ็งจะโดนทำให้ดาร์กกกกกกกก (อยากอ่าน)

ว่าแต่คาน่อน คงมีอะไรบางอย่างเหมือนกันกับท่านฮิ? เหหหห~~~~ เรื่องชักน่าสนใจมากขึ้นทุกทีๆๆ โฮกกกกกกกกก

แล้วก็บอสคะ~~!!!! ทำไมบอสโผล่มาติ๊ดเดียวก็จริงแต่บอสเอาใจฉันไปเลยนะค้าาาาาาาาาา ห่วงหลามสินะคะ หลามเองก็เท่ห์มากกกกกกกก ปกป้องวาเรียสุดชีวิตจนเลือดสาด เบลเองก็น่าร้ากกกกกกกกก อรั๊ยยยยยยยยยย >//////<

รออ่านตอนต่อไปนะคะ สู้ๆๆๆ

ผู้ใด๋ มาทำร้ายน้องหลาม ผู้นั้นไม่ตายดีชัวร์

ท่านฮิน่ารักจัง ห่วงซือคุงขนาดนั้น น่ารักที่สุดเลย

อ๊างงงงง

ยาวสะจายยยยยยยยยยยยยย...อ่านจนปวดตาเลย

แต่ว่า หา!! เบลกะฉลามเนี่ยนะแพ้ ไม่อยากจะเชื่อ แปลว่า แฟมมิลี่นี้ไม่ธรรมดาแน่ๆเลย ว่าแต่สงสัยเรื่องวิกเตอร์เหมือนกันแฮะ มีพิรุธ แต่ก็นะ ไม่อยู่ให้ถามแล้วนี่นา

กรี๊ดดดดดดดดดดด...ทูน่า!!! ใจเย็นไว้ลูก ทำใจดีๆไว้ ช็อคน่าดูสินะ ที่เห็นภาพแบบนั้นน่ะ

แค่ได้ยินว่า มีคนดดนฆ่าตายเพราะตัวเอง ยังจะร้องไห้เลย เห็นเศษเนื้อคนจังๆตาแบบนั้น สติแตกเลยสิเนี่ย ช็อคขนาดนี้ ไม่ไข้ขึ้นแย่เลยเหรอเนี่ย

มาต่อไวไวน๊า

ฮา อิเอะหวงลูกสาว(?) กร๊ากกกกกกกกกก

น่า~~~~ vอย่างคุณเคียวถ้าเขาจะปกป้องก็ไว้ใจได้อยู่แล้นนนน

(มุดออกมาจากหลุม หลังเป็นผีมาน้านนานน..)


เฮ่...

อย่าบอกนะว่า

เจ้าคาน่อนนั่น...

-0-..

เป็นเสะท่านฮิ!!! *[]* (ตกใจแบบเปนประกายแวววาว)

ผัวะ! ผลัก! ตุ๊บ! โดนแม่ยกท่านฮิต่อยลากกระชากไส้ *-*

กิ๊วก๊าววว

ท่านฮิกะทูน่าจังน่ารักมากมายเรยค่าาา

อ่านรวดเดวเรย คิกๆๆๆ

มาไวๆน้าค้าา

กะลังหนุกเรยทีเดววว

ว่าแร้วก้ปูเสื่อนอนรอตอนต่อปายยย>___<;;;

ช่างทำเรื่องโหดร้ายต่อหน้าซือคุง เล่นเอาซือคุงเสียสติเลยอ่ะ -3-

ท่านฮิมางวดนี้ เป็นพระเอกเลยน้า กิ๊วๆ (ผลั่ก! ผัวะ! ตายคาทอนฟา)

สงสารโกคุ สวามีนอกจากจะบาดเจ็บแล้ว ยังโดนจับตัวไปอีก (เอาไปทำไรหนอ)

