•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โฮกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!~

โอ้.นวลนางเธอช่างถึกดั่งช้างสาร

ใครริบังอาจดูถูกพลังหญิง มันผู้นั้นคงจะตายเช่นนี้แล กร๊ากกกกกกก55+

เฮ้อ!~แผนแตกตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

งานนี้มีหวังคนที่ซวยสุดๆคงไม่แคล้วสึนะแน่แท้ หุหุ



+++

อ่านแล้วก็ฮา กร้ากกก
สึนะนี่ดวงซวยจิงๆ
เนื้อเรื่องน่าติดตามๆๆๆ
แล้วฮิบาริโกรธอะไรหนูซือล่ะลูก
รอตอนต่อไปอยู่น่ะค่า

อ่านแล้วฮาแตกครับ

Clumsy and the beast

สุดยอด เชื่อแล้วว่า ปาฏิหารย์น่ะ มีจริง

ฮาสุด ๆ รีบมาต่อนะค้าบบ

*จิ้มไหล่โชซัง จึ้กๆ*

เค้าอยากอ่านต่อแล้วอ่ะตะเองงงงงงงงงงงงงงง

มาต่อเร็วๆสิค้าT[]T

Story: White day story: Clumsy & the Beast
Rating: NC-15
Pairing: Hibari x Tsuna
Warning:

ภาคแรกจ้ะ [font=Comic Sans MS]~Bloody Valentine with my cloud~[/font]

ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กรุณาอ่านคำเตือนตรงนี้ก่อนนะทุกท่าน


1)นิทานตอนนี้ ไม่ควรอ่านก่อนนอน เพราะจะทำให้หัวใจบริสุทธิ์ของท่านกระตุก และอาจฝันลามกได้อย่างไม่ยากเย็น (อย่าบอกนะว่าอยากอยู่แล้ว (หัวเราะ))


2)นิทานตอนนี้ อาจลามกถึงขนาดที่เวลาคุณพ่อคุณแม่อ่านให้ลูกฟังแล้วต้องมีเซ็นเซอร์ด้วย “ตู๊ด” เป็นพักๆ .............หา? “ตู๊ด” มันลามกไป? แต่ฟิควายไม่มี “ตู๊ด” แล้วมันจะไปสนุกอะไร? เคะเคะ


3)นิทานตอนนี้ ว่าด้วยอารมณ์อันแปรปรวนของคนแต่งเนื่องจากวันแดงเดือด ดังนั้น ฟีลมันจะแตกต่างจากตอนเดิมโดยสิ้นเชิง ทำใจซะพี่น้อง


4)เชื่อเหรอว่าที่เตือนมาเป็นจริง? (หัวเราะ)















[align=center]คู่รักที่เพิ่งคบหากันน่ะ
ความจริงแล้วต้องมองโลกเป็นสีชมพูสินะ?
เข้าทำนองที่ว่า
ยามแรกรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน
ไม่ต้องเติมน้ำตาลก็ไม่ขม



แต่ว่า



ทำไมกันนะ
ความหวานที่ว่า





มันมักจะหมดไปเร็วก่อนที่เราจะทันได้เก็บมันเอาไว้ทุกที[/align]



















16.52 p.m.
วันเดียวกันกับตอนที่แล้ว







“ถ้าอย่างนั้น...ผมกลับบ้านของผมล่ะนะครับรุ่นที่สิบ!” คนที่คุณก็รู้ว่าใครเอ่ยขึ้นพลางก้มหัวคำนับ หากกี่ปีผ่านไปมันก็ไม่ทำให้คนถูกทำความเคารพแบบนั้นชินได้เสียที


“อ อื้อ! เจอกันพรุ่งนี้นะโกคุเดระคุง ยามาโมโตะ” คนที่คุณก็รู้ว่าใครอีกเช่นกันเกาะประตูหน้าบ้าน พลางโบกมือหยอยๆ อำลาเพื่อนรักสองคนด้วยสีหน้าแย้มยิ้มแบบแห้งๆเช่นเคย


แหงล่ะ...ใครมันจะไปมีอารมณ์ยิ้มร่าได้ ก็วันนี้เขาดันไปรับรู้แผนการใหญ่ถึงขั้นหัวขาดแบบนั้นเข้า แถมสวรรค์ยังเข้าข้างซาวาดะ สึนะโยชิคนนี้ด้วยการถูกลากให้เข้าไปพัวพันด้วยอย่างเต็มตัว


