•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊ากกกกกกกกกกกก

ฮิบาริซามะ อย่าร้องน๊า~ TT[]TT

แก๊! พี่โน่ววว บังอาจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

*ปล่อยพลังหมัดเส้าหลิน*
ถีบให้ขึ้นไป!! ฟู่วววว

อ๊าก อ๊าก ซ็อด ซ๊อด ลูกดีโน่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ท่านฮิ อย่าร้อง น่ะ อย่าร้อง ดีโน่ ใจร้ายT_T

มาต่อ แต่ไม่ใช่ครึ่งหลัง เป็นตอน 2 เพราะหม้อแปลงระเบิด ที่พิมพ์ไว้ก็เลยล่องหนไปแล้ว เลยผิดนัดจนได้ เหอๆ
แล้ววันนี้ก็มัวแต่ทำเว็บไซต์ business ของตัวเองอยู่เลยพิมพ์ไม่กระเตื้องซะที

.
.


Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : Dino x Hibari
Rate : PG-13
Genre : Romance, Angst
Author : Rabbi [Alptraum Forum]

ตอน 2



เคียวยะโกรธ? ทำไมล่ะ?

บอสจอมเซ่อยังไม่เข้าใจจนต้องให้ลูกน้องอธิบาย “บอสครับ ก่อนที่จะมีลูกได้นี่ต้องมีอะไรก่อนล่ะครับ”
“มีอะไร... เรื่องอย่างว่านี่ก็แค่หนเดียวเอง มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วในชีวิตวัยรุ่นน่ะ”
เรื่องอย่างว่าน่ะก็ใช่ แต่เขาไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น “บอสครับ การที่ผู้ชายจะมีลูกได้น่ะ ต้องมี ‘เมีย’ ก่อนนะครับ” กรณีนี้ไม่ใช่ทางนิตินัยแต่เป็นทางพฤตินัย
ไม่ได้คิดไปถึงนั่นเลย “ท... ทำไงดีล่ะ เคียวยะต้องเกลียดฉันแล้วแน่ๆ เลย”

[align=center]ได้เจอลูกชายเขาก็ดีใจ แต่จากใจจริงเลยนะ... กล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่ได้รักอัลยาแบบคนรัก
แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น... แล้วก็ต้องมาเสียใจภายหลังด้วย[/align]

“บอสครับ ชื่ออัลยานี่หรือว่าจะเป็น...”
“คนเดียวกับที่นายคิดนั่นแหละโรมาริโอ้” ดีโน่นึกถึงแล้วสลด

[align=center]เขามีความเป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป
แต่แต่งงานกับเธออย่างถูกต้องตามกฎหมายไม่ได้ เพราะว่านามสกุลของเธอคือ ‘คาบัคโรเน่’

-- และก็มีศักดิ์เป็นน้องสาวบุญธรรมของเขา --[/align]

อัลยาเป็นเด็กสาวอายุรุ่นเดียวกับเขาซึ่งถูกพ่อแท้ๆ ขายใช้หนี้การพนันให้กับคาสิโนเถื่อนแห่งหนึ่ง และบังเอิญบอสคาบัคโรเน่อยู่ที่นั่นพอดีจึงขอไถ่ตัวให้แลกกับเงินมากกว่าที่เป็นหนี้ถึงสามเท่า สันดานผีพนันแก้ให้หายยาก ถ้าปล่อยให้อยู่กับพ่อแบบนั้นอีกไม่นานก็คงจะซ้ำรอยเดิม ดังนั้นคนไถ่ตัวจึงรับเลี้ยงเป็นลูกสาวบุญธรรมแทนที่จะปล่อยให้กลับบ้านไป สำหรับดีโน่อัลยาเป็นน้องสาวที่น่ารัก แล้วก็เป็นเพื่อนที่ทำให้เขาสบายใจได้เสมอด้วย แต่เธออยู่ที่คฤหาสน์คาบัคโรเน่ได้แค่ปีกว่าก็หายตัวไปพร้อมทิ้งจดหมายไว้ฉบับเดียวว่าอย่าตามหา... ดีโน่ไม่ได้ทำตามคำขอร้องในจดหมาย เขาตามหาเธอ แต่ก็หาไม่พบเพราะความไม่รู้ว่า บ้านเกิดของอัลยาที่เธอกลับไปไม่ได้อยู่ในอิตาลี ไม่ได้อยู่ในยุโรปด้วยซ้ำ!