ว่าแต่แม้กระทั่งวาเรียแพ้เนี่ย ฝีไม้ลายมือพวกนั้นคงเก่งใช่ย่อยเลยแฮะ

รีบมาต่อน้า >0<

ปล. ท่านพ่ออิเอมิทสึเนี่ย ชักจะหวงลูกสาว (?) ขึ้นมาซะและ ไม่ต้องห่วงหรอก อยู่กะทั่นฮิแล้ว สบายใจได้ 555+
ปล.2 ว่าแต่ชามาล ดีแล้วที่นายโดนค้อนของรีบอร์น (ดีตรงไหนเนี่ย) ดีกว่าตายเพราะทอนฟาของทั่นฮิล่ะน่า
ปล.3 เจ้าคาน่อนมันเปงคราย แล้วมันเกี่ยวข้องกะทั่ฮิยังไงอ่ะ อย่าบอกว่าเป็นกิ๊กเก่านา

ข้าน้อยจำอะไรบางอย่างได้เเล้วววว ว่าข้าน้อยเคยโพสข้อความของกระทู้นี้ลงในบอร์ดอื่นเเทน (อ้ากกก/เอาหัวโขกกำเเพง 10 ทีเป็นเชิงขออภัยงับ)
-ฮือออ ฉลามน้อย อย่าตายนะ ไม่งั้นเเม่ยกต้องลงไปชักดิ้นชักงอเเน่ๆเลย ฮือออออ

ใครทำร้าย หลาม กับ เจ้าชายยย ~~~~~~~

ยามะ ตื่นซะทีสิ ><

รออัพน่ะค่า

ตอบเม้นค่า


orihime

ทำไมวิกเตอร์ถึงมีท่าทีเหมือนรู้จักท่านฮิ ก็ต้องดูต่อไป
ถ้าพูดเดี๋ยวจาสปอย


Muk!

ตอนนี้เราบอกนัยๆแล้วว่าใครริอาจทำฉลามคลั่งแสนสวยกับเจ้าชายเบลของเรา


Pao.~*

เป็นหน้าที่ของพระเอกที่ต้องเข้าปลอบนายเอกยามโศกเศร้าอยู่แล้ว

ตัวละครAUที่ชื่อคาน่อนนี้จะมีความเกี่ยวพันอะไรกับคุณฮิไหม ต้องรอลุ้นเอาค่ะ


ansuz

เรียกว่าฮานะก็ได้ค่ะ สั้นดีเหมือนกัน

ยามะจาโดนอะไรนั้น ปล่อยให้คนอ่านจิ้นต่อไป(เฮ้ยยย)

ไม่ใช่ๆต้องคอยดูต่อไปค่ะ อิอิ


chomexchome

เรื่องชื่อยังไงก็ได้อยู่แล้วค่ะ ไม่ว่ากัน

ฉากปลอบนั้นเราพยายามคิดให้ตรงกับคาแรกเตอร์ท่านฮิที่สุดแล้ว

กว่าจะมาเป็นได้เราลองเขียนฉากปลอบหลายรอบเหมือนกัน
(เพราะนิสัยพี่แกไม่ใช่คนที่จะมาทำเรื่องแบบนี้ง่ายๆซะด้วย)- -

เรื่องของคาน่อนนั้น เป็นปริศนาอย่างหนึ่งในฟิคนี้ค่ะ ต้องให้รอดูกันต่อไป

ส่วนยามะจังจะเป็นตายร้ายดีไง หึหึ ไม่บอกปล่อยให้งงค่ะ


yuya_kame

คนที่ทำร้านน้องหลามเราบอกใบ้ไว้แล้วในตอนนี้ค่ะ


KillChan

แฟมิลี่นี้ไม่ธรรมดาแน่นอนค่ะ เอาหัวคนเขียนเป็นประกัน

อิเอะต้องหวงลูกสาว(?)อยู่แล้ว มีคนเดียวนี้ค่ะ +555


avaryriin

+55555 คาน่อนไม่ใช่เสะท่านฮิหรอกค่ะ

เพราะเราไม่สนับสนุนฮิบาริเป็นเคะ(คิดไม่ออกจริงๆ)


tsuna27

เท่าที่ดู เรื่องนี้โกคุนี้คงน่าสงสารที่สุดแล้วละมั้ง

เพรราะซวยซ้ำซวยซาก เดี๋ยวยังมีเรื่องซวยกว่านี้อีก(อุ๊ย!!!แอบสปอย)


thitapa

เออ....เราไม่เครียดขนาดนั้นหรอกค่ะ ให้อภัยได้....

