•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

HBD วันเกิดคุณสามี~!!!!!
(//พรั่ว!! โดนตบตี)

รูปน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
>_____________________<

อร๊างงงงงง รูปงดง๊าม ตี๋น้อยทั้งคู่เลย น่ารัก ๆ ><
เห้ย แล้วไมท่านพี่โน่ แกไปนั่งแหง่ว อยู่มุมกระนู้น ล่ะท่าน
แต่ก็ดีแล้ว เพราะเรื่อง นี้มัน 8018 อย่างเพิ่ง เอา D มาเกี่ยวเลย วะฮะฮ่า ๆ ๆ
(me/วิ่งหลบฝ่าเท้าจากแม่ยก D18 ไปหลบหลังท่านส้ม กรั่ก ๆ ๆ)

มาบอก HBD พี่เคียว(ของเค้า)รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
บอกหลายรอบ และ หลายที่เหลือเกิน 55 5
ขอให้ท่านมีความสุข ๆ นะ รักษาสุขภาพด้วยนะ
ว่าง ๆ แวะไปกินซูชิที่บ้านทาเคชิก็ได้นะ เค้าไม่ว่า 55 5 5 ยินดี ๆ
ตรงนี้สำคัญ ๆ อยู่คู่ 8018 ไปนาน ๆ นะเคียวย้าาาาาา

(me/ปูเสื่อนอนตบยุงรอท่านส้มมาอัพ โหะ ๆ ๆ )

วุวววววว

ขออภัยที่ล้าช้าครับ ขออภัยจริงๆ
เขียนเพลิน + ฟุ้งพลอตไปเรื่อยครับ (ฮา)
อา .. เป็นซีรีส์ .. (สถาปนาเป็นซีรี่ส์ไปซะแล้ว 5 5 5+) ที่เขียนแล้วมีคความสุขจริงๆ
เขียนแล้วลื่นไหลดีจังเลยครับ ...

ซีรี่ส์นี้เชื่อมต่อกับ Single homerun ; one reason to love นะครับผม กลัวงงก็เชิญอ่านได้ที่หน้า 14 ฮ่ะ

-------------------------------------------
ศิริรวมจำนวนหน้า 13 พอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกินครับ

มาช้าหน่อยแต่ส้มว่าคุ้มนะเออ 5 5 5+

ได้เสียงจากโอ บอกจะรอดูว่าจะซึ้งได้นานเท่าไหร่ ... นานแค่ 2 หน้าแหละโอจ๋าา (ฮา)
---------------------------------------------

- Single Homerun ; one reason to love


[align=center]

子供の日
kodomo no hi
วันเด็ก
รักนะพ่อเคะทอนฟา


---------------------------------------------------------[/align]

[align=center]“ห้าทุ่มห้าสิบเก้านาที”

“วันที่สี่เดือนห้า”

“ซากุระหลงฤดู”

............................................................................
อย่าถามหาความรัก หากไม่คิดจะรับมัน
อย่าถามหาเมฆาที่มืดครึ้ม หากยังต้องการนภาที่สดใส
...................................................[/align]



แก๊ง!!!!



“เอาท์!!!!!”



“วันนี้เป็นอะไรว้า ทาเคชิ ทำไมตีเอาท์อยู่เรื่อย” ทันทีที่เสียงกรรมการประกาศขานถึงลูกออกเหลือเชื่อที่มาจากยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้เข้าฟอร์มคนนั้น



เพื่อนร่วมทีก็เหนี่อยอ่อนใจอยากจะเอาหัวโขกแบตเตอร์ตายๆไปซะหากความหวังที่ดีที่สุดของทีมฟอร์มตกตอนการแข่งขันฤดูร้อนที่จะถึงนี้




“โทษทีๆ จะไปเก็บลูกให้แล้วกันนะ” คนตีออกยิ้มเจื่อนๆ วางแบตเตอร์ไว้ข้างตัวแล้ววิ่งออกไปนอกสนามแทน



เพราะวันนี้ออกมาซ้อมต่างสถานที่ก็เลยไม่รู้ว่าเบื้องหลังที่ลูกเบสบอลแลนดิ้งไปตกอยู่นั้นเป็นอะไร



แต่ที่แน่ๆเค้าเห็นต้นซากุระบานสะพรั่ง ... หลงฤดู



คงเป็นสวนสาธารณะล่ะมั้ง



ร่างหนุ่มนักกีฬาวิ่งไปด้วยความเร็วผ่านแนวรั้วของที่ที่ตนคาดเดาว่าเป็นสวนสาธารณะ



ทำไมรั้วมันยาวแบบนี้นะ!!!



แล้วก็ต้องถึงบางอ้อเมื่อเจอประตูทางเข้า และพบคนสวนกำลังยืนกวาดพื้นหญ้าอยู่ข้างใน



ยามาโมโตจะเกาะรั้วเขย่งตัวเองมองลอดเข้าไปผ่านช่องของประตูรั้วทรงญี่ปุ่น



ข้างในมีเรือนญี่ปุ่นหลังใหญ่ ..คงจะเป็นขุนนางเก่าสินะ ...เพราะปกติไม่ค่อยได้มาแถวนี้สักเท่าไหร่เลยไม่รู้ว่าใครเป็นใคร



เข้าได้หรือไม่ได้



“เอ่อ .. ขอโทษครับ ลูกเบสบอลผมตกอยู่ข้างใน!!”



คนสวนชายหญิงสองคนละไม้กวาดไว้ที่พื้นปราดเข้ามาประชิดประตูรั้วมองตาสบกับเด็กหนุ่มคราวลูกแล้วถึงยอมเปิดประตูรั้วให้



“จากสนามเบสบอลข้างๆหรือเจ้าคะ” ค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติธรรมดาซ้อมมักจะไม่ตีเข้ามาในเรือนหลังนี้



แน่นอนที่กั้นมันสูงและก็อยู่ห่างพอสมควรแต่เจ้าหนุ่มคนนี้กลับแรงดีตีลอดเข้ามาได้ ..หรือแค่โกหกกันแน่ ก็ต้องหยั่งเชิงกันไป



“ครับ ขอเข้าไปเก็บได้ไหม”




“เดินเข้าไปทางนั้นเจ้าค่ะ” มือเหี่ยวย่นชี้ไปตามแนวรั้วปล่อยหนุ่มเบสบอลเข้าไปง่ายเหลือเชื่อ




..ก็ไม่ได้น่าห่วงอะไรเพราะคฤหาสน์นี้มีพวกนักฆ่าคอยดูแลอยู่เพื่อนนายท่านและคุณหนูที่สิบเชื้อสายมาจากโบราณกาลน่ะนะ



และอีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นคนใช้ทุกคนในบ้านมีสิทธิฆ่าผู้ประสงค์ร้ายได้ทันที




โห .. ใหญ่เป็นบ้า




ยามาโมโตะเลิกลักหยุดเดินแล้วแวะมองดูเรือนญี่ปุ่น กลิ่นไม้เก่าแก่ของเรือนส่งกลิ่นหอมอ่อน




แม้ความเก่าแก่ของมันน่าจะร่วมห้าสิบปีได้



เสียงน้ำกระทบไผ่ไหลเอื่อยๆ .. ปลาคราฟในสระกำลังแหวกว่ายอวดสีสดพาดตัวของมันเริงร่ากับฤดูใบไม้ผลิ



ขาของหนุ่มนักกีฬาชักก้าวละเมอทิศทางไปซะแล้ว ชายหนุ่มเดินไปตามชานเรือน หรือบางทีตามกลิ่นหอมๆของแม้เก่ากันแน่นะ




ก่อนจะหยุดกึกกับต้นซากุระใหญ่ตรงหน้า .. ต้นที่เห็นคือต้นเดียวกับที่โฟกัสในสนามเบสบอล ก็คิดว่าคงหลายต้น




แต่ต้นเดียวหรอกเหรอ!! ถ้าให้เดาอายุคงไม่ต่ำกว่าร้อยปีแน่ๆ




“นายเองสินะที่ตีลูกเบสบอลเข้ามา” เสยงหนึ่งดังจากบนชั้นสอง ทำเอายามาโมโตะหันหน้าขึ้นไปมองยังระเบียงที่มาของเสียง




“อ่ะ ...เฮ้ย!!” ยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก นัยน์ตานั้นเบิกกว้างปากพะงาบๆพูดไม่ออก




“ฮิบาริ!!!!!!!”