ดีโน่โทษตัวเองมาตลอดเรื่องการหนีไปของอัลยา... อาจจะเป็นเพราะสิ่งที่เขาทำ… ตอนนั้นเขากำลังสับสนหลายอย่าง ทั้งเรื่องสืบทอดตำแหน่ง เรื่องการฝึกฝน และที่ทำให้สับสนมากที่สุดก็คือการที่มือของตัวเองต้องเปื้อนเลือดของศัตรู… ความหนักอึ้งของตำแหน่งบอส... ความรู้สึกผิดจากการคร่าชีวิตคนที่ต้องแบกรับสร้างความหวั่นไหวและความต้องการไขว่คว้าหาไออุ่นจากใครสักคน

“แม่เธอพูดเรื่องของพ่อให้ฟังบ้างหรือเปล่า?” ดีโน่อยากรู้ว่าอัลยาบอกอะไรกับลูกบ้าง แล้วเซฟีร์จะรู้รึเปล่านะว่าเขาเป็นพ่อน่ะ
เซฟีร์เป็นเด็กฉลาด เรียนรู้ได้ไว พอจะพูดหรือฟังได้แล้ว ที่พูดภาษาอิตาลีไม่ได้ก็เพราะอยู่แต่ในบ้านเกิดเมืองนอนของตนมาตลอด เพิ่งจะโดนส่งข้ามประเทศมาเมื่อไม่นานนี้ “...แม่เคยบอกไว้ว่า ถ้าพวกเราอยู่กับพ่อ พ่อจะลำบาก”

เขาต่างหากที่ทำให้เธอต้องลำบาก เมื่อเวลาผ่านไป เขาเติบวัยมากขึ้นพอที่จะเข้าใจว่า ที่เธอยินยอมให้เขาก็ไม่ใช่เพราะความเสน่หาอย่างชู้สาว แต่เพราะเขาเป็นลูกชายของผู้มีพระคุณ และเขาเองก็ไม่ได้รักเธออย่างนั้นเช่นเดียวกัน เป็นแค่ความอ่อนแอของเขาเท่านั้นที่ก่อความสัมพันธ์เช่นนั้นขึ้นมา

“ผมอยู่ที่นี่ได้หรือครับ?” รู้สึกเกรงใจเพราะว่าช่วยจัดการเรื่องคนที่ตามล่าให้เขาแล้วยังพาเขามาดูแลที่คฤหาสน์หลังใหญ่ แล้วก็ยังซื้อของใช้ดีๆ ให้ตั้งเยอะ ...ถึงแม่จะสั่งเสียไว้ก่อนตายว่าถ้าเขาเดือดร้อนให้มาหาคนๆ นี้ แต่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่ดีโน่เอาใจใส่เขามากอย่างนี้... ดีโน่ คาบัคโรเน่ เกี่ยวข้องกับแม่ยังไงนะ
“ได้สิ” จะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ ดีโน่ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะบอกสิ่งที่เซฟีร์ยังไม่รู้ดีหรือไม่ “...ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกเธอ เรื่องนี้อาจจะหนักเกินไปสำหรับเด็กอย่างเธอ แต่เธอก็ควรรู้ไว้ ...ถ้าเธอจะเกลียดฉันก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้ฉันได้ดูแลเธอเถอะนะ”

ดีโน่เล่าทุกอย่างหมดเปลือก
ทั้งเรื่องความสัมพันธ์
ทั้งเรื่องของความรู้สึก
และความรักที่เขามีต่อใครอีกคน


[align=center]เมฆา... สูงส่งเกือบเทียมทันนภา
หากแต่ว่าไม่อาจเอื้อมมือถึงสิ่งที่อยู่บนผืนดิน
ที่ได้สัมผัสกับแผ่นดิน คงมีแต่เมฆาที่แหลกสลายแปรกลายเป็นสายพิรุณ[/align]

“คุณเคียวครับ ทานอะไรบ้างเถอะครับ” คุซาคาเบะเคาะประตูห้องหลายครั้ง …คุณหนูของเขาไม่เคยเก็บเนื้อเก็บตัวขนาดไม่ยอมทานอะไรแบบนี้มาก่อน เขาเองก็ไม่รู้จะปลอบยังไง
“ฉันไม่หิว” กี่ครั้งก็ตอบมาแบบนี้ “นายเตรียมอาหารไว้ให้ฮิเบิร์ดก็พอ”

[align=center]สายฝนไม่ใช่น้ำตาของท้องฟ้า
แต่เป็นน้ำตาของปุยเมฆต่างหากล่ะ[/align]

“คุณเคียว......”
“บอกแล้วไงล่ะว่าฉันอยากอยู่คนเดียว”

“เคียวยะ นี่ฉันเองนะ” มาที่ญี่ปุ่นเร็วกว่ากำหนด ทิ้งงานที่สะสางยังไม่เสร็จไว้เพราะอยากปรับความเข้าใจ
“มาทำอะไร?” ฮิบารินึกเคืองที่คุซาคาเบะปล่อยให้ดีโน่เข้ามาได้
“ฉันอยากคุยกับเคียวยะ เปิดประตูให้ฉันหน่อยได้มั้ย” ไม่เปิด...

