•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โฮกกกกกก!!~
ที่จริงน่าจะติดอยู่นานๆหน่อยอ่ะ (อุตสาห์จิ้น เหอๆๆ)
รีบอนด์นู๋นี่รู้ไปหมดเลยนะ
ไปจี้ใจซือคุงอย่างแรง หุหุ


++++

อะ หุหุหุ

ปกป้องกันขนาดนี้ อือ หึ น่าร้ากกก

อุแหม่ รีบอร์นรู้ใจลูกศิษย์จริง ๆ เลย
สมแล้วที่อยู่ด้วยกันมานาน อะ หุหุหุ

แหม อยู่ในท่านั้นนานๆ ท่านฮิไม่น่าหลับเล้ย เสียดายจัง หุหุ

ง่า รีบอน นายแค่พลั้งเท้าหรอเนี่ย สึนะสลบไปซะแว้ว อิอิ

รออ่านตอนต่อไปค้า

กร๊ากกกกกกกก...ไอคิลลุ้นซะตัวโก่งเลย จะสวีทกันมั้ยเนี่ย ....ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

แอบรู้สึกว่าครึ่งแรกมันออกแนวละครช่องเจ็ดนิดส์ๆ สไตลืลุงพิศาลเลย ตบจูบตบจูบ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แต่ก็น่ารักนะท่าน คุๆๆๆๆ


ครึ่งแบบมีซึ้งนิโหน่ยน๊าเนี่ยยยยยย

ซือเอ๊ยยยยยย ท่าล่อแหลมแบบนั้นนี่น่าอันตรายจริงๆTwT กลัวลูกสาว(?)เสียบริสุทธิ์ จริงๆ

มาต่อไวไวนะท่านน๊า

ท่านฮิกับหนูซือแอบหวานนะเนี่ย

ท่านฮิก็เป็นห่วงหนูซือเหลือเกิน แต่ยังไม่เข้าใจ

ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร ส่วนหนูซือก็รู้ตัวไปแล้ว

กับดักนี่เด็กๆไปเลยสำหรับท่านฮิ แถมสนุกซะอีก

ทูน่าน่าสงสาร หลบไปหวาดเสียวไป แต่มีท่านฮิ

ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอยู่แล้ว ออกจะดีด้วยซ้ำ >///<

ส่วนรีบอร์นข้าใจอะไรได้เร็วดีจริงๆ แต่มือหนักไปหน่อยนะ

เดี๋ยวทูน่าช้ำในตายก่อนพอดี จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

ทำไมรีบอร์นไม่มาให้ช้ากว่านี้!!!!!!!!!! จิ๊!!!

แล้วทั่นฮิ ขนาดมีคนน่ารักรักอยู่ด้วยพี่ทั่นก็ยังหลับลง (เป็นข้าน้อยคงกดไปแย้ว)

ซือคุงเค้ารู้ใจตัวเองไปแล้ว เหลือแต่ทั่นฮิน่ะล่ะน่า ที่ยังคงสับสนกะชีวิตตัวเองอยู่ (แล้วชาวบ้านเค้าก็คงรู้ความรู้สึกเฮียกันแล้วล่ะมั้ง)

เจ้าคุณครูที่เห็นลูกศิย์เป็นเหยื่อก็นิสัยเดิมๆ น่าสงสารซือคุงจริง -*-

รีบมาอัพต่อน้า >0<

ปล. ตอนอยู่ในฐานลับนั่น ทั่นฮิสนุกน่าดู แต่ดูเหมือซือคุงเกือบกลายเป็นทูน่าเสียบ 5555+

กลับ มา อ่าน แล้ว ค่ะ หลัง จาก หลง ลืม ไป ว่า อ่าน เรื่อง

นี้ ค้าง ไว้ นู๋ ทู น่า ลูก น่า เสีย ดาย เนอะ มี คน มา ขัด จัง หวะ

จิ๊ (นี่ หล่อน หวัง อะ ไร ยะ) จะ รอ ตอน ต่อ ไป คร่า

แบบว่าคุณพี่ท่านใจร้ายอ่า
ถึงจะปกป้องหนูทูน่าได้ก็เถอะ
ไปบอกให้ไม่ต้องมายุ่งอีก
อย่างงี้หนูทูน่าจะกล้ายุ่งมั๊ยเนี่ย
โฮะๆ...หนูทูน่าก็รู้ใจตัวเองอย่างแรงแล้ว
ก็ต้องสู้ตายสู้ๆอย่างเดียวเอาหัวใจคุรพี่ท่านมาครองให้ได้
ป้าจะคอยเชียร์นะลูกนะ
ปล.รีบๆๆๆๆมาต่อน้า

ทำไมรีบอร์นไม่มาช้ากว่านี้นะ อีกเเค่นิดเดียวเเท้ๆ เจ็บใจ(กัดผ้าเช็ดหน้า)

สนุกมากๆเลยค้า^^

แต่ฮาตอนที่รีบอร์นพลั้ง**เท้า 555+

หว..หวานนนนนนนนนนนน
>///<!!!

ท่านฮิน่าร้ากที่สุดดดดดด ปกป้องซือคุงยิ่งชีพ เอิ้กๆ
ดีมากค่ะท่าน เพราะถ้าท่านไม่มีซือคุงแล้วเคะของท่านจะหายไปทันที เหอๆๆๆ

จิ๊ รีบอร์นนนน เลื่อนผนังขึ้นช้ากว่านี้อีกซัก 1827 วิไม่ด้ายรึงายยยยย
ขอแม่ยกกรี๊ดกร๊าดอีกแปบนึงก็ไม่ได้ ชริ

