•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

“เดี๋ยวก่อนค่ะรุ่นพี่” ขณะที่ฮิบาริเดินกลับมาที่ประตูเธอก็ขวางเอาไว้ด้วยการเข้ามากอด ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล “ฉันรักรุ่นพี่จริงๆ นะคะ ถ้ารุ่นพี่อยากให้ฉันทำอะไรฉันจะยอมทำทุกอย่าง ผู้หญิงอย่างฉันดีกว่าผู้ชายพรรค์นั้นตั้งเยอะ”

มารยาหญิงใช้กับฮิบาริไม่ได้!

[align=center]โครมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!![/align]

เด็กน้อยสองสัญชาติที่แปรพรรคจากทายาทมาเฟียเป็นนักถ้ำมองไปล้มคะมำเมื่อฮิบาริกระชากประตูไม่รู้เนื้อรู้ตัว... มันคงเป็นแค่ฉากหน้าแตกเล็กๆ ของเด็กชาย ถ้าหากว่า ...กระบอกปืนสีดำสนิทไม่กลิ้งหลุนๆ มาอยู่ที่เท้าของฮิบาริให้คนเห็นหยิบขึ้นมา

ของจริง?
ถอดรังเพลิงแล้วพบกระสุนอยู่ครึ่งหนึ่ง
เจ้าม้านั่น ทำไมให้เด็กพกของแบบนี้ได้

{ คุณหนู เอาปืนนั่นมาจากไหนน่ะครับ?!!!! } คนที่ตกใจคือผู้ติดตามกับเด็กสาวที่เพิ่งจะสารภาพรักไป
{ ของดูต่างหน้าคุณตาน่ะครับ } ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ที่จริงไม่ได้เก็บไว้ดูต่างหน้าหรอก แค่เก็บไว้ป้องกันตัว แต่นัดที่สามที่ยิงไปกลับเป็นนัดที่ใช้ฆ่าคนซะได้
{ ฉันขอยืมได้มั้ย? แล้วจะซื้อกระสุนคืนให้ } ฮิบาริขอกันง่ายๆ
{ ครับ } ของ่ายๆ ก็ให้ยืมง่ายๆ

“นั่นของจริงหรือคะรุ่นพี่?!!!”

ฮิบาริใส่กระสุนแบบสลับช่องเว้นช่องเข้าที่รังเพลิงแทนคำตอบ

“รุ่นพี่จะทำอะไรคะ?... รุ่นพี่!!!!” เด็กสาวกรีดร้องเมื่อคนที่เธอแอบหลงรักมานานเหนี่ยวไกปืนยิงที่ขมับของตนเอง

กริ๊ก...

นัดแรกผ่านไปแล้ว ฮิบาริ เคียวยะยังปลอดภัยดี “เอ้า” โยนต่อให้เด็กสาว
“ส... ส่งให้ฉันทำไมคะ?” รู้สึกสะท้านกับความเย็นชาของสายตาที่มองมา
“เธอบอกว่าทำเพื่อฉันได้ทุกอย่างไม่ใช่รึ? ก็ยิงซะสิ ที่นี่น่ะ” รัสเซียนรูเล็ต เกมวัดดวงที่ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน
“รุ่นพี่... ล... ล้อเล่นใช่มั้ยคะ...?!”
“มองหน้าฉันสิ ว่าล้อเล่นรึเปล่า? ถ้าไม่กล้ายิงก็ส่งคืนมา”
“ฉัน...” กล้าเสี่ยงด้วยชีวิตเพื่อขอความรักมั้ย? เด็กสาวยกปืนจ่อที่ขมับตัวเองขณะที่แข้งขาสั่นไปหมด

3…
2…
1…

ไม่ได้ เธอไม่กล้าพอ... เข่าของเธออ่อนจนทรุด... แล้วก็เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เมื่อปล่อยกระบอกปืนหลุดจากมือไปแล้ว “..................รุ่นพี่... ถ้าเป็นคนๆ นั้น...... ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้น เขาจะกล้ายิงใช่รึเปล่าคะ?”

“ไม่มีทาง” ฮิบาริเหยียดยิ้ม ให้เด็กสาวรู้สึกชังน้ำหน้าตัวเองมากขึ้นไปอีก เธอโดนปั่นหัวอยู่รึ? “เพราะหมอนั่นไม่มีวันยอมให้ฉันเล่นเกมบ้าๆ นี่แต่แรก แล้วก็จะเข้ามาแย่งปืนก่อนที่ฉันจะเหนี่ยวไกเข้าที่ตัวเองเสียอีก”

ตอนที่เกมวัดดวงเริ่มต้นที่ฮิบาริ เคียวยะ
เธอทำอะไรอยู่…
ไม่ได้ทำอะไรเลยใช่ไหมล่ะ นอกจากสั่นกลัว

{ ฉันคืนให้ } ฮิบาริส่งปืนคืนให้ ที่จริงแล้วไม่อยากคืนของอย่างนี้ให้กับเด็ก แต่บอกว่าเป็นของดูต่างหน้าคนในครอบครัว เขาคงริบมันไว้ไม่ได้
{ ขอบคุณครับ } เซฟีร์กล่าวยิ้มๆ

[align=center]ขอบคุณทำไม?[/align]

{ ถ้าว่างก็ไปเยี่ยมคุณดีโน่บ้างนะครับ เขาคิดถึงคุณมากเลย } เรื่องที่เขาถามทีแรก เอาไว้ก่อนก็ได้ ตอนนี้พักสบายๆ บ้างก็ดี
{ ไม่เห็นมีเหตุผลที่ฉันต้องไป } ฮิบาริพยายามทำตัวไม่แยแส ...เขาเกลียดดีโน่... เกลียดที่ทำให้เขากลายเป็นคนอ่อนแอ... เกลียดที่ทำให้หมาป่าเดียวดายอย่างเขาอยากจะสัมผัสกับความอบอุ่นจากผู้อื่น... เกลียดที่มาทำให้เขารักมากจนคิดว่าถ้าต้องสูญเสียหมอนั่นไปเขาคงมีชีวิตอยู่อย่างเดิมไม่ได้อีก
{ ถ้าไม่มีเหตุผลที่ต้องไป งั้นไปแบบไม่มีเหตุผลก็ได้ครับ }

คารมร้ายเหลือ ถ้าไปเป็นโฮสต์อนาคตรุ่งแน่ครับนายน้อย! (ความคิดคุณล่าม ถ้าพลั้งปากโดนไล่ออกชัวร์)

[align=center]อยากเจอเคียวยะ
อยากเห็นหน้าเคียวยะ
อยากจะเห็นรอยยิ้มของเคียวยะ
ในหัวมีแต่เรื่องเคียวยะ... เคียวยะ... เคียวยะ... แล้วก็เคียวยะ
คนเจ็บจิตใจอ่อนไหว ไม่มาเยี่ยมกันบ้างเลย
หรือฮิเบิร์ดจะพูดเองเออเองจริงๆ[/align]

“เคียวยะ! อุ๊บ!!!!!” เจ็บ ลุกพรวดพราด ไม่ใช่แค่แผลที่หน้าอก ยังโดนเข็มน้ำเกลือแทงลึกเกินปกติให้เลือดกระฉอกเป็นหย่อมหยด
“บอส อยู่นิ่งๆ ไว้ครับ เดี๋ยวผมตามหมอให้”
“งี่เง่า” ศักดิ์ศรีหรือที่ทำให้เขาไม่ไปช่วยดูแผลให้ ...เปล่า... ทิฐิต่างหาก

“เคียวยะอย่าใจร้ายนักสิ” ดีโน่บ่นพึมพำคนที่มาเยี่ยม แต่ไม่ยอมเข้าใกล้เขาเลย ถ้าเขาลุกขึ้นเดินได้จะไปคว้าตัวมากอดซะ นี่ได้แต่นอนแซ่วอยู่บนเตียง

ยิ่งอ้อนยิ่งเมิน...
ดีโน่ง้ออยู่ตั้งนานก็ไม่ใจอ่อนซะที... เงียบ...

หนึ่งนาที...
ห้านาที...
สิบนาที...

“เคียวยะ น่ารัก ^ ^” ทำเป็นเมิน แต่ไม่ยอมหนีไปไหนนี่เป็นเพราะแคร์เขาสินะ
“นอนเงียบๆ ไปซะ ไม่งั้นฉันจะขย้ำนายให้ตายเป็นผีเฝ้าโรงพยาบาล!” ปากร้ายใส่ แต่ใจแป้วไปเหมือนกันเมื่อดีโน่เอาวิธีของเขามาใช้
“เคียวยะ”
“......”
“เคียวยะ”
“......”
“เคียวยะอ้ะ สนใจเค้าหน่อยสิ!!! เค้ารักเคียวยะนะ ไม่ได้เห็นหน้าแค่ไม่กี่นาทีก็จะบ้าแล้ว!!” ดิ้นพราดๆ เดี๋ยวเจอดีจนได้... อั่ก... เดือดร้อนหมอรอบสองอีก คราวนี้ปัญหาทั้งเข็มที่แขน ทั้งแผลจากกระสุนที่ยังไม่หายดีเลย “.........เคียวยะ” สลบแล้วก็ยังเรียกแต่ชื่อ ‘เคียวยะ’

“หมอคงต้องขอร้องคุณว่าอย่าเยี่ยมคนเจ็บเลยนะครับ”

โดนไล่!!!!!
ฮิบาริ เคียวยะ โดนทางโรงพยาบาลขึ้นแบล็กลิสต์เรื่องเป็นภัยกับคนเจ็บอย่างร้ายแรง!!
ต้องก้มหัวขอร้องไม่รู้ต้องกี่ครั้งกว่าหมอจะยอมให้เขาอยู่ต่อ
จะใช้กำลังขู่เข็ญก็ได้ แต่ถ้าทำอย่างนั้นจะยิ่งโดนมองว่าเป็นตัวอันตรายมากขึ้น!

“เคียวยะ.................” หมดสติก็ยังเพ้ออยู่ชื่อเดียว
“เจ้าบ้า... ไม่เห็นหน้าฉันแค่ไม่กี่นาทีก็จะบ้างั้นรึ?!”