“ฮิเบิร์ด!” ฮิบาริอุทานเมื่อเจ้านกแสนรู้พยายามใช้ขาของตนเกี่ยวหมุนลูกบิดประตูให้คนข้างนอก
“ขอบใจนะฮิเบิร์ด” ดีโน่พยามจะเข้าใกล้เด็กดื้อที่ตนรักสุดใจ แต่ไม่ได้นำมาทั้งลูกน้องทั้งอาวุธจึงโดนอาวุธของฮิบาริฟาดใส่หน้าเต็มๆ

“ใครอนุญาตให้เข้ามา?!!!” พยายามรักษาระยะห่างทั้งทางกายและทางใจ
“ฉันไม่ปล่อยเคียวยะไปหรอกนะ” จะไม่ทำผิดซ้ำสองอีกแล้ว ต่อให้ต้องเจ็บตัวสักกี่ครั้งก็จะจับเมฆาผู้รักอิสระนี้เอาไว้
“ปล่อย...” ไม่พูดเปล่า ซ้ำด้วยท่อนเหล็กอย่างแรง
“ไม่ปล่อย ฉันต้องการเคียวยะนะ” จะว่าเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่เขาไม่อยากเสียเคียวยะไป ไม่อยากให้เคียวยะเป็นของคนอื่น อยากให้เป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
“กลับไปดูแลลูกเมียนายซะ”

[align=center]!...เมียไม่มี มีแต่ลูกอ่ะ...!
คนที่มอบนามสกุลคาบัคโรเน่ให้กับอัลยาคือบอสคนก่อน
แต่บอสคนปัจจุบันต้องการมอบสิ่งนั้นให้ฮิบาริ เคียวยะเพียงคนเดียว[/align]


“คุณหนู เกลียดบอสหรือเปล่าครับ?” โรมาริโอ้ถามกับผู้สืบสายเลือดคาบัคโรเน่ที่ถูกประกาศตัวอย่างเป็นทางการในวงการมาเฟียแล้ว
“แม่เป็นคนไปจากคาบัคโรเน่เอง เพราะฉะนั้นไม่มีทางโกรธเกลียดคุณดีโน่หรอกครับ… ผมเองก็ไม่ได้โกรธ บางทีอาจจะดีใจก็ได้ที่คุณดีโน่ไม่โกหกผม… แต่ถ้าคุณดีโน่เขาเป็นผู้ชายที่ไม่เอาไหนถึงขนาดที่ทำให้คนที่ตัวเองรักต้องเสียใจนี่ผมจะเกลียดเขาครับ”
“คุณหนูนี่เป็นผู้ใหญ่กว่าบอสอีกนะครับ” ตัวแค่นี้ ความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เชียว ทีแรกยังอดไม่แน่ใจไม่ได้ว่าวางตัวได้ดีอย่างนี้เป็นลูกชายบอสจริงรึ? (เห็นบอสนายเป็นคนยังไงรึโรมาริโอ้!) มามั่นใจเอาตอนที่บอสพยายามสอนใช้แส้ให้ทั้งที่ไม่มีลูกน้องยืนคุมนั่นแหละ รุ่งริ่งเพราะฝีมือการใช้แส้ของตัวเองทั้งคู่ ...จะไม่สงสัยอีกแล้ว... ลูกบอสชัวร์!


[align=center]เมฆาเกลียดการถูกผูกมัดเป็นที่สุด
แต่การล่องลอยไปเรื่อยๆ ในฟ้ากว้างไม่อาจเป็นอิสระที่แท้จริง
เหตุเพราะหัวใจถูกผูกตรึงไว้กับสิ่งหนึ่งบนผืนดิน[/align]

“เคียวยะ ...เกลียดฉันจริงๆ น่ะเหรอ?” ดีโน่ถามคนที่ยังหลบตาไม่ยอมมองหน้าเขา “ฉันเข้าข้างตัวเองได้ใช่มั้ยว่าที่เคียวยะโกรธฉันเพราะหึงน่ะ”
“ถ้าไม่รีบออกไปซะจะขย้ำให้ตาย” ดีโน่ที่ไม่มีลูกน้องมาด้วยไม่มีทางสู้เขาได้ แต่ก็ไม่ยอมไปตามที่เขาสั่ง
“เอาเลยสิ ฉันจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้นจนกว่าเคียวยะจะยอมเข้าใจว่าคนที่ฉันรักที่สุดในโลกนี้คือเคียวยะ”

ฮิบาริคงได้ขย้ำตายจริงๆ ถ้าไม่เพราะฮิเบิร์ดบินไปเกาะอยู่ที่ไหล่ของร่างสูง

“ดีโน่~ รัก~รัก~~ รักนะดีโน่~~~”
“ฮิเบิร์ด!!”