มาต่อไวๆเน้อค้า ^^

ตอบเม้นท์

orihime

ไม่รู้ตอนนี้จาเรียกว่าหวานได้อะเปล่านะ


noon31

เป็นศิษย์อาจาร์ยยอมรู้ใจกันอยู่แล้ว


aiwendil

ปกป้อง แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง ว่าทำไปทำไม เหอๆ


Pao.~*

ถึงไม่หลับก็ทำไม่ได้หหรอกค่ะ เพราะมีเพดานเหล็กหนามเตรียมหล่นใส่อยู่ข้างหลัง


KillChan

ลูกสาว?ไม่เสียความบริสุทธิ์ง่ายๆหรอกค่ะ ตราบใดที่พี่ท่านยังไม่คิดจับกด


wrightia

สำหรับฮิบาริยิ่งอันตรายยิ่งสนุกสนาน 0[]0


tsuna27

เป็นเราก็คงจับกดเช่นกันค่ะ


soraandreborn

เอามาต่อแล้วค่ะ


kokushiyoku

จากล้าไม่กล้าต้องลุ้นต่อไปค่ะ เพราะยังไงคู่นี้ยังต้องร่วมชายคาบ้านเดียวกันอีกนาน


thitapa

ถ้าไม่มาทั้ง 2 ก็ติดอยู่ท่านั้นตลอดไปสิค่ะ ไม่สงสารหนูซือหรอ อิอิ


++CoffeE TeA++

รีบอร์นพลั้งเท้าจริงรึเปล่ายังไม่รู้เลย (ฮา)


Urius

ถ้าคนเขียนยังเขียนชวนจิ้นแล้วจากไปแบบนี้เรื่อยๆ จาโดนแม่ยกตบไหมอะ
(เอ๋..รู้สึกเราก็แม่ยก 1827 มิใช่หรือ พูดเองงงเอง)


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ดีค่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเรื่องนี้เลยทั้งที่ความจริงเราวางพล็อตเรื่องนี้จบไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ดันไปคลั่งและเครียดจากการเตรียมเอ็น

เลยหันไปลงกับฟิค THE GAME มากไปหน่อย

ไหนๆก็แล้วหลังจากที่หื่นมาพอ ก็ขอพักกลับมาต่อฟิคนี้ดีกว่า

Part 16



ติ๊ก...ติ๊ก....ติ๊ก

เสียงเดินเข็มนาฬิกาดังเป็นจังหวะตามระยะเวลาที่ค่อยๆผ่านไป ร่างบางกระปริบตาเล็กน้อยก่อนลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตจ้องมองไปรอบๆห้องที่มีแต่ผนังเหล็กกล้า ไร้การตกแต่งกับโคมไฟสีขาวที่ส่องสว่างอยู่บนเพดาน “ตื่นแล้วหรอสึนะ” เด็กทารกเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับชายวัยกลางคนที่เป็นครอบครัวเดียวกันกับร่างบอบบาง “ เป็นไงบ้างสึนะ”

“พ่อ!!!!!!” สึนะร้องเสียงดัง ดวงหน้าหวานมองชายผู้เป็นพ่ออย่างประหลาดใจ “ทำไมมาอยู่ที่นี้ได้ละ”
อิเอมิสึหัวเราะ ร่างสูงเดินเข้ามาทรุดนั่งข้างๆลูกชายตน มือหนาขยี้หัวลูกชายอย่างเอ็นดู
“มาเรื่องงานนะ ”

“งาน?” สึนะพูดทวนคำ “จัดการไอ้พวกที่จ้องจับแกอยู่ไง” รีบอร์นเฉลยคำตอบให้ว่าที่วองโกเล่

เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น จนสึนะต้องสะดุ้งโหยง – เสียงนั้น...-



ปัง!!!!!!!!!!!!

ประตูห้องที่พึ่งปิดไม่นานถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมร่างบางผมสีเงินที่มีผ้าพันแผลเต็มตัว กับชายหนุ่มผมขาวเกรียนที่เข้าเฝือกแขนข้างขวาไว้
“รุ่น 10 ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ” โกคุเทระเดินถลาเข้าไปหาคนตัวเล็กอย่างทุลักทุลน ก่อนจะจับมือเล็กบางของ
สึนะขึ้นมาอย่างเป็นห่วง “ฉะ...ฉันไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่ทำไม....โกคุเทระกันคุณพี่ถึงได้มีแผลเต็มตัวแบบนี้”
บรรยากาศในห้องเงียบทมึนลงทันที สึนะเริ่มรับรู้ว่าทุกคนกำลังมีเรื่องปิดบังเขาอยู่ ดวงตาคู่โตมองหน้าแต่ละคนสลับไปมา “เกิดอะไรขึ้น ..” ไม่มีใครตอบ สุดท้ายหนุ่มน้อยต้องหันไปถามมือขวาผู้จงรักภัคดี “โกคุเทระ...”

“เออ......” เรือนผมเงินอ้ำอึ้งอยู่นาน ไม่เพียงแค่นั้นใบหน้าคมสวยกลับหลบหน้าเขาอีก

เรื่องอะไรกัน?

“คืออย่างนี้นะ...เราปะทะกับเจ้าพวกนั้นมานะ” เรียวเฮพูดแทนโกคุเทระ ซึ่งอันที่จริงเรื่องนี้ร่างเพรียวก็ตอบได้
แต่ทว่า....ที่ไม่กล้าตอบเพราะเรื่องอีกอย่างที่ยังไม่เอ่ยถึงต่างหาก

“ปะทะ!!!!!!!!!”สึนะร้องเสียงหลง ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้น “เกิดขึ้นได้ไง? ตอนไหน !เมื่อไหร่!!”
ร่างบางยิงคำถามเป็นชุดเข้าใส่ อิเอมิสึจับไหล่ลูกชายและกล่าวด้วยน้ำเสียงห้ามปราม
“ใจเย็นหน่อยสิ สึนะเล่นถามที่เดียวเป็นชุดแบบนี้ใครเขาก็ตอบไม่ทันหรอก” ร่างบางสงบจิตสงบใจพร้อมสูดอากาศเข้าเต็มปอด “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

หนุ่มผู้มีแผลฉกรรจ์ทั้ง 2 มองหน้ากัน เป็นการสื่อสารถามว่าจะพูดดีไม่พูดดี ท้ายสุดโกคุเทระหันกลับมาสบตาสีน้ำตาลที่มองเค้นความจริง ริมฝีปากบางเริ่มสั่นระริก “คือ.....”
“เจ้าพวกนั้นมันดักทำร้ายโกคุเทระกับเรียวเฮระหว่างทางกลับนะ” รีบอร์นพูดแทรกขึ้นมา ทำเอาคนที่กำลังจะพูดถึงกลับงง รีบอร์นหันมามองหน้าเรือนผมเงินเล็กน้อยก่อนจะทำท่าพยักหน้าเป็นสัญญาณที่เข้าใจกันเพียง 2 คน

เรื่องนี้ฉันจัดการเอง......

