•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คุณพี่กับโกคุจังบู้ได้สุดหูรูดดดดดด

ถึงจะยังพายามะกลับมาไม่ได้

แต่ก็กลับไปรักษาตัวตั้งหลักก่อนค่อยสู้กันใหม่

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

Part 15(ครึ่งแรก)


อัมพรสีฟ้าครามยามบ่ายแก่ๆ สายลมที่พัดผ่านพาทุกอณูสสารไหลเวียนไปอย่างไร้จุดหมาย แสงอรุณที่สอดส่องให้หยดน้ำค้างและแหล่งน้ำทอประกายระยิบระยับ แม้นจะโดนเหล่าเมฆาที่เคลื่อนตัวอิสระปิดบังบ้างก็ตามที
และมีบางเวลาที่จะเกิดหมอกมืดหม่นที่คอยหลอกตาเราร่ำไป พร้อมกับสายฝนที่นำพาซึ่งความชุ่มชื้นแก่ทุกสรรพสิ่ง แต่งแต้มด้วยอัสนีที่พร้อมจะลงมาทำลายทุกสิ่ง

ทุกอย่างล้วนมีความสัมพันธ์กันทั้งหมดโดยอยู่ภายใต้การเฝ้ามองท้องนภาผืนงามที่โอบอุ้มเอาไว้
แต่ว่า...........บางอย่างกำลังจะคาดหายไป…..

ร่างบางเรือนผมน้ำตาลไหม้เดินกลับมายืนที่หน้าประตูบ้านฮิบาริอีกครั้ง ดวงตาคู่งามเริ่มสั่นไหว

ราวกับมีลางสังหรณ์....มีเรื่องไม่ดี....เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นต่อจากนี้.......

“มายืนทำอะไรตรงนี้” เสียงทุ้มดังขึ้น สึนะสะดุ้งสุดตัวใบหน้าหวานหันกลับไปมองชายหนุ่มผมดำในชุดอยู่บ้านแปลกตา ดวงตาสีนิลที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆจับจ้องคนที่ยืนนิ่ง ทำเอาเรือนผมน้ำตาลเกิดความประหม่า

ประหม่าอย่างเดียวยังพอว่า......

แต่...พอเห็นหน้าเขา...ใจเราก็เต้นแรงตึกตัก.....
เหมือนสมัยก่อนตอนที่เจอกับเคียวโกะจัง...


ฮิบาริมองอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไปนาน หรือจะไม่ได้ยินคำถามของเขากันแน่
ร่างสูงจึงเดินเขามาใกล้คนที่ปลักจมในความคิดอยู่ มือหนาจับคางกลมมนให้เข้าใกล้ใบหน้าตัวเอง
“อะ!!!!!” สึนะสะดุ้งตื่นเต็มตา ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองหน้าคมเข้มหล่อเหลาที่ห่างไม่กี่คืบ ใบหน้าสวยแดงก่ำไปถึงหูจนเป็นสีเดียวกับลูกตำลึง
“เป็นอะไรไป แกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยใช่ไหม” ฮิบาริพูดเสียงดุ
น้ำเสียงที่สึนะเริ่มรับรู้ถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย “เปล่าครับ...ผะ...ผม...ผม....” เสียงใสติดอ่างอย่างช่วยไม่ได้จนหนุ่มรุ่นพี่เริ่มเกิดอารมณ์หงุดหงิดที่จะซักถาม มือหนาปล่อยออกจากใบหน้านวล
“น่ารำคาญ” คำพูดสั้นๆของร่างสูง หารู้ไหมว่ามันทำให้คนข้างหน้ารู้สึกเจ็บปวดราวกับมีดที่กรีดลงหัวใจให้ตายในทันตา

“ผม...ขอโทษ” สึนะพูดเสียงสั่นเครือ เสียงที่พยายามทำให้ปกติเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร
แต่ยังไง......ซาวาดะ สึนะโยชิ เป็นคนที่ปิดบังความรู้สึกตัวเองไม่อยู่
แม้พยายามทำ....แต่ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนได้ เพราะดวงตาใสเริ่มคลอเบ้าด้วยน้ำตา ด้วยเหตุผลที่หนุ่มผมดำอาจจะหัวเราะเยาะเอา -น้อยใจ-