[align=center]จับเอาไว้ได้แล้ว[/align]

“เคียวยะ... ถ้าไม่มีคนพูด ฮิเบิร์ดก็ไม่จำมาหรอกนะ” ดีโน่คว้าข้อมือเด็กดื้อยามทีเผลอ
เดี๋ยวนี้ฮิเบิร์ดพูดออกมาเองบ่อยไป “คิดว่าคนอย่างฉันจะพูดแบบนั้นรึ?!”
“ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะ ว่าเคียวยะเป็นคนพูดให้ฮิเบิร์ดได้ยินน่ะ” อาจไปจำมาจากใครก็ได้ แต่คนที่ฮิเบิร์ดอยู่ด้วยเกือบตลอดเวลาก็คือเคียวยะ “ฉันรักเคียวยะนะ”

“เคียวยะ ระวัง!!”

ดีโน่...
เกิดอะไรขึ้น......

ฮิบาริมองร่างที่ล้มไปต่อหน้าต่อตาอย่างงุนงง... วินาทีที่กระสุนปืนวิ่งมาเขามองเห็นได้อย่างชัดเจน... ของพรรค์นั้นทำอะไรเขาไม่ได้ก็รู้แท้ๆ แค่เอาทอนฟาปัดก็พ้นแล้ว เอาตัวเองเข้ามาบังไว้ทำไม “คุซาคาเบะ ไปจับตัวเจ้ามือปืนนั่นที!!”
“...เหมือนฝันเลย...... ได้เห็นเคียวยะ... ทำหน้าเป็นห่วง... ฉันแบบนี้.... ขอโทษนะ... ที่ทำให้เคียวยะเดือดร้อน... ไม่คิดว่าเจ้าพวกนั้นจะตามมาจากอิตาลีน่ะ” เรื่องแก้แค้นเพราะขัดผลประโยชน์ บางครั้งผู้กระทำก็เล็งคนรอบข้างแทน ยิ่งคนที่ทำร้ายได้สำคัญกับคนที่สร้างความแค้นให้มากแค่ไหนก็ยิ่งสาแก่ใจเท่านั้น

“เจ้าบ้า อยู่นิ่งๆ อย่าเพิ่งพูดมากเลือดจะยิ่งออก ฉันจะเรียกรถพยาบาลให้”
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะ... ฉันยังไม่ยอมตายหรอก...... ก็ยังไม่ได้ฟังคำว่ารักจากปากเคียวยะโดยตรงเลยนี่” แค่จากฮิเบิร์ดมันไม่พอ

[align=center]ถึงฉันจะสอบตกในฐานะพี่ชายและในฐานะพ่อ
แต่ฉันก็อยากสอบผ่านในฐานะคนที่รักเคียวยนะ[/align]

“คุณหนู เป็นอะไรไปหรือครับ?” โรมาริโอ้เห็นนายน้อยของตนมีอาการผิดสังเกต
“คุณดีโน่เขา......” สังหรณ์ไม่ดีเลย
บอสรึ น่าเป็นห่วงจริงๆ แหละ ไปแบบไม่มีลูกน้องสักคนอย่างนั้น จะตามไปด้วยก็ไม่ให้ไป หวังว่าคงไม่ไปซุ่มซ่ามจนเจ็บหนักนะ

เสียงโทรศัพท์แจ้งเหตุเข้ามาอย่างปัจจุบันทันด่วน

“ครับ” โรมาริโอ้คิดจะไปที่โรงพยาบาลที่บอสของตนอยู่โดยให้คุณหนูอยู่กับลูกน้องคนอื่นไปก่อน ไม่อยากให้เด็กเล็กต้องมารับรู้เรื่องการเข่นฆ่ากันในวงการ
“ผมขอไปด้วยนะครับ” คำขอร้องที่โรมาริโอ้ไม่มีทางปฏิเสธได้ คำขอร้องของลูกชายบอสก็เหมือนกับคำขอร้องของบอส