“เฮ้อ~” ว่าที่บอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ยืนถอนหายใจ แววตาหมดหวังในการลั่ลล้ากับวัยหนุ่มเหลือบมองไปยังกระเป๋าตนเอง



[align=center]...กระเป๋า...ที่ข้างในบรรจุบทละครแห่งหายนะเอาไว้....
บทละครของปี 1 ห้อง c ที่เขาต้องเอามาท่องให้ขึ้นใจ....[/align]



อะฮ่า! กำลังยิ้มกันล่ะสิท่านผู้อ่าน อยากรู้กันแล้วใช่ไหมล่ะว่าสึนะคนงามของพวกเรามีบทบาทเช่นไร!? ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...เรามาดูการวางแผนของเหล่าหญิงงามเมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมากันเลยดีกว่า!










[font=Comic Sans MS][align=center]=Chapter 2 ย่อยสลายฉากที่ 1=
นางเอกกับดินสอกด[/align][/font]










[align=center]กฎเหล็กข้อที่หนึ่งในการรบ

เบี้ย คือหมากที่ใช้แล้วทิ้ง
แต่คิงและควีนต้องหล่อ!![/align]






‘หา!? ว่าอะไรนะ!?’ เสียงของโกคุเดระดังขึ้นทันทีที่ได้ฟังโปรเจ็คของคุณเธอทั้งหมดจบ ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนถ่ายไม่ออก มือไม้ชะงักค้างพอๆกับปากที่หุบไม่ได้


‘เอ่อ...เอาจริงๆน่ะเหรอ?’ ยอดชายนายบื้อถามขึ้นอีกครั้ง ขนาดเขาเองก็ยังระงับเหงื่อแห่งความอึ้งไว้ไม่ไหว


ส่วนสึนะน่ะเหรอ....ตอนนี้กำลังยิ้มอยู่....ยิ้ม....เพราะสงสารจนร้องไห้ไม่ออก....


หัวหน้าห้องคนสวยพยักหน้า แววตาบ่งบอกถึงความเด็ดเดี่ยว
‘แน่นอน พวกเธอที่เป็นถึงไอด้อลประจำโรงเรียนมาอยู่ห้องพวกเราทั้งที’ รอยยิ้มหวานใสของสาววายประดับแย้ม ‘ถ้าเล่นเป็นพระ-นางคู่กันรางวัลชนะเลิศจะหนีไปไหนล่ะจ้ะ?’



อุเหม่!!!!!



เหล่ายอดหญิงนั่งจิ้นตาเยิ้ม คงมีแต่เหล่ายอดชายหลายคนที่ได้รับบทเป็นตัวประกอบและกุลีสร้างฉากนั่นแหละ ที่ต่างพากันอยากกระทืบสองคนหล่อนี่อย่างบอกไม่ถูก อยากเถียงเหลือเกินว่าทำไมไม่เป็นกรูบ้าง แต่คำว่าชะโงกหัวดูเงาตัวเอง มันค้ำคอเสียจนจุกอกคับใจ



ไม่หล่อมั่งก็แล้วไป!!



อา....ความหล่อเลือกได้ที่พบเห็นได้ยาก ดูเหมือนว่าคงมีแต่เจ้าห่วยอย่างสึนะเท่านั้นแหละที่ไร้ซึ่งความอิจฉา หากกำลังรู้สึกสงสารและปลาบปลื้มใจเป็นที่สุดที่เรื่องมันไม่มาถึงตน (รู้สึกว่าชั่วกว่าคนอื่นเขามั้ย?)



แต่ว่า...ตอนนี้มันคงไม่ใช่เวลามายิปปี้ล่ะนะ



มโนธรรมน้อยนิดมหาศาลที่เกิดขึ้นทำให้คนหัวฟูหันไปหาเพื่อนรักหัวเงินที่ยังอ้าปากค้างไม่หาย
‘โกคุเดระคุง ไม่เป็นไรนะ’ แว่วเสียงแห่งความเป็นห่วงที่ได้ยิน ทำให้เจ้าสายลมจอมปาขี้ใส่เจ้านายรู้สึกตัว มันหันมามองสึนะน้ำตาคลอ เห็นแบบนั้นเจ้านายน้อยก็ยิ้มให้กำลังใจ ‘นายซะอย่าง เป็นนางเอกแค่นี้....ทำได้อยู่แล้วล่ะนะ!’