ก็รู้หรอกนะว่าเจ้าตัวเกลียดการสุมหัว ... ก็พอจะเดาได้ว่าฐานะทางบ้านคงจะดี




ผิวพรรณที่ขาวนวลคงไม่ใช่เด็กชาวบ้านธรรมดาแบบเค้า ..




ทุกย่างก้าวการเดินมันเต็มไปด้วยความสง่า เหมือนลูกคุณหนูที่ถูกขัดเกลามา




แต่ใครมันจะไปคิดล่ะว่านี่เป็นบ้านของเจ้าตัว




“นี่รู้ไหม แกเป็นคนแรกที่ตีมันเข้ามาในรั้วบ้านของฉัน โดนต้นซากุระของฉัน ขัดอารมณ์ในการดูซากุระของฉัน” เจ้าตัวยืนขึ้น แปลกตาไปหน่อยในชุดยูกาตะสีดำ แต่ทอนฟากลับไม่ได้แปลกตาไปเลย




มันถูกเข้าประจำที่ที่มือทั้งสองข้างแล้วตำแหน่งที่ร่างบางยืนอยู่ไม่บอกก็รู้ว่าสูงแค่ไหนพี่ท่านก็พร้อมจะกระโจน ..ไม่มีพลาด



หรือถ้าพลาดเค้านี่แหละจะเป็นคนไปรองรับเอง




“ฉันให้เวลานายห้าวินาที เก็บมันแล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉัน”



“หนึ่ง” ริมฝีปากบางนับเลขนรก แต่ยามาโมโตะไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก



“บ้านนายเหรอเนี่ย กว้างชะมัด”



“สอง”



“นี่ ถ้ากว้างขนาดนี้ต้องมีอออนเซ็นน่ะสิ ถึงจะเป็นฤดูใบไม้ผลิแต่ถ้าได้แช่น้ำอุ่นๆคงจะหายเหนื่อยกัน”




“สาม”




“ฉันให้พวกที่ชมรมมาบ้านนายได้ไหม”



“อย่าอยู่เลยแก!!” ร่างบางกระโจนลงมาจากระเบียงชั้นสอง ตกถึงพื้นดินเบากริบก่อนจะปราดเข้ามาซัดทอนฟาให้หน้าหงาย



ผิดฐานที่ตีลูกเบสบอลเค้าก็หงุดหงิดพอตัว แต่ไอ้การจะยกฝูงสัตว์กินพืชมาในบ้านเขานี่แหละสถานหนัก



บ้านนะไม่ใช่โรงแรม ที่จะเปิดออนเซ็นให้แช่พร้อมที่พักอาหารค้างคืนน่ะ!!!!!



“เฮ้ยย!! ฉันพูดเล่นเองอ่ะ” มือกุมแก้มตัวเองแล้วถอยไปหลายๆก้าว


แต่คนดุจัดก็ไม่น่าจะเลิกราโดยดีพุ่งตัวมาง้างทอนฟาขึ้นเค้าก็ก้าวสเตปเร็วอ้อมวกมาด้านหลังจับล็อกสองข้อมือเอาไว้ออกแรงบีบมากพอที่จะเจ็บให้ปล่อยทอนฟาลงพื้น



“ดุเป็นบ้า หายบ้าสักทีนะ”



“หึ นายสิบ้า”



“อ้า ..ใช่ บ้าตั้งแต่เห็นหน้านาย” หูขาวๆของคนตัวเล็กกว่าแดงแปรี๊ดนั่นแหหละยามาโมโตะเลยผ่อนยิ้มออกมา



[align=center]“... สายลมพัดไหว ...”[/align]




“แปลกดีนะที่จะเห็นนายที่อื่นที่ไม่ใช่โรงเรียน”



“นี่มันบ้านฉัน ไม่เคยเห็นก็ไหว้ซะ”




[align=center]“... ดอกซากุระก็สลัดก้านปลิวไปตามลม ...”[/align]





“ก็ถึงได้บอกว่าแปลกดี ทุกทีเสาร์อาทิตย์ก็เห็นนายอยู่แต่ในโรงเรียน”



ความเงียบโรยตัวเป็นคำตอบ



ลมที่โชยเบาๆพัดเอาซากุระโปรยไปทั่วทิศหลุดปลิวไปก็เยอะแต่กลับชูดอกเต็มต้นมากกว่าต้นไหนๆที่เคยเห็น




มือที่จับตรึงไว้ผ่อนกำลังลงโดยที่ยามาโมโตะและฮิบาริไม่รู้ตัวสักนิด



ราวกับไม่อยากจะจากภาพแบบนี้



อยากอยู่แบบนี้อีกสักนิด อยู่ได้โดยลดทิฐิ ลบคำว่าห่างเหิน



อยากใกล้กัน เพราะจบเวลานี้ไปคงไม่อาจคาดคิดว่าจะได้พานพบอีกเมื่อไหร่





[align=center]“...ซากุระปลิว โรยราสู่พื้น...”[/align]





ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะยอมปริเอ่ยให้ได้ยินเสียงที่แว่วหวานกว่าครั้งไหนๆ



“ วันจันทร์...” คนยืนเบื้องหลังใช้ความเงียบเป็นคำตอบรอประโยคถัดไปที่จะเอ่ยเอื้อน



นัยน์ตาสองคู่แม้ไม่ได้จับจ้องซึ่งกันและกันแต่ก็มองซึ่งสิ่งเดียวกัน



“วันเกิดฉัน...”



ทั้งที่ก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่กลับอยากให้บุรุษข้างหลังรับรู้เรื่องของตัว.. สักนิดก็ยังดี



อยากให้รู้เรื่องของเค้า แต่ก็ไม่อยากเผยความลับให้ฟัง



กลัวการเปิดเผย แต่อยากสร้างไมตรี




[align=center]“...วัฏจักรที่แสนสั้น .. แต่งดงามไปด้วยคุณค่า …”
“....เฉกชีวิตที่เกิดมาและกลับสู่ธุลี….”
“....ทำอย่างไรถึงจะถูกจดจำ....”
“....ตราบกาลนาน....”[/align]




“เหรอ” เสียงตอบกลับมาสั้นๆเหมือนทำร้ายจิตใจกันซึ่งๆหน้า ฮิบาริตวัดมือออกด้วยความโกรธ ..หงุดหงิดอะไรกันนะ



เค้าผิดหวัง ทั้งที่ยังไม่ได้หวัง หรือบางทีแอบหวังโดยที่ตนเองก็ไม่รู้ไปแล้วก็เถอะ



แต่ตอนนี้มันหงุดหงิดสุดๆไปเลย



เท้าเรียวตวัดเตะทอนฟาขึ้นมือเหมือนจับวางก่อนจะไล่ฟาดไปยังพ่อนักกีฬาดีเด่นให้หายหงุดหงิด




“ออกไปจากบ้านฉัน!!!” ตวัดท่อนเหล็กไล่กวดก่อนจะอ้อมไปยังลูกเบสบอล
ที่ทิ้งตัวอยู่ใต้ต้นซากุระ




ออกแรงเตะแล้วมันก็ลอยไปทางกบาลตั้งๆ




แต่ขอโทษฟอร์มมันผิดกัน สัญชาติญาณเบสบอลรับมันไว้ได้แต่คงหนีทอนฟาที่ปาตามมาทีหลังไม่พ้นแต่ก็เบี่ยงคอหลบให้ถากแก้มเลือดใหลเอา




“ใจร้าย!!” เสียงตะโกนลอดผ่านแนวรั้ว ถ้าไม่มีรั้วกั้นก็คงจะได้เดินเคียงคู่กันไป จนสุดแล้วฮิบาริก็มาหยุดอยู่ที่ขอบเขตรั้ว




หน้าสวยแหงนมองไปยังเบื้องบน เห็นตาข่ายที่สูงกว่าบ้านเค้ากั้นเอาไว้แล้วก็ถอนหายใจ




ใช่ว่าสนามซ้อมจะอยู่ติดกับรั้วบ้านที่ไหน มันก็ห่างพอประมาณ



.. แต่เจ้าบ้านั่นก็ยังตีมันข้ามมาได้ ..