ฉลามจะตายหรือเปล่า ดูตอนนี้ค่ะ


IiRis

เมื่อถึงเวลายามะก็จะฟื้นค่ะ(ตอบแบบกำกวมไปไหม)


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เข้ามารู้สึกว่าทำไมตอนมันยาวกว่าที่คาดจังฟระ

พบว่า....

เราโพสซ้ำ!!! กำจิงๆ ขออภัยผู้อ่านด้วยค่า..

Part 17 ครึ่งแรก


ชายชราในชุดผ่าตัดสีเขียวก้าวออกมาจากห้องผ่าตัด ด้วยใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อ ก่อนจะเดินเข้าไปหาบุคคลหน้าดุดันของชายฉกรรจ์ผมดำสั้น ตาสีแดงเหมือนทับทิมที่นั่งรออยู่ไม่ห่างจากตัวห้องมากนักพร้อมๆกับเหล่าลูกน้องคนสนิทในกลุ่มวาเรีย
“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ” คำตอบของหมอที่ได้ยิน ลูลุซเซียกระโดดโลดเต้นส่งเสียงกรี๊ดดีใจ มาม่อนนิ่งเงียบๆก่อนจะควักเอาเครื่องคิดเลขคำนวณจำนวนเงินที่ต้องใช้จ่ายค่ารักษา
เลวี่หันมายิ้มให้บอสที่เคารพ “บอสครับ...สควอลโล่กับเบลปลอดภัยแล้ว”
“เออ...” เสียงแข็งกร้าวตอบกลับเหมือนเรื่องที่ได้ยินไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แต่คนที่นี้รู้ดีว่าชายหนุ่มร่างสูงนี้ต้องดีใจจนตื้นตันมากแน่


เพราะทำตัวให้แข็งกร้าวมาตลอด เวลาแสดงอารมณ์ดีใจหรืออ่อนโยนก็เลยทำไม่เป็น


ทั้ง 3 มายังห้องผู้ป่วยของฉลามคลั่งกับเบลฟากอน ทั้ง 2 นอนอยู่คนละเตียงโดยสภาพของแต่ละคนเต็มไปด้อยผ้าพันแผลและกลิ่นเลือดที่ลอยออกมาอยู่หน่อยๆ

ชายผมเหลืองผู้มีสายเลือดราชวงค์อยู่ในท่ากึ่งนอน พร้อมฉีกยิ้มกวนๆให้ตามฉบับ ผิดกับสควอลโล่ชายร่างสูงเพรียวที่มักจะแหกปากโวยวายเสมอ บัดนี้กลับนอนนิ่งหมดฤทธิ์

แซนซัสเดินมาข้างๆเตียงของร่างบาง ร่างบางค่อยๆกระปริบตา แล้วลืมขึ้นเมื่อรับรู้ถึงการมาเยือนของใครบางคน
ดวงตาสีฟ้าสวยที่มักแข็งกร้าวกลับอ่อนแรงหมดสภาพ “แกมันทุเรศที่สุดเลยไอ้สวะ”
คำต่อว่าที่กล่าวออกมา ทำให้ดวงตาคู่สวยหลุบลง ริมฝีปากพยายามเอ่ยพูด แต่เสียงกลับไม่สามารถออกมาได้เนื่องจากการบาดเจ็บในช่องท้องที่ถูกโจมตีอย่างหนัก จึงทำได้แค่ขยับปากออกมา


ขอโทษ...

นั้นคือคำที่แซสซัสอ่านได้จากริมฝีปากเรียวบาง

“พอได้แล้ว...สวะอย่างแกอยู่เฉยๆไปซะ” ร่างสูงตะคอกใส่คนที่นอนซม ดวงตาสีทับทิมหันมามองลูกน้องตำแหน่งวายุที่นอนฉีกยิ้มอยู่ที่เตียงข้างๆเรือนผมเงินสลวย “บอกมาสิพวกมันเป็นใคร”
คำถามเรียกความสนใจกลุ่มวาเรียทั้ง 6 ทุกคนหันมามองหน้าเบลฟากอนที่สามารถบอกเล่าเหตุการณ์ได้เพียงผู้เดียว “ชิชิชิ ใช้คำว่าพวกคงไม่หรอก ต้องใช้คำว่าเป็นใครจะดีกว่า”