คำให้กำลังใจราวกับซ้ำเติม(?)ที่ได้ยินทำให้คนบ้าเจ้านายรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด! ....รุ่นที่สิบมั่นใจในตัวเรา....รุ่นที่สิบบอกว่าเป็นเราถึงทำได้! ให้ตายสิ!!




[align=center]นางเอก!!!!![/align]




‘ผม...ผมจะพยายามครับ!’ คนคลั่งเจ้านายขนาดไม่อายกระโปรงและบราเซียที่ต้องใส่เสริมนมตอบรับแข็งขัน


ด้านไอ้หนูเบสบอลที่ได้ยินเช่นกันก็หัวเราะร่า
‘ก็นะ ไหนๆก็ไหนแล้วนี่นา ฮะฮะ’ จะปานางเอกให้เต็มที่เลย! พระเอกที่เริ่มเห็นนางเอกเป็นลูกเบสบอลตอบตาเป็นประกาย




[align=center]บางทีงานนี้อาจมีโฮมรัน[/align]




เหล่าบรรดานักเรียนหญิงที่ต่างเห็นแววว่าจะได้ยลของดีเป็นแน่แท้ ปลาบปลื้มใจเป็นทิวแถว หัวหน้าห้องเองก็ยิ้มอย่างพึงใจ สายตาคมของสาวแว่นเช่นหล่อน เสมองไปยังเจ้าห่วยประจำห้องอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าห่วยตัวเล็กนี่มีประโยชน์มากมายเยี่ยงนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาประทับใจ!





[align=center]เพราะว่า





กฎเหล็กข้อที่สองในการรบ

อยากจะชนะในศึกสงคราม
ความคาดไม่ถึงคือจุดไคลแมกซ์!![/align]







‘ต้องให้มันได้อย่างนี้เซ่!!’ เสียงของโกคุเดระดังขึ้นอีกครั้งหลังจากอ่านบทละครจบภายใน 1 นาที ตอนนี้อารมณ์หดหู่หายลับไปกับบทของตนที่เพิ่งได้อ่าน!!


‘เอ~ แบบนี้ก็เหมือนกับเป็นตัวฉันเองเลยนะเนี่ย’ ว่าที่พระเอกส่งเสียงอย่างถูกใจไม่แพ้กัน เขารู้ดีว่าตัวเองแสดงละครไม่เก่ง หวั่นอยู่ว่าบทพระเอกที่ต้องแสดงจะเป็นยังไง แต่ถ้าเป็นอย่างที่เขียนนี่ก็โอเคนะ! ก็มันเหมือนตัวเขาจริงๆเลยนี่นา~ ฮะ ฮะ


‘......ร เหรอ...’ คราวนี้คงมีแต่สึนะเท่านั้นแหละที่หน้าซีด สุดยอดลางสังหรณ์กำลังกู่ร้องโวยวายถึงความอันตรายของเหล่าเพื่อนผู้หญิงในห้องนี้....




ไม่น่าเชื่อเลย....ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเธอจะทำได้.....




‘เห็นมั้ยล่ะ ละครเวทีเรื่อง Bitchy & The Beast ฉบับห้อง 1-c ของพวกเราน่ะจะต้องเป็นที่น่าสนใจแน่!’ หัวหน้าห้อง หรือเจ้าของนามปากกา [ Yกันให้หวั่นไหว] ผู้ประพันธ์บทละครชั้นยอดยิ้มอย่างดีใจ


สึนะรู้สึกเหมือนเห็นนรกรำไรอย่างไรก็ไม่ทราบ.... เข้าใจอยู่หรอกว่าความแปลกใหม่เป็นไอเดียที่แจ่ม แต่ไอ้เรื่องที่เพื่อนรักของเขาต้องแสดงนี่มัน....


นัยน์ตากลมเหลือบมองบทละครในมือ เริ่มเปิดอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง


1)ว่ากันด้วยบทนางเอก เธอชื่อ บิช (Bitch) เอ่อ...แค่ชื่อก็รู้แล้วใช่ไหมว่านังคนนี้มันจะเลวร้ายขนาดไหน ในบทก็คือเป็นลูกสาวของเศรษฐีเคยรวยคนหนึ่ง(พูดง่ายๆคือจน) บิชเป็นสาวงามที่ฉลาดเฉลียว ไม่ต้องอ่านก็รู้มันไปทุกเรื่อง เกลียดตัวผู้เป็นที่สุด ชอบสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า เล่นดินปืน ไม่ชอบคนจ้องหน้า ไม่ถูกใจหน้าไหนไม่พ้นแม่ด่ายับ ความสามารถพิเศษคือสามารถตบ เตะคนและขว้างไดนาไมต์ได้ในเวลาเดียวกัน....