[align=center]นายน่ะมันบ้าเต็มขั้นอยู่แล้ว... ถ้าบ้ามากกว่านี้ล่ะก็ไม่ไหวแล้วนะ[/align]

“เคียวยะ...” ฝัน... ฝันแน่ๆ เลย... เคียวยะกุมมือเขาอยู่
“ตื่นได้ซะทีนะ เจ้าขี้เซา” น่าจะบอกว่าฟื้นมากกว่าตื่น เพราะร่างสูงไม่ได้หลับแต่สลบต่างหาก “…Ti amo”

“ค... เคียวยะ.... นั่นพูดจริงรึเปล่า?” ฝัน? ฝันดีสุดๆ เลย
“นอนลงไปดีๆ ไม่งั้นฉันจะกลับ!” ฮิบาริห่วงว่าดีโน่จะลุกพรวดขึ้นมาแล้วดับคาเตียงไปอีกรอบจึงบังคับให้นอนเฉยๆ
“ขอจับมือเคียวยะไว้แบบนี้นะ” ควงทอนฟาฟาดคนอื่นเป็นว่าเล่นเกือบทุกวันแท้ๆ แต่มือไม่กร้านเลย นุ่มจัง

[align=center]...คำบอกรักภาษาเป็นภาษาบ้านเกิดเขาด้วย...
อยากลุกขึ้นไปกอดเคียวยะจังเลย แต่ร่างกายไม่เอื้อ ขอแค่จับมือก็ได้[/align]


ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลทำตัวน่ารักอยู่ได้ตั้งนาน(เพราะกลัวหมอไล่) ทำไมพอเขาหายดีแล้วกลับมาเย็นชาอีกแล้วล่ะ “เคียวยะ...... แค่ใจดีกับฉันเพราะสงสารฉันเหรอ...? ...โอ๊ย! เจ็บ! เจ็บนะเคียวยะ!!!” จู่ๆ ก็มาดึงหูเขาแล้วบิดซะแรง!
“คิดว่าคนอย่างฉันใจง่ายพอที่จะบอกรักใครเพราะว่าสงสารงั้นเหรอ?” ใครก็ได้ ช่วยเอาน้ำมาสาดเขาที หน้าร้อนจะแย่แล้ว... คนที่ไม่ยอมพูดคำว่ารักง่ายๆ น่ะ ภูมิต้านทานโรคหน้าแดงต่ำกว่ามาตรฐานคนทั่วไปนะ!!
“รักเคียวยะที่สุดเลย รัก รัก รัก รัก รัก รัก” ส่วนคนนี้พูดได้พูดดีไม่มีเว้นวันหยุดราชการ
“กับคนก่อนก็พูดแบบนี้สินะ” งอน...
“ฉันไม่เคยพูดคำนี้กับใครนะ ฉันน่ะรักเคียวยะคนเดียว”

[align=center]ไม่เคย... มีลูกเป็นพยานทั้งคนเนี่ยนะ!
เชื่อได้เรอะ?![/align]

“นี่เป็นที่อยู่ของฉัน ถ้าเคียวยะว่างก็ไปหากันบ้างนะ” ดีโน่เขียนที่อยู่ชั่วคราวในญี่ปุ่นส่งให้ “แต่ถึงเคียวยะไม่ไป ฉันก็จะเป็นฝ่ายไปหาเคียวยะเองอยู่แล้วล่ะ”

ใครจะไปทำเรื่องเสี่ยวๆ แบบนั้นกัน
ถ้าอยากมาก็มาเองสิ

แล้วทำไม... เขามาอยู่หน้าอพาร์ตเม้นต์ของหมอนั่นแล้วล่ะ...

“เคียวย้~~~~~~~า” ดีโน่แทบจะกระโดดลงมาจากชั้นห้าเมื่อเห็นว่าใครมายืนอยู่หน้าอพาร์ตเม้นต์ที่เขาเช่าไว้ โรมาริโอ้คว้าบอสเอ๋อๆ ของตนให้ห่างจากระเบียงแล้วแนะนำว่าให้ใช้ลิฟต์

“ดีใจจังที่เคียวยะมาหาฉัน”
“ก็แค่ผ่านมา”
“งั้นเคียวยะจะไปไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่งนะ”
“ก็ได้” พูดจากใจจริง หรือแกล้งให้เขาจนแต้มก็ไม่รู้ เขาไม่ได้มีธุระอะไรแถวๆ นี้เลย จะคิดออกได้ยังไงว่าจะไปที่ไหน “ฉันมาหานาย พอใจรึยัง?”
“เคียวยะ... รักที่สุดเลย >w<” ดีโน่กอดร่างเล็กอย่างไม่อายฟ้าดิน ผีสางเทวดา และประชาชนคนเดินดิน


[align=center]ทอนฟาลงทัณฑ์ร่วงหล่นลงพื้น
ไม่ใช่เพราะอาย
แต่ดวงคู่นั้นจ้องมองลงมาจากเบื้องสูง… ดวงตาสีเดียวกับดีโน่ คาบัคโรเน่![/align]

ความรักที่แย่งชิงมา...
มันทำให้เขาปวดใจ...
ดีโน่เอาแต่เรียกหาเขา... บอกว่ารักแต่เขา...

[align=center]แล้วลูกในใส้ของหมอนั่นล่ะ อย่างนี้ไม่ต่างจากเด็กที่ถูกทอดทิ้งเลยนะ[/align]

“เคียวยะ เป็นอะไรไป? หนาวเหรอ?” ทำไมตัวสั่น?
“ฉันจะกลับล่ะ” ฮิบาริไม่รอให้ดีโน่รั้งตัวไว้ แม้แต่ทอนฟาที่ตกไปก็ไม่เก็บไปด้วย
“เคียวยะ!!!” ดีโน่พยายามเรียก ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงหนี “……เฮ้ยยย!!!!!” ลูกน้องไม่มี สะดุดฝาท่อล้มกลิ้งก่อนได้ตาม... COME BACK เคียวย้~~~~~~~~า!!!!!!!

โรมาริโอ้เริ่มไม่สบายใจ... ที่คุณฮิบาริหนีไป คงเป็นเพราะเห็นว่าเซฟีร์มองลงไป
เขาอยากสนับสนุนความรักของบอส ...แต่ก็เห็นใจนายน้อยด้วย...

แต่ว่า คำพูดในตอนนั้น...

[align=center]ربما ينبغي لي ان تعد شيئا عن الانتقام[/align]

คำพูดที่เขาไม่เข้าใจในตอนนั้น และก็สงสัยมาตลอด
หลังจากที่ลองเพียรแกะคำเทียบกับคู่มือแปลภาษาแล้ว
คุณหนูพูดถึงเรื่อง --- แก้แค้น --- ?

[align=center]คุณหนูแค้นใจเรื่องของคุณอัลยาอยู่รึเปล่านะ?[/align]

ได้พบกันบ้างก็จริง แต่เคียวยะพยายามหลบหน้าเขาตลอดเลย
หรือเพราะเขามือไวไปกอดในที่สาธารณะอย่างนั้นก็เลยโกรธ

[align=center]พยายามจะเลี่ยงแท้ๆ แต่คนที่อยากหลบหน้ามายืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูโรงเรียน[/align]

“คิดแล้วว่าถ้ามารอตรงนี้ต้องได้เจอเคียวยะแน่ๆ”
“ฉันงานยุ่ง” ข้ออ้างไม่เข้าท่า แต่ไม่รู้จะอ้างอะไรให้ดีกว่านี้แล้ว
“ฟังฉันก่อนนะเคียวยะ” ดีโน่คว้าตัวฮิบาริมากอดท่ามกลางสายตาของนักเรียนนามิโมริ “...วันนี้ฉันจะกลับอิตาลีเพื่อไปสะสางเรื่องทางนั้นให้เสร็จ ฉันก็เลยมาลาเคียวยะ รอฉันนะ แล้วฉันจะรีบกลับมา”

‘แล้วจะรีบกลับมา’ ?
ที่ที่นายต้องกลับน่ะ คือที่อยู่ของนายที่อิตาลีนะ ไม่ใช่ที่นามิโมริ
ต่อจากความอ่อนแอ... ก็เป็นความเห็นแก่ตัว......
เอาแต่หนีเพราะอยากให้ดีโน่ไปใส่ใจคนที่ควรจะใส่ใจบ้าง
แต่พอเป็นฝ่ายถูกไล่ตามกลับดีใจ

“เวลาฉันโทรมาต้องรับโทรศัพท์ด้วยนะ ไม่งั้นฉันงอนจริงๆ ด้วย” ดีโน่ส่งโทรศัพท์มือถือที่ตนเพิ่งซื้อมาให้ใช้แทนของเก่าที่พังไป “แล้วก็ทอนฟาของเคียวยะ รับคืนไปด้วยนะ” หาโอกาสคืนให้ตั้งนานแล้ว เพิ่งจะมีโอกาส

อ้อ มิน่า เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยไปไล่ฟาดพวกรวมกลุ่มสุมหัว!
ทอนฟาคู่ใจไม่อยู่กับตัวนี่เอง... นามิโมริมุงคิด


[align=center]โทรมาหาได้ทุกวัน... เกือบจะทุกชั่วโมงด้วยซ้ำ
ทุกครั้งเขาแค่ฟัง แล้วก็ปล่อยให้ดีโน่พูดไปฝ่ายเดียว
.
.
ระยะห่างของการโทรหาเริ่มมากขึ้นทุกที
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มเป็นฝ่ายรอให้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น[/align]


“ขอโทษนะเคียวยะที่พักนี้ไม่ค่อยได้โทรหาเลยน่ะ ทางนี้กำลังยุ่งกับการกวาดล้างพวกศัตรูน่ะ ฉันจะพยายามหาเวลาว่างโทรหาเคียวยะให้มากกว่านี้นะ”
“......นายน่ะตั้งใจทำงานไปเถอะ” เหงา...