“หมายความว่า มาคนเดียวงั้นหรอ”ลูลุซเซียอ้าปากค้างตะลึงไม่แพ้ทุกคนในห้อง เว้นผู้ปะทะทั้ง 2
เบลพยักหน้าตอบ พร้อมพูดน้ำเสียงกวนประสาทผิดกับร่างกายที่บาดเจ็บเข้าขั้นหนัก
“ เจ้านั้นจัดการลูกน้องที่เฝ้าข้างนอกตายเรียบ แถมเบลกับสควอลโล่ช่วยกันรุมแล้วยังจัดการมันไม่ได้เลย”
เรือนผมสีเหลืองสวมมงกุฎหันมามองฉลามคลั่งที่เจ็บหนักกว่าตนนัก ภายใต้ดวงตาที่ถูกซ่อนมิดด้วยผมสีเหลืองฉายแววรู้สึกผิดอย่างช่วยไม่ได้

เหตุเพราะร่างสูงโปร่งเข้ามาปกป้องเขาจากผู้บุกรุกปริศนา แม้จะรอดแต่อาการก็เข้าขั้นหนักมากเลยทีเดียว

“จำรูปร่างหน้าตามันได้ไหม” เสียงมีอำนาจดังขึ้น
“เจ้าชายจำได้อยู่แล้ว เจ้านั้น....” เสียงกวนขาดหายไปก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบที่หายากได้จากเจ้าชายผู้นี้
“เป็นชายผมสีดำยาว ตาสีแดงฉานเหมือนเลือด สวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใช้ดาบที่มีด้ามจับเป็นลวดลายงูสีทอง”
รูปลักษณ์ที่ได้ฟังจากเรือนผมเหลือง ทำให้แซสซัสถึงกับชะงักตัว ดวงตาสีทับทิมเบิกกว้างชั่วขณะ
“บอสครับ...” เสียงของเลวี่เรียกสติของแซนซัส ชายหนุ่มกลับมาตีหน้าดุเถื่อนเช่นเคย “มาม่อน ลูลุซเซีย” เสียงทุ้มกร้าวดังขึ้น
คนที่ถูกเรียกหันมามองเจ้านายตนเอง
“แกอยู่ที่นี้ เฝ้าสวะ 2 ตัวนี้ไว้ เลวี่ตามฉันมา” ทั้ง 2 ขานรับคำสั่ง บอสแห่งวาเรียเดินออกจากห้องโดยไม่วายหันมามองเรือนผมเงินที่มองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง ชายหนุ่มร่างสูงเหยียดยิ้มเย้ยพร้อมพูดเสียงกระซิบเบาๆที่มีเพียงแค่ทั้ง 2 คนเท่านั้นที่จะได้ยิน
“ที่เหลือฉันจัดการเอง แกไม่ต้องเป็นห่วง”



ประตูห้องปิดลง แซสซัสเดินนำเลวี่ที่ติดตามมา “ บอสรู้อะไรอย่างงั้นรึครับ”
“ ฉันรู้สึกว่า รูปร่างลักษณะนั้น ฉันเคยได้ยินพ่อพูดถึงตอนสมัยฉันยังเด็ก”อัสนีหนุ่มตะลึงกับคำตอบจากแซนซัส “หมายความว่ารุ่นที่9...รู้จักคนที่ทำร้ายเบลกับสควอลโล่งั้นรึ” ผู้เป็นนายส่ายหน้าตอบ
“ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ต้องลองสืบดูเท่านั้น”แซนซัสหันกลับมามองเลวี่ ชายหนุ่มสบตาสีทับทิมดุดันนั้น
“แกไปจองตั๋วเครื่องบินไว้”



“ฉันจะไปญี่ปุ่น....”