และสึนะก็ไม่เข้าใจว่าทำไมโกคุเดระถึงได้ดีใจนักกับบทนี้....




เอาเป็นว่าทิ้งความสงสัยไว้ก่อน มาพิจารณากับ



2)ว่ากันด้วยบทพระเอก เขาไม่มีชื่อ เขาเป็นเจ้าชายผู้น่าสงสาร เพราะเนื่องมาจากวันหนึ่งเจ้าชายนิรนามคนนี้ทำโฮมรันจนทำให้กระจกวิเศษของแม่มดแตก แม่มดเลยโกรธมากเพราะไม่มีใครชมว่าตัวเองงามที่สุดในปฐพี เลยสาปส่งให้กลายเป็นอสูรคลั่งเบสบอล นับจากนั้นมาเขาเลยถูกเรียกว่า Beast Ball แต่มันยาวไปคนแต่งเลยย่อเป็น The Beast เอ่อ....อืม =v=;;;


ด้านนิสัย เขาคืออสูรที่ใจดี รูปไม่หล่อ ยิ้มง่าย และกำลังรอวันที่จะหลุดพ้นจากคำสาป ได้กลายเป็นร่างมนุษย์เพื่อไปสานฝันต่อในโคชิเอ็ง....



'..............................'



ยิ่งอ่านสึนะก็ยิ่งไม่เข้าใจเลยว่าเรื่องนี้มันจะรอดไปจนจบได้ยังไง!


ขนาดแค่บทตัวเอกสองตัว (แถมยังเป็นแค่หน้าแนะนำตัวละคร) ยังฉิบฉ่อยได้ขนาดนี้!!!


อา....คิดแล้วมือเล็กที่จับบทละครเป็นเล่มอยู่นั่นก็สั่นระริก ไม่กล้าสุดๆที่จะพลิกอ่านไปยังเริ่มต้นเรื่อง.... ยิ่งเห็นจั่วหัวว่า NC อะไรบางอย่างด้วยแล้วยิ่งทำให้สงสัย..... จำได้ว่าเคยเห็น NC นี่ที่ไหนสักแห่งแต่จำไม่ได้ว่ามันคืออะไร





[align=center]แล้วในที่สุดคำตอบนั้นก็ดังขึ้น[/align]





‘เดี๋ยวสิพวกเธอ ไอ้ที่ว่า เล่นจริงจูบจริง นี่มันอะไรกันน่ะ!?’ คนเป็นนางเอกโวยวายขึ้นทันที ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะสังเกตเห็น NC ที่คุณหัวหน้าพยายามเขียนให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้จนได้


เจ้าของบทละคร NC เลยหันไปหาจีจ้า เอ๊ย โกคุเดระ และเริ่มอธิบาย
'แหม ก็แค่แผนโฆษณาโปรโมทเรื่อง' ว่าแล้วก็ประสานมืออย่างเรียบร้อย 'ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะจ้ะ'




[align=center]แผน!?[/align]




'เอ๋~~~~~!?' คนเป็นพระเอกส่งเสียงอุทานตาโต 'แบบนั้นก็เข้าข่ายหลอกลวงคนดูไม่ใช่เหรอ?'





[align=center]=_=




=_=^[/align]





จากอีโมหน้านางเอกด้านบน คงไม่ต้องถามว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น คำถามพาซื่อถูกตอบแทนด้วยไซด์ก้อยของคุณบิช(นามสมมติ) ตัวแทนผู้บริโภคที่เทคตัวหลบไม่ทันโดนถีบจนกลิ้ง ห้องทั้งห้องเริ่มอลหม่านกับการตบตีกันของว่าที่คู่รัก หลายฝ่ายเริ่มเข้าไปทำการห้าม แต่ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นกันชนเท้าให้คนปากเบาไปเสียมากกว่า


สึนะนั่งมองความวุ่นวายข้างหน้าอย่างรู้สึกปลิดปลง บางทียามาโมโตะอาจจะแค่หวังดี....ใช่....แค่หวังดีกับคนดูสินะ....นายไม่ได้คิดอกุศลกับโกคุเดระคุงใช่มั้ย!? ว่าแล้วก็พยายามตั้งสมาธิเต็มที่เมื่อภาพ ‘เพื่อนกรูรักเมิงว่ะ’ ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชมรมเบสบอลนั่นผุดขึ้นมาอีกรอบ....