[align=center]ตำแหน่งที่ถูกยิงไม่ใช่ที่หัวใจตรงๆ แต่ก็ใกล้มาก
แล้วเสียเลือดมากอย่างนั้นจะตายก็ไม่แปลก
ดีโน่... ถ้านายตายไปโดยที่ยังไม่ฟังความรู้สึกของฉันน่ะ ฉันจะไม่ยกโทษให้นายชั่วชีวิต[/align]

“บอสเป็นยังไงบ้างครับ?!” ไม่มีคำตอบ และเขาก็ไม่กล้าเร่งเร้าให้ตอบ
“............” ฮิบาริมองเหม่อไปที่เดียว คือประตูห้อง I.C.U. ตลอดมาเขาคิดว่าเขาเพียงคนเดียวก็ทำได้ทุกอย่างไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร เกลียดการสุมหัวเพราะเป็นการกระทำของพวกอ่อนแอ แต่เวลาอย่างนี้เขากลับหวังพึ่งหมอ

ฉันไม่เคยอธิษฐาน เพราะวิถีของผู้เข้มแข็งคือการทำเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมาด้วยตัวเอง
แต่ตอนนี้ฉันก็ทำได้แค่นั้น เหมือนกับพวกที่ฉันเหยียดหยาม
อธิษฐาน ภาวนาขอให้หมอช่วยชีวิตนายไว้ให้ได้

“คุณเคียว......” นายของเขาไม่เคยแสดงความหวั่นไหวเท่านี้มาก่อน

คุณดีโน่ ...คุณเข้ามาในชีวิตของคุณเคียว
ดึงรั้งเมฆาที่เคยอยู่อย่างอิสระไม่ผูกพันใจกับสิ่งใดเอาไว้ตามใจตัวเอง
ถ้าคุณทิ้งคุณเคียวเอาไว้ ผมจะไม่มีวันอภัยให้คุณนะครับ

“คุณหมอครับ บอสเป็นยังไงบ้าง?” โรมาริโอ้อยากให้เป็นข่าวดี
“พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่กว่าจะฟื้นคงจะใช้เวลานานสักหน่อย เดี๋ยวคุณ เข้าไม่ได้นะครับ!” คุณหมอห้ามเมื่อฮิบาริพยายามจะเอาทอนฟาไปซัดใส่คนเจ็บในห้องผ่าตัดโทษฐานที่ทำให้เป็นห่วง
“ไม่ได้นะครับคุณเคียว เดี๋ยวคุณดีโน่ก็ตายจริงๆ หรอก” ถ้าอยากจะทำก็รอคนๆ นั้นฟื้นตัวซะก่อน


เคียวยะ............

อยากจะส่งเสียงเรียก แต่เครื่องช่วยหายใจเกะกะจัง เขาเจ็บหนักขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ไหวเลยพอไม่มีลูกน้องแล้วก็ไม่ได้เรื่อง แค่กระสุนนัดเดียวก็เกือบตายแล้ว… ดีโน่พยายามขยับนิ้วลูบคราบน้ำตาของเด็กหนุ่มที่อยู่เฝ้าเขาจนเพลียหลับไป แต่ค่อนข้างจะลำบากสักหน่อยเพราะมีเข็มที่เชื่อมสายน้ำเกลือฝังอยู่ใต้ผิวหนัง

[align=center]ร้องไห้เพื่อฉันเหรอ? ถ้าใช่ล่ะก็ ฉันเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเลยนะ[/align]

“คุณหนู... ไม่เข้าไปดูบอสหรือครับ?” ถึงจะเป็นเด็กที่ไม่ได้เกิดมาจากความรัก แต่ก็ยังเป็นวัยที่ต้องการความเอาใจใส่จากพ่อแม่อย่างมาก
“ไม่ล่ะครับ คุณดีโน่คงต้องการอยู่กับคุณฮิบาริเพียงลำพัง”

คุณหนูเคยถูกเลี้ยงมาแบบไหนกันนะ?

“แล้วคนที่ยิงคุณดีโน่ตอนนี้เป็นยังไงบ้างหรือครับ?” ถ้ายังจับไม่ได้อาจจะเกิดเรื่องขึ้นอีก
“คุณคุซาคาเบะเป็นคนจัดการ รายละเอียดผมก็ไม่ทราบ แต่คิดว่าคงไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ คนๆ นั้นเป็นคนรอบคอบ คงไม่ปล่อยให้ก่อเรื่องอีก”

[align=center]ربما ينبغي لي ان تعد شيئا عن الانتقام[/align]