ค่ำคืนมืดมิด ท้องฟ้าสีดำสนิทพอๆกับสีมอเตอร์ไซด์ที่กลับมาจอดลงหน้าบ้านเรือนญี่ปุ่น
ฮิบาริดึงกุญแจรถออก และลงจากรถดวงตาสีคมมองคนตัวเล็กที่นั่งซึมไร้ความรู้สึกตั้งแต่เห็นภาพคนตายต่อหน้าต่อตา
ตอนแรกก็ว่าจะให้นอนที่ฐานลัพนั้น แต่เจ้าสัตว์กินพืชกลับรั้งเขาไว้
“ผม...ไม่อยากอยู่ที่นี้...” เสียงสั่นเครือและคำพูดที่ออกจากปากคนอ่อนแอ ทำให้เขาต้องพาเจ้าเด็กนี้กลับมาบ้านตัวเองอย่างช่วยไม่ได้

“ซาวาดะ...” ชายหนุ่มเรียกชื่อเรือนผมน้ำตาล ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบจากอีกฝ่ายฮิบาริจึงลองเรียกชื่อซ้ำอีกครั้งแต่ก็ไม่มีผล ใบหน้าคมตีสีหน้าเครียด คิ้วทั้งคู่ขมวดเป็นปมอย่างช่วยไม่ได้
ร่างสูงเดินมายืนตรงหน้าสึนะ มือหนาจับไหล่เล็กทั้ง 2 พร้อมก้มตัวลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่าย
“สึนะโยชิ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ร่างบางสะดุ้งตกใจดวงตาสีน้ำตาลที่ก้มมองเลื่อนมาจ้องตอบตาสีนิล
“เป็นอะไรไป” ดวงตาคู่โตเริ่มคลอเป้า น้ำตาไหลรินออกมาอาบแก้มใสพร้อมเสียงสะอื้นอย่างไม่อายคนเบื้องหน้า
“ฮึก....คุณฮิบาริ...ฮือ..”

เรือนผมดำจ้องมองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เช่นเคย ชายหนุ่มรุ่นพี่ยืดตัวขึ้น มือหนาปล่อยออกจากไหล่เล็กที่สั่นกระเพื่อมขึ้นลง “ยังกังวลเรื่องนั้นอีกรึไง”

ดวงหน้าหวานส่ายหัว เสียงสั่นเครือตอบกลับมา “ผม...แค่...ฮึก...สมเพชตัวเอง..”
“ถ้าผมเข้มแข็งมากกว่านี้...ถ้าผม...เป็นได้ครึ่งหนึ่งของคุณฮิบาริ...ทุกคนก็ไม่ต้องลำบาก...”

“ไร้สาระ..” ฮิบาริตอบเสียงห้วนใส่ สึนะก้มหน้างุดลงจนคางแทบชิดอกด้วยความอับอาย
แต่ว่าใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา กลับถูกคนข้างหน้าจับให้เงยขึ้นมาสบตา
“ฉันก็คือฉัน แกก็คือแกจะเหมือนได้ไง” ดวงตาสีดำสนิทมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้ไม่หยุดหย่อน
ร่างสูงถอนหายใจกับความขี้แยของรุ่นน้องจอมเห่ย - แกนี้มัน.....-

“แกก็เป็นของแกไปแบบนี้แหละดีแล้ว” ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาเอียงคออย่างงงๆกับคำพูดของฮิบาริ


หมายความว่าไง?
คุณเคยบอกว่าเกลียดสัตว์กินพืชอ่อนแออย่างผมไม่ใช่หรอ ? ทำไมละ?


มือหนาปล่อยออกจากแก้มใสอมชมพู พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่ม “ความเข้มแข็งที่แกอยากได้ ฉันจะเป็นให้เอง”
คำตอบสะกดใจดวงน้อยให้หยุดเต้น แก้มสีชมพูเลือดฝาดขึ้นสีแดงไปทั่วหน้า “คุณ...ฮิบาริ..”


หรือว่าคุณ........
บ้าจริง!!คิดเข้าข้างตัวเองซะแล้ว...

ฮิบาริเบือนหน้าหนีสายตาใสซื่อที่อาจทำให้เขาเผลอหน้าแดงตามไปด้วย
แต่ถึงไม่มองก็รู้สึกได้ถึงสายตาจับจ้องของอีกฝ่าย ชวนให้คนที่หนีหน้าเริ่มใจเต้นแรง
และอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงดุออกไปตามแบบฉบับตนเอง “มองหาอะไร แกอยากตายรึไง”
สึนะหน้าซีดลง รีบพูดเลิกลักตีโพยตีพายขอโทษเป็นการใหญ่ พร้อมน้ำตาแห่งความกลัวที่เริ่มปริแตกอีก