[align=center]คำอธิษฐานเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ
ความริษยาเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ
ความเหงาก็เป็นเรื่องของคนอ่อนแอ
ทำไมฉันถึงได้อ่อนแอลงเรื่อยๆ นะ[/align]

“วันนี้อากาศดี ทานข้าวกลางวันบนดาดฟ้าก็แล้วกันนะ” ยามาโมโตะเปิดประตูก็เจอกับฮิบาริที่เพิ่งล้มตัวนอนเมื่อครู่
“............” สุมหัวกันอีกล่ะ เจ้าพวกสัตว์กินพืช
“ขอโทษครับคุณฮิบาริ~! นี่พวกเราไปทานข้าวที่อื่นกันเถอะ” สึนะห้ามเพื่อนซี้สองคน ดาดฟ้าคุณฮิบาริจองไว้แล้ว ไม่กล้าแหยม
“...จะทานที่นี่ก็ได้ แค่อย่าหนวกหูก็พอ”

[align=center]น่ากลัวนะครับคุณฮิบาริ!! บอกว่าให้ทานที่นี่ได้ แต่อย่าหนวกหูแล้วก็หลับไปอย่างนั้น!!!
ถ้าเผลอมีเสียง คุณฮิบาริคงลุกขึ้นมาอัดเละแน่ ยิ่งไม่ชอบถูกรบกวนเวลานอนอยู่
แล้วยามาโมโตะกับโกคุเดระใช่คนที่อยู่เงียบๆ นานๆ ได้ซะที่ไหน[/align]

สังหรณ์ยังไงได้เจอแบบนั้น พรสวรรค์ฟ้าประทานของสายเลือดวองโกเล่!
แต่ถูกแค่ครึ่งเดียว เพราะฮิบาริที่รำคาญเสียงแค่ลุกหนีไปเฉยๆ

“ฮิบาริ ดูไม่ค่อยร่าเริงนะ” ยามาโมโตะเอ่ยเมื่อฮิบาริคล้อยหลังไปแล้ว
“แล้วนายไปรู้เรื่องนั้นได้ไงน่ะยามาโมโตะ!” เห็นคุณฮิบาริร่าเริงก็แค่ตอนได้อัดคนเท่านั้นแหละ!
“พวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน” โกคุเดระพึมพำ ช่างสังเกตจริงๆ นะ จะสนใจเขาได้เท่าเรื่องของฮิบาริรึเปล่านะ?
“ก็แฟนฉันเขานิสัยคล้ายๆ ฮิบาริน่ะสิ ฮะๆ”
“เอ๋?!! ยามาโมโตะมีแฟนแล้ว?!!! ใครกันน่ะ?!!!”
“ก็-”
“ว้ากกกกกกก!!!! อย่าพูด!!!!!! อย่าพูดนะเฟ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ถ้ารุ่นที่สิบรับไม่ได้จะทำยังไง?!
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย” เผยออกมาเองแล้วนะนั่น
“หรือว่า... โกคุเดระคุง?”
“ข... ขอโทษครับรุ่นที่สิบ!!”
“นายจะขอโทษฉันทำไม? ถ้าพวกนายมีความสุขฉันก็ต้องยินดีด้วยอยู่แล้ว”


[align=center]...ไม่โทรมาสักที... ผ่านมาตั้งอาทิตย์นึงแล้วนะ!!!
เป็นฝ่ายโทรหาเองเป็นครั้งแรก แต่โทรศัพท์ฝั่งนั้นก็ปิดเครื่อง
น่าสมเพชตัวเองเป็นบ้า
แค่หมอนั่นไม่โทรมาก็กระวนกระวายไม่เป็นสุข
ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายผลักไสหมอนั่นได้ทุกที
เว้นระยะเอาไว้... แต่การตัดใจลาขาดกลับทำไม่ลง[/align]


‘สายที่ไม่ได้รับ 1 สาย’

เคียวยะโทรมาหาเรา? พลาดโอกาสไปอย่างน่าเสียดาย ดีโน่กดโทรกลับไปแต่ก็ฝั่งนั้นก็ปิดเครื่องไปแล้ว... อย่างอนสิเคียวยะ... บนเครื่องบินไม่อนุญาตให้เปิดมือถือนี่!... ช่วยไม่ได้นะ ไปดักเจอที่หน้าโรงเรียนก็ได้

“เคียวยะ”

เมิน...

“เคียวยะอ่ะ ฉันอุตส่าห์มารอตั้งนานสนใจกันหน่อยสิ” ฉากผู้ใหญ่ง้อเด็กชวนให้ทุกคนที่เห็นหัวเราะกันใหญ่ เวลาฮิบาริ เคียวยะหน้าแดงหาดูง่ายซะเมื่อไหร่ ถ้าไม่เห็นรังสีอำมหิตโชยคงมีคนหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปแล้ว
“.........” ทีเขารอเป็นอาทิตย์ล่ะ!!!!
“ขอโทษนะที่ไม่ค่อยได้โทรหาน่ะ ฉันไม่อยากให้พวกศัตรูรู้ว่าเคียวยะเป็นคนสำคัญของฉัน กลัวว่าจะเกิดเรื่องกับเคียวยะตอนที่ฉันไม่อยู่ก็เลยเลี่ยงการติดต่อเพราะว่าอาจจะถูกดักฟัง”
“คิดว่าฉันไม่เก่งพอจะจัดการเจ้าพวกงี่เง่านั่นงั้นรึ?!”
“เคียวยะอ่ะ ปกติเขาต้องซึ้งไม่ใช่เหรอ?”
“อยากได้ซึ้งๆ ไปหาคนอื่นไป”
“ไม่ไป ฉันรักเคียวยะคนเดียว” ไล่ทั้งชาติก็ไม่ยอมไปจากชีวิตของเคียวยะหรอก “เคียวยะ... วันนี้โดดเถอะนะ” ดีโน่ฉุดข้อมือฮิบาริแล้วพาหนีโรงเรียนไปเลย

“ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะว่าตกลงน่ะ!!!” มาดเหี้ยม แต่ลึกๆ ก็ดีใจ ...แล้วพาเขามาร้านไอศกรีมเนี่ยนะ
“ฉันอยากอยู่กับเคียวยะนี่ อีกอย่าง วันนี้ร้านนี้เขามีโปรโมชั่นพิเศษด้วยนะ” โปรโมชั่นเดทพาเฟ่ต์ แค่พาคู่รักมาด้วยจะได้รับส่วนลด 90% ทันที... ไม่ใช่ไม่มีเงิน แต่อยากทำอะไรให้เหมือนคู่รักบ้าง... อยากให้เคียวยะเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ...แต่เคียวยะยังเด็กอยู่เลย... เอาไว้รอให้เป็นผู้ใหญ่กว่านี้สักหน่อย

“เอ้อ คือว่า...” พนักงานไม่แน่ใจว่าจะใช้โปรโมชั่นได้มั้ย แล้วสองคนนี้เขาใช่คู่รักกันจริงๆ รึเปล่า ผู้ชายทั้งคู่นี่ หรือมาทำเนียน “คือ... แสดงหลักฐานให้ดูได้มั้ยคะว่าพวกคุณเป็นคู่รักกันจริงๆ น่ะ”

“เคียวยะ ขอจูบหน่อยนะ” ดีโน่กำลังจะแสดงหลักฐานก็โดนทอนฟาหวดลงไปนอนใต้โต๊ะ
“หัดโปะยางอายที่หน้าซะบ้างนะ” แค่กอดยังพอทำเนา คิดจะจูบเขาในที่สาธารณะเร็วไปร้อยปี

ปากไม่ตรงใจกับใจ... เวลาเขินอาจมีการแสดงออกด้วยการทำร้ายร่างกายอีกฝ่าย
Uke สายซึน? …พนักงานสาวเปิดสารานุกรมพิจารณาประเภทคู่รักแล้วก็อนุญาตให้ใช้โปรโมชั่นได้

“......ห๊ะ! หมดแล้วเหรอเคียวยะ!” หน้าเคียวยะตอนทานน่ารักมากเลย ทำไมกินเร็วจัง
“รีบกินจะได้รีบกลับ” โหดร้าย ทารุณ วาจาเฉือนใจ
“อย่าเพิ่งกลับเลยนะเคียวยะ” ดีโน่จับมือเด็กหนุ่มปากร้ายไว้ “ ฉันคงไม่ได้มาญี่ปุ่นบ่อยๆ แบบนี้อีกนาน... อยากใช้เวลากับเคียวยะให้คุ้มค่า”

จะไม่มา...
อีกนาน...

“ทางนั้นมีเรื่องอีกรึไง?”
“ก็ไม่เชิงน่ะ... เวลาที่ฉันไม่อยู่เคียวยะจะเหงารึเปล่า?”
“ไม่มีทาง”
ดีโน่กุมมือคนใจแข็ง “ฉันรักเคียวยะเสมอนะ แม้ว่าจะต้องห่างกันไปบ้างแต่ฉันก็อยากให้เคียวยะเชื่อใจแล้วก็รอฉัน”
“นายอยู่ที่อิตาลีก็ดีแล้ว หัดทำหน้าที่ของบอสให้มันดีๆ ซะบ้าง”
“เคียวยะใจร้าย~ ฉันอยากให้เคียวยะบอกฉันว่าให้รีบๆ กลับมาแท้ๆ”


[align=center]รีบกลับมา?
ที่ๆ นายควรจะกลับน่ะมันใช่ที่ที่ฉันอยู่ที่ไหนกัน?!
ตอนนี้ใครกัน... ที่ผูกมัด ดึงรั้งอีกฝ่ายให้จมปลัก
นั่นคือตัวฉันไม่ใช่รึ?[/align]


“รับเอาไว้ด้วยนะเคียวยะ มันอาจจะไม่มีค่าเท่าไหร่ถ้าเทียบกับวองโกเล่ริง แต่ฉันตั้งใจเลือกเพื่อเคียวยะนะ” ดีโน่บรรจงสวมแหวนให้ที่นิ้วนางซ้ายอย่างตั้งใจ “ถ้าเคียวยะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่งงานกับฉันนะ”
[align=center].
.[/align]

วันนั้นฉันไม่ได้ตอบนาย แต่การที่ฉันไม่ถอดแหวนที่นายให้มาทิ้งนายคงเข้าใจ ก็ฉันมันหัวดื้อ ปากหนัก รักนายแต่ไม่มีความกล้าพอที่จะพูดตรงๆ ได้ทุกครั้งเหมือนอย่างนาย... อยู่ทางนั้น วันๆ นายทำอะไรบ้างนะ ยังซุ่มซ่ามอยู่เหมือนเดิมรึเปล่า... เวลามาหาฉันก็อยู่ได้ไม่นานแล้วก็ไป... ทั้งที่เวลามีน้อย ฉันก็ยังไม่เคยทำตัวว่าง่ายๆ กับนายสักเท่าไหร่ ...นายไม่เบื่อคนอย่างฉันบ้างรึไงนะ

...แปดปี กับความสัมพันธุ์ที่ยังพัฒนาไปไม่ถึงไหน...