“หมายความว่า..ทั้ง 2 คน...” สึนะพูดเสียงสั่นเครือ ดวงตาสีน้ำตาลมองคนบาดเจ็บทั้ง2 ไปมาอย่างสำนึกผิด
“ไม่เป็นไร ไอ้พวกนั้นกระจอกสุดหูรูดจะตาย ใช่ไหมไอ้หัวปลาหมึก” เรียวเฮพูดเสียงดัง พร้อมยกกำปั้นข้างซ้ายชูขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ
ดวงตาสีดำมองมายังเรือนผมเงินที่นิ่งเงียบ
“อะ...อืม!! ถูกของมันแหละครับ อีกอย่างพวกผมก็ชนะใสๆ” ใบหน้าสวยฉีกยิ้มกว้าง
ร่างบางนิ่งเงียบจนรู้สึกถึงแรงตบเบาๆเข้าที่บ่าจากมือของพ่อตัวเอง
“ไม่ต้องกังวลหรอกสึนะ พวกนี้เขาแข็งแรงอยู่แล้ว” ดวงตากลมโตมองใบหน้าของชายวัยกลางคน ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

“นี้พวกนายออกมาเดินเผ่นผ่านอย่างงี้ได้ไง” เสียงทุ้มตวาดดังขึ้น พร้อมกับหมอหนุ่มมาดเซ่อทำหน้ายักษ์ใส่
เรียวเฮกับโกคุเทระ “หุบปากไปเลยจามาล แกรักษาให้ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องทำตามที่แกสั่ง”
จามาลที่ปกติมักอารมณ์ดี งวดนี้กลับเถียงอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ “เจ็บขนาดนี้ยังจะมาทำเก่งอีกรึไง กลับไปนอนได้แล้วทั้ง 2 คน”
โกคุเทระทำท่าจะเถียงต่อ แต่ถูกเรียวเฮรั้งตัวไว้และลากออกไปจากห้องพักของร่างบาง

แม้ทั้ง 2 คนจะออกไปจากห้องแล้วก็ตาม เสียงของโกคุเทระกลับโวยลั่นไม่เบาตามไปด้วยนี้สิ -*-
จามาลถอนหายใจและเกาหัวตังเองตามปกติ “เหนื่อยหน่อยนะ ที่มีคนให้รักษาตั้ง 3 คน”รีบอร์นพูด
“เฮ้อ...เหนื่อยไม่พอ แถมเป็นผู้ชายหมดอีก...” หมอขี้หลีบ่นกับรีบอร์นอย่างเซ็งอารมณ์
“อะ....เออ...” เสียงหวานจากร่างบางดังขึ้น คนทุกคนในห้องจับจ้องมามองที่สึนะเป็นตาเดียว
“ที่บอกว่ารักษา3 คนหมายถึงโกคุเทระกับคุณพี่ แล้วอีกคนนี้ใครหรอครับ” หมอเซ่อฉีกยิ้มกว้าง ร่างสูงวัยสาวเท้าเขามาใกล้คนที่นั่งถามบนเตียง “อีกคนนะหรือ คือเธอไงซาวาดะ”


โป๊กกกกกกกกกกกกกกก

ทว่าจามาลก็ต้องแน่นิ่งไปนอนสลบจากค้อนปอนด์ที่รีบอร์นชักมาฟาดเข้าที่กลางหัวด้วยแรงที่คาดว่าน่าจะทำเอาคนหัวแตกได้อย่างไม่ยากเย็น

สึนะร้องเสียงดังตกอกตกใจ “รีบอร์นนายทำอะไรนะ”
“ถึงฉันไม่ทำ ยังไงต้องมีคนทำแทนแน่” สิ้นเสียงใสของเด็กทารก บรรยากาศออร่าสีดำก็แผ่ไปทั่วห้องอย่างชัดเจน ดวงตาสีน้ำตาลค่อยหันไปยังแหล่งกำเนิดอย่างกล้าๆกลัว ก่อนจะเปลี่ยนสายตาเป็นประกายด้วยความดีใจ ใบหน้านวลขึ้นสีมอย่างช่วยไม่ได้ “คุณฮิบาริ”

ชายหนุ่มผมดำยืนพิงขอบประตู ในมือถือทอนฟาที่เต็มไปด้วยหนามเหล็ก ดวงตาสีนิลมองจามาลอย่างกับจะ
กินเลือดกินเนื้อ จนสึนะอดไม่ได้ที่จะหวั่นใจ ว่าอาจต้องมีการเก็บศพหมอหนุ่มที่เละไม่มีชิ้นดีแน่

“แผลหายดีแล้วสินะ” รีบอร์นถาม ดวงตาสีนิลเหลือบมองเด็กตัวจิ๋วพร้อมเหยียดยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์
“ดีขึ้นแล้วเจ้าหนู แต่ฉันไม่ขอบคุณ เจ้านั้นหรอกนะ” ฮิบาริปรายมองคนที่หมดสติอยู่แทบเท้าสึนะอย่างโมโห

-งั้นคนที่ 3 คงเป็นคุณฮิบาริสินะ – ข้อสงสัยถูกคลี่คลายกระจ่างลงในทันที
“อิเอมิสึเราไปกันเถอะ เรื่องเจ้านั้นทิ้งไว้นานเดี๋ยวมันหนีไปได้จะแย่เอา” นักฆ่าจิ๋วเรียกชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆลูกชาย ร่างสูงพยักหน้าตอบ ร่างบางกลับมาสนใจบทสนทนาของพ่อกับอาจารย์สอนพิเศษที่ได้ยินมาหมาดๆ “เจ้านั้นที่ว่าใครกัน”