[align=center]“ .. เฉกพิรุณที่เคียงข้างสายฝน ...”
“..จะไกลจะห่างสักกี่ร้อยไมล์..”
“..ก็ยังเห็นเคียงข้างกัน..”[/align]




ชักไม่แน่ใจแล้วตีในที่นี้หมายถึงโฮมรัน หรือ ตีกำแพงน้ำแข็งของเค้าให้พังยับเยินกันแน่




[align=center]“หากเป็นโฮมรันก็คงกลายเป็นแบตเตอร์ที่ดีที่สุด”
“หากตีปราการน้ำแข็ง ก็คงได้เมฆามาครอบครอง”[/align]





“นี่โกคุเทระ วันนี้วันอะไร” ท้องฟ้ากำลังจะฉาบสีส้มอมมืด สองเกลอเดินให้เงาทอดยาวอยู่ในเมือง




ก็แค่บังเอิญเจอกันระหว่างทางกลับเท่านั้น



โกคุเทระมาหาระเบิดกักตุน ขณะที่เจ้าหัวตั้งก็แวะเข้าร้านขายอุปกรณ์กีฬาที่อยู่ข้างกัน




“วันเสาร์ที่สาม ลืมวันลืมเดือนไปรึไง” บุหรี่ถูกจัดคาบเอาไว้ในปาก พ่นควันปุ๋ยๆแล้วถอนหายใจ




เหลือบสายตาเห็นแผงเร่ขายปลาคราฟแล้วเป็นต้องหยุดสงสัย ไม่เคยพบไม่เคยเธอเจ้าธงประหลาดแบบนี้



รูปร่างมันพิลึกพิลั่นแต่เด็กก็ยังร้องง้องแง้งจะเอากัน




“อาใช่ ก็ต้องซ้อมจนลืมไปแล้วว่า สามถึงห้ามันเป็นโกลด์เดนวีค”



ถึงไม่ใช่แต่ไอ้การมีวันหยุดตรงวันหยุดมันก็ไม่ได้ซาบซึ้งอะไรนักหรอก



แล้วพลันเหลือบสายตาไปเห็นธงปลาคราฟโฟกัสเดียวกับโกคุเทระก็ต้องแย้มรอยยิ้มออกมา




“ประสาท”




“ธงนั่นเค้าไว้ติดกันวันที่ห้าเดือนห้า วันเด็กอ่ะนะ” เสียงเอ่ยเรียบๆ




ใบหน้าแย้มรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้าปลาคราฟตัวนึงทำหน้าบึ้งตาขวางเหมือนฮิบาริไม่มีผิด



“เจ้านี่ตัวนึงครับ”

แก๊ง!!!



“เอาท์!!!!”




“อะไรอีกว้า นี่แกทำลูกออกมาสองวันติดแล้วนะโว้ยย ไอ้ทาเคชิ!!” เจ้าของชื่อหัวเราะร่วนคราวนี้ดูท่าทางกระดี๊กระด๊ามากกว่าปกติ



“เอาเถอะยังไงก็เลิกซ้อมพอดี” หัวหน้าทีมลดแบตเตอร์ลงเหนื่อยหน่าย “เย็นมากแล้วพวกฉันขอตัวกลับไปก่อนล่ะนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ยามาโมโตะ”



ไม่ต้องรอให้ลับตาหนุ่มนักกีฬาดีแตกก็วิ่งทั่กๆโฉบเข้าไปในบ้านอย่างเคยคุ้น อันที่จริงก็จงใจทุกอย่างนั่นแหละ




แต่ดูท่าเจ้าบ้านที่ยืนต้อนรับใต้ต้นซากุระใหญ่นี่จะผิดแผนไปสักนิด ร่างบางในชุดยูกาตะโยนลูกเบสบอลขึ้นลง ..ขึ้นลงก่อนจะคว้างมันมาทางเข้าแต่ไม่มีทอนฟาเหมือนเคย



“อ่า โทษทีๆ มันพลาดไปนิด”




“นายจงใจ” เสียงใสเอ่ยเรียบๆ ตวัดหางตามองคนตัวสูงนิ่ง




เงียบอยู่นาน เงียบจนได้ยินเสียงสายลมที่โชยผ่าน ก่อนคนตัวเล็กนั่นแหละจะเดินตวัดกลับเข้าบ้านไปทันที




“พรุ่งนี้วันเกิดนายใช่ม้า” เทพบุตรสุดเนียนถือวิสาสะก้าวเข้ามาในบ้าน ผิวปากวืดๆกับนานาของหรูหราล่อตาล่อใจขโมย




สมเป็นบ้านขุนนางเก่า ... มองดูแผ่นหลังเล็กๆแล้วก็รู้สึกห่างเหิน




ทั้งที่แค่เอื้อมมือไปก็จะคว้าไว้ได้แต่กลับดูไกลออกไปเรื่อยๆ




[align=center]“...เป็นครั้งแรกที่รู้สึกต่ำต้อย..”[/align]




คนไม่เคยยึดติดกับบรรดาศักดิ์ถึงกับถอนหายใจหน่ายๆ แต่พอเหลือบมองผ้าพันข้อมือที่เจ้าตัวเป็นคนให้ไอ้ความน้อยใจก็หายไปหมดเลย



“ตามเข้ามาทำไม” คนงามเดินไปนั่งอยู่ริมชานพักของห้องนอนชั้นสอง วิวเบื้องหลังเปิดกว้างเห็นต้นซากุระชัดเจนแจ่มแจ๋ว หากแต่เจ้าตัวที่อยู่เบื้องหน้าวิวนั้นนั่นแหละที่เค้าโฟกัส



“ขามันพาไปอ่ะ” วางกระเป๋าเป้ไว้ข้างประตู เดินเช้าไปช้าๆเนิบๆยกมือขึ้นค้ำเอาไว้ “วิวสวยดีนะ ..” แต่ตากลับหลุบมองฮิบาริ



“มองตรงไหนของนายกัน” หน้าสวยเงยขึ้นสบและเป็นเค้าที่หัวใจจะหยุดเต้นเสียเอง




ใกล้ .. จนลมหายใจเป่ารดกัน
ใกล้ .. จนมองเห็นเพียงแค่ความน่ารักในดวงตา
ใกล้ .. จนเห็นเค้าสะท้อนในตาคู่นั้น




“มองนาย” หน้าคมสันโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดฉัน” หน้าผากจรดชิด จมูกชนกันแต่ไม่มีใครคิดจะบ่ายเบี่ยงหน้าหนี ริมฝีปากบางวาดรอยยิ้มออกมายกมือขึ้นแตกไปบนแก้มของคนอยู่สูงกว่าซ้ำรอยแผลทอนฟาที่เค้าฝากไว้เมื่อวาน




เบื้องหลังต้นซากุระกำลังทอสีส้มแดงแรงร้อน แต่แสงที่ใกล้มอดดับก็มิอาจทะลวงแผดเผาคนทั้งคู่ได้ แสงสีส้มของทนกรค่อยๆลับเหลี่ยมโลกแล้วม่านราตรีก็มาทดแทน



“ตามธรรมเนียมเท่านั้นล่ะน่า” ฝีปากยังต่อกรกัน ก่อนสัมผัสแผ่วเบาจะประทับลงมานิ่มๆจูบแช่เอาไว้เฉกเช่นนั้นไม่คิดจะรุกราน
เหมือนไฟฟ้าวิ่งสถิตไปทั่วร่าง ร้อนผะผ่าวณ.ตรงที่เนื้อสัมผัสกัน




[align=center]“... เคยมีคนกล่าวเอาไว้ ...”
“...จูบแรกอาจทำให้คนขึ้นสวรรค์ ...”
“... ความรู้สึกดีในคราแรกที่ริมฝีปากสัมผัส ...”
“... จะถูกจดจำตราติดตรึงนานเท่าชีวิตจะมีอยู่ ...”[/align]




“แล้วที่นายลักจูบแก้มฉันมันเป็นธรรมเนียมด้วยหรือเปล่าล่ะ” เป็นครั้งแรกที่ฮิบาริรู้สึกถูกไล่ให้จนแต้ม เหมือนหมากรุกบนกระดานกำลังถูกรุกฆาตปิดดบัญชี




“บ้าน่ะสิ” หน้าสวยหันวืดสะบัดให้หน้าคมสันผละออกไปทางอ้อมซึ่งเจ้าตัวก็ยอมแต่โดยดี ยกมือขึ้นนอบๆผละกายออกห่าง




“เดี๋ยวฉันกลับมา .. รอนะอย่าเพิ่งหลับไปก่อนล่ะ” ยามาโมโตะเดินถอยหลังผละออกห่างไปอยู่ชิดประตู