“เรียกฉันมามีอะไรจะให้ทำงั้นรึ คงไม่ใช่เรื่องไร้สาระนะ” ถ้าเรียกมาสู้ล่ะก็ยินดีเสมอ เพราะว่าอยากหาโอกาสสู้กับซาวาดะ สึนะโยชินี่ล่ะ ถึงได้ยอมรับตำแหน่งผู้พิทักษ์มาจนถึงทุกวันนี้
“ทางคาบัคโรเน่ส่งสาส์นเชิญมาคุณน่ะครับ คุณฮิบาริ” สึนะส่งสาส์นให้ “ผมจองตั๋วเครื่องบินไว้ให้คุณแล้ว”
“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไป” มีโอกาสตั้งหลายครั้งแล้ว ที่เขาจะไปหาหมอนั่นที่อิตาลีได้ แต่เขาก็ไม่เคยไป ทุกครั้งจะเป็นฝ่ายรอให้ดีโน่มาหาอย่างเดียวเท่านั้น
“ไปหน่อยเถอะครับ ถือว่าเป็นคำสั่งของผมที่บอสของคุณนะครับ”

[align=center]...เจ้าสัตว์กินพืช...

ซาวาดะ สึนะโยชิเคยเป็นสัตว์กินพืช
แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ แข็งแกร่งมากด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ติดนิสัยชอบเอาแต่คิดว่าตัวเองห่วยน่ะ
แล้วตอนนี้นิสัยเสียนั่นก็แก้หายแล้วด้วย
แข็งแกร่งขึ้นทั้งฝีมือการต่อสู้ทั้งร่างกายแล้วก็จิตใจ
เพียงเพื่อ ‘ปกป้องพวกพ้อง’[/align]

“…ช่วยไม่ได้” ฮิบาริถอนหายใจ บางทีเขาอาจจะอยากไปพบหมอนั่นอยู่แล้วก็ได้
“เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับคุณฮิบาริ”

“สวัสดีครับคุณฮิบาริ” คนแรกที่ได้พบที่คฤหาสน์คาบัคโรเน่ไม่ใช่ดีโน่ แต่เป็นอดีตเด็กชายทิ่เติบโตเป็นเด็กหนุ่มแล้ว “คุณดีโน่เตรียมห้องรับรองไว้ให้คุณแล้วล่ะครับ”
“ตอนนี้หมอนั่นอยู่ที่ไหน?” เรียกมาเอง แต่กลับไม่อยู่ต้อนรับเขา น่าโมโห
“เขามีนัดกับบอสแฟมิลี่อื่นน่ะครับ” บอกแบบอ้อมสุดๆ แล้ว ถ้าบอกตามจริง ไม่รู้ทั้งดีโน่และคนที่มีนัดด้วยจะโดนอะไรบ้าง... ชื่อเสียงความโหดของผู้พิทักษ์เมฆาเลื่องลือกันหนาหูขนาดนั้น ถ้ารู้ความจริงเข้าคงไม่จบง่ายๆ ...โดยเฉพาะเวลาที่เจ้าตัวม้าพยศไม่อยู่อธิบายด้วย

“เดี๋ยวสิคุณ ทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!!!!”

ดีโน่กลับมาแล้ว มีสาวเดินจิกตามหลังมาด้วย... ครืนนนนนนนนน...หรือม้าพยศจะได้ตายคาทอนฟาเมฆาในวันนี้เอง... ไม่ค่อยมีเวลาให้เขา แต่มีเวลาให้สาวเกาะเกี่ยว!!

“เคียวยะ! ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ!!!!”

โครมมมม!!!!!!!!!!! เห็นตำตา บอกไม่ใช่อย่างที่คิด!!!!!!!!
ไปแก้ตัวในนรกภูมิไป!!!!!!!!!!!!!!!!!

“ว้าย!! อะไรเนี่ย ป่าเถื่อนที่สุด!!!!!”

โดนจนน่วมแล้วยังจะฝืนยืนแล้วกอดเคียวยะเอาไว้ให้ได้ “เชื่อใจฉันสิเคียวยะ ฉันรักแค่เคียวยะคนเดียวนะ”
“......” หญิงสาวที่ตามมาด้วยหน้าเสีย เขาปฏิเสธเธอเพราะผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะ เป็นเหตุผลที่ยอมรับไม่ได้จริงๆ... ก็แค่หน้าสวย อย่างอื่นจะมีดีสักเท่าไหร่เชียว... เธอไม่ยอมให้ดีโน่หลุดมือไปหรอก “คุณดีโน่คะ ฉันขออยู่ที่นี่สักพักนะคะ... ถ้าหากว่าฉันเห็นว่าความรักของพวกคุณควรค่าแก่การหลีกทางให้ ฉันจะยอมรามือแต่โดยดีค่ะ” ใครจะยอมหลีกทางง่ายๆ กัน มารยาจริตล้านเล่มเกวียนคือเสน่ห์ของหญิงสาวนะ พ่อหนุ่มน้อย


“อธิบายมาซิว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?!” หน้าหนาไม่ยอมกลับอีกต่างหาก ทำเป็นจะยอมถอยอย่างผู้ดี แววตาตอนนั้นมันพวกเสือสิงห์กระทิงแรดชัดๆ แต่เหมือนดีโน่จะไม่รู้สึกแล้วยังซาบซึ้งกับละครของหล่อนอีก
“ผู้หญิงที่ฉันไปดูตัวด้วยตามมารยาทจ้า” ดีโน่แทบกราบเท้าขอขมา ...แค่ตามมารยาทเอง... บอสแฟมิลี่นั้นเสนอลูกสาวตัวเองให้เป็นคู่ดูตัวเขาขึ้นมาต่อหน้าสาธารณะ ถ้าจะปฏิเสธไปเลยก็เป็นการฉีกหน้าทางนั้น คิดว่าปฏิเสธทีหลังก็ได้ ใครจะไปคิดว่าเจ้าหล่อนจะพิศวาสเขาขึ้นมา
“ให้ฉันมาที่นี่มีธุระอะไรไม่ทราบ” อึดอัด ไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ... อยากกลับนามิโมริ
“อีกสามวัน” ดีโน่ชูสามนิ้ว
“สามวัน.. อะไร..?”
“อีกสามวันฉันจะบอกเคียวยะนะ” ดีโน่ยิ้มให้ แล้วกอดจอมดื้อมือหนักให้สมกับที่คิดถึง

[align=center]จะผ่านไปกี่ปี ดีโน่ก็ไม่เคยเปลี่ยน[/align]

“เซฟีร์จ๊ะ เล่าเรื่องของเธอกับคุณพ่อให้ฉันฟังได้มั้ยจ๊ะ”
“ได้สิครับคุณเอเลน่า”

สองคนนั้นสนิทกันจัง ...เสียงหัวเราะ...
ถึงจะมารยาสาไถย... แต่รอยยิ้มที่จริงใจอย่างนั้น
ความรู้สึกที่มีต่อดีโน่เป็นของจริงสินะ
อายุ 15 ปี ยังไม่เป็นผู้ใหญ่
อยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ... การมีแม่ดูแลอาจจะดีก็ได้

[align=center]...ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้...
แค่เข้าใกล้เด็กนั่นฉันก็กลัวตัวเองขึ้นมาแล้ว
แค่คิดว่าเขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนาย
...ฉันก็ทนไม่ได้...
ดีโน่... ฉันรักนาย... แต่ฉันเกลียดลูกชายของนาย
เป็นความรู้สึกที่น่ารังเกียจใช่ไหม?[/align]

ไม่มี...
ตรงไหนก็ไม่มี...
ก็เก็บไว้ดีแล้วนี่นา...

“บอสหาอะไรอยู่หรือครับ?”
“เอกสารสิทธิ์ของที่ดินในลอมบาร์ดีน่ะสิหายไปแล้ว ทำไงดีล่ะโรมาริโอ้ เป็นเอกสารสำคัญด้วย” หาในถังขยะแล้วก็ยังไม่เจอ คงไม่ได้เผลอทิ้ง
“เดี๋ยวผมจะช่วยหาให้เองครับบอส” ถ้าหาไม่เจอ บอสคงช้ำใจตาย ก็เตรียมการมาตั้งหลายปีแล้วนี่

ห้องทำงานของเขานอกจากโรมาริโอ้แล้วไม่มีใครมีกุญแจสำรอง
ไม่สิ... มีอีกคน... คนที่เขาเคยให้กุญแจสำรองทุกดอกที่ใช้ภายในคฤหาสน์คาบัคโรเน่... เคียวยะ?

“เคียวยะ ได้หยิบเอกสารที่อยู่ในห้องของฉันไปบ้างรึเปล่า?” ดีโน่ถามโต้งๆ ไม่มีการเก็บงำความสงสัย
“ไม่” คำเดียวรู้เรื่อง
“นั่นสินะ คิดแล้วว่าเคียวยะคงไม่ทำแบบนั้นหรอก” ของหายไปแล้วเอาไว้หาที่ใหม่ก็ได้ ถึงจะเสียดายแต่ก็คงหาที่ใหม่ทันเวลา
“มีอะไรหายไปงั้นเหรอ?” ฮิบาริถาม
“ไม่มีอะไรหรอก” ไม่มีอะไร หน้าฟ้องอยู่ชัดๆ ว่ามี... มีความลับกับเขาล่ะสิ!