[align=center]วายวันละนิดจิตแจ่มใส...
แต่ชายไม่ไฉไลไปด้วยนะเออ



TAT[/align]




หากก่อนที่เรียกอดีตมากไปกว่านี้ เสียงกระซิบหลอนก็ดังข้างหูให้สะดุ้ง
'ไม่คิดจะห้ามมั่งเหรอ ซาวาดะ?'


'ห หา?' สึนะหันไปมองหัวหน้าห้องคนถาม เมื่อเห็นหล่อนพยักเพยิดไปยังความวุ่นวายด้านหน้าก็เอ่ยตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก 'เอ่อ สองนั่นเป็นแบบนี้ประจำน่ะ เดี๋ยวก็เลิกตีกันเองแหละ' เหงื่อเริ่มผุดเมื่อเห็นรอยยิ้มน่าสงสัย


คนยิ้มอย่างมีความหมายประหลาดมองหน้าของเจ้าห่วยประจำห้องนิ่ง จากนั้นความคิดโลดแล่นบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัว






[align=center]กฎเหล็กข้อที่สามในการรบ

จะทะลวงศัตรูให้ป่นปี้
เบี้ยเองก็สำคัญ!![/align]






'ซาวาดะ' แม่ทัพล้มล้างคณะกรรมการรักษาระเบียบแห่งห้อง 1-c เอ่ยขึ้นพลางขยับตัวนั่งใกล้เจ้าเบี้ยหัวฟู


'อะไร? สึนะตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ อันที่จริง...ต้องเรียกว่าพยายามไม่ใส่ใจ ยัยคนนี้....คิดจะทำอะไรเนี่ย!?


'นายลองพูดตามที่ฉันพูดหน่อยสิ' โดยไม่สนใจเครื่องหมายคำถามบนหน้าของอีกฝ่าย หล่อนก็เริ่มการทดสอบ '[ไอ้บ้า]'


'หา!?' คนถูกสั่งส่งเสียงอุทาน ไม่บอกว่าให้พูดตามนึกว่าด่านะนั่น! ทว่าสายตาที่ทำท่าว่าจะยิงบีมใส่ตนแบบนั้นก็ทำให้ขัดไม่ได้ พ...พูดก็พูดสิ! (อย่าขู่งิ) '...เอ่อ...ไอ้บร้า~'


ทำไมต้องมีควบกล้ำ!? หัวหน้าห้องส่ายหัวกับความบัดซบของภาษา
'พูดให้มันมีอารมณ์กว่านี้หน่อยสิ!' หากสีหน้างงงันของเบี้ยตัวเล็กด้านหน้าก็ทำให้ต้องอธิบายเพิ่ม 'เอาเป็นว่าตอนนี้นายกำลังโกรธฉันอยู่มากๆ เพราะงั้นก็พูดคำนี้ใส่หน้าฉันซะ'


'หา? จะดีเหรอ?' ทูน่าถามอย่างงุนงง


'ฉันไม่โกรธหรอกน่า' หล่อนตอบพลางพยักหน้า ชี้ดินสอกดคู่ใจไปยังปลามีขาเป็นสัญญาณให้เริ่มต้น


เห็นแบบนั้นคนได้รับคำอนุญาตเหงื่อตก







[align=center]แม่สอนว่า

ด่าผู้หญิงไม่ดี






=_=a






แต่ด่ายัยนี่

บางทีคงสะใจ






^_^b






เพราะงั้น






ยัยบ้า!!!!!!!!!!

อ๊า

อ๊า

อ๊า[/align]







>>เหมือนจะยาว

เสียงตะโกนดังสนั่นจนเครื่องหมายคำพูดฉีกขาด ความวุ่นวายในห้องหยุดลงด้วยการเปล่งเสียงอันอัดอั้นของสึนะ ยามาโมโตะ โกคุเดระและบรรดาเพื่อนร่วมห้องต่างหันมามองคนทดสอบเสียงเป็นตาเดียว หากคนแหกปากกลับไม่สนใจ ทูน่าหอบเล็กน้อย





[align=center]แถวบ้านเรียก[/align]


[align=center]โล่ง[/align]





'เอ่อ....ใช้ได้มั้ย?' คนหัวฟูที่โคตรจะใส่อารมณ์ถามขึ้นอย่างขวยเขิลล์~


'อื้อ ดีมากเลยล่ะ' หัวหน้าห้องตอบกลับยิ้มแย้ม ยิ่งเห็นความวุ่นวายในห้องหยุดลงเพราะการแหกปากทีเดียวแบบนั้นก็ยิ่งชอบใจ 'เพราะงั้นนายก็พากษ์เสียงเป็นนางเอกด้วยอารมณ์แบบนั้นเลยแล้วกันนะ'


'ได้....หา...?' เดี๋ยวก่อนดิ 'เธอหมายความว่าไงกันน่ะ?'