“ถ้ากลับมาแล้วเห็นนายหลับนะระวังเถอะ ...” ประตูกระดาษที่ถูกแต้มลายพาดสีดำถูกเลื่อนเปิดออก



“ฉันจะลักหลับนาย” แล้วไม่ต้องรอให้ทอนฟาปาทะลุยอดหน้าพ่อหนุ่มนักกีฬาฟิตจัดก็วิ่งออกไปจาบ้านทรงญี่ปุ่น




[align=center]“... ว่ากันว่า การรอคอยอะไรสักอย่างมักยาวนานเสมอ ...”
“... หนึ่งนาที นั่นอาจหมายถึง หนึ่งชั่วโมงสำหรับใครบางคน ...”
“... แต่ในความจริงแล้ว หนึ่งชั่วโมง ก็มีหกสิบรอบนาทีเท่าๆกัน ...”[/align]




คนงามยังนั่งอยู่บนชานพัก รอรอบแล้วรอบเล่าไอ้คนที่จากไปก็ไม่ยักจะโผล่หัวกลับมา ..แต่ที่น่าแปลกใจว่าทำไมเขาถึงได้นั่งรอมันเหมือนคนบ้านั่นแหละ



กลัวที่จะโดนลักหลับหรือ ..เปล่าเลย ถ้ามันคิดจะข่มขืนเค้า เค้านี่แหละจะฆ่ามันให้จมดิน ก็แค่อยากรู้ว่ามันจะกลับมาจริงไหม



... กระเป๋าก็ไม่ยอมเอาไปด้วย ... มันจะทำอะไรกันแน่นะ




คางมนเกยไปกับไม้ริมระเบียง แนบหน้ามองโทรศัพท์ในมือหงอยเหงาแปลกๆพิกล เวลาที่แสดงบอกถึงตอนสามทุ่ม อีกสองนาทีจะกลายเป็นอีกชั่วโมง



แสงกะพริบวูบวาบพร้อมการสั่นน้อยๆทำเอาหัวใจคนถือมันอยู่ลอยไปอยู่ที่ปลายเท้าแล้วดีดกลับขึ้นมาด้านบนเต้นระรัวเหมือนวัยรุ่นแรกรัก



-ปิ๊บ-



“สุขสันต์วันเกิดนะเคียวยะ” เสียงปลายสายที่กรอกเข้ามาทำเอาคนกดรับถึงกับแป้วลงไปถนัดตา รู้สึกผิดหวังที่คนโทรเข้าไม่ใช่คนที่หวังเอาไว้




เหมือนเด็กสาวแรกรุ่นที่ดีใจเก้อ เฝ้าแต่รอคอยให้รุ่นพี่ที่แอบชอบโทรเข้ามา




“รู้ได้ยังไง” แต่เค้าคงไม่ใจชืดใจจืดใจดำขนาดนั้น ตอนนี้หมดแรงจะรำคาญหรือบางทีหากหาอะไรทำซะเค้าอาจจะลืมๆเวลาที่หมอนั่นบอกให้คอยก็ได้



“ถ้าแค่วันเกิดของคนที่ตัวเองรักยังไม่รู้ ฉันก็บ้าแล้วล่ะ”




“อย่ามามั่วนิ่ม กลับมาญี่ปุ่นเมื่อไหร่ฉันจะขย้ำนายให้ตาย”




“อา .. งั้นนายคงสมใจอีกไม่นานนี้ล่ะ อาทิตย์หน้าฉันจะกลับไปน่ะนะ อยากได้อะไรไหม ของขวัญวันเกิดน่ะ”



“จะขย้ำนาย” เสียงปลายสายหัวเราะร่วน คิดไม่ผิดจริงๆ ดูท่าคงไม่ต้องหิ้วอะไรพะรุงพะรังกลับไปสินะ



“ไว้แค่นี้นะเคียวยะ ฉันไปประชุมล่ะ .. ฝากขอบคุณพ่อกับแม่นายด้วยที่ทำให้นายเกิดมา .. เกิดมาให้ฉันรัก”




-ปิ๊บ-




ความเงียบโรยตัวอีกหน .. เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากอยู่เงียบๆคนเดียว .. ปีหนึ่งมีครั้งเดียวที่เค้าจะมาเหยียบบ้านที่อ้างว้างนี่
มาหรือไม่มายังไงก็ไม่มีใครมาต้อนรับอยู่แล้วนี่ ..



ร่างเล็กเดินไปยังอีกห้อง ..ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปกลิ่นธูปหอมก็ลอยอบอวล ห้องสีขาวนวลไปด้วยแสงจันทร์ แลดุน่าโรแมนติกแต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้



รูปบุพการีทั้งสองตั้งอยู่บนโต๊ะ เบื้องหน้ามีกระถางธูป ..



“ท่านพ่อท่านแม่” เสียงเอ่ยราบเรียบคาดเดาเอาอารมณ์ไม่ได้ ..จะสั่นเครือเสียใจหรือก็ใช่ ..แต่น้อยคนนักจะสังเกตเห็น



“มีคนฝากมาขอบคุณ..” พูดได้เพียงเท่านั้นเจ้าตัวก็เดินจากไป ชานระเบียงเดินที่ทอดยาวไปสู่ห้องครัวนั้นยังคงมองเห็นซากุระต้นใหญ่ที่เปรียบเสมือนแหล่งพักใจของเค้า




เปลวเทียนกำลังเริงระบำ ..


ค่อยๆละลายเนื้อเทียนช้าๆไหลลงมากองอยู่เบื้องล่าง ...


เทียนที่เจ้าตัวหยิบมาจากในครัวเมื่อครู่กำลังจะหมดไปเป็นดอกที่สาม ซึ่งเค้าก็ได้แต่เฝ้าคอยไปพร้อมๆเวลาที่ยามาโมโตะจะกลับ




[align=center]“ห้าทุ่มห้าสิบแปด”[/align]



เทียนเล่มใหม่ถูกจุดปักเอาไว้ที่ไม้ระเบียง ฮิบาริมองมันอยู่อย่างนั้น กลีบดอกซากุระที่ปลิวตกลงมายังเปลวไฟถูกมอดไหม้ให้เหลือเพียงผงธุลี



[align=center]“Happy Birth Day …To Me … Happy Birth Day To …Me”[/align]




เสียงใสๆเอื้อนออกจากลำคอ มองจดจ้องเปลวไฟที่มอดไหม้ละลายผลิตน้ำตาเทียนนิ่ง .. เหมือนคนงี่เง่าที่ร้องเพลงในวันเกิดตัวเอง ทั้งที่เค้าบ่นว่ามันไร้สาระตลอดเวลา



เหงาในวันบ้าๆที่กำลังจะมาถึง .. มันก็เท่านั้นเมื่อไม่มีใครให้ขอบคุณเหมือนก่อนเก่า



.. จมอยู่กับความเหงามานานเท่าไหร่ ...



... เมฆา ลอยเดียวดายมาตั้งนานเท่าใด ...




[align=center]“ห้าทุ่มห้าสิบเก้า”[/align]




[align=center]“Happy Birth Day …. Happy Birth Day …”[/align]




“เมี้ยว!!!!”




“จิ๊บ~!!! ฮิบาริ ฮิบาริ !!!”



“Happy Birth Day ฮิบาริ!!!” น้ำหนักที่โถมเข้ามาทำเอาเทียนที่ปลายแท่งดับวูบลง แล้วริมฝีปากร้อนๆก็เข้าแนบที่พวงแก้มแดงเรื่อๆ



“ทำบ้าอะไร!!” ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่นาน จนพากันสะดุดขาล้มไปกองบนพื้นฟูก โดยมียามาโมโตะเป็นเบาะรองรับ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อลูกแมวตัวเล็กกระโดดขึ้นมานั่งบนหน้าท้องเขา



นัยน์ตาคู่สวยกะพริบปริบๆ มองเจ้าขนปุยสีดำเลียแข้งเลียขาตัวเองด้วยความงง



“อ๋อ ฉันเจอมันตอนมาหานายน่ะแวะเล่นกับมันแป๊บเดียวมันก็ตามฉันซะแล้ว” เสียงบอกอยู่ใกล้แค่หู ฮิบาริตัวเบาเกินคาด น้ำหนักที่กดทับลงมาเค้าแทบไม่รู้ว่ามีคนนอนทับกาย



สองร่างค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนฮิเบิร์ดจะบินโฉบลงมาแลนดิ้งที่หัวของไอ้ตัวเล็กสมาชิกใหม่



“อา .. ช้าไปหน่อยนะ แต่ว่ากว่าจะหาเจอก็แย่เหมือนกัน” กล่องแก้วตรงหน้าถูกยื่นมาให้ ข้างในมีแค่กระถางและดินสีดำเปล่าๆ



“รดน้ำทุกวัน .. เดี๋ยวมันจะโตขึ้นมาเอง ถ้าวันไหนลืมรดมันจะตายทันที”



“ง้าว!” เสียงงอดๆดังขึ้นยามาโมโตะเผลอหลุดขำ ลูบหัว ..ฮิเบิร์ดผ่านส่งถึงแมวดำช้าๆ



“ส่วนไอ้ตัวนี้..”