“คุณหนู พูดอะไรหรือครับ?” ไม่มีล่ามไม่เข้าใจ
“ผมแค่บ่นไปงั้นๆ อย่าสนใจเลยครับ”
“ทำไมคุณหนูไม่เรียกบอสว่าพ่อล่ะครับ ผมคิดว่าบอสคงอยากให้เรียก”
“ผมตกลงกับคุณดีโน่ไว้เรื่องนึงน่ะครับ”

[align=center]รักษาสัญญาด้วยนะครับคุณดีโน่[/align]


“ดีโน่......” ฮิบาริลืมตาตื่นเมื่อมือของร่างสูงสัมผัสใบหน้าที่มีร่องรอยของน้ำตา ทอนฟาที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อคงถูกดึงมาอยู่ในมือเพื่อขย้ำคนไม่เอาไหนถ้าไม่ยั้งใจไว้ว่าเจ้าม้านี่ยังบาดเจ็บ “...เพราะทำอวดเก่งไม่ยอมพาลูกน้องไปด้วยนั่นแหละเจ้างี่เง่า!!!”

ฮิบาริชะงักเมื่อเห็นน้ำตาของคนงี่เง่า “...อย่านึกนะว่าบีบน้ำตาแล้วฉันจะเห็นใจน่ะ”

[align=center]แค่รู้สึกว่าตัวเองโชคดี... ที่ยังมีชีวิตอยู่จนโดนเคียวยะดุแบบนี้ได้[/align]

“คุณดีโน่ครับ พวกผมเพิ่งรู้ข่าวก็เลยมาเยี่ยมช้า ขอโทษด้วยนะครับ” สึนะหอบกระเช้าดอกไม้มาพร้อมๆ กับเพื่อนๆ ที่ของเยี่ยมมาเต็มมือเช่นกัน

ดีโน่ไม่รู้สึกอายที่ถูกคนอื่นเห็นตอนที่ตัวเองร้องไห้ เพราะเมื่อก่อนก็ร้องไห้ประจำอยู่แล้ว ไม่เหมือนกับคนที่ไม่เคยร้องไห้มาก่อนที่รีบเดินออกจากห้องไปเพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น

“มาขัดจังหวะรึเปล่าครับเนี่ย?” ยามาโมโตะถามด้วยความซื่อ คนที่ไม่รู้มาก่อนว่าดีโน่ตามเทียวไล้เทียวขื่อเด็กดื้ออยู่พลอยอยากรู้อยากเห็นไปด้วย

~ ขัดจังหวะสิ ไม่โกรธ แต่น้อยใจนะ เคียวยะหนีไปแล้ว ~

“รีบๆ หายเร็วนะครับคุณดีโน่” สึนะพยายามลากกลับเข้าเรื่องเพราะไม่อยากให้รบกวนคนที่ต้องพักนาน

[align=center]ดีโน่ยิ้มให้ศิษย์น้อง ...นั่นสินะ... ต้องรีบๆ หาย จะได้ไปตามง้อเคียวยะได้[/align]




- tbc -

ตอนจบจะมาหลังกจากเราเซ็ตเว็บงานตัวเองเสร็จนะจ๊ะ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อไหร่ เหอๆ~
ป.ล.1 - รู้นะว่าคนอ่านบางคนคิดว่าจะมีหักมุมดีโน่คิดไปเองล่ะสิ เหอๆ
ป.ล.2 - เรื่องหน้า sweet comedy ของจิคุสะ+เคน << คู่นี้นังดรีมอึ้ง เหอๆ ...คิดไงแต่งฟะ~

สึนะ ขัดจังหวะ!!! ทำไม!!!! ชักเริ่มสงสัยเรื่องคำสัญญาแล้วสิ

ดีโน่รีบหายแล้วไปง้คุณฮิเลยนะ
รออ่านตอนต่ไปค่า
ตอนแรกนึกว่าดีโน่จะเป็นไรหรือเปล่า
อยากรู้ว่าสัญญาอะไรไว้กับเซฟีรี์น่อ

ครับๆๆ
เรื่องนี้....
ฮิเบิร์ดเป็นพระเอกครับ!?!?!?!
(ฮา น้องนกน่ารักได้ใจว้อยยยยยย โฮกกกก)

พี่โน่วรีบๆหายเร็วๆนะ - -+ จะได้ไปง้อคุณเคียว
ชิชิชิชิชิ
เร็วๆเซ่!!
(ความหมาย..มาอัพเร็วๆเซ่!)
55