“เป็นคนที่สู้กับโกคุเทระกับเรียวเฮ ความจริงมี 2 คน แต่อีกคนถูกโกคุเทระฆ่าตายไปแล้ว”
ใบหน้าหวาดซีดลงทันที พอได้ยินว่าเพื่อนจอมโวยวายของเขาไปฆ่าคนตาย แม้ว่าคนที่ตายจะเป็นฝ่ายตรงข้ามก็เถอะ อิเอมิสึวางมือลง
บนบ่าเล็กก่อนจะบีบให้กำลังใจ “สึนะ ในโลกนี้มันไม่มีอะไรสวยงามไปหมดหรอก”
“แต่..ผมไม่อยากให้ใครต้องมาเข่นฆ่ากันแบบนี้” เสียงสั่นเครือปนร้องไห้ ทำเอาชายหนุ่มผมดำที่มองอยู่เงียบเกือบเผลอตัวเคลื่อนเข้าไปหา พอเห็นอิเอมิสึกลับดึงร่างบางเข้ามากอดเพื่อปลอบใจที่เสียขวัญเล็กน้อยนั้น

ร่างสูงจึงชะงักตัวลงและยืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทว่าการกระทำกลับตกอยู่ภายใต้สายตาของนักฆ่าอันดับ 1 ที่จ้องมองอยู่ตลอดเวลา

“เราไปกันเถอะอิเอมิสึ พวกนายทั้ง 2 คนด้วย” เด็กทารกสูทดำกับชายวัยกลางคนเดินสวนทางกับฮิบาริที่ยืนนิ่งเงียบ
สึนะค่อยๆหย่อนเท้าลงบนพื้น ขาเรียวก้าวเดินมาหาร่างสูงที่ยืนหลับตาด้วยท่าทางสงบ
“คุณฮิบาริ...” ใบหน้าคมเข้มค่อยๆลืมตามองคนที่เรียก สายตาคมเย็นชาที่ยากแก่การคาดเดาส่งผลให้ดวงตาสีน้ำตาลอดไม่ได้ที่จะ
หวาดหวั่น

“ที่คาง...หายเจ็บแล้วใช่มั้ย” คำถามเป็นห่วงเป็นใยที่ไม่น่าจะหลุดออกจากปากหนุ่มผมดำ
เข้าเต็ม 2 หูของคนตัวเล็ก สึนะเผลอยิ้มดีใจออกมา แต่พอเห็นว่าฮิบาริเริ่มทำท่าไม่พอใจที่ยังไม่ตอบคำถามเขา
ร่างเล็กจึงรีบตั้งสติบอกอาการที่เป็น

“รู้สึกระบมนิดหน่อย..แต่ไม่เป็นไรแล้วครับ” สึนะลูบบริเวณที่โดนอาจารย์สอนพิเศษพลั้ง?เตะจนตัวเองสลบ
มือหนาจับหน้าสึนะให้เชิดขึ้น ดวงตาสีนิลมองแผลแดงๆที่คางพร้อมมุ่นคิ้วเล็กน้อย
ความรู้สึกสากที่สัมผัสได้ที่แก้ม ชวนให้ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
แม้จะหยาบกร้าน....แต่ก็รู้สึกอบอุ่น....

จะเข้าข้างตัวเองมากเกินไปมั้ยนะ...ถ้าจะขอคิดว่า

คุณเอง....ก็รู้สึกเหมือนผม...

ฮิบาริชักมือกลับแล้วเดินออกไปทิ้งให้สึนะยืนมองแผ่นหลังกว้างงงๆ
หนุ่มผมดำหันกลับมามองสึนะที่ยังนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าดุๆเป็นประจำ “จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม”
ร่างบางกุลีกุจอนวิ่งตามจนทันร่างสูงที่เดินนำอยู่ข้างหน้า




มีต่อ

คนทั้งคู่มาถึงประตูเหล็กขนาดใหญ่เลื่อนอัตโนมัติ ภายใต้การนำทางของฮิบาริ ซึ่งดูเหมือนว่าระหว่างที่เขาสลบร่างสูงคงเดินสำรวจฐานลัพนี้จนทั่วเป็นแน่ รีบอร์นกับพ่อถึงได้ไม่อยู่รอพวกเขาทั้ง 2 คน

ทั้งคู่ก้าวเข้าผ่านประตูบานเลื่อน ภายในเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่พอกับหอประชุมที่โรงเรียน
มีโต๊ะอยู่รอบเป็นวงกลมที่มีรูเหมือนโดนัทอยู่ตรงกลาง เหมือนสภาไต่สวนยังไงยังงั้น
รีบอร์นนั่งอยู่ที่เก้าอี้ใหญ่ข้างๆอิเอมิสึ พร้อมด้วยโกคุเทระกับเรียวเฮ คาดว่าคงจะแอบหนีออกจากเตียงมา
สึนะมองผู้พิทักษ์ทั้ง 2 ที่ส่งยิ้มให้ ดวงหน้าหวานยิ้มตอบ โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาไม่พอใจจ้องมองอยู่
“รุ่น10 ครับนั่งนี้เลยครับ” โกคุเทระลุกขึ้นพร้อมกับเข็นเก้าอี้ตัวข้างๆให้
“โกคุเทระคุงไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้อีกอย่าง นายเองก็เจ็บหนักฉันดูออกนะ” สึนะมุ่ยหน้ามองคนข้างหน้า
ดวงตาสีน้ำตาลมองอย่างเป็นห่วง “ผมไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้เอง” โกคุเทระฉีกยิ้มกว้าง จนร่างบางได้แต่ถอนหายใจเฮือกออกมา
โกคุเทระไม่เห็นเจ้านายผู้เคารพไม่นั่งเสียที จึงถือโอกาสจับมือเรียวเล็กให้เดินเข้ามาใกล้เก้าอี้มากขึ้น

ทันใดนั้นคนทั้งห้องก็รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่พุ่งมายังร่างสูงเพรียว สัญชาติญาณของโกคุเทระก่อปฏิกิริยาขึ้น ดวงตาสีเขียวปรายมองผู้พิทักษ์เมฆาที่ย่างกรายเข้ามา “อะไร แกอยากมีเรื่องรึไง”
“ฉันเกลียดการสุมหัว” คำตอบสั้นๆทำเอาสึนะหน้าซีดเหงื่อแตกพล่าน

มาอีกแล้ว นิสัยเดิมๆของฮิบาริ..............