“ฉันจะเลี้ยงมันเอง” ผิดดคาดเมื่อฮิบาริ เคียวยะ ออกปากจะรับเลี้ยงสร้างภาระให้ตัวเอง แต่ที่เค้ากำลังจะบอกก็คือว่าเค้านี่แหละจะรับเลี้ยงมันไว้



“ฉันก็อยากเลี้ยงมันอ่ะ”



“ฉันบอกฉันจะเลี้ยงมัน!!” เหมือนแย่งกับรับเลี้ยงลูกยังไงอย่างงั้น จนยามาโมโตะสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นพ่อซะดื้อๆแต่ก็ไม่กล้าพูดไปกลัวอาญาทอนฟาจะตามมาชำระหนี้บัญชีปากพล่อย



“สลับกันเลี้ยงเอาไหม นายเลี้ยงสองอาทิตย์ ฉันเลี้ยงสองอาทิตย์สลับกันแบบนี้”



“ไม่ตกลง ฉันเลี้ยงสามอาทิตย์ นายเลี้ยงหนึ่งอาทิตย์” หันไปสนใจของเล่นใหม่แทนเค้าซะแล้ว ร่างบอบบางในชุดยูกาตะสีเดียวกับแมวตัวเล็กนั่นกำลังเล่นหยอกกันจนเหมือนเค้าเป็นส่วนเกินไปซะอย่างนั้น



“ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ” รวบร่างบางมากอดไว้แนบอกไล้มือแหวกสาบเสื้อยูกาตะโดยง่ายล้วงเข้าไปไล้ผิวในกายเขี่ยเอาปลายยอดอกให้คนตัวเล็กแอ่นอกขึ้นพยายามหนีมือเค้า



“อะไร ไม่เกี่ยวกันนะอย่ามาโมเม” แต่ก็ไม่อยากจะปฏิเสธสักเท่าไหร่ ..จูบแรกที่เคยพานพบมันเหมือนยาเสพติดที่อยากจะลองดูรสชาติมันอีกครั้ง




และไม่ทันคิดให้ขาด ความอุ่นวาบก็เข้าครอบครองริมฝีปากตัวเองทันที ตวัดไล้ลิ้นเลียร้อนแรงจนจูบผะแผ่วครั้งแรกนั้นเทียบไม่ผิด
วาบหวาม ชวนให้มึนตึงไปทุกที เหมือนสติจะหลุดลอยออกไป ..แต่หัวใจกลับสั่งให้ร่างกายตอบสนอง ส่งลิ้นไปกระหวัดพันเลียกันด้วยสัญชาติญาณคนไม่เคยยอมแพ้




แผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสกับผนังห้องแรงเล็กน้อยพอเรียกสติที่กำลังเตลิดให้กลับมายันบ่ากว้างไปให้พ้นๆทาง ร่างแบบบางดิ้นขลุกขลัก ยูกาตะร่นไปกองที่เอว ส่วนเจ้าตัวคนปลดก็อยู่ในสภาพเปลือยอกไม่ต่างกัน




“พอ ..!! เจ้าบ้า!! “ เสียงบ่นประท้วงยามเมื่อออกซิเจนถูกรีดเร้นติดไปกับรสจูบที่ละลายน้ำแข็งในหัวใจ ยามาดมโตะผละออกมากลีบปากบางที่บวมเจอน้อยๆไล้ไปตามลำคอระหงตวัดเลียดูดันสร้างขบรอยแดงตรีตราจองเสียเสร็จสรรพ




ลิ้นเย็นลากต่ำลงไปเรื่อยๆ .. ผ่านยอดอกก็ขบเม้มขบกัด ฝากรอยรักเอาไว้ทุกที่ที่เค้าฝช้เป็นทางผ่านให้ต่ำลงสู่เบื้องล่างแก่นกายของความปรารถนา




สำหรับคนไม่ประสีประสาในเรื่องรักอย่างฮิบาริ เพียงแค่จูบก็ดูจะปลุกอารมณ์หนุ่มอินโนเซนต์ให้ลุกฮือ




[align=center]“... เค้าว่ากันว่า ความลับ ..ทำให้คนไหล่คิดไปต่างๆนานา …”
“... ความสงสัยอยากรู้ของมนุษย์นั้นอันตรายมากนัก ...”
“... เพราะมัน ..จะจินตภาพไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด ...”[/align]

“อ่ะ ..!!!” ปลายลิ้นเย็นสัมผัสปลายยอดความอ่อนไหว ขาเรียวดันร่างกายให้ถอยหนีแต่ก็ติดกำแพงให้จนมุม สองมือถูกล็อกติดผนังห้องเช่นกัน ทั้งที่คนกระทำกำลังวุ่นวายกับส่วนไวสัมผัสที่สุดของเค้ายามนี้



ท่อนขาเรียวหนีบเข้าหากันด้วยความเสียวกระสัน บิดสะโพกเร่าต้องการปลดปล่อยอะไรบางอย่างในกายยามนี้ให้หลุดพ้นไปจากตัวเอง



“อ๊ะ !! ไม่ ..!! อย่า ..พอ ... พอ!!” สองมือเป็นอิสระ ดันไหล่อีกฝ่ายเอาไว้แต่บางทีหากถูกพันธนาการมีภาระซึ่งกันและกันอาจจะดีกว่าการที่ปล่อยให้ยามาโมโตะจับขาเขาแหวกออกมาแบบนี้



ลิ้นเย็นไล้จากปลายจรดโคนลากขึ้นลงซ้ำๆ ก่อนจะวกไปช่องทางนุ่มนิ่มที่ปิดสนิทหนึ่งเดียว ปลายนิ้วเขี่ยแยกออกเท่านั้นคนงามก็ร้องเสียงหลงโวยวายเสียยกใหญ่



…ยิ่งดิ้นหนีเค้ายิ่งรุกไล้ .. อารมณ์ดิบภายในกำลังถูกปลุก ..



สำหรับคนที่เคยมีเซ็กส์ มันง่ายที่จะปลุกรั้ง แต่ยากนักที่จะดับมันลง



“ไม่เจ็บ .. มันไม่เจ็บ อย่าเกร็งฮิบาริ ... แล้วนายจะชอบมัน” เสียงพร่ากระเส่าดังอยู่ชิดใบหู ความร้อนอังนาบที่ปากช่องทาง มันถูไล้วนกดเข้าปละออกเหมือนจะปลกปลอบให้เค้าเตรียมตัวเตรียมใจ



ความอุ่นร้อนคับแน่นค่อยๆแทรกเข้ามาทีละนิด แต่แค่นั้นร่างกายเค้าก็เกร็งไม่เปิดรับเสียแน่น ..



ริมฝีปากบางขมเม้มหน้านิ่วไปด้วยความเจ็บปวดก่อนจะผ่อนคลายลงเมื่อมืออบอุ่นนั้นขยับไล้ไปกับส่วนอ่อนไหวของเค้า ปลุกปลอบประโลมให้ลืมเจ็บไปได้แค่ชั่ววูบหนึ่ง



ร่างบอบบางกระตุกถี่ บีบมือเข้าที่ไหล่สองข้างแน่นหลับตาไม่รับรู้ความเจ็บปวดคับแน่นที่แทรกเข้ามาในคราเดียว ฟันคมๆขบเม้มไปที่หัวไหล่เรียกเลือกให้ไหลซึมชิ้น ..