'ก็หมายความว่า' เอ่ยอธิบายด้วยรอยยิ้ม 'ถ้าเธอไม่พากษ์ล่ะก็.....'




ปึ้ก.... ดินสอกดในมือหล่อนถูกหักด้วยพลัง K เหล็กกล้างองุ้ม!




'ที่ด่าฉันเมื่อกี้พวกเราคงต้องมีเรื่องคุยกันหน่อยล่ะจ้ะ'




แกร๊ก...แกร๊ก ไส้ดินสอที่เพิ่งโผล่ออกรับอากาศบริสุทธิ์ แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมการบิดเบี้ยวของดินสอเหล็ก จากนั้นก็ร่วงหล่นกระทบพื้นห้องจนกระจาย...



สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง แล้วทูน่ามันจะไปเหลืออะไร? เพี้ยนจาก [ไอ้ ] เป็น [ยัย] แค่ครั้งเดียวหลาบจำไปชั่วชีวิต คนหลุดปากได้แต่นั่งพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำสั่งเต็มที่ ยิ่งเห็นซากดินสอกดผู้โชคร้าย และไส้ดินสอขนาด 0.5 ทะลักไหลออกมาแบบนั้นก็ยิ่งพูดไม่ออก





[align=center]กฎเหล็กของคนเป็นเบี้ย

ไม่อยากกลายเป็นดินสอกด
ต้องเชื่อฟังแม่ทัพ!![/align]





เหนือฟ้ายังมีผู้หญิง โกคุเดระและยามาโมโตะเดินเข้ามาตบบ่าสึนะอย่างเข้าอกเข้าใจ นี่สินะห่วงโซ่อาหาร.....ยอดบนของพีรามิดคือมนุษย์มีนม!! (ไม่ช่าย....)


'ผมดีใจที่รุ่นที่สิบพากษ์เสียงให้ผมนะครับ' นั่นคือการให้กำลังใจของลูกน้องที่รัก ....ที่น่าซัดเหลือเกิน....


จากนั้นการหาตัวคนพากษ์เสียงพระเอกและตัวประกอบต่างๆก็ดำเนินต่อไป เพราะใกล้จะวันงานสถาปนาโรงเรียน พวกอาจารย์เลยปล่อยให้นักเรียนใช้เวลาวางแผนกันอย่างเต็มที่ ช่วงบ่ายทั้งหมดเลยเป็นการตกลงกันถึงรายละเอียดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องแต่งกาย หรืออุปกรณ์ประกอบฉาก




[align=center]และสุดท้าย




เจ้าห่วยอย่างเขาก็ปฏิเสธอะไรไม่ออกเลยสักคำ




คติสอนใจในตอนนี้
[เวลาพูดกับผู้หญิงต้องพูดด้วยความเคารพ][/align]


[align=center](เห็นไหม..ว่าเรื่องนี้ก็มีสาระ)[/align]





“เฮ้อ~” สึนะพ่นลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อย เหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่เผชิญ ทั้งที่เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงแท้ๆแต่เหมือนตนกรำศึกมานานกว่าสิบปี ปลาทะเลตัวน้อยที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่ประตูหน้าบ้านเหม่อมองท้องฟ้ายามเย็น จากนั้นก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก


“กี่โมงแล้วเนี่ย!?” ว่าแล้วก็ยกนาฬิกาข้อมือของตนขึ้นดู




[align=center]16.54 p.m.[/align]




นึกมาตั้งหลายหน้าแต่เวลาผ่านไปแค่สองนาทีที่เห็นทำให้คนหัวฟูยิ้มอย่างโล่งใจ ....แบบนี้ก็ยังทัน....คนๆนั้นยังไม่ออกจากโรงเรียนสินะ.....