พอเป็นแบบนั้นคนที่ดุไปมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจ เอะอะก็ร้องไห้อยู่ได้
เขาไม่ใช่คนที่ใจดีที่เที่ยวปลอบใครต่อใครหรอกนะ

ฮิบาริเขยิบตัวเขามาใกล้คนตัวเล็กที่ยังไม่ยอมยกก้นออกจากที่นั่งบนรถมอไซด์ของเขา สึนะยิ่งน้ำตาแตกเข้าไปใหญ่เมื่อรับรู้การเข้ามาหาของหนุ่มรุ่นพี่จอมโหด

ว่างานนี้โดนทอนฟาแน่.......
โทษฐานทำตัวขี้แงน่ารำคาญ แบบนี้

ทว่าแทนที่จะเป็นเสียงทอนฟาฟาดเป็นคอมโบแบบในเกมไฟต์ติ้ง กลับเป็นเสียงทุ้มเรียบนิ่งๆตรงข้ามกับข้อความที่กล่าวมา

“ถ้ายังไม่เลิกร้อง...ฉันจะจูบแก”

สึนะชักสีหน้าหวอไปชั่วขณะน้ำตาที่จะไหลออกแทบย้อนกลับเข้าเบ้าต้านแรง mg ได้อย่างเหลือเชื่อ!!
ใบหน้าแดงแปร๊ดสุดๆไปถึงหูทั้ง 2 พร้อมเสียงอุทานร้องดังขึ้นหลายเดซิเบล ร่างเล็กสะดุ้งและเขยิบถอยกรูด้วยความตกใจจนลืมไปว่าตนนั่งอยู่บนมอไซด์ ก็เลย.........


พลั่ก!!!!!!!!


“แว๊กกกกกกกกก” เสียงร้องครวญโหยหวนดังพอๆกับเสียงกระแทกพื้นของร่างบางที่ร่วงลงจากที่นั่งซ้อนท้าย
หนุ่มผมดำเหยียดยิ้มและหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปโดยไม่มีการช่วยคนที่ลงไปนอนคลุกฝุ่นบนพื้นแม้นิดเดียว



“คุณนี้ใจร้ายที่สุด” สึนะต่อว่าหนุ่มรุ่นพี่หลังจากที่แผ่นหลังกว้างอัตราธานหายไปในประตูบ้าน แต่พอนึกถึงคำพูดของคนหน้าตายนั้น ความไม่พอใจและเสียงบ่นงึกงำก็เงียบหายเหลือเพียงหัวใจที่เต้นถี่เร็วแรงตึกตักๆ



“ถ้ายังไม่เลิกร้อง...ฉันจะจูบแก”

ใบหน้าสวยแดงก่ำ นิ้วเรียวเล็กยกมาแตะริมฝีปากอิ่มบางของตัวเองอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววสับสน
-ทำไมคุณ...ถึงพูดแบบนั้นออกมา-

คุณต้องการแกล้งผมรึไงกัน......
คุณฮิบาริ......


คำๆนั้นยังติดในโสตประสาทของเรือนผมฟูมาตลอด แม้กระทั้งเวลาเข้านอน
สึนะกลับมานอนที่ห้องเดิมที่ฮิบาริให้คนใช้จัดให้ตอนแรกอีกครั้ง หลังจากที่เขาออกอาการอาละวาดซะจนเละตุ้มเปะ
(แอบได้ยินจากที่คนใช้พูดกัน) ดวงตาสีน้ำตาลเหม่อมองเพดานอย่างอ่อนล้า เพราะในวันนี้เขาเจอแต่เรื่องเหนื่อยทั้งนั้น ไหนจะกับดักฐานลัพนรกสุดสยอง(แต่สนุกสนานมากมายสำหรับฮิบาริซัง) เรื่องโกคุเทระกับคุณพี่ที่เจ็บหนักพอตัว แล้วยัง.....

มือบางกุมปากตัวเองอัดอั้นความรู้สึกคลื่นไส้ที่จะทะลักออกมา สึนะหลับตาลงข่มความคิดการตายของวิกเตอร์ที่สยดสยองไว้ให้ออกไปจากสมองเท่าเม็ดถั่วของเขา

และก็ดูเหมือนจะได้ผลดีซะด้วย....เขาได้หลับไปแล้ว....