[align=center]ถ้าไม่ติดว่ากรี๊ดแล้วจะลั่นคฤหาสน์เปิดเผยด้านมืดคงกรี๊ดไปแล้ว
ตาผู้ชายซื่อบื้อเอ๊ย!! ที่วางแผนใส่ความก็เสียเปล่าน่ะสิ!!!
อุตส่าห์ลงทุนใช้วิชาโจรกรรมที่ฝึกมาเชียวนะ!!!!!
ไม่เคยคิดระแวงสงสัยเจ้าคนชอบทำหน้าหงิกนั่นบ้างเลยหรือไง?!!!![/align]

[align=center]- ใส่ร้ายป้ายสี -
แผน 1... พลาด!!!![/align]

“เคียวยะ วันนี้ฉันมีเจรจาพันธมิตรกับแฟมิลี่ที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ล่ะ ไปกับฉันนะ”

[align=center]แกล้งให้หน้าแตกระหว่างงาน
มุขโบราณ ยื่นขาไปขัด
กลายเป็นเธอโดนทอนฟาขัดที่คอแทน[/align]

“คิดจะทำอะไร?” แค่นี้คิดว่าจะทำอะไรเมฆาคนนี้ได้รึ?
“ป.. เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเมื่อยขาก็เลยเหยียดออกไปน่ะค่ะ ไม่ทันเห็นว่าคุณเดินมาตรงนี้”

[align=center]- กลั่นแกล้งให้หน้าแตก -
แผน 2... พลาด!!!![/align]

“เจ้าดีโน่ เอกสารวางรกไปหมด ไม่เก็บให้ดีๆ เพราะอย่างนี้ถึงหาไม่เจอไง” ฮิบาริคุ้ยดูว่ามีเอกสารอะไรบ้าง เผื่อจะเจอของที่ดีโน่ทำหายไป... แต่เจ้านั่นไม่ได้บอกนี่นา ว่าที่หาอยู่น่ะเอกสารอะไร... ช่างมันเถอะ

[align=center]แล้วสายตาก็ไปหยุดที่... นิตยสารปลุกใจเสือป่าหลายเล่ม
ลืมไปรึเปล่า?
ฮิบาริ เคียวยะเป็นเคะซึน ไม่ใช่สาวเซนซิทีฟ
เจ้าม้ามันดูของพรรค์นี้แล้วไง ก็มันเป็นผู้ชายไม่ใช่เรอะ!

- ยุแยงตะแคงรั่ว -
แผน 3... พลาด!!!![/align]

“เอเลน่า ร้องไห้ทำไม? หรือว่ามีใครทำอะไรเธอ?”
“เปล่าค่ะ… แค่รู้สึกเสียใจ... ฉันพยายามจะสนิทสนมกับคุณฮิบาริแท้ๆ แต่เขาดูจะเกลียดฉัน คุณดีโน่ช่วยพูดกับเขาให้ฉันทีได้มั้ยคะ” ดีโน่ใจอ่อนจะตาย เดี๋ยวไปตะล่อมฮิบาริ ทางนั้นคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จะได้เลิกกันง่ายขึ้น
“ขอโทษแทนเคียวยะด้วยนะ” แผนการเหมือนจะไปได้สวย แต่... “แต่ฉันคงทำอย่างนั้นไม่ได้ เคียวยะเขาก็เป็นของอย่างนี้เอง ฉันไม่อยากบังคับหรือทำให้เขาลำบากใจน่ะ”

[align=center]- ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล -
แผน 4... พลาด!!!![/align]

[align=center]แผน 5... พลาด!!!!
แผน 6... พลาด!!!!
แผน 7... พลาด!!!!
แผน.......

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!”[/align]

ธาตุแท้จะเผยก็ช่างหัวมันแล้ว “ฉันยอมแพ้!!!!” ยกธงขาวแห่งความปราชัยเลยเอ้า!!!!! ฝั่งฮิบาริน่ะยังพอมีหงุดหงิดให้เห็นบ้าง แต่ทางดีโน่นี่ยุยังไงก็ยุไม่ขึ้น ถ้าเป็นเรื่องของฮิบาริล่ะก็ไม่ว่าอะไรก็ยอมลงทั้งนั้น “ยอมแพ้พวกคุณสองคนแล้ว ขอให้โชกเลือดคาทอนฟาอย่างมีความสุขนะพ่อม้ามาโซคิสม์!!!! ฉันจะไปหารักใหม่กับหนุ่มที่ยอมศิโรราบใต้ส้นเข็มแล้วเรียกฉันว่าราชินี!!!!”

เหอ?.......
ดีโน่งง

“สงสัยจะกินยาลืมเขย่าขวด” ฮิบาริกล่าวด้วยใบหน้าเฉยชา
“เอเลน่ายอมรับพวกเราสองคนแล้วนะเคียวยะ” งงอยู่ว่าจะกรี๊ดทำไมขนาดนั้น แต่เข้าใจว่าเธอยอมรับคววามสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว

แล้วเด็กคนนั้นจะยอมรับรึเปล่า?
ไม่ได้อยากให้ยอมรับเขา... เพราะเขาเองก็ไม่อาจยอมรับเด็กคนนั้นได้......


“คุณหนู...” โรมาริโอ้กลัวว่าคุณหนูของตนจะทำอะไรบ้าๆ ลงไป เห็นจ้องกระบอกปืนตั้งนานแล้ว ‘แก้แค้น’ ในตอนนั้น อาจเป็นการตัดพ้อด้วยความไม่พอใจอย่างเด็กๆ ...หรืออาจจะหมายถึงการแก้แค้นจริงๆ ก็ได้

พรุ่งนี้...
บอสของเขาจะประกาศให้ทุกคนในวงการได้รู้ว่าบอสจะแต่งงานกับฮิบาริ เคียวยะ!
แล้วก็มัดมือชก จับเข้าพิธีวิวาห์ในวันถัดไปเลย!
ที่ให้มาที่นี่โดยไม่บอกวัตถุประสงค์ที่แท้จริง...
ก็เพราะกลัวว่าคนที่อยากแต่งงานด้วยไม่ยอมมาตามคำเชิญ
รักคนดื้อ เอาแต่ใจ ปากไม่ตรงกับใจ แสดงออกถึงความรักไม่เก่ง
ก็ต้องทุ่มเทให้มากกว่าปกติอย่างนี้... ขอให้อย่าเกิดเรื่องขึ้นในวันงานเลย


[align=center]แล้วความกังวลของโรมาริโอ้ก็เป็นจริง
แต่คนทำเรื่องน่ะคือคนที่โดนพามาประกาศตัวโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่!!![/align]

“เจ้าสาวของผมเค้าเขินแรงน่ะครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” จ๊อก~ จ๊อก~ ไม่ใช่เสียงกระเพราะคราก แต่เป็นเลือดทะลักออกจากตัว... ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงจริงๆ เรอะ เรียกรถพยาบาลดีกว่ามั้งนั่น!!!!!!
“ฉันไม่แต่งกับนายหรอกดีโน่!!” ว่าที่เจ้าสาวหนีตั้งแต่ยังไม่ถึงพิธีวิวาห์เลย
“เคียวยะ กลับมาก๊อนนนนนน---------------” ตุบ! เสียเลือดมาก หน้ามืดวิงเวียน ล้มไปแล้ว!


[align=center]หนีมาทำไม?
ถึงจะต้องแย่งชิงความรักนั้นมาจากใคร
เขาก็อยากอยู่กับดีโน่ไม่ใช่รึ?
แต่ว่า.. ถ้าแต่งงาน
ถ้าต้องย้ายมาอยู่อิตาลี
เขาก็ต้องทิ้งนามิโมริน่ะสิ!!!!!!!!!!!!!![/align]

“ฮิเบิร์ด ฉันควรจะทำยังไงดี?” เห็นแก่ตัวเป็นบ้า อยากได้จากดีโน่ทุกอย่าง แต่กลับทิ้งนามิโมริเพื่อดีโน่ไม่ได้
“จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ!!!” ฮิเบิร์ดตีปีกพั่บๆ แล้วจิกมือเจ้านาย
“ฮิเบิร์ด!” ปกติฮิเบิร์ดไม่เคยโมโหเขาอย่างนี้นะ!
“บ้า~ บ้า~ บ้า~ ฮิบาริบ้า~~~!!”

“จับได้แล้วนะเคียวยะ” แขนที่อ้อมมากอดจากข้างหลังเป็นของใครฮิบาริรู้ได้ก่อนจะมีเสียงเรียก...แค่สัมผัสจากการกอดก็จำได้แล้ว... ตายังลายอยู่เลย แต่ไม่ยอมให้เคียวยะหนีไปไหนได้หรอก ดีโน่กอดไว้แน่น ถึงจะสลบไปแต่ก็ยังกอดคนที่รักไว้ไม่ปล่อย

ทำหน้าตางี่เง่าชะมัด...

“รู้แล้ว... ถ้าฉันหนีอีกเธอคงโกรธสินะฮิเบิร์ด” ฮิบาริปล่อยเอาไว้แบบนี้ล่ะ เดี๋ยวฟื้นขึ้นมาค่อยคุยล่ะกัน

“เคียวยะ!! อย่าไปนะ!!!!” ดีโน่ลุกพรวดพราดเมื่อตื่นจากฝันร้ายว่าฮิบาริหนีไปแบบไปแล้วไปลับ ฮิบาริที่นอนพิงอยู่ก็ได้หัวกระแทกพื้น!
“แก!!!!!!!” ตายซะเถอะไอ้งี่เง่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[align=center]เจ็บตัวอย่างมีความสุข!
ดีโน่ คาบัคโรเน่ รักเคียวยะที่สุดในโลก!!!!!![/align]

“ถ้าไม่อยากจากเมืองนามิโมริ เราก็อยู่ทั้งที่ญี่ปุ่นทั้งอิตาลีเลยสิ อาทิตย์เว้นอาทิตย์กำลังดี หรือถ้าเคียวยะต้องการจะไปกลับแบบวันเว้นวันก็ได้”

วันเว้นวัน! อย่างนั้นกินนอนบนเครื่องบินไปเลยดีกว่ามั้ง ม้างี่เง่านี่พูดอะไรไม่คิดบ้าง!