ร่างบางจึงรีบผละตัวห่างจากโกคุเทระทันที เพราะกลัวจะเกิดการนองเลือดอันไม่เข้าท่า
“คุณฮิบาริครับผมว่า....” ฮิบาริสะบัดตัวเดินจากสึนะไปอย่างไม่ใยดี ร่างสูงหันไปยืนพิงกำแพงห้องในมุมห่างๆอยู่อย่างเดี่ยวๆ ดวงหน้าหวานชักสีหน้าเศร้าสลดลง – คุณโกรธอะไรผม...- ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเริ่มคลอเป้า
ถ้าไม่ได้เสียงเรียกของโกคุเทระกับเรียวเฮก็คงน้ำตาแตกจออีก สึนะกลั้นหายใจก่อนจะหันไปยิ้มอย่างร่าเริงพร้อมเดินไปทรุดนั่งข้างเพื่อนสนิทไดนาไมต์

ฮิบาริลอบมองใบหน้าหวานอย่างอารมณ์เสีย ใบหน้าคมมุ่นคิ้วไม่พอใจ...อย่างมาก!!!!!!
จริงอยู่ที่เขาเกลียดการสุมหัว...เห็นที่ไรก็หงุดหงิดทุกที

แต่พอเป็นเจ้าสัตว์กินพืชตัวนี้ แค่เห็นใครเข้ามาจอแจด้วย ก็หงุดหงิดแทบคลั่ง...

แถมโกรธเจ้าตัว ทั้งๆที่เจ้าสัตว์กินพืชนั้นก็ไม่ได้ผิดนักหนาอีก.....
เพราะเจ้าเด็กบ้านั้น ก็อยู่กับไอ้เด็กต่างชาติกับคนบ้าเบสบอลเป็นประจำอยู่แล้วนี้

เป็นอะไรของเรานะ?

“เอาละเข้าเรื่องเลยดีกว่า” รีบอร์นเปิดเรื่องเรียกความสนใจของคนทั้งหมดในห้อง และแน่นอนรวมถึงฮิบาริที่ยืนห่างๆด้วย “เราจะเริ่มทำการสอบสวนเจ้าคนของฝ่ายตรงข้ามที่จับมา ดังนั้นอยู่ในความสงบด้วย”
นิ้วเล็กกดสวิสต์สีแดงบนโต๊ะข้างตัว พื้นรูปวงกลมที่เว้นว่างไว้ระหว่างโต๊ะ ค่อยๆเลื่อนตัวเปิดออกพร้อมกับกรงเหล็กทรงกระบอกสูงขึ้นมาข้างบนอย่างช้าๆ

ดวงตาสีน้ำตาลถึงกับตาค้างเมื่อคนในกรงเป็นชายร่างยักษ์ผมทองเกรียนที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดและดูท่าทางจะบาดเจ็บหนักพอควร ดวงตาหยี่ไล่จ้องมองคนที่นั่งอยู่รอบๆตัวอย่างโกรธแค้น ก่อนจะหยุดที่ร่างเล็กผมสีน้ำตาล
ดวงตาคู่นั้นมองอึ้งก่อนจะพยายามตะเกียกตะกายเข้าหา “เจอแล้ว วองโกเล่รุ่น10 ฉันเจอแล้ว!!!!!”
เสียงหัวเราะคำรามอย่างบ้าคลั่งทำเอาสึนะรู้สึกกลัวขึ้นมา โกคุเทระลุกขึ้นยืนพร้อมจิตอาฆาตและไดนาไมต์ในมือ
“แก!!!อย่าคิดแตะต้องรุ่น 10 นะ”
“หยุดก่อนโกคุเทระ..ถ้านายพลีผลาม แทนที่จะได้ข้อมูลจกลายเป็นไม่ได้อะไรเลย”เสียงปรามหนักแน่นของ
อิเอมิสึดังขึ้น โกคุเทระกำไดนาไมต์ในมือแน่น ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงพร้อมสบถคำหยาบเบาๆออกมา

เรียวเฮขมวดคิ้วมองคู่ปรับที่พึ่งปะทะไม่นาน ซึ่งอีกฝ่ายก็มองตอบด้วยอารมณ์โกรธแค้นสุดๆจนได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ ชัดเจน
“นายชื่อวิกเตอร์สินะ” อัลโกบาเล่โน่พูดทักทาย ร่างใหญ่ละสายตาจากเรือนผมขาวเกรียนมายังเด็กทารก
“ฉันรู้ชื่อนายมาจากเรียวเฮนะ” รีบอร์นยิ้มน่ารักที่เหี้ยมๆออกมา วิกเตอร์มองเด็กจิ๋วก่อนจะเหยียดริมฝีปากหนายิ้มขึ้น “ถึงจะจับฉันมาได้ แกก็อย่าหวังว่าจะได้คำตอบอะไรเลย”
บรรยากาศในห้องนิ่งเงียบและร้อนชวนอึดอัด ถึงแม้จะมีแอร์ติดอยู่รอบๆถึง 4 ตัวก็ตามแต่หาได้ดับความอารมณ์ร้อนเดือดในอกคนทุกคนในที่นี้ได้ “ทำไมนายแน่ใจอย่างนั้น” รีบอร์นถามกลับ

วิกเตอร์หัวเราะเสียงใหญ่ดังพอๆกับขนาดตัว “เพราะแฟมิลี่ของฉันจะต้องกลับมาช่วยฉัน ถล่มฆ่าพวกแกให้เละไม่มีชิ้นดีแน่นอน” คำขู่ของร่างยักษ์ทำเอาบรรยากาศเครียดกว่าเก่า สึนะถึงกับตัวสั่นกลัวขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ
“รุ่น 10...” โกคุเทระเริ่มสังเกตอาการผิดปกติของสึนะ รวมถึงฮิบาริที่มองดูอยู่ห่าง
-เจ้าสัตว์กินพืช... – ร่างกายเริ่มทำท่าจะขยับก้าวเข้าไป หากแต่ความคิดทิฐิในใจกลับฉุดตัวเองไม่ให้สนใจร่างบาง