ท่ามกลางความมืด นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน และเสียงหยุดน้ำจากก๊อกในห้องครัวที่กังวานในความเงียบงัน
ร่างเสียงฝีเท้าย่องเบาอย่างชำนาญเกาะลงบนกิ่งไม้ของต้นไม้ใหญ่ เบาๆมากจนใบไม้บนต้นแทบไม่หลุดร่วงลงมาสัมผัสพื้น รอยยิ้มเหยียดขึ้นบนใบหน้าลึกลับก่อนจะกระโจนลงเข้าบ้านของผู้พิทักษ์เมฆาอย่างง่ายดาย โดยมีเป้าหมายคือห้องของว่าที่วองโกเล่รุ่นที่ 10


สึนะกระปริบตาก่อนจะค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้า ความรู้สึกหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ากลางหลัง ทั้งๆที่อากาศไม่หนาว
แต่เขารู้สึกถึงสายตาเย็นชาที่จับจ้องดู จนอดไม่ได้ที่จะกลัว
-ใคร..มองเราอยู่ – สึนะตัวสั่นทำเป็นนอนไม่รู้เรื่องโดยยังหันหลังให้สายตานั้น ความคิดเริ่มหวนคำนึงถึงชายร่างสูงผมสีดำสนิทที่อยู่ในบ้านหลังเดียวกันนี้...

“ตื่นแล้วรึครับคุณวองโกเล่” เสียงทุ้มเจ้าเล่ห์คุ้นหู ร่างบางเริ่มรับรู้ถึงตัวตนของผู้มาเยือนใบหน้าหวานค่อยหันมามอง ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกใจ “มุคุโร่!!!!!”
“ชู่ว์ อย่าสงเสียงดังสิครับ” หนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มยกนิ้วเรียวขึ้นมาเตะริมฝีปากตัวเอง
ร่างเล็กลดเสียงลงและยันตัวขึ้นมานั่ง “นายเข้ามาที่นี้ได้ไง”
หนุ่มตา2สีหัวเราะเบาๆก่อนจะตอบเสียงเจ้าเล่ห์มากด้วยความคิด“ก็ไม่มีอะไรเกินความสามารถผมหรอกครับ”
ร่างบางหัวเราะแห้งๆกับคำตอบ ที่เรียกว่ายียวนหรือหลงตัวเองของอีกฝ่าย

“ว่าแต่นายมีเรื่องอะไรถึงได้มาที่นี้” เรือนผมน้ำตาลถาม
มุคุโร่เดินเข้ามาหาสึนะพร้อมทรุดลงนั่งคุกเข่าประจันหน้ากับสึนะ “ผมรู้มาว่า มีคนลอบจะลักพาตัวคุณนะครับ”
สึนะมองใบหน้าคมที่หล่อเหลาไม่แพ้ฮิบาริ ทว่ากลับดูอ่อนโยนและอารมณ์ดี แต่กลับมีความคิดมากมายที่ยากแก่การเข้าถึง จะเรียกได้ว่ายากแก่การไว้ใจก็ว่าได้

แม้จะเป็น 1 ในผู้พิทักษ์ก็ตามที....

“แล้วนายจะทำอะไรงั้นหรอ” มุคุโร่ยิ้มกับคำถามของคนช่างสงสัย “คึหึหึ ก็เรื่องแบบนี้ผมจะยอมได้ไง ถ้าเกิดพวกนั้นทำอะไรกับร่างกายคุณ ผมก็อดแย่นะสิ”

“แย่?” ร่างบางพูดทวนคำ เรือนผมน้ำเงินเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา พร้อมเอามือไปเชยคางอีกฝ่าย “ก็แบบว่า....”


เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!

เสียงของบางสิ่งพุ่งผ่านหน้าของทั้งสองอย่างรวดเร็วเข้ากระแทกผนังจนร้าว ดวงตากลมโตกระปริบถี่เพื่อให้สร่างว่าที่ผ่านหน้าเมื่อกี๊ไม่ใช่ความรู้สึก ก่อนจะค่อยๆหันไปมองสิ่งปริศนานั้น

ทอนฟา...

ทอนฟา!!!!!!!!!!!!!!!!


มีต่อ