ร่างเล็กผุดลุกขึ้น แม้ในใจยังนึกลังเลว่าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เขาคนนั้นฟังดีหรือไม่ หากขาสั้นๆของเขาก็เริ่มออกวิ่งกลับไปยังโรงเรียนอีกครั้ง ....ไปหาคนๆนั้น....







[align=center]อสูรร้ายที่รัก




ฮิบาริ
เคียวยะ











จบย่อยสลายพาร์ทแรก




ช็อตหน้า
การป่นทูน่าด้วยทอนฟา




จะมาต่อเมื่อได้ 10 คอมเม้นต์
(หัวเราะ)





TBC[/align]



อย่าเพิ่งตบตีโชเลยค่ะที่รักทุกคน TvT ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้ต้องทำ งานเยอะมาก โฮกมาก และปวดเข่ามาก (พรุ่งนี้จะไปหาหมอ...หวังว่าไม่มีอะไรนักหนานะ เหอะๆ) แต่พาร์ทต่อไปอีกภายในสามวันแน่นอนค่ะ!! >w< ธุระต่างๆเริ่มเคลียร์หมดแล้ว ที่เหลือตอนนี้คือปั่นฟิคมาให้ทุกท่านได้อ่านกันเท่านั้นเอง (หัวเราะ)


เพราะงั้นเป็นกำลังใจให้โชปั่นฟิคด้วยนะคะ!! แล้วก็ขอบคุณคนอ่านทุกคนเลยค่ะ เดี๋ยวจะมาตอบเม้นต์รวมให้หมดเลยหลังจากอัพตอนต่อไปแล้วนะคะ~ >3</ รักทุกคนค่ะ


ปล.ยืนยันว่าตอนหน้าไม่ช้าแน่นอน TvT> อย่าเพิ่งลืมฟิคโชนะ (คนอ่าน : ลืมไปหมดแล้วเฟ้ย~~!!!!!)
ปปล.ปล.ตอนนี้กำลังหลงรักพระรองที่ชื่อว่าฮิบาริสุดๆ อรั๊ย~ เชื้อไวรัส A ทำพิษ
***คิดว่าเชื้อไวรัส A ย่อมาจากอะไรเอ่ย? 5555555+ เดาไม่ถูกแสดงว่าไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ของเชื้อไวรัส A นะ (หัวเราะ)***

ปาดดดดดด เม้นแรก


-------------


นี่มันอะไรกันคะเนี่ยพี่โช~!!!!!! =[]=!!!!!!!

ละครฉ่อยแห่งบอร์ดนี่มันอาร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย~~!!!!!!!! ริสละอึ้งโก้ดดดดดดดดดด!!!!!!!!!


ฟิคเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ตัวเมีย คือ พระเจ้า" - -* เอวัง.......

หัวหน้าห้องข่างเริ้ด ชีคือสุดยอดแห่งเหล่าทั้งหมด - -+ รักชีบูชาชี ทางที่ดีจับ 8059 NC คาเวทีซะเลยสิ!! > <

/รอตอนต่อไปอยู่ค้าฟ

ผู้หญิงนี่น่ากลัวจริงๆเลยนะคะ... (แล้วแกไม่ใช่ผู้หญิงเรอะ =[]=!!) ซือช่างซื่อ จะด่าคนซักที จำบทให้ได้บ้างนะลูกเอ๊ย "ไอ้" กับ "ยัย" มันสะกดไม่เหมือนกันนะพ่อคุณเอ๊ย ไส้ดินสอแค่ 0.5 มันจะไปน่ากลัวอะไรเล่า !!

สมแล้วที่รอคอยมานาน!!! ละครแบบพากษ์เสียง บทก็ฉิบฉ่อย.. เล่นจริงจูบจริง NC (ซะที่ไหนเล่า ล้มโตะ!!!) กดเซ่!! กดกันบทเวทีเลยเซ่ ปัดโธ่!! ขัดใจแม่ยก!! (โดนตบกระเด็นหายไป)

ฮ่าๆ ซือ ผู้หญิงน่ะต้องพูดด้วยความเคารพ แต่กับเมะต้องพูดด้วยวาจายั่วสวาทนะจ๊ะจำไว้ ฮ่าๆๆๆ

ชื่อตอนหน้ามันตะหงิดๆ อย่าป่นทูน่าด้วยทอนฟาเลยค่ะคุณฮิ ป่นกับอย่างอื่นมันสนุกกว่าหลายล้านเท่า คริคริ!!!