เพียงเพื่อระบายความเจ็บปวด เพราะร่างเล็กอาจเจ็บกว่าเค้าหลายเท่านัก



“อ๊า!!! .. อื้ออ ..เจ็บ .. เจ็บ ..เอาออกไปนะ!!!” ดวงตาที่ปิดสนิทยังไม่ยอมลืมขึ้น ปากบางๆขึ้นสีเข้มอาจเพราะเลือดที่หวานแม้ไม่สู้น้ำตาลแต่อยากลิ้มรส เลยตวัดลิ้นเลียดูดกลืน ขณะที่ร่างกายเบื้องล่างยังคงถูกขยับเข้าออก



แม้จะเจ็บคับแน่นเหมือนร่างกายถูกแยกเป็นสองซีก .. หากแต่ถ้ายามาโมโตะ ใจร้ายหยุดขึ้นมากลางคันเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะผลักไสหรือเว้าวอน



ความอุ่นของเลือดไหลตามผิวขาวสัมผัสไปบนพื้นเสื่อซึมชื้นเป็นด่างดวง ให้จำจดว่าครั้งหนึ่งเค้าเคยถูกพรากบริสุทธิ์ที่ตรงนี้ โดยที่เค้าเองไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะขัดขืนหรือยินยอม




“อ๊ะ!! .... ..อ๊า!!” มือที่ขยับปรนเปรอเขาทั้งแก่นกายและปลายอกทำเอาฝั่งฝันถึงไวกว่าที่คาด ของอุ่นเหลวที่ปลดปล่อยออกมานั่นก็คงเป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวรู้สัมผัสกับกามรมย์




[align=center]“... แรกรัก .. ในวันผลิบาน ...”[/align]




“แฮ่ก .. ครั้งแรกเหรอฮิบาริ” เสียงพร่ากระซิบเบาๆ ของอุ่นเหลวเต็มมือถูกชโลมอาบแก่นกายเจ้าตัวไหลย้อยไปถึงแก่นกายเค้าที่สอดรับขยับใส่ หล่อลื่นให้สนิงกิจฝั่งฝันตัวเอง



“.. ใค ..ร อ๊ะ ... ใครมันจะบอก..นาย อ๊า ---!!!” หน้าท้องเกร็งแน่นยามเมื่อจุด่อนภายในถูกกระตุ้นหนักๆเข้า มือเรียวกำเศษชชิ้นส่วนของยูกาตะที่ถอดเรี่ยพื้นเป็นที่พุ่งยามนี้แน่น ก่อนจะค่อยๆปรือนัยน์ตาฉ่ำแฉะมองเค้าโครงหน้าของคนกระทำเค้า



แล้วก็เป็นตัวเองที่หัวใจหยุดเต้นเสียเอง นัยน์ตาคู่นั้นคบปราบไปด้วยเพลิงพิศวาสที่ยังไม่เห็นเค้าว่าจะมอดไหม้



“งั้นก็ครั้งแรก” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังมากขึ้นดังถี่ขึ้น .. จนท้ายที่สุดของพายุอารมณ์ปรารถนาก็ถูกปลดปล่อย ความอุ่นวาบในช่องท้องที่ฉีดพุ่งเข้ามาทำเอาเจ้าตัวหน้าแดงวาบถลึงตามองหน้ายามาดมโตะก็ได้กลับมาเพียงรอยยิ้ม



“นี่ ..นี่ ..นี่นายปล่อย ...มันเข้าไปในตัวฉัน!!!” แค่คิดก็อายจนแทบบ้าแล้ว แต่ก็มีอารมณ์มามองช่องทางของหัวเองที่บัดนี้ทั้งเลือกทั้งคราบขาวพากันไหลเทออกมาตามเจ้าตัวที่ถอดถอนออก



“ไม่ท้องหรอกน่า แต่ถ้าท้องก็ดีสินะ ฮ่ะๆๆ..” มันใช่เรื่องนั้นซะที่ไหนล่ะ!!! ได้แต่ส่งสายตาต่อว่าแต่ปากกลับจนทางเถียงหรือบางทีเถียงไปก็เหมือนขุดหลุมให้ตัวเองหลงพลางกับดักของตัวเอง



“หึ ...” หน้าสวยสะบัดพรืดไปอีกทางกอดอกเสียด้วย แก้มป่องต่างหาก .. งอนเต็มๆเลย



"โกรธเหรอ" เสียงกระซิบอยู่ข้างหูดึงร่างแบบมาอยู่ในอ้อมกอด ขยับรัดให้แน่นขึ้น แต่คนโกรธก็ไม่ตอบนั่นแหละที่ทำให้เค้ารู้ว่าโกรธ



"ซากุระสวยจัง" พยายามจะแถเปลี่ยนเรื่อง เมื่อวิวตรงหน้าที่ทอดมองเห็นเป็นต้นซากุระใหญ่



แสงจันทร์ขับสาดละออเข้ามาในห้องกระทบผิวขาวให้มีน้ำมีนวลเปล่งปั่ง ไหนจะสีอมชมพูของซากุระเต็มต้นนั้นอีกเล่า คนในอ้อมแขนเมื่อเจอฤทธิ์แสงจันทร์ก็สวยเหลือเชื่อจนเค้าไม่แน่ใจแล้วว่าเป็นนางไม้ผีพรายแปลงกายมาให้เขารักหรือเปล่า



จมูกโด่งซุกไซ้ไปกับซอกคอพรุ่ง สูดเอาความหอมหวานจากเจ้าตัวที่เคล้าไปด้วยกลิ่นซากุระยามนี้



"ถ้านายโกรธ ... ฉันก็มีวิธีง้อนายตั้งหลายวิธี"





[align=center]“ ... คนเรามักจำจดในสิ่งแรก ...”
“… จะเป็นความประทับใจ หรือ เสียใจ ...”
“ ... ก็มักจะถูกยัดเยียดเอาไว้ในความทรงจำ ...”[/align]




คราบเลือดน้ำรักยังเขอะกรังอบู่บนพื้นเสื่อแม้เจ้าของเลือดผู้นั้นจะถูกย้ายตัวมานอนบนฟูกเรียบร้อยก็ตามที ..หน้านวลดูอิดโรยไปสักหน่อยแต่นั่นมันของปกติสำหรับคนที่เพิ่งจะได้หลับเอาตอนตีสามผนวกกับศึกรักที่เค้ากรำชัยไปนับครั้งไม่ถ้วน



ยามาโมโตะนั่งมองคนหลับใหลด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ไล้มือไปกับแก้มนุ่มก่อนจะมาจบที่ริมฝีปากอิ่ม



เจ้าตัวคงเหนื่อยหนักหนาถึงได้หลับเป็นตายที่เค้าสัมผัสยังงมิอาจรับรู้ จากนิ้วมือก็ชักไม่พอเลยทดดลองครอบครองด้วยริมฝีปากตัวเองแทน



เมื่อเห็นว่าร่างงามไม่หือไม่อือไม่ดิ้นก็ได้ทีขโมยจูบไปเสียหลายๆหนจนหนำใจตนถึงยอมถอนออกมา




[align=center]“... ใครหลายคนถูกบริภาษว่าโง่งมที่คิดจะคว้าเอาดวงดาวมาเก็บเอาไว้ ...”
“... แต่ใครจะรู้ล่ะเออ .. ว่าดาวบนพื้นดินยังมีให้ไขว่คว้าอีกหลายดวง ...”
“... เวลานี้ หยาดพิรุณก็เอื้อมเอี่ยวถึงเมฆาที่โดดเดี่ยวสักที ...”
“.. อย่างน้อยตอนนี้ เมฆาก็ส่องแสงแข่งกับดาว ...”[/align]




“ฮิบาริ .. ตื่นเถอะ!” เสียงกวนเข้ามาในโสตก่อนจะค่อยๆปรือตาขึ้นก็พบว่าในห้อองนั้นสว่างโล่ด้วยแสงจากธรรมชาติ สว่างจนบอกได้ว่าเวลานี้หาใช่เช้าตรู่ไม่



“กี่โมงแล้ว”



“เก้าโมง ตื่นเถอะ ลุกไหวมั้ย ให้ฉันอุ้มไปแล้วกัน” ยูกาตะถูกยัดเยียดใส่ทั้งที่เจ้าตัวก็งัวเงียดีนัก กึ่งตื่นจะคล้อยหลับ เลยยอมให้ยกร่างเค้าไปนู้นมานี่ตามใจชอบ แต่แรงสะเทือนจากการเดินหนักๆมันทำเอาเขาเจ็บไปถึงสะโพกอดไม่ได้ที่จะต้องดุตวาดไป



“เดินให้มันเบาๆหน่อย!! อยากตายมากนักใช่ไหม”



“พาออกมาทำไม” มือบางขยี้ไปที่เปลือกตาตัวเองซ้ำๆ หรี่ลงเมื่อแสงแดดแยงเข้าผ่านให้พร่ามองไม่เห็น



“วันเกิดนายนี่ ตอนนี้เค้ากำลังฉลองกันทั่วเมือง พาเด็กออกไปเที่ยว ฉันเลยพานายออกมาดูเจ้านี่ไง” คำตอบที่ได้ทำเอาคนถูกหาว่าเด็กทางอ้อมขมวดคิ้ว



.. อย่างน้อยฉันก็เป็นรุ่นพี่นายนะ ...