“ฉัน..ไม่เป็นไร..” สึนะตอบเสียงสั่น พร้อมรอยยิ้มที่แสร้งทำเป็นปกติ เพื่อปกปิดความกลัวของตัวเองไม่ให้เพื่อจอมห่วงต้องเป็นกังวล “นายแน่ใจหรือ” รีบอร์นกล่างเสียงเย็นก่อนจะโยนรูปบางอย่างในมือไปในกรง
มือหนาหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู ตาหยีเล็กเบิกกว้างตกใจ ใบหน้าที่มั่นใจกลับซีดลงพร้อมเหงื่อเหนอะหนะ
“รู้จักใช่ไหมคนในรูปนั้น...” รีบอร์นหยิบรูปที่เหลือทั้งหมดโยนเข้าไปอีก ซึ่งทำให้คนตัวใหญ่ถึงกลับร้องอย่างหวาดกลัว จนสึนะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ว่าอะไรอยู่ในรูปนั้น

“ถึงตอนนี้นายแน่ใจแล้วรึ ว่าพวกของนายจะมาช่วย” มือยักษ์สั่นระริกดวงตาหยี่ร้องไห้ด้วยความกลัวจนแดงก่ำ
ตัวสั่นเหมือนเด็กทารกก็ไม่ปาน “ฉัน...ควรทำยังไง...” เสียงทุ้มกล่าวถาม
“ถ้านายสัญญาว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับแฟมิลี่ของนาย พวกเราจะช่วยคุ้มครองนายจากพวกนี้เอง”
เด็กตัวเล็กยื่นข้อเสนอที่นับว่าเป็นการเลือกเส้นด้ายชีวิตไว้ว่าจะอยู่หรือขาด ร่างยักษ์ก้มหน้าลง ริมฝีปากหนาเม้มแน่นก่อนจะตัดสินใจเปิดปาก “แฟมิลี่ของเรามีชื่อว่า เปโรสเซ่”

ทุกคนในห้องแทบจะหยุดหายใจ ความจริงของอีกฝ่ายที่ทำเป็นปริศนามาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า
“บอกมาให้หมด มีกันกี่คน อยู่ที่ไหน ใครเป็นหัวหน้าและต้องการอะไร” อิเอมิสึถามเสียงเข้มหนักแน่น

“มะ...มีกันเยอะนับร้อย ส่วนบอส...ยังไม่เคยมีใครได้เห็นตัวจริงเลยสักครั้ง....มะ...มีเพียง 4 องค์รักษ์เท่านั้นทะ..ที่จะได้พบบอส...ละ..และรับคำสั่งบอสโดยตรงครับ”
“4 องครักษ์รักษ์…” รีบอร์นพูด วิกเตอร์พยักหน้าตอบ “เป็นกลุ่มคนที่เก่งกาจ..ทะ..ที่สุดในเปโรสเซ่แฟมิลี่”
ชายหนุ่มทั้ง3 ที่นั่งอยู่มองหน้ากันไปมา เว้นฮิบาริที่ยังคงความเยือกเย็นไว้พอๆกับรีบอร์นและอิเอมิสึ
“บอกชื่อมาสิฟะ!!” โกคุเทระตะโกนถามเสียงดังจนอีกฝ่ายผงะหวาดกลัว สึนะพอจะจับได้ว่าชายร่างยักษ์ที่ดูมั่นใจสุดๆในตอนแรก ตอนนี้กลับกลายเป็นความหวาดหวั่นสุดๆ นับตั้งแต่ดูรูปที่รีบอร์นโยนให้
หมายความว่ารูปพวกนั้นคือสาเหตุ........

“ มะ..มีท่านเจ้สก้าร์ มากาเร็ต..ท่านแกรน มาร์ติน..ท่านซากุราอิ ยูริ..และและ....ท่าน” วิกเตอร์มีสีหน้าหวดกลัวสุดๆจนแทบจะสติเสีย
โกคุเทระที่เริ่มออกอาการหงุดหงิด สายตาบ่งบอกว่าอยู่ในอารมณ์จะฆ่าคนตัวใหญ่ ทว่าเด็กทารกรู้ทันจึงออกคำสั่งให้เรียวเฮกับสึนะคุมร่างเพรียวให้อยู่

ดวงตาสีน้ำตาลเหลือบมองสีหน้าบนใบหน้าใหญ่ ก็พอจะรู้แล้วว่าคนสุดท้ายนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ถึงได้กลัวขนาดนี้ “บอกมา” อัลโกบาเล่โน่ย้ำเสียงหนักแน่น วิกเตอร์อ้าปากเสียงสั่นเครือและแผ่วเบา“ค...คาน่อน..เดอ คิลเลอร์”
“คาน่อน...” อิเอมิสึทวนคำ เขาเริ่มรู้สึกแปลกๆกับชื่อนี้ ราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
“ครับ...คาน่อน คนที่แข็งแกร่งที่สุดในเปโรสเซ่แฟมิลี่” ชายหนุ่มผมดำเหลือบตามองกลุ่มคนบนโต๊ะอย่างสนใจ
-คาน่อน..คนที่แกร่งที่สุด..งั้นรึ..-

“ในรูปนั้นเป็นฝีมือใคร” ชายวัยกลางคนถาม วิกเตอร์ตอบชื่อเดิมออกมา
“เป็น..ท่านคาน่อนไม่ผิดแน่..อสูรร้ายใต้หน้ากากเย็นชานั้น” สิ้นเสียงคำตอบ ฮิบาริก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้ากรงขังวิกเตอร์ มือหนาหยิบรูปในนั้นขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบๆ ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา
ชายยักษ์ที่ก้มหน้าอยู่เงยขึ้นมองใบหน้าครึ่งซีกของฮิบาริ ร่างสูงรับรู้ถึงการถูกจ้องมองจึงตวัดมองตอบอย่างดุร้าย
ทันใดนั้น จู่ๆร่างยักษ์ก็ดิ้นพล่านร้องกลัวเสียสติอย่างกับเจอผี
“มะ...ไม่อย่ามองผม...ไม่เอา..ผมกลัวอย่าทำผมเลย!!” ทุกคนอยู่ในภาวะตื่นตระหนก รีบอร์นรีบกดปุ่มสวิสต์สีน้ำเงินเสียงหว๋อดังขึ้น พร้อมชายชุดขาวประมาณ 5 คนเข้ามาในห้อง แล้วเปิดกรงคุมขังเข้าไปล็อกตัวคนเสียสติพร้อมกับฉีดยาสีใสเหมือนน้ำเข้าสู่เส้นเลือด
ที่ต้นแขน คนร่างยักษ์คลุ้มคลั่งระยะหนึ่ง ก่อนค่อยๆสงบลง