“เดี๋ยวนายก็ต้องไปทำงานอีก บอสน่ะงานยุ่งไม่ใช่เหรอ?” บอสแฟมิลี่ไหนก็งานยุ่งบ่อยๆ กันทั้งนั้น จะมีเวลาให้เขาสักเท่าไหร่เชียว... เวลาที่อยู่ญี่ปุ่นเขาก็คงต้องไปคนเดียวเป็นประจำ
“เคียวยะกลัวฉันไม่มีเวลาให้งั้นเหรอ?” ดีโน่ดีใจที่เคียวยะไม่ได้หนีเพราะไม่อยากแต่งงานกับเขา “อย่าห่วงเรื่องนั้นเลยนะ ฉันน่ะหาคนช่วยงานได้แล้วล่ะ”
“ใคร?” งานของบอสมาเฟีย ไม่ใช่จะให้คนอื่นทำแทนได้ง่ายๆ นะ ยิ่งเป็นระยะยาวด้วยแล้ว
“ฉันจะให้เซฟีร์เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งบอสของคาบัคโรเน่”
“นั่นมัน!... เด็กนั่นเพิ่งอายุ 15 เองนะ!!!!!”
“ถ้าเป็นเซฟีร์ล่ะก็ทำได้แน่” ดีโน่พูดอย่างเชื่อมั่น

[align=center]ทิ้งภาระไว้กับเด็กอย่างนั้น แล้วก็ทิ้งทุกเพื่อเขางั้นเหรอ?
...นี่เขากำลังทำผิดอยู่นะ...
มีความสุข... บนความทุกข์ของคนอื่น
นั่นน่ะ... จะเป็นความสุขจริงๆ รึ?[/align]

“คุณฮิบาริครับ ผมขอคุยด้วยได้รึเปล่าครับ”
“เข้ามาสิ” ฮิบาริเปิดประตูห้องให้ “ดีโน่ให้เธอมาคุยกับฉันอย่างงั้นรึ?”
“ไม่ใช่ครับ ผมเป็นคนที่อยากคุยกับคุณเอง”
“เธออยากคุยเรื่องอะไร” ฮิบาริให้ลูกติดของคนรักนั่งที่โซฟาก่อนเริ่มคุย
“คุณรู้สึกยังไงกับคุณดีโน่ครับ?”
“…ทำไมเธอถึงไม่เรียกดีโน่ว่าพ่อ?”
“ผมถามคุณก่อนนะครับคุณฮิบาริ”
“เป็นเพราะฉันใช่มั้ย?”
“อืม... ก็ส่วนหนึ่งล่ะครับ” ถ้าเขาไม่ตอบก่อน ฮิบาริคงไม่ยอมตอบคำถามเขา “ตาคุณตอบผมแล้วนะครับ”

[align=center]ตอบไม่ได้
หรือไม่กล้าตอบ[/align]

“ผมอยากรู้ความรู้สึกของคุณ”
“............”
“ถ้าคำตอบนั้นยากไปสำหรับคุณ งั้นผมขอถามใหม่นะครับ คุณรู้สึกยังไงกับผม”
“..................เกลียด”

[align=center]คำว่าเกลียด... ง่ายกว่าพูดคำว่ารัก[/align]

“คุณเกลียดผม แต่คิดจะแต่งงานกับคุณดีโน่หรือครับ คุณฮิบาริ”
“เธอต้องการบอกอะไรกับฉันกันแน่?” อยากให้เขาไปจากดีโน่งั้นเหรอ? “ถ้าอยากยกเลิกงานแต่งงานล่ะก็ไปบอกเจ้าม้าพยศโน่น หมอนั่นเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการเอง”
“แต่คุณก็ยอมรับนี่ครับ แล้วยังไม่ยอมเป็นฝ่ายปฏิเสธเองอีก” เซฟีร์หัวเราะ

มันน่าหัวเราะขนาดนั้นเชียวรึ?

“ผมก็ไม่ได้อยากให้คุณชอบผมหรอกนะครับ Love me Love my child นั่นมันเหมือน Love me Love my dog พอดีว่าผมไม่ใช่หมา” วาจาเราะร้าย ผิดกับพ่อบังเกิดเกล้าลิบลับ หรือจะได้เชื้อมาจากทางแม่(?!) “แต่ผมก็ไม่ได้เกลียดคุณหรอกนะครับ... ผมทำสัญญากับคุณดีโน่ไว้เรื่องนึง อยากรู้มั้ยครับว่าเรื่องอะไร”

[align=center]เรื่องนั้นน่ะ
………[/align]



จ... เจ็บ.... เหน็บกิน!!!! จะตายแล้ว!!!!!
ดีโน่ร้องครวญอยู่ในใจ
เคียวยะบอกว่าจะไม่ยอมแต่งด้วย
ถ้าไม่ทำพิธีแบบญี่ปุ่น แล้วก็ต้องเป็นที่นามิโมริด้วย!
ต้องมานั่งทับเข่าตัวเองอยู่ตั้งนาน!!
กว่าพิธีจะจบ!!!! เจ็บจนลุกไม่ขึ้นแล้ว!!!!!!!!

“ดีโน่ ถ้าไม่อุ้มล่ะก็ ฉันไม่เข้าห้องหอนะ” ดื่มเหล้าสาบานไป ฮิบาริก็เมาจนวิญญาณดาวยั่วเข้าสิง
“คร้าบบบบบบบ” ให้ตะคริวกินทั้งตัวก็ต้องลุกให้ขึ้นล่ะ

เจ้าบ่าวเจ้าสาวอพยพเข้ารังรักไปแล้ว
พวกที่เหลือเฮฮาปาร์ตี้ต่อ!!!!!!!

“โกคุเดระ เรามาแต่งงานกันบ้างมั้ย?” ยามาโมโตะฉวยโอกาสตอนผู้พิทักษ์วายุกำลังกึ่มๆ
“อื้อ เอาสิ” คนนี้ก็เมา ดูหน้าก็รู้แล้ว

เนียนนะ 24 ชั่วโมง!!!!!!!


[align=center]***********************************************[/align]

“ผมขอปืนของผมคืนด้วยนะครับคุณโรมาริโอ้”
“ขอโทษคุณหนูด้วยนะครับ ผมไม่ดีเองที่คิดว่าคุณหนูจะมุ่งร้ายกับคุณฮิบาริ”
“คุณโรมาริโอ้เป็นคนของคุณพ่อนี่ครับ ผมไม่ติดใจอะไรหรอก ผมก็ทำตัวน่าสงสัยจริงๆ”
“คุณหนูเรียกบอสว่าคุณพ่อแล้วหรือครับ?!”
“เขาทำตามสัญญาได้แล้วนี่ครับ”
“บอสสัญญาอะไรไว้กับคุณหนูหรือครับ?”
“ถ้าเขาเป็นผู้ชายที่ทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขได้ ผมจะเรียกเขาว่า -พ่อ-”
“คุณหนูไม่ได้โกรธเรื่องของคุณอัลยาหรือครับ?”
“ผมก็เคยบอกไปแล้วนี่ครับว่าไม่ได้โกรธ แต่อาจจะโกรธขึ้นมาจริงๆ ก็ได้ถ้าหากเขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องพอที่จะทำให้คนรักของตัวเองมีความสุข... แล้วเรื่องของคุณฮิบาริผมก็ไม่ได้คิดมากด้วย... สิ่งที่ผมได้รับจากคาบัคโรเน่น่ะมันมากพอแล้วล่ะครับ”
“คุณหนู... เรื่องแก้แค้นที่คุณหนูเคยพูดไว้... หมายถึงใครหรือครับ?”
“เรื่องนั้นผมจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะครับ... จำวันที่คุณพ่อถูกยิงเมื่อแปดปีก่อนได้มั้ยครับ”


[align=center]เมื่อหลายปีก่อนมีคดีปริศนาที่ตำรวจปิดแฟ้มคดีไปแล้วและไม่รื้อมาทำอีก
คือคดีฆ่าล้างแฟมิลี่... คาททิโวแฟมิลี่ล่มสลายภายในคืนเดียว
ศพที่ถูกพบถูกชันสูตรแล้วว่าแต่ละคนมีหลายสาเหตุการตาย
ถูกเผา? ถูกดาบฟัน ถูกมีดเฉือน? ถูกฟ้าผ่า? ช็อคตาย? ถูกอาวุธสงครามหนักถล่ม?
แต่บอสของแฟมิลี่... ตายด้วยกระสุนปืนพก!
ตอนนั้นเขายิงออกไปสามนัด... นัดแรกที่ขาสกัดการเคลื่อนไหว นัดที่สองที่หัวใจ
แต่นึกขึ้นได้ว่าพ่อค้าทาสคนที่เขาฆ่าก็ยังพอจะขยับได้หลังกระสุนฝังขั้วหัวใจแล้ว
นัดสุดท้ายจึงเป็นกลางแสกหน้า![/align]


“ผมมันพวกแค้นแรงน่ะครับ ที่ประเทศของผมเองก็มีกฎตาต่อตาฟันต่อฟัน” เขาเองก็สนิทกับแซนซัสพอที่จะขอให้ช่วยได้ด้วย
“คุณหนู.........” โรมาริโอ้ไม่แน่ใจว่าเซฟีร์เหมาะจะเป็นผู้สืบทอดจริงๆ รึ? เจ้านายของเขาเป็นคนอ่อนโยน ถึงจะซุ่มซ่ามไปบ้างแต่ก็เป็นคนที่มีน้ำใจกับทุกคน แต่เซฟีร์อาจจะเป็นม้าพยศตามความหมายจริงๆ ก็ได้ การที่แซนซัสเอ็นดูคุณหนูของเขา ก็คงเป็นเหตุผลเดียวกับที่ถูกใจเบลเฟกอล... คุณหนูของเขาเป็นพวก BORN TO BE!! พวกที่มีสัญชาตญาณนักฆ่าตั้งแต่เกิด!!
“วันนี้ผมออกไปข้างนอกนะครับ” เซฟีร์บอกลาเมื่อเห็นว่าลูกน้องคนสนิทของคุณพ่อไม่มีอะไรจะพูดต่อแล้ว


โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ยังไม่ทันก้าวลงบันไดก็ร่วงซะล่ะ รีบไปหน่อยสะดุดขาตัวเอง “แหะๆ... ขอโทษนะนิโคลัส” ได้ลูกน้องคนสนิทมาเป็นเบาะรองกันกระแทกให้ หมดหน้าที่ล่ามไปนานแล้ว แต่นิโคลัสก็ยังเป็นคนดูแลเขาต่อจนถึงวันนี้
“อีกแล้วนะครับคุณหนู” ในใจคิดว่ายังดี ที่ซุ่มซ่ามน้อยกว่าบอส! แต่บอสน่ะเวลามีลูกน้องอยู่ไม่เคยซุ่มซ่าม ส่วนนายน้อยเวลาไหนก็ซุ่มซ่ามได้!