น้อยใจ...คนที่ไม่เคยเห็นหัวใคร....ไม่เคยสนใจใคร....ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใดๆ
คนที่ชื่อว่า..ฮิบาริ เคียวยะ

“ร้องไห้ทำไม” ฮิบาริขมวดคิ้วลง มองน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใส “อะ..เอ๋...น้ำตา”
มือบางรีบยกมาเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาที่หักห้ามมันไหลพรู่ออกมา

ทั้งที่พยายามอดกลั้นไว้.....สุดท้ายแค่ปิดบังความรู้สึกตัวเองก็ทำไม่ได้....
เรามันเจ้าห่วยขนาดแท้จริงๆ

สึนะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตอบคำถามครั้งที่ 2 ของฮิบาริเลย ถ้างานนี้ไม่ตอบคงโดนกระทืบแน่ๆ
แต่งวดนี้จะตอบยังไงละ จะให้พูดว่า น้อยใจเขางั้นเรอะ
คงได้ถูกหัวเราะแน่ๆ

“คะ...คือผม..คิดถึงบ้านครับ..” สึนะหลุบสายตาอีกฝ่ายเพราะกลัวถูกจับได้
เล่นโกหกใครไม่เล่น
ดันเล่นโกหกฮิบาริ เคียวยะนี้นา....

ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหันหลังกลับพร้อมกวักมือเรียก สึนะเอียงคอสงสัยก่อนจะวิ่งตามมา
“อะไรหรือครับ” เรือนผมน้ำตาลถาม
“ฉันจะพาแกกลับไปเยี่ยมบ้านแก” ฮิบาริตอบเสียงเรียบ แล้วเดินนำไปอย่างรวดเร็ว

อึ้ง......อึ้งครับอึ้ง.....
เหลือเชื่อนี้หลอกคุณได้ด้วยหรอเนี้ย....

สึนะโล่งอก ที่ไม่ถูกติดใจสงสัย
.
.
.
มอไซด์สีดำจอดลงบนบ้าน 2 ชั้น ป้ายที่ติดไว้ตรงเสารั้วหน้าบ้านสลักชื่อนามสกุลของเจ้าของบ้านไว้
ซาวาดะ

สึนะลงจากรถ แล้วหยิบกุญแจขึ้นมาไขรั้วบ้าน ก่อนจะเข้าไปไขประตูบ้านอีกชั้นนึง

ความจริงก็ไม่ได้หวังว่าจะมาตอนนี้หรอก แต่ทำไงได้พี่แกเล่นเชื่อแล้วพามาซะงั้น


สึนะเปิดประตูก่อนจะย่างก้าวเข้าไปในบ้าน ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองสภาพในบ้านที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงฝุ่นที่จับขึ้นบนข้างของเล็กน้อยเท่านั้นที่สังเกตได้
ร่างบางหมุนตัวกลับไปปิดประตู ทว่าใบหน้าก็เข้าชนกับอกกว้างของใครบางคนจนตัวเองเกือบหงายหลัง
“คุณฮิบาริ!!!เข้ามาทำไมอะ” สึนะร้องตกใจ คนถูกเรียกกลับเหยียดยิ้มออกมา
“ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ แกมีปัญหารึเจ้าสัตว์กินพืช” พูดจบ ร่างสูงก็หันไปปิดประตูบ้านลง
แถมรู้สึกว่าจะได้ยินเสียงลงกลอนด้วย..........

ดวงตาสีนิลกลับมามองคนที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่พุดพรายออกมา
“แกโกหกฉัน” เสียงทุ้มเย็นทำเอาบรรยากาศรอบๆหนาวไปด้วย จนขนหลังคอสึนะตั้งชัน
-เขารู้.......-

ฮิบาริเดินเข้าใกล้สึนะเรื่อยๆ โดยที่ร่างบางก็เดินถอยหลังไปด้วยเช่นกัน ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองอย่างหวาดกลัว
ราวกับเด็กที่โดนครูจับได้ว่าทำผิด

ปึก!!!
แผ่นหลังเข้าชนกับกำแพงห้อง พร้อมกับร่างสูงที่ยืนห่างไม่กี่ก้าวตรงหน้า
ดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองแขนแกร่งทั้ง 2 ข้างที่ล็อคตัวเขาไว้กับกำแพง ก่อนจะหันมามองใบหน้าเย็นชาอีกฝ่าย
ที่ดูเหมือนจะไม่พอใจกับเรื่องที่เขาทำ.......
“บอกความจริงมา” เสียงเหี้ยมดังขึ้น สึนะหลบสายตาที่เริ่มสั่นเครือ “ผ...ผม..ผมไม่ได้โกหกอะไรซะหน่อย”

ให้ตายก็จะไม่ยอมบอก.....ไม่มีวัน......

ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้หน้าสวยที่ตื่นตระหนก พร้อมกับร่างกายที่เข้าเบียดจนตัวสึนะจะรวมเป็นเนื้อเดียวกับกำแพงได้แล้ว “ปากแข็งนักนะ...แกคิดว่าฉันโง่รึไง”

ริมฝีปากบางสีชมพูสั่นระริก แต่ก็ยังขยับปากพูดออกไป “ผมบอกความจริงไปแล้ว”
“ถ้าแกไม่บอกฉันจะเค้นมันออกมาเอง” ดวงตาสีนิลมองอย่างโมโห ก่อนจะเข้าประกบปากคนโกหก
ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างตกใจ ลิ้นอุ่นๆเข้าผัวพันกับลิ้นน้อยพลางชิมรสชาติหอมหวานจากปากเขา

ดูดดื่ม เร้าร้อน จนสึนะแทบละลายอยู่ตรงนั้น...
หัวใจที่เต้นรัวกลับชะงักลงชั่วขณะ แก้มใสขึ้นสีแดงจัดจนไปถึงหู รวมถึงร่างกายที่แข็งทื่อ

จูบนั้นเนินนานจนไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไหร่ ถูกอีกฝ่ายตักตวงความหอมหวานจากปากได้รูปอย่างไม่หมดสิ้น
ร่างสูงถอนปากตัวเองออก ใบหน้าคมมองคนที่ดูเหมือนจะช็อคจากการกระทำของเขา


เผี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!!!

ฝ่ามือเรียวเข้ากระทบบนหน้าของหนุ่มผมดำ ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้น
ดวงหน้าหวานสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะได้สติว่าทำอะไรลงไป
-เรา...ตบคุณฮิบาริ- สึนะฉวยโอกาสดันตัวเองออกจากอาณาเขตในวงแขนของรุ่นพี่จอมโหด

ทว่าแขนอรชรกลับถูกอีกฝ่ายกระฉากกลับจนร่างเล็กๆโอนตามแรงเข้าสู่อ้อมอกกว้าง
ดวงตาสีน้ำตาลโตสบเข้ากับตาสีนิลที่เดือดดาล ร่างสูงกดร่างบางลงบนกำแพงจุดเดิม แล้วเข้าประชิดตัว
ใกล้จนได้ยินถึงเสียงเต้นของหัวใจกันและกัน

สึนะอ้าปากจะร้องแต่ถูกปิกลงด้วยการบดขยี้จากริมฝีปากหนา ลิ้นอุ่นไล้เลียตั้งแต่ก้อนนุ่มน้อยๆและดันเข้าในพวผันกับลิ้นที่ไร้เดียงสา

รุนแรงจนแถบหายใจไม่ออก

มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อลูบคลำผิวกายเนียนทั้งหน้าอกและแผ่นหลัง ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกใจ
ทั้งกลัวและเสียขวัญ

ทำไม....ถึงทำแบบนี้.......

ฮิบาริถอนปากแล้วเข้าพรมจูบคอระหงส์ สึนะขืนตัวเกร็งทันทีเรียวแขนเล็กที่นิ่งเริ่มยกขึ้นมาดันตัวคนข้างหน้า
“อย่านะ...คะ..คุณฮิบาริ” เสียงสั่นเครือร้องขอความเห็นใจ ฮิบาริหาได้สนใจฟังไหมตอนนี้ตัวเขาเองก็หยุดไม่อยู่

โกรธที่โกหกเขา........

โมโหที่ตบหน้าเขา.....

ตกอยู่ในอารมณ์อยากขย้ำคนในอ้อมแขนให้แหลกคามือ.....