“ฮิบาริออกมาก่อน ทุกคนอยู่ในความสงบไว้” เด็กทารกพูดเตือนสติและเรียกชายผมดำดูอึ้งไประยะนึง
ก็แหงละ ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย อยู่ดีๆไอ้สัตว์กินพืชตัวขนาดหมีควายกลับกลัวเขาอาการหนัก
เหมือนพวกที่ถูกเขาควงทอนฟาไล่กระทืบโทษฐานสุมหัว

“รีบอร์นนายฉีดอะไรเข้าไป” สึนะถาม “ยาระงับประสาท..เดี๋ยวสักพักอาการคงดีขึ้น แต่ตอนนี้”
เด็กทารกเบนสายตาจากนักโทษมามองผู้พิทักษ์แห่งเมฆา “นายช่วยออกไปก่อนเถอะ”
ใบหน้าคมชักสีหน้าไม่พอใจที่ถูกไล่ แต่ก็ยอมทำตามโดยดี เพราะถึงอยู่ก็ไม่ได้ทำอะไร

เสียงประตูบานเลื่อนปิดลงพร้อมการหายตัวไปของร่างสูง ใบหน้าหวานจับจ้องที่ประตูอย่างเหม่อลอย
-คุณฮิบาริ-




มีต่ออีกค่ะ

กลุ่มคนทั้งชุดขาวตรวจร่างที่นั่งพิงกรงจนแน่ใจว่าปลอดภัย 1 ในนั้นออกจากกรงขังทรงกระบอกสูงมารายงานผลให้รีบอร์นกับ
อิเอมิสึทราบ “อืม...งั้นออกไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรอีกฉันจะกดสัญญาณเรียกทันที”
ชายชุดขาวพยักหน้า แล้วส่งสัญญาณให้คนที่เหลือเก็บอุปกรณ์
“ฮึก...อือ..” เสียงครางต่ำดังออกจากริมฝีปากหนาใหญ่ วิกเตอร์หายใจหอบถี่หนักจนน่าสงสัย
ทุกคนหันมองร่างที่ดูแปลกๆไป สึนะเริ่มรับรู้ถึงลางสังหรณ์อันน่ากลัวจึงลุกขึ้นพร้อมรีบส่งเสียงตะโกนออกทันที“ทุกคนถอยออกมา!!!!!!!!!!” คนในห้องอยู่ในภาวะงงงัน ก่อนจะหันกลับไปมองร่างสูงใหญ่

ผิวกายที่มหึมาเริ่มปูดป่องออกเรื่อยๆจนใสเห็นเห็นเส้นเลือดแดงดำสายตามตัวและใบหน้า ดวงตาหยี่เบิกกว้าง
โปนออกเรื่อยๆเหมือนคนเป็นความดันในเลือด

รีบอร์นและอิเอมิสึรู้ถึงอันตรายที่เข้ามาจึงกระโดดถอยตั้งหลัก รวมถึงเรียวเฮและโกคุเทระที่กระฉากตัวเบาหวิวของสึนะออกมาพร้อมกัน “มันจะระเบิดแล้ว!!!!!!” เรียวเฮตะโกนสุดเสียง





ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แรงระเบิดพัดเอาตัวคนในห้องปลิวออกตามแรงลม รีบอร์นเกาะคานบนเพดานได้ ส่วนอิเอมิสึจับเสารั้งเอาไว้
เรียวเฮและโกคุเทระต่างพาหันช่วยจับแขนคนละข้างของร่างเล็กพร้อมเอาเสาที่เหลือในห้องเป็นที่ยึดเหนี่ยว

ลมค่อยๆสงบลงจนหยุดนิ่ง เด็กทารกจึงกระโดดลงจากคานดวงตากลมโตมองรอบๆห้องที่ไม่ถูกทำลายลงอันเนื่องจากโครงสร้างพิเศษที่ทำขึ้นมา “เอาเข้าจนได้” รีบอร์นสบถออกมา ชายวัยกลางคนที่ตามมาสมทบชักสีหน้าอารมณ์เสียอย่างช่วยไม่ได้ “ปิดปากสินะ บ้าชะมัด”

โกคุเทระกับเรียวเฮเดินตามาดูที่เกิดเหตุก่อนจะเบือนหน้าหนีทำใจกับภาพที่เห็น สึนะเงยหน้ามองเพื่อนสนิทก็เกิดความสงสัยขึ้น
ร่างบางจึงลุกขึ้นแล้วเดินมายังจุดเกิดเหตุ

กลุ่มคนชุดขาวเมื่อกี๊นอนตายเกลื่อนเป็นในสภาพชิ้นส่วนขาดหลุดลุ่ย กลางกองเลือดที่แผ่กระจายเป็นรัศมีวงกว้างพร้อมก้อนเนื้อชิ้นเล็กละเอียดปะปนอยู่ เศษเลือดสาดกระเซ็นกระจายไปเกือบๆทั่วห้อง



ฮิบาริวิ่งอย่างเร่งด่วนหลังจากได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นและรับรู้ว่ามาจากห้องประชุมที่ออกมาไม่นาน
-เรา...กำลังกลัว...- ฮิบาริคิดอย่างหวาดหวั่นตลอดทาง

กลัวว่าเจ้าสัตว์กินพืชจะเป็นอะไร...เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมากับเจ้านั้น

ฉันไม่ยอมให้มันจบง่ายๆแน่.....