ถ้าหากนับกันจริงๆ แล้ว กระสุนนัดแรกคือกระสุนที่คุณยายของเขาใช้ฆ่าตัวตายเพราะเครียดจนทนไม่ไหวที่สามีติดการพนันจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว... กระสุนนัดที่สองคือกระสุนที่คุณตาของเขาใช้ฆ่าตัวตายไปเมื่อสูญเสียลูกสาวไปแล้ว... นัดที่สามคือครั้งที่เขาฆ่าคนเป็นครั้งแรก... เพราะประมาทว่าเขาเป็นเด็ก แล้วพวกนั้นก็เป็นคนต่างชาติซึ่งไม่รู้ว่าที่ประเทศนั้นมีสงครามกลางเมืองเกิดขึ้นบ่อยๆ ก็เลยกลายเป็นประเทศที่ถึงเป็นเด็กเล็กก็พกปืนได้โดยไม่ผิดกฎหมาย จึงไม่ได้ตรวจเช็คอาวุธที่พกพาเขาจึงมีโอกาสหนีได้


“ทำไมถึงเล่าให้ผมฟังหรือครับ?”
“ก็เห็นนายอยากรู้”
“คุณหนูรู้ว่าผมแอบฟัง?”
“ไม่รู้ก็แปลกล่ะ นายคงไม่บอกว่าบังเอิญอยู่ที่นั่นตอนที่ฉันคุยกับคุณโรมาริโอ้หรอกนะ”
“ขอโทษครับคุณหนู”
“ไม่ยกโทษให้...... ถ้าไม่เลิกเรียกฉันว่าคุณหนู”
“แต่ว่าคุณหนูครับ”

เจ้าบื้อนี่ อยู่ด้วยกันมาตั้งแปดปี ชอบเขาแต่ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ได้

“เรียกชื่อฉัน นี่เป็นคำสั่ง!”
“คุณ...” จะเรียกคุณหนูก็โดนทำตาดุใส่ “......คุณเซฟีร์”
“ไม่ต้องมีคุณ!”
“...ซ... เซฟีร์................”
“ดีแล้ว อย่างนั้นแหละ” ริมฝีปากงามของนายน้อยประกบกับริมฝีปากบ่าวผู้ซื่อสัตย์ที่ไม่ยอมยกระดับตัวเองจากบ่าวมาเป็นคนรักซะที! …ถ้าอย่างนี้ยังไม่เข้าใจล่ะก็ GO TO HELL ซะ!!!! นิทานนิยายดอกฟ้าหมาวัดเก็บเข้ากรุไป!! ทอดสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กให้แล้วนะเฟ้ย!!!

ตาย... ละลายแล้ว
คุณหนูจูบเก่งสุดยอด!!

“สงสัยเฟรนซ์คิสจะแรงไปแฮะ” ท่าทางจะเป็นจูบแรกด้วย นอนแผ่ตาค้างไปแล้ว

บทมันผิดรึเปล่านี่? ไม่ผิดหรอก!
คุณพ่อน่ะเสะทาส... แต่คุณลูกน่ะเกะราชินี!!!!

[align=center]- Zephyr & Nicolus’s Story End -

***********************************************[/align]

รายการสะกดรอยตามติดชีวิตคุณหนู
หนทางสู่การเป็นบอส - บรรยายโดยโรมาริโอ้!!

- คุณหนูไปพบกับแซนซัสอีกแล้ว ผมล่ะไม่อยากให้คุณหนูไปยุ่งกับคนป่าเถื่อนอย่างนั้นเลย แต่... เอ... คุณหนูก็แรงพอๆ กับแซนซัสเลยนี่นา... ไม่ ไม่ ไม่ ไม่... คุณหนูน่ะถึงก้าวร้าวไปบ้าง แต่จริงๆ ก็เป็นเด็กดี ผมเผลอเปรียบเทียบคุณหนูกับแซนซัสได้ยังไงนี่!!!
- คุณหนูไปข้างนอกอีกแล้ว... ตามไปแต่ละที่... คุณหนูครับ ทำไมไปสถานที่อโคจรอย่างนั้น!!!! ผับ! ย่านโรงแรม!! ตลาดมืดค้าอาวุธสงคราม!!!!!!! ดีที่สุดก็คือสวนสาธารณะ...

- สุขภาพจิตผมกำลังเสื่อมครับ สงสัยต้องไปพบจิตแพทย์บ้างแล้ว ...โฮ----- ทำไมคุณหนูเป็นคนแบบนี้!!!!

“อ๊าาาาา ลูกโป่งของหนู!!” ทำหลุดมือลอยไปแล้ว
“เดี๋ยวแม่จะซื้อให้ใหม่นะจ๊ะ”
“ไม่เอา!!!! หนูอยากได้ลูกนั้น!!!!!” คนขายลูกโป่งยังยืนอยู่ข้างๆ แต่ลูกโป่งสีแดงมีอยู่ลูกเดียวคือลูกที่หลุดมือเธอไป
“อย่าดื้อสิจ๊ะ สีส้มก็สวยนะจ๊ะลูก เอาลูกนั้นแทนนะ”
“ไม่เอา--- แง-------------” เมื่อเห็นว่าแม่ตามเก็บลูกโป่งให้เธอไม่ได้ก็เริ่มงอแง


[align=center]กำลังของแม่ลูกอ่อนจะกระโดดก็ไปก็คว้าไม่ถึง
คนอื่นแถวนั้นก็ช่วยไม่ได้เหมือนกันจึงทำเป็นไม่เห็น
ลูกโป่งมันลอยขึ้นไปสูงขนาดนั้นแล้ว ใครจะไปเก็บถึง
.
.
มีคนเก็บถึงอยู่คนนึง[/align]


“เอ้า พี่เก็บมาให้แล้ว หยุดร้องไห้นะ” เซฟีร์ส่งลูกโป่งให้
“ขอบคุณค่ะ ...หนูก็ขอบคุณพี่เค้าสิจ๊ะ” หญิงสาวบอกกับลูก
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย” เด็กน้อยพูดอย่างร่าเริง

คุณหนู.........

“วี้ด~วิ้ว~ ไปเดทกับพวกพี่เอามั้ยจ๊ะคนสวย”
“ไปก็ได้แต่มีข้อแม้นะ”

อ๊ากกกก!!! ทำไมคุณหนูใจง่ายแบบนั้น!!!!!!!!!!!!!!!
กำลังซึ้งๆ กับฉากประทับใจเมื่อกี้ เกรียนมาอีกแล้ว!

“ถ้าเงินล่ะก็พวกเรามี้อื้อเลย”
“ไม่ใช่เงิน แต่พวกแกต้องเอาชนะฉันให้ได้ก่อน”

กร๊อบ!!! ผัวะ!!!! พลั่ก!!!!!!!!!!! ผัวะ!!!! ได้รับบทเรียนแล้วจงจำไว้ ว่าจีบใครให้ดูตาม้าตาเรือด้วย และไม่ควรจับกลุ่มกันมาสี่คน เพราะมันเป็นลางร้าย... ตายซะเถอะพวกเอ็ง!!!!!

“กระจอกชะมัด! แล้วอย่างนี้คิดจะจีบฉันเรอะ!!!!” ไม่ถึงสามสิบวิฯ สาหัสปางตายเรียบ... เกรียนของแท้เลยครับคุณหนู ที่สุภาพกับผม กับบอส กับคนที่คาบัคโรเน่นี่ห่มหนังแมวใช่มั้ยครับ!!!!!!!!!


หวั่นไหว ใบไม้ปลิดปลิว หวิวไหว หัวใจหวั่น
คนแก่จะนอนตายตาไม่หลับเอานะครับคุณหนู---- โฮ---------
คาบัคโรเน่จะปลิวไปทางไหน ถ้าเซฟีร์ได้เป็นบอส!!!!!

“งี้ดสสส์” สุนัขจรจัดผอมโซพยายามเดินหาเศษของกินที่มีคนทำหล่น แต่ก็ไม่เจอ แล้วยังโดนพวกเด็กซนเอาบอลไล่ปาใส่อีกต่างหาก

เปรี้ยงงงงง!!!!!!

“ถ้าอยากเล่นไปเล่นที่อื่น ฉันรำคาญ!” เฉียดไปนึงมิล ถ้าโดนตรงๆ บอลคงกระจุย เด็กๆ พากันร้องไห้หาพ่อหาแม่แล้วทิ้งลูกบอลไว้ไม่กล้าไปเก็บ

ทำเกินกว่าเหตุไปแล้วครับคุณหนู!!!!!!
ดีที่ตอนนี้นอกจากเด็กพวกนั้นแล้วในสวนสาธารณะก็ไม่มีคนแล้ว
รูที่พื้นถ้าหากรีบส่งคนมาซ่อมก็คงกลบเกลื่อนได้

“งื้ดดดดด” เด็กๆ น่ะกลัว แต่เจ้าหมากลับดีใจที่ถูกช่วย กระดิกหางให้เซฟีร์ใหญ่
“ท่าทางแกจะหิวล่ะสิ เดี๋ยวฉันจะหาอะไรให้กินน่ะ ...ดูๆ ไปขนแกก็สวยดีนะ ถ้าทำความสะอาดซะหน่อยคงดูดีขึ้นเยอะ ...ฉันเอาแกไปเลี้ยงที่คฤหาสน์ดีกว่า” ก่อนอื่นก็ต้อง... กำจัดเห็บ...

ใช้ของสาธารณะเลยเหรอครับคุณหนู?!!!!!
โรมาริโอ้อยากจะบ้า จับเจ้าหมาจรจัดขัดสีฉวีวรรณในน้ำพุสาธารณะเลยเนี่ยนะ!!!

“อย่าสะบัดสิ มันเลอะนะเจ้าหมา!!!”

แต่ว่า... รอยยิ้มแบบนั้น... ดูไปก็น่ารักดี......

ถึงจะทำอะไรร้ายๆ ได้หน้าตาเฉย... แต่ก็มีส่วนที่อ่อนโยนเหมือนกัน
ในอนาคตคุณหนูคงเป็นบอสที่ดีได้...
จนกว่าที่คุณหนูจะรับตำแหน่งโดยสมบูรณ์
ขอร้องล่ะนิโคลัส... ช่วยดัดนิสัยคุณหนูให้ดีกว่านี้ทีเถอะ
(นิโคลัส – เอ๋ ผมชอบคุณหนูที่เป็นแบบนี้นะ)

จบการรายงาน


[align=center]- Romario’s Diary End -

***********************************************[/align]

เคียวยะเป็นของเขาแล้ว “พระเจ้าครับ ขอบคุณมากครับที่ทำให้ผมเกิดมา”
“ขอบคุณทำไมพระเจ้าน่ะ ต้องขอบคุณฉันสิที่ยอมแต่งงานกับเจ้าบื้ออย่างนาย”
“หายเมาแล้วปากร้ายเหมือนเดิมเลยนะ ลองมอมเหล้าอีกซะทีดีมั้ยนะ” เมื่อคืนบอกว่ารักตั้งหลายหน เรียกเขาว่า ‘ที่รัก’ ด้วย หายเมาแล้วกลายเป็น ‘เจ้าบื้อ’ ซะงั้น

ทอนฟาไม่ได้เอาเข้าห้องหอมาด้วย อาวุธใกล้ตัวสุดคือหมอน!!!
อุปกรณ์หนุนนอนปะทะใบหน้าของดีโน่อย่างจัง!!!!