“ไม่นะ!!!!!~อย่าปล่อยผม..” เรือนผมน้ำตาลร้องเสียงดัง จนฮิบาริสะดุ้งได้สติ ใบหน้าคมละออกจากซอกคอขาวเนียนที่พรมรอยจูบ ดวงตาดำสนิทจ้องมองคนที่สั่นเป็นลูกนก ใบหน้าสวยขึ้นสี ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้

ทำอะไรลงไป..........

ก็แค่โมโหที่คนข้างหน้าปิดบังความจริง พอคิดว่าเจ้าสัตว์กินพืชไม่ไว้ใจเขา....ไม่เชื่อในตัวเขา
ก็โกรธเอามากมายถึงขั้นคุมสติไม่อยู่......

สึนะทรุดลงกับพื้นก้มหน้าร้องไห้จนตัวโยน “ทำแบบนี้...ทำไม...”
ฮิบาริจ้องมอง ดวงตาสีนิลหวั่นไหวอย่างรู้สึกผิด แต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
ในใจของชายหนุ่มกลับร้อนรุมเต็มไปด้วยคำถามมากมาย –ทำไม-

ความจริงเขาจะเอาทอนฟาฟาดและกระทืบคนข้างหน้าเค้นความจริงก็ได้
เหมือนทุกคนที่เคยทำอย่างที่ผ่านๆมา.................แต่....

เจ้านี้...ร่างกายเขากลับสั่งให้ทำแบบนี้....เพราะอะไร..


มือบางยกขึ้นมาพยายามเช็ดน้ำตาออก ร่างเล็กสับสนปนกลัว –ถ้าคุณรำคาญ..และไม่เคยสนใจผม-
ได้โปรดอย่าทำให้ใจผมหวั่นไหวไปมากกว่านี้ได้ไหม.......

ฮิบาริทรุดตัวลงนั่งมือหนายกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มออกเบาๆ สึนะสะดุ้งอีกครั้งดวงตาสีน้ำตาลค่อยๆเลือนขึ้นมองร่างสูงอย่างกล้าๆกลัวๆ เรือนผมดำเชยคางคนที่ร้องไห้ขึ้นมาก่อนจะจูบที่ปากชมพูอย่างแผ่วเบา

อ่อนโยน...ต่างกับจูบที่แล้วๆมาอย่างลี้ลับ...

ความอบอุ่นที่ยากจะหาในตัวของชายผู้นี้...

“คุณฮิบาริ...” สึนะพึมพำ ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดอีกฝ่าย ใบหน้าคมซุกลงกับไหล่กลมมนจนสึนะรู้สึกจักจี๊ขึ้นมา แต่ในใจกลับตื้นตันแบบบอกไม่ถูก -อุ่นจัง-
ดวงหน้าหวานหลับตาพริ้ม มือหนาลูบแผ่นหลังเบาๆปลอบโยน

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม....ถึงต้องมาปลอบเจ้าสัตว์กินพืชนี้....
แต่ชังมันเถอะ.........


กึก!!!!!!!!!
เสียงบางอย่างในบ้านดังขึ้น จนทั้ง 2 ต้องสะดุ้งโหยง ฮิบาริเงยหน้าขึ้นและดึงสึนะให้เข้ามากอดแน่นด้วยแขนข้างเดียว มืออีกข้างชักทอนฟาออกมา ร่างสูงแผ่รังสีอำมหิตทันที
“เสียงอะไร” สึนะมองรอบๆอย่างหวาดหวั่น เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยแถมถี่ขึ้นทุกที
“คะ...คุณฮิบาริ” หนุ่มผมดำตีหน้าเครียด สานตาคอยจับจ้องมองหาต้นต่อเสียงที่ว่า
.
.
.
.
เงียบ.......จู่ๆก็เงียบลงไปอย่างไร้สาเหตุ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฮิบาริมองรอบๆจนแน่ใจก่อนจะปล่อยตัวร่างบางออก สึนะเองก็โล่งใจที่ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิด
ร่างสูงลุกขึ้นยืนโดยยังไม่ปล่อยอาวุธประจำกาย ร่างสูงเดินออกไป เรือนผมน้ำตาลจึงลุกขึ้นก่อนจะเดินตามบ้าง
ทว่าทุกๆก้าวเดินกลับรู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางอากาศอย่างประหลาด แถมระดับภาพในบ้านเหมือนดูต่ำๆลง
สึนะฉงนแล้วก้มมองพื้นที่ตนยืนอยู่

มันหายไป กลายเป็นหลุมช่องสีเหลี่ยม “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
สึนะกรีดร้องสุดเสียง ร่างสูงหันกลับมามองทันที ดวงตาเบิกกว้างกับร่างเล็กที่กำลังจะตกลงไปในหลุมนั้น


“ซาวาดะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จบครึ่งแรก.....