“แค่ปลาคราฟที่นายถือวิสาสะมาผูกในบ้านฉัน” ธงปลาคราฟที่เจ้าตัวซื้อมาถูกผูกติดกับกิ่งต้นซากุระในตำแหน่งที่มองจากบนห้องฮิบาริแล้วจะเห็นแจ่มชัดกว่านี้ แต่เค้าก็อยากพาร่างงามออกมาสูดอากาศก่อนที่เวลาจะเปลี่ยนไปช่วงบ่ายแล้วแดดแรงกว่านี้น่ะสิ



“หน้ามันเหมือนนายจะตายไป” เสียงนั้นใกล้อยู่ใบหูยังไม่ยอมปล่อยคนตัวเล็กลงยืนและฮิบาริก็ไม่คิดจะยืนแล้วล้มในสภาพทุเรศแบบนี้ให้ใครเห็นหรอก



“ดูดิ ตาขวางเหมือนกันเลย” คำตอบรับคือมือที่ตีไปบนต้นแขน ก่อนจะออกเสียงสั่งสารถีจำเป็นให้กลับเข้าไปที่ห้องนอน






เจ้าคนบ้าเบสบอลอยู่ด้วยกันจนถึงสิบโมงเท่านั้นก็จรลีหายหัวไปซ้อมที่สนามข้างๆซะ ทิ้งเค้าให้นั่งแกร่วอยู่ที่นี่ ..



ลูกเบสบอลลอยข้ามเข้ามาในรั้งอีกครั้ง .. แล้วเดี๋ยวสักพักเจ้าคนหัวตั้งก็จะวิ่งทะเร่อทะร่าเข้ามาเก็บ ร่างงามอนงค์เลยฝืนย้ายกายตัวเองไปนั่งที่ชานพักเหมือนทุกครั้ง



“ให้ตายสิ นายทำฉันฟอร์มตกนะฮิบาริ!!” เสียงตะโกนดังขึ้นมา ฮิบาริอมยิ้มก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทางทำทีท่าสนใจหนังสือในมือมากกว่า



“ฉันโดดซ้อมไม่ได้ แต่ก็อยากเจอหน้านาย” เสียงตะโกนดังขึ้นไปอีกไม่สนอายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเอาซะเลย



“วิธีเดียวเลยตีมันเข้ามา”



“มันเรื่องของนาย งี่เง่านักก็ฟอร์มตกไปจนตายแล้วกัน”



“นี่!! อย่าลืมรดน้ำต้นไม้นะ ..อย่าลืมดูแลเนโกะด้วย .. นั่นลูกของเราน...โอ๊กกก!!!” หนังสือเล่มหนาเท่าสารานุกรมในมือถูกปาปักยอดหน้า



จะด้วยความเขินหรือโกรธอะไรช่าง .. แต่ฮิบาริ เคียวยะกำลังหน้าแดงเป้นลูกตำลึง



พูดถึงลูกลูกก็มา เจ้าลูกแมวที่ชื่อเนโกะมาจากการที่ร่วมหัวกันตั้ง จนท้ายสุดก็มาลงเอยที่ชื่อนี้ กระโจนมาชิดริมระเบียงก่อนจะโดดเหย็งออกไปยังศพซูชิที่นอนอนาถแต่หน้านั้นกลับยิ้มร่าเหมือนสุขใจที่ตายด้วยน้ำมือเมีย



“หึ ..ประสาท” หน้าสวยสะบัดพรืดไปอีกทางอมยิ้มจนแก้มตุ่ย หน้าก็ร้อนจนสัมผัสได้



ลมแรงกระโชกพัดก็พาเอาดอกซากุระสลัดก้านใบโรยราลงสู่พื้น ธงปลาคราฟที่ติดไว้บนกิ่งใหญ่ก็ปลิวไสวลู่ไปกับแรงลม



นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องไปยังของไร้สาระที่เคยคาดโทษเอาไว้แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างหน้าแดงร้อนฉ่าอีกหน



[align=center]
.
.
.
.
.
.
[fade]ทำกันได้ลงนะพ่อพิรุณขี้แกล้ง[/fade]
.
.
.
.
.
.
.[/align]
และวันนี้พ่อหนุ่มนักเบสบอลก็ฟอร์มตกหลายๆหนจนคนในชมรมเลยจับพิรุธได้ แอบตามย่องไปส่องสืบดูก็ถึงบ้างน้อนเมื่อเวลาบางเลท ที่แท้ก็มาติด ..



ติด ...



คุณกรรมการรักษาระเบียบ!!!




แดม!! ยามาโมโตะแกแน่มาก !!!




แต่ก็ต้องเสียวสันหลังวูบวาบเมื่อนัยน์ตาเรียวคู่นั้นกลอกมามองยังพวกที่สุมหัวอยู่ตรงแนวรั้ว พลพรคครักเสือกสุมหัวก็แตกฮือกลับไปซ้อมเบสบอลและสัตย์สาบานตนจะรูดซิปปากปิดหูรูดเก็บให้เงียบเป็นความลับ จะไม่บ่นเมื่อมันตีลูกเอาท์ เด็ดขาด









ต้นไม้วันวานที่ยังตูมเป็นแค่เมล็ด วันนี้กลับถูกวางตำแหน่งใหม่บนโต๊ะทำงานในห้องทำงานของคนรับ .. ต้นอ่อนค่อยๆแตกหน่อขึ้นพ้นดินแต่ยังไม่ผลิบานเต็มที่ ..หรือบางทีอาจต้องรอถึงใบไม้ผลิถัดไป ..



หน้าสวยแนบไปกับโต๊ะมองดูกระถางต้นไม้ไม่รู้เบื่อ



“รีบๆโตสักทีสิ”


[align=center]......................................................
หากต้องการสายฝน ก็จงเตรียมใจความความมืดมิด
หากแต่บางทีก็มีบางเมฆาที่สว่างใสไม่แพ้ดวงตะวัน
......................................................[/align]


[align=center]Fin : 子供の日
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
[/align]



-------------------------------

จบลงจนได้ ... ยาวจริงๆเลย ให้ตายสิครับ

โดยส่วนตัวออกอาการชอบเรื่องนี้เป็นพิเศษล่ะ เพราะมีเวลาปั่นแค่ วันนี้วันเดียวด้วย (ฮา) มานั่งปั่นเอาช่วงทุ่มๆล่ะครับ ..

ยัง .. ยัง .. มันยังไม่จบหรอกนะ .. มีเหรือที่อีส้มจะมาอย่าง"เสงี่ยม" โฮะๆๆๆ

มาไม่ครึกครื้นไม่ใช่ไอ้ส้มครับ (ฮา)

แอบโปรโมทโดตัวเองฮ่ะ (ฮา)

จะออกวันที่ 1 มิถุนานี้ครับ Parallel ; Cloud n' Rain
จะเป็นซีรี่อีกเรอะ ....... ยังไม่รู้ฮ่ะ (ฮา)
แต่ตอนนี้เสร็จไปหน้าเดียว กร๊ากกกกกก

[align=center]2 CHOICE 2 LOVE

....................................................................

ไอ้ส้ม Product

ภูมิใจเสนอ

อภิมหากาฬเกมข้ามชาติ

ที่เกาหลียีงอาย

ญี่ปุ่นสายหัว

อเมริกายังเซย์ซาโย

Kateikyou Hitman Reborn! : 2 CHOICE 2 LOVE
....................................................

บ่ายแก่ๆ ...

วันที่ 5 เดือน 5

โกลด์เดนวีค ..

ฮิบาริ เคียวยะก็นอนสบายอยู่บนดานฟ้าตามปกติ แม้จะเป็นวันหยุดแต่ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้เจ้าตัวยังจำวันเกิดตัวเองได้





~ แอ๊ด ~



เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับ ..



ผ่างงงง !!! ปามป้ะกะปามมม!!!!!