ส่วนปล. ไวรัส A เหรอคะ.... ไวรัส Apple รึเปล่าคะ =A=? เราก็ชอบกินเหมือนกัน แอปเปิ้ลสีเขียวปั่น =A=" แล้วตอนนี้คุณฮิบาริไปเป็นพระรองเกาหลีที่ไหนเหรอคะ คนแบบนั้นเป็นพระรองได้ด้วย????

แต่งฟิคเพลิน เจอปาดเมนท์แรกไปเฉย.... อ๊ากกกกกกกกกก ริสจังงงงงงงงงงงง

พี่รองทำอะไร....แต่งฟิคอะไรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ทำไมมันเป็นแบบเน้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พระนางต้องสุดห่วยกับสุด_ปี้บ_(อักษร น. ไม่สามารถออกอาการได้ 5555) สิค้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ว่าแต่อ่านบทละครแล้วแบบว่า....คุณเธอ เหอ ๆ

ขำทูน่า ตะโกนได้โล่งมาเลยสินะ เขาว่ากันว่าผู้ชายมักกลัวเมีย มันคล้ายกันไหมกับเรื่องนี้??? เอีก ๆ

รอตอนต่อไปปปปปปปปปปปป

ปล.น้องเล็กเมนท์คนเดวสิบเมนท์เลยได้ป่ะ?? จาอ่าน 55555555

โอ้ว เย้ มาต่อแล้ววววววววววว~!!

สึนะเอ๊ยยยย 555555 ไม่รู้ว่าตกหลุมพรางหรือโชคร้ายโดยบังเอิญกันนะ (ฮา~~)

พากษ์เสียงเรอะ พากษ์เสียงเชียวนะ~!! อ๊า T___T นึกภาพออกเลยลูกเอ๊ยยยยย
บทยามะต้องให้ท่านฮิไปพากษ์คู่กันมั้ย?? วะฮ่าฮ่าฮ่า

จ๊อดดดด อยากอ่านตอนหน้ามากๆค่ะ จะได้เหนฉากสวีท(เรอะ??)ของท่านฮิแระซือน้อยแร้ว

สู้ตายๆๆนะคะ ตั้งหน้าตั้งตารอ ฮุๆๆๆ ^^

555+

โชซังเขียนรั่วขำกลิ้งเหมือนเคย หุๆ

แค่เห็ฯโฆษณาตอนหน้าก็ทำเอาฮา อยากเห็นทูน่าป่นจัง ^^

อู้งานเม้นท์เพราะงั้นขอสั้นเน้อ ขออภัยจ้า หุๆๆ

ทำใจนะทูน่า เพี้ยนคำได้ยินแจ่มแจ๋วขนาดนั้น หุๆๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก เมื่อคืนดันนอนเร็ว อดเมนต์แรกไปซะแล้ว TToTT

ขอเสนอให้ 8059 NC กันกลางเวทีไปเลยค่า แสดงบทเพื่อนกรูรักเมิงให้ตระการตาไปเลย แล้วมุกจะเอากล้องถ่ายรูปไปถ่ายไว้เต็มที่ 555+

ว่าแต่คราวนี้จอมมารทอนฟาไม่โผล่เล้ยยย เป็นเศร้า TToTT คิดถึงท่านฮิ เดวซือคุงวิ่งไปหาท่านฮิเมื่อไหร่ ท่านฮิช่วยจับกดและ xxxx กับ xxxx แล้วก็ xxxx เลยน้า แต่เวลาเขียนจริงอย่าเซ็นเซอร์นะค้า

ปล. จะคอยทวงในเอ็มต่อไป กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เรื่องนี้รอมานานนนนนนแสนนาน

มาช่วยอัพให้ได้ 10 เม้น เร็วๆ

เคียวจังออกน้อยจัง

ตอนหน้ามาต่อเร็วๆน้า

เรื่องนี้รอมานานนนนนนแสนนาน

มาช่วยอัพให้ได้ 10 เม้น เร็วๆ

เคียวจังออกน้อยจัง

ตอนหน้ามาต่อเร็วๆน้า

555 ยอดพีระมิดคือมนุษย์มีนม 555

คิดได้ไง เอิ้ก ๆๆๆๆ

แต่ก็จริงละนะ 555 ผู้หญิงอย่างเรามันต้องเกรียงไกร !!!

สึนะผู้ตกเป็นเบี้ยล่างผู้หญิงแล้วฉากหน้าจะต้องรับประทานทอนฟาด้วยหรอ รู้สึกสงสารแบบฮา ๆ 555