เห็นด้วยกับโอคุงคร้าบ

ฮิเบิร์ดพูดได้น่ารักมาก ๆ เลย

ผมยังไม่ให้อภัยที่คุณม้าหน้ามืดตามัวไปหลงชะนี เอ้ย!! ผู้หญิงนะครับ

ดังนั้นจึงไม่ลุ้นให้สมหวังหรอก

แต่อยากให้เรื่องจบลงโดยที่คุณฮิไม่เสียใจ

ฮิเบิร์ดดดดดดดดดด ทำได้ดีมากลูก b=[]=
พี่โน่ครับ ถึงผมจะรักพี่ แต่ผมรักคุณฮิมากกว่านะครับ
เพราะงั้นรีบๆหายมาง้อคุณฮิ ณ บัดนาววววววว

อัพเร็วๆนะคะ

เยี่ยม มาก นู๋ ฮิ เบิร์ด ถูก ใจ๊ ถูก ใจ

ท่าน ดี โน่ เจ้า ขา ไป ง้อ คุณ เร็ว ๆ

เลย น้า


นอน รอ อ่าน ตอน ต่อ ไป

อยากตะโกนใส่เหล่าคนมาเยี่ยมว่า "มาทำเพื่อออออออ~!!!!!!!!!!"

ว่าแต่ดีโน่ ไปสัญญาอะไรไว้กับลูกน่ะ -0-"

ให้ตายสิขัดใจ!!!!!!!!!!!!

555

ซือคุงจะเข้ามาทีก็ดูลาดเลาก่อนสิคะ
="=

ดีโน่สัญญาอะไรไว้กับคุณลูกชายคะ?
อยากรู้ๆ > <
ต่อไวๆนะคะ

สึนะ ขัดทามมายย ><

Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : Dino x Hibari
Rate : PG-13
Genre : Romance, Angst
Author : Rabbi [Alptraum Forum]

Warning : มีชะนีที่อาจกวนใจท่าน (แต่นังคนรีเควสต์น่ะฮา she มาก... ทำไปได้~ ครึๆๆๆ)
Warning : Genre Angst ข้างบนน่ะมันหลอกลวง
Warning : โปรดระวังมดขึ้นคีย์บอร์ด
Warning : ยาว... ใครเป็นคนอ่านหนังสือช้า BGM จบคุณอาจยังอ่านฟิกไม่จบ โปรดเตรียมสายตาให้พร้อม


[stream]http://dreamchaser.icspace.net/FictionSong/%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81.WMA[/stream]
BGM - ด้วยแรงแห่งรัก


ตอน 3
.
.

[align=center]ซ่า... ซ่า...[/align]

ถึงจะล้างตัวหลายครั้งแล้วก็ยังมีกลิ่นเลือดติดอยู่เลย... เลือดของหมอนั่น
เหมือนกับความกลัวที่ยังไม่จางไป... กลัวว่าจะต้องสูญเสีย
กลัวว่าเจ้าม้าบ้าจะไม่โผล่หน้ามาซุ่มซ่ามให้เห็นอีก

ตอนที่นายฟื้นขึ้นมา สิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับนายเป็นอย่างแรกก็คือ ‘รัก’
แต่คนอย่างฉันก็ปากหนักเกินไป


“คุณเคียว วันนี้จะไปที่โรงพยาบาลไหมครับ” ถ้าหากไปจะได้เตรียมรถไว้ให้
“ฉันจะไปโรงเรียน” เด็กที่โรมาริโอ้พามาด้วยคงเป็นลูกชายที่ว่า เขานั่งเฝ้าดีโน่ตลอด เด็กคนนั้นก็เลยไม่ได้เข้าใกล้ดีโน่เลย

[align=center]เคียวยะไม่ยอมมาหากันบ้างเลย
คงยังโกรธอยู่สินะ
อื๋อ... เซฟีร์... หายไปไหน...?[/align]

“โรมาริโอ้ เซฟีร์ล่ะ” เผลอหลับไป ตื่นมาอีกครั้งก็ไม่อยู่แล้ว
“คุณหนูบอกว่าอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกสักพักนะครับ ผมให้คนของเราตามไปดูแลแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ บอสพักผ่อนมากๆ เถอะครับ” เป็นห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอเป็นข้อดีของบอส แต่เขาก็อยากให้บอสเป็นห่วงตัวเองให้มากกว่านี้สักหน่อย

กรี๊ด...! น่ารักจังเลย!!!!!
ไปเล่นกับพวกพี่มั้ยจ้ะ

สุมหัวกันทำไมแต่เช้า พวกสัตว์กินพืชตัวเมียนี่ชอบอยู่กันเป็นกลุ่มก้อนอยู่เรื่อย! ฮิบาริ เคียวยะ มีความเป็นลูกผู้ชายพอที่จะไม่ขย้ำพวกสาวๆ ให้ตายคาทอนฟา แต่แค่รังสีอำมหิตก็พอจะทำให้สาวน้อยทั้งหลายเผ่นร้อยลี้ได้แล้ว ไม่มีนักเรียนหญิงมาบังสายตาแล้วก็เห็นว่าที่ทำให้กรี๊ดกันน่ะคือผู้สืบทอดตัวน้อยของคาบัคโรเน่