[align=center]The End

ซะที่ไหนล่ะ!!! นี่ไม่ใช่ ‘หมอนในตำนาน’
จะมาจบที่ตรงนี้ได้ยังไง
แล้วตอนจบแต่ละตอนของซีรี่ส์นี้น่ะ ต้องเป็น ~ Fine ~ ต่างหาก!
หมอนนุ่มๆ จะไปเจ็บสักเท่าไหร่กัน[/align]

“รักนะ เคียวยะ” ดื้อแค่ไหนก็รัก ร้ายแค่ไหนก็ยังรัก

ฮิบารินิ่วหน้าเมื่อหมอนประสิทธิภาพไม่ดีเท่าทอนฟา แล้วดีโน่ก็ดูเหมือนอยากจะทำต่อจากเมื่อคืน สะโพกเขาร้าวไปหมดแล้วนะ ถึงจะพยายามทำเบาๆ แต่หลายครั้งไปมันก็ไม่ไหว ยิ่งเป็นครั้งแรกของเขาด้วย แต่จะบอกตรงๆ ว่าเจ็บ ทิฐิก็แรงไปอีก

“ดีโน่ พอแล้ว ฉันไม่เอา!!” ฮิบาริทุ่มหมอนไปอีกอัน
“งั้นขอกอดไว้เฉยๆ นะ” ดีโน่ตามใจ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีที่สุดไม่ใช่ SEX แต่เป็นการที่ได้รู้ว่าในหัวใจของเคียวยะมีเขาอยู่ แค่ได้อยู่ด้วยกัน เขาก็มีความสุขแล้ว

[align=center]ดีโน่... นาย... อ่อนโยนเสมอเลยนะ[/align]




“ยู้วฮูว~ เสียเลือดไปกี่ลิตรแล้วจ๊ะดาร์ลิ้ง”
“ใครเป็นดาร์ลิ้งค์เธอ?” ใช้คำแบบนั้น เดี๋ยวเคียวยะก็เข้าใจผิดหรอก
“ฉันโทรมารายงานว่าตอนนี้ฉันหาขี้ข้า เอ๊ย คนรักได้แล้วนะ น่ารังแก เอ๊ย น่ารักสุดๆ ด้วยล่ะ” เอเลน่าเม้าธ์อย่างเมามันส์ “แล้วก็ที่โทรมาบอกเธอนี่อยากจะขอโทษเรื่องเอกสารสิทธิ์ที่ฉันเอาไปซ่อนด้วย ฉันส่งคืนให้ที่โรมาริโอ้แล้วนะ... หวังว่างคงทันนะ... บ๊ายบาย~”

[align=center]‘หวังว่าคงทัน’
แปลว่ารู้สิว่า เขาอยากจะพาเคียวยะไปฮันนีมูนที่นั่น[/align]


“ลอมบาร์ดี?” จะให้เขาไปที่นั่นรึ?
“ใช่ ที่นั่นน่ะสวยมากเลยนะ ฉันอยากให้เคียวยะไปฮันนีมูนกับฉันที่นั่น” เคียวยะไม่ชอบการท่องเที่ยว ก็เลยซื้อที่ดินปลูกบ้านไว้หลังนึง เป็นบ้านห่างไกลชุมชน มีทุ่งดอกไม้กว้าง เขากับเคียวยะจะได้อยู่กันสองต่อสองในที่ที่สุดแสนจะโรแมนติก
“ให้เวลาแค่อาทิตย์เดียวนะ” ไม่อยากจากนามิโมริไปนานๆ
“จ้ะ อาทิตย์เดียวก็อาทิตย์เดียว”

เชื่องไปชักโมโห!

“อั่ก... เคียวยะ เค้าทำอะไรผิดอีกอ่า~” เอาทอนฟาฟาดเขาอีกแล้ว
“แค่อยากทำ” น้อยครั้งนักที่ปากนี้จะตรงกับใจ
“เคียวยะใจร้าย” ดีโน่น้ำตาเล็ด
“ช่วยไม่ได้ อยากมารักคนใจร้ายอย่างฉันเอง”

[align=center]โฮ----- เคียวยะใจร้าย[/align]

“เป็นผู้ชายอย่าร้องไห้น่ามันน่าทุเรศ” ฮิบาริพูดจบแล้วก็จูบตรงแก้มที่มีรอยช้ำจากทอนฟา
“เคียวยะ... รักเคียวยะที่สุดเลย.......” ม้ามันบื้อ ตีให้ตายมันก็ยังเพ้อหาว่ารักเคียวยะ

[align=center]ความรัก... วันนี้ก็ยังสดใส!(เหรอ?)[/align]


“บอส ดูอะไรอยู่หรือครับ?” มือขวาผู้พึ่งพาได้เสมอ(โดยเฉพาะเวลาที่ปั่นงานเอกสารไม่ทัน)ถามกับเจ้านายที่เคารพรักที่เทิดทูนให้นายเหนือชีวิต
“รูปที่คุณดีโน่ส่งมาจากลอมบาร์ดีน่ะ” เอาตัวผู้พิทักษ์ของเขาไป ก็เลยขอให้ส่งรายงานสารทุกข์สุกดิบของเมฆามาตามที่กำหนดด้วย ...เขามีข้อแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่อยู่อย่างหนึ่ง... ถ้าเมฆาของเขาไม่มีความสุข เขาก็จะพากลับมาทันที
“ขอฉันดูบ้างสิสึนะ” ยามาโมโตะได้ยินก็อยากรู้เหมือนกัน

โห... แต่ละรูป... หน้าบูดหน้าบึ้งอย่างนี้... หน้าของคนมีความสุขเรอะ?!!!
ทุกคนเหงื่อตก...... หรือจะไปเอาตัวคืนมาดี...
แต่คุณฮิบาริเขาก็ชอบทำหน้าอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว แค่นี้คงตัดสินไม่ได้

“อ้ะ...” รูปหลังๆ มีรูปฮิเบิร์ดอยู่ด้วย... สึนะยิ้มเมื่อได้เห็นรูป ผู้พิทักษ์ทั้งสองก็เหมือนกัน
“หมอนั่นคงมีความสุขล่ะนะ” โกคุเดระที่เดาความรู้สึกจากสีหน้าของฮิบาริไม่เคยออกยกเว้นเวลาฮิบาริเข้าโหมดคลั่งการต่อสู้พูด
“ต้องมีความสุขอยู่แล้วล่ะ” ยามาโมโตะยิ้มตามคนที่เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนสนิท

[align=center]ต้องมีความสุขอยู่แล้ว
เพราะว่าในรูปน่ะ
ดูเหมือนฮิเบิร์ดกำลังยิ้มอย่างมีความสุขมากเลยนี่นา[/align]


‘เคียวยะ ขอรูปอีกชุดนะ... ยิ้มหน่อยสิ ยิ้มหน่อยน้า~’
‘ไม่’ มีความสุข แต่ยิ้มไม่ออก ทำอะไรที่มันไม่เคยมันไม่ชินนี่!! ‘แต่ถ้านายไปพาลูกน้องมาสักคน แล้วสู้กับฉันล่ะก็ ฉันอาจจะยิ้มได้นะ’

ยิ้มกระหายเลือดแบบนั้นไม่อ๊าวววว!!!
ถ่ายรูปส่งไปทั้งแบบนี้ก็ได้...
สึนะคงไม่เข้าใจผิดว่าเขาดูแลเคียวยะไม่ดีนะ!



~ Fine ~

ชะนี เอ่อ... ชื่ออะไรนะ

ช่างเหอะ เอาเป็นว่าคุณเธอโผล่มาฮาได้ใจจริง ๆ

อ่ะแหม... ก็แม่เลี้ยงเป็นเคะซึน(+ราชินีนิดๆ)

จะไม่ให้เซพีร์กลายเป็นเคะราชินีได้อย่างไร

ตอนแรกช็อคกับตำนานปาหมอนนะครับเนี่ย

กะว่าถ้าจบแบบนั้นจะเตรียมเครื่องเซ่น sm สังเวยคนเขียน

*โดนกระทืบ* (อ่านฟืคเค้าแล้วยังจะหาเรื่องเค้าอีกรึ)

เซฟีร์น่ารักกกกกกกก
ส่วนเอเลน่า เธอโผล่มาคิดแกล้งท่านฮิก็เร็วไปหลายปีแสงละนะ
ยิ่งมาเจอความหงอของท่านม้าเวลาอยู่กับคุณภรรยาอีกยิ่งไปกันใหญ่
ส่วนท่านฮิโหดมิมีเปลี่ยนจริงๆ น่อ

ชะนีแบบนี้เรารับได้ค่ะ โผล่มาเพื่อฮา
คุณฮิน่ารัก พี่โน่น่ารัก อ๊ายยย~
พ่อเป็นเมะทาส ลูกเป็นเคะราชินี โอ้ ช่างเข้ากันดีแท้
นิสัยหนูเซฟีร์นี่สุดๆเลยนะคะ ได้ใครมาเนี่ยยย
สรุปเรื่องนี้ฮิเบร์ดเป็นพระเอก ทำได้ดีมากลูก b - -

ชะนี - -* เรียกไปพาดพิงตัวเอง - -* ฮาสุดๆๆเรารับได้นะเคอะ ><

พ่อเมะทาส คุณลูก ราชีนี >< อ้าก เซฟีร์ อยากได้เป็นลูกจังเลย

- -* แต่ ยามะ นายเนียนได้ใจ จุดเล็กน้อยเราก็สนใจนะเคอะ ฮิเบร์ดเป็นพระเอก 5555+

หวานกันจนน่าอิจฉา ให้ดิ้นตาย....

ตอนจบยาวมากกกกกกกกค่ะ

ตอนแรกนึกว่าเซฟีร์จะคิดไม่ดีกับดีโน่ซะอีก.. ดีใจจังที่ไม่ใช่แบบนั้น

แต่ Y กับโรมาริโอ้นี่สิ!!

หนูโอจิค่อนเหรอคะ O[]O!!!