ค้าง...ง่ะ =[]=

ใคร๊~~ใครมันมาขัดบทหวานฟะ >A<
ท่านฮิเท๊เท่ง่ะ ปกป้องซือคุงด้วย

ง่ะ ตก ตกลงไปแล้ว ตกลงไปไหน ตกไปได้ยังไง

ใครเปนคนทำ มันเกิดอะไรขึ้น อ๊ากกก สงสัย อยากอ่านต่อเจ้าค่ะ

คุณฮิปกป้องสึนะด้วยอ่า อิจฉา ฮ่าฮ่า

แล้วยามะจะเปนไงมั่งน้อ

รออ่านตอนต่อไปค้า

โฮกกกกกกก!!~
ท่านฮิแอบอ่อนใยน

แต่ว่าซือคุงตกไปไหนอ่ะ
ค้างคาอย่างรุนแรง


++++

บ้าน !!! บ้าน !!! ห้องนอน !!!

ตกไปได้ไง !!! ใครมาทำหลุมไว้ !!?

ท่านฮิมีงอนด้วยหรอ
สึนะไม่ยอมบอกความจริง งอนเลย หุหุ

ท่านฮิดิบๆเถื่อนๆแบบนี้แหละ ได้ใจ!!!

แมวดำชอบท่านฮิที่เป็นแบบนี้ที่สุดเลย โอ้วเย้~~~!!!

โอ้ว หวาน ตอนปลอบกันหวานดีแท้ กำลังซึ้ง . . . ทูน่าก็ตกหลุมดำ=[]=!!!

เกิดอะไรขึ้นนนนนนนน~~~!!!!????

รออ่านครึ่งหลังต่อเน้อ อยากรู้~~~!!! เหมียวววว

มันส์ครับท่าน อยากรู้จังเลยใครมันมาขุดหลุมเอาไว้นะ (ไม่น่าเชื่อว่าซือคุงจะกล้าตบหน้าฮิบาริ)

ซือคุงกำลังตกอยู่ในอันตราย ท่านฮิจะกระโดดเข้ามาคว้าไว้

ทันเหมือนในหนังรึเปล่า พระเอ๊ก พระเอก

ใครกันมาขัดบรรยากาศโรแมนติกได้

ท่านฮิต้องขย้ำให้ตายนะคะ 555

จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ >.<

อ่า....จะว่าค้างก็ค้าง

ทูน่าตกลงไปไหนนิ พออ่านตอนนี้แล้วคิดถึงดีเกรย์เลยอ่ะ
ที่รินารี่ตกลงไป

แล้วจากนั้นฮิบาริก็คว้ามือเอาไว้ทัน แล้วตกลงไปด้วยกัน
(ผัวะ// ฝ่ามือลึกลับ)

ค้างงงงงงงงง
ใครที่ไหนบังอาจมาขัดอารมณ์หวานของท่านฮิกับทูน่าน่อ
กำลังหวานกันอยู่ดี ๆทูน่าดันตกหลุมดำซะงั้น
มาต่อเร็วๆ นะจ้า

ทั่นฮิท่านทำงี้ได้ไงอ่ะ ทำไมไม่ปล้ำเลยเล่า (อ้าวเฮ้ย!!!)