“เธอมาทำอะไรที่นี่?”
{ ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณ } ภาษาญี่ปุ่นยังไม่ค่อยรู้เรื่อง จึงใช้ภาษาอิตาลี
{ อยากจะถามอะไรก็ว่ามา ฉันไม่ค่อยมีเวลาว่าง } ไม่ต้องอาศัยล่ามก็ได้ ภาษาอิตาลีเป็นภาษาหลักที่เจ้าม้าเซ่อนั่นใช้ เขาพอจะศึกษามาบ้าง... ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เริ่มศึกษาภาษาของประเทศอื่นอย่างสนอกสนใจ

เวลาว่างน่ะเหลือเฟือ แต่ไม่อยากเห็นหน้าของเด็กคนนี้นานๆ

แค่คิดว่าดีโน่เคยมีใครมาก่อนเขาก็จะคลั่งแล้ว
ยิ่งพยายามสงบใจยิ่งไม่ได้ผล
และก็รู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจขึ้นทุกที

ความริษยาน่ะเป็นความรู้สึกของพวกอ่อนแอไม่ใช่รึ?

{ ผมอยากรู้ว่าคนที่ยิงคุณดีโน่เป็นคนของใครน่ะครับ }
{ เด็กอย่างเธอจะรู้ไปทำไม? } ฮิบาริไม่คิดจะบอก พูดไปเด็กตัวแค่นี้จะทำอะไรได้ จะหาเหาใส่หัวซะเปล่าๆ

ไม่ยอมตอบจริงๆ ซะด้วย งั้นคงต้องตามตื๊อกันหน่อยล่ะ
เพราะถามจากทางคาบัคโรเน่ไม่ได้เพราะคนนำตัวมือลอบสังหารไปคือคนของฮิบาริ เคียวยะ

“รุ่นพี่ฮิบาริคะ ขอเวลาสักครู่ได้มั้ยคะ?” นักเรียนสาวเจ้าเก่า คนส่งสารที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างไม่ซื่อตรง
“มีธุระอะไรกับฉัน” ถ้าไม่ใช่เรื่องงานของกรรมการรักษาระเบียบฮิบาริก็ไม่อยากปลีกตัวไป แต่เขาต้องการหลีกเลี่ยงเด็กน้อยที่มีลับลมคมนัย ...ปกติเด็กเล็กเขาอยากจะรู้เรื่องพรรค์นั้นกันรึ?!

เด็กนี่อะไรกันน่ะ ตามมาทำไม?!
คนขอเวลาส่วนตัวไม่พอใจอย่างมาก เธอมีธุระกับรุ่นพี่ฮิบาริคนเดียวนะ!!

{ ไม่ต้องสนใจผมหรอกครับ ยังไงผมก็ฟังภาษาของพวกคุณไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว เชิญพูดกันได้ตามสบาย } พูดเมื่อโดนฮิบาริจ้อง ล่ามก็ทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็งโดยลืมไปว่าคุณหนูของตนกำลังเสียมารยาทสุดๆ

เซฟีร์กับผู้ติดตามหยุดแค่ที่หน้าประตูดาดฟ้าเท่านั้น
เพราะคุณล่ามกลับตัวทัน ก็เลยห้ามเอาไว้!

[align=center]อึกอักอยู่ได้ น่ารำคาญ
อยากจะพูดอะไรก็พูดมาซะทีสิ![/align]

“ร... เรื่องจดหมาย ฉันขอโทษนะคะรุ่นพี่”
“ฉันไม่ได้โกรธ แล้วก็ไม่สนใจจะเอาความด้วย อย่าทำอีกก็พอ”
“ฉ... ฉันชอบรุ่นพี่ฮิบาริค่ะ!!”
“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

เวลาอย่างนี้ล่ะมีความกล้า แต่ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าหมอนั่นทำได้แต่เรื่องที่ไม่น่ารักนะ

“ผู้ชายคนนั้นใช่ไหมคะ... ทำไมล่ะคะ? ...คนๆ นั้นเป็นผู้ชายเหมือนรุ่นพี่นะคะ”
“ฉันจะชอบใครก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ ถ้ามีเรื่องจะพูดแค่นี้ฉันขอตัวก่อนล่ะ”