ผู้ที่เปิดเข้ามาคือสองหน่อ สองเสะของคุณท่านท้าวเธอ



อีหนึ่งม้ารั่ว กับไอ้ตัวจำเนียน


ดีโน่ : .. เคียวย้า!!!!!!!

ยามาโมโตะ : โย้ชช ฮิบาริ .. สุขสันต์วันเกิดนะ


อาใช่ .. วันนี้เป็นวันเกิดซึ่งฮิบาริไม่เคยจะใส่ใจ

ถึงจะอยู่ในชุดยูกาตะ แต่สำนึกรักโรงเรียนก็ทำให้ตัวเองมานอนตากลมบนนี้

แล้วมันเกี่ยวกันมั้ย ?

ช่างเถอะ ดูไอ้สองหน่อสองเสะนี้พล่ามไปก่อนตามเรื่องตามราว

ดีโน่ : กินเค้กนะ เคียวยะ นี่อ่ะสั่งมาจากอิตาลีเลยนะ ส่วนผสมข้างในคัดมาอย่างดีเพื่อเคียวยะคนเดียวเลย

ยามาโมโตะ : ไม่ๆๆ ซูชิดีกว่านะฮิบาริ ไม่วนด้วย เนี่ยพ่อฉันทำ หน้ามาคุโร่เอย หอยเม่นเอย หรือจะคัมบาจิที่นายชอบดีล่ะ!!!


... เงียบ ...

เสียงฮิเบิร์ดบินผ่านสูงๆยังได้ยินมาถึงข้างล่างเลย =[]=!!!!



ก่อนมันจะแลนดิ้งลงมาจอดบนไหล่






ฮิบาริ : ...ทำบ้าอะไรของพวกนาย


ดีโน่ + ยามาโมโตะ : จีบนายไง!!!!!!!




ตุ๊บพลั่ก โอ๊กก


โอ๊ววว อีกสิเคียวย้า ฟาดมาแรงๆเลย อร๊างงง

อ๊ากกกกก หมัดหนักชิบหุย มือหรือตีนว้าเฮ้ย เบาๆหน่อยครับที่รั .....โอ๊กกกกกกกก



เวลาผ่านไปแล้วเรื่องราวของเกมก็ดำเนินมาถึงตอนจบ ..(มักง่ายไปไหม ? โอเค คงไม่เท่า"ปาหมอน" หรอกนะ)

......

คุณที่เล่นอยู่ต้องเลือกแล้วล่ะว่า จะจบแบบไหน




จะจบแบบ D1 ครองรักชู้ชื่นไปกับ ดีโน่ คาบัคโรเน่ มีชีวิตที่หรูอ้าฟู่ฟ่าแต่อีม้ามันรั้วรั่ว เกี่ยวมือกันหนีไปตั้งสำมะโนครัวสำมะโนใจที่แดนมักกะโรนี



หรือ





จะจบแบบ Y1 ... เกี่ยวก้อยกันไปกับลูกคนขายซูชิ มีซูชิกินดีอยู่ดีฟรีตลอดปี แม้ไม่ต้องรวยแต่เรามีGUNและGUN ถึงมันจะจำเนียนชอบแถ แต่มันก็รักจริงไม่อิงนิยายนะเออ[/align]



ตัวเลือกลำเอียงสุดๆ (ฮา)

จะกดอันไหนก็ได้แต่ควรจะเหลียวหลังดูผู้ปกครองสักนิดนะจ๊ะ ... เตือนช้าไปไหม (ฮา)

เป็นไงล่ะครับ เซอร์ไพรส์มั้ยเอ่ย ............................. //โกย//


สุขสันต์วันเกิด แบบเรทเลท นะ ฮิบาริซามะ ขอให้ครองคู่อยู่ยืนยงกับซูชิไปน้าน ....นาน


จากนี้จะหายหัวไปนานเลยนะครับ

เลือกแล้วครับ โดเสร็จเมื่อไหร่ถึงจะมาอัพ .. ต่อ (เรื่องของเรื่องคือไม่อยากให้จบนั่นเอง 5 5 5+)

สำหรับแฟนๆแม่ยก 8018 ใครที่ไปงาน B.R exe เจอกันได้ครับ หึๆๆ ของเซอร์ไพรส์อุบไว้ก่อน ถ้าโดออกทันจะมาแจ้งอีกทีครับผม


ว่าแล้ว เก็บข้าวเก็บของ โกยอ้าววว หลบสหบาทาที่ลอยกระทบปาก



8018[s]D[/s] บันซายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

--- edit --

วู้วว

และภาพก็โดนซิวไปและครับ(ฮา)

ท่านส้มขอร้าบบบบบบบบบบ

ไอโจกราบขอประทานอำภัยอย่างแรงกล้า

พอดีว่าไอ้คอมทรยศมันดันเจ๊ง

T^T อดเล่นมานานชาติเศษ

กราบลาพร้อมไม่ลืมกด Y1............ตะแล้ดๆๆๆ

ส้ม อ๊ากกกกกกกกกก
อ๊าก จ็อด!! มันยอดมากเลยซาร่าห์!!
((ไม่ได้เล่นมุขนี้มานานแล้วนะเฟ้ย!!))

สุดท้าย..
มันก็เรทตามฉบับส้ม 555

D1สิว้อยยย
ครองคู่กับพี่โน่ม้าพยศสุดหล่อรั่วเร้า(ใจ)มันถึงจะดี!!

/โดนถีบกระเด็น
นี่มันฟิค8018สะเออะมาเรียกระดมพลเหล่าแม่ยกD18 55

โฮกก ไม่อยากจะบอกว่าเรื่องนี้เป็น Fiction ของ KHR เรื่องแรกที่เราอ่าน55+
และก็ติดอย่างแรงเลยอ่ะ ตอนนี้อ่านไปได้แค่นิดหน่อยเอง
สนุกมากเลยนะ> <
มาโพสให้ก่อน แง่มๆ กลับไปอ่านต่อแระ
เป็นกำลังใจให้นะจ๊า

ทั่นส้มคร้าบ ยาวได้ใจเน่อ

ไว้ผมจะอ่านให้จบแล้วคอมเม้นอีกรอบนะครับ

(เปิดเทอมแล้วเวลาหดหาย)

กด DY1 ทั้งคู่ค่ะ (/แอร้ก! โดนท่านส้มโบกปลิว)

ชอบที่ยามะเขียนบนปลาอ่ะ น่ารักมาก >w<

ยามะน่ารักสุดๆๆๆ

ขอกด DY1 ด้วยคนน๊า โครม โดนท่านส้มโดดถีบ

แต่ได้สนุก ๆ มาก ๆ เลยอ่ะ

ยามะก็เนียนไม่เลิกเลยนะ

ท่านฮิน่ารักอ่ะ

ยามะนายแอบไปเขียนบนปลาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไหนจะต้นไม้อีกล่ะ

เห็นแล้วอิจฉานะ

โอ๊ยยยย น่ารักกกก T____T

ยามะ เนียน ไม่เสียชาติที่เกิดเปนเสะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
ไอ้หนุ่มเบสบอลแกล้งฟอร์มตกไปเก็บบอลบ้านคุณหนูฮิทุกวันเลยนะ ชิชะๆๆๆ

นึกภาพออกเลยค่ะ ชอบจัง ให้ฟีลเหมือนการ์ตูนผู้หญิงเก่าๆเลยเนอะ
นางเอกนั่งริมหน้าต่าง โอ้ววววว นี่แหละใช่เลย!! 555555

ชอบนุ้งแมว น่าร๊ากกกกก T T ท่านฮิกับแมวววววว
แม่ลูก?? สินะ ฮ่าๆๆๆๆๆ

มีเปนซีรี่เรอะ!! ไม่พลาดค่ะ ขอบอก!! ฮา!

สุ้ตายต่อไปค่า

ฟิกวันเกิดน่ารักมากๆเลยค่า ยามะนี่มันเนียนแล้วก็ตื้อได้ตื้อดีจริงๆ ฮิบาริก็ดูเหมือนจะลดดีกรีความโหดลงหน่อยรึเปล่าแอบมีอ้อนด้วย (คนอ่านละลาย~)

ระวังฮิเบิร์ดโดนแมวกินนะท่านฮิ - -+

ตัวเลือกนั้นมัน.....กดไปทั้งสองอันแหละจ้ะแต่D18ไปไหนนนนนน!!!!! TwT

ช้อยข้อสองรูปเรทมากเลยค่ะ แต่เราอยากได้เรทกว่านั้น!!!! คึๆๆๆ