“เกิดอะไรขึ้น” ฮิบาริเข้ามาในห้องพร้อมหายใจหอบเหนื่อย
ดวงตาสีนิลมองรอบๆควานหาสิ่งมีชีวิตอ่อนแอที่เป็นห่วงจนน่าประหลาดโดยไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นในห้อง
แต่พอเห็นว่าร่างเล็กยังอยู่ดี ชายหนุ่มจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

รีบอร์นพูดคุยบางอย่างกับพ่อตัวเอง รวมถึงร่างเพรียวผมเงินกับหนุ่มผมขาว ซึ่งโสตประสาทของสึนะกลับไม่ได้ยินและรับรู้ แม้จะนิ่งเหมือนไม่มีอะไร แต่ในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและใกล้จุดแตกดับขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ไหวแล้ว


“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!”

สึนะกรีดร้องเสียงดัง ร่างเล็กตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด มือบางทั้ง2 กุมจิกบนผมสีน้ำตาล ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หน้าซีดลงจนขาวเกือบเท่ากระดาษ ตัวสั่นระริก เหงื่อผุดพรายไปทั่วใบหน้าและมือ

“เป็นอะไรไปสึนะ” ชายวัยกลางคนรีบถลาเข้ามาหาตัวลูกชาย แต่พอแค่สัมผัสโดนตัว สึนะก็ร้องคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติกว่าเก่า ร่างเล็กถอยกรูออกเหมือนคนบ้า เรือนผมเงินกับหนุ่มนักมวยเห็นอาการผิดปกติของสึนะจึงเข้าไปหา ทว่าเรือนผมน้ำตาลกลับวิ่งเตลิดออกไป

หมับ!!!!!!!!!

แขนเรียวถูกกระชากให้เข้ามาในห้องประชุมโดยร่างสูงผมดำ สึนะกรีดร้องดิ้นสุดฤทธิ์ ชายหนุ่มออกแรงสู้ดึงคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมอก มือบางกวาดทั้งทุบทั้งจิกแผงอกกว้างอย่างกับคนบ้า

“ซาวาดะ!!!!!!!!!!!” ฮิบาริตวาดเสียงดังลั่นแบบที่ไม่ค่อยมีคนเห็นนัก สึนะชะงักตัว แรงดิ้นค่อยๆลดลง แต่ยังคงตัวสั่น และมือเรียวยังจิกเกร็งจนเล็บเข้าเนื้อบนอกอีกฝ่าย “มองหน้าฉันซาวาดะ มองหน้าฉันซาวาดะ สึนะโยชิ”
เสียงทุ้มตะคอกใส่ ร่างเล็กค่อยๆเงยหน้ามองใบหน้าคมอย่างกล้าๆกลัวๆ ฮิบาริมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา
“แกไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว ฉันสัญญาว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดกับแกหรือใครก็ตามอีก”
ฮิบาริกล่าวเสียงเรียบ คนในอ้อมแขนสะอื้นจนได้ยินเสียง และโผเข้ากอดหนุ่มรุ่นพี่แน่นปล่อยเสียงโฮออกมา
ทุกคนในห้องมองคนทั้งคู่เป็นตาเดียวกันอย่างอึ้งๆ

“ฮิบาริ นายพาสึนะกลับไปก่อนเถอะ” รีบอร์นพูดโดยไม่เดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มพยักหน้าและพยุงคนที่ตัว
สั่นงกออกไป นักฆ่าจิ๋วหันมามองชายหนุ่มทั้ง 2 ที่ยืนงงค้างอยู่
“นาย 2 คนก็ด้วย กลับบ้านไปก่อนที่นี้ฉันกับอิเอมิสึจะจัดการเอง” โกคุเทระกับเรียวเฮพยักหน้าช้าๆ และพากันออกไป ภายในห้องที่อบอวนด้วยกลิ่นเลือดคลุ้งมีเพียงแค่เด็กทารกกับชายวัยกลางคนเท่านั้น

“เด็กนั้น...รู้ว่าสึนะคิดอะไร รู้สึกยังไง...ขนาดฉันที่เป็นพ่อยัง....” อัลโกบาเล่โน่มองคนข้างๆที่พูดเสียงสั่นใบหน้ามากอายุขมวดคิ้วเป็นปม “อย่าคิดมากน่า...นี้เป็นเรื่องดีไม่ใช่รึไง” รีบอร์นตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปใกล้กองเลือดข้างหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไว้ใจหมอนั้นบ้างขึ้นรึยังละ” อิเอมิสึเงียบไม่ตอบอะไร
เด็กทารกเหยียดยิ้มน้อย “นายนี้ทำยังกะพ่อแก่หวงลูกสาวอย่างงั้นแหละ”
“บ้ารึไง ฉันแค่เป็นห่วงสึนะ...อีกอย่างเด็กนั้นก็เป็นนักเลงหัวไม้” ร่างสูงเถียงกลับ แต่รีบอร์นกลับยิ้มมากขึ้นจนแก้มปริกว่าเก่า

ก็อาการแบบนี้นะ...เขาเรียกว่าหวงลูกชัดๆ

“ฉันว่าเรามาจัดการเก็บศพนี้กันก่อนดีกว่า” รีบอร์นมองกองศพด้วยความสมเพชเฉกเช่นเดียวกับอิเอมิสึ

ทว่าภายใต้ใบหน้าเรียบ คนทั้ง 2 กลับมีเรื่องครุ่นคิดในใจอันน่าสงสัย
-ทำไมเจ้านั้น ถึงได้กลัวฮิบาริขนาดนั้น เหมือนกับรู้จักกันมาก่อน....-
อัลโกบาเล่โน่คิดพลางกวักมือให้ลูกน้องที่โผล่เข้ามาจักการกองเลือดและซากศพของชายชุดขาวทั้ง 5

-คาน่อน เดอ คิลเลอร์.....เดอ คิลเลอร์ เราเคยได้ยินจากที่ไหนนะ – ชายหนุ่มวัยกลางคนขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ตัดสินใจบอกเด็กทารกนั้นเพราะเป็นเพียงความรู้สึกคับคล้ายคับคาเท่านั้น
.
.
.


มีต่อ(ต่อสุดท้ายแล้ว)