แต่แหม เราก็ชอบทั่นฮิดิบเถื่อนอยู่แล้วนี่นา 555+

สงสารก็แต่ซือคุง ร้องไห้เลย ส่วนทั่นฮิก็ยังคงสับสนกับความรู้สึกตัวเองที่โอ๋ซือคุงต่อไป ทั้งๆที่ชาวบ้านเค้ารู้แล้วว่า ทั่นน่าจะหลงรักสัตว์กินพืชซะแล้ว

แล้วว่าแต่...ใครมันมาขุดหลุมไว้น่ะ -*-

รีบมาอัพต่อน้า >0< ค้าง

ครั้งที่แล้วรีบลงแล้วก็รีบออกไป(พ่อไล่) เลยไม่ได้ตอบคอมเม้นท์เลยอะ

คราวนี้ตอบก่อนแล้วค่อยลงดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

fukaimori

ครึ่งหลังเฉลยแล้วค่ะ ว่าใครมาขุดหลุมไว้


Pao.~*

มันเกิดอะไรขึ้น ต้องดูครึ่งหลังแล้วจะเข้าใจเองค่ะ


noon31

+5555 ช่วงหลังๆตอนมันยาวอะ อัพไม่ไหวเลยต้องแบ่งเป็นครึ่งตอน


aiwendil

งอนแบบน่ากลัวด้วย เหอๆ - -"


ansuz

ยังไงฮิบาริก็ยังคงเป็นฮิบาริ แกไม่เปลี่ยนไปง่ายๆหรอก
ว่าแต่คุณแมวดำนี้ชอบท่านฮิสไตล์เดียวกับเราเลยอะ อิอิ


thitapa

มันเป็นปฏิกริยารีแอ็คชั่นโดยอัตโนมัติของซือคุงนะค่ะ แบบทำไปโดยไม่รู้ตัว


wrightia

ดีเกรย์แมนเคยได้ยินแต่ชื่อเรื่องอะ แต่ไม่เคยอ่าน(เราจะเชยรึเปล่าเนี้ย...-*-)

ตอนหลังเฉลยแล้วว่าใครมาขัดบทโรแมนติก


kisskit

ตอนหลังๆเราจะชอบตัดค้างบ่อย เพราะมันเยอะอะ คงไม่ว่ากันนะ (กลัวโดนคนอ่านตืบ)


orihime

ถ้าไม่ตกหลุมคิดละก็ ทูน่าซังก็จะ.......(ละไว้)


tsuna27

+555ชอบเหมือนกันค่ะฮิบาริต้องเถื่อนๆ ถึงจะเข้ากับคาแร็กเตอร์

จะว่าไป มาดูๆแล้ว เราว่าเราเขียนท่านฮิให้ซือบื่อไปรึเปล่า

โป๊กกกกกกก!!!!!!!!!//หัวแตกเพราะทอนฟา

Part 15 (ครึ่งหลัง)


สึนะลืมตาอย่างช้าๆ มองร่างกายตัวเองที่ไร้การบาดเจ็บใดๆ –ยังไม่ตาย –
ทั้งๆที่ตกลงมาในหลุมประหลาดที่จู่ๆก็โผล่มาในบ้านเขา จากความสูงที่คาดเดาก็น่าจะทำให้ตัวเขาแขนขาหัก หรือไม่ก็เคล็ดเอาแล้วแท้ๆ

“ไม่เป็นไรใช่ไหม” ใบหน้าหวานมองต้นเสียง ชายหนุ่มผมดำที่นอนอยู่ด้านล่างโดยมีสึนะนอนทับอยู่
“อะ!!ผม...ไม่เป็นไรครับ” ร่างบางรีบลุกขึ้นออกจากตัวหนุ่มรุ่นพี่อย่างรวดเร็ว เรือนผมน้ำตาลหน้าแดงก่ำไปถึงหู
ฮิบาริเริ่มยันกายขึ้นมานั่งด้วยสีหน้าเรียบๆ ก่อนจะเงยหน้ามองข้างบน
แสงไฟสว่างส่องลิบๆ เพียงเล็กน้อยจากปากหลุมที่ค่อยปิดตัวลง ทำเอาใบหน้าคมชักสีหน้าเครียดออกมาอย่างช่วยไม่ได้...
สึนะลอบมองหน้าเรือนผมดำ ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างเข้าใจ
-เขาเอาตัวมารับพื้น...แทนเรา –

ถึงแม้ตัวเองจะไม่เป็นอะไร แต่ฮิบาริละ....จะเป็นอะไรหรือเปล่า..

“นี้หมายความว่าไง” ฮิบาริพูดขึ้น พร้อมหันหน้ากลับมามองเจ้าของบ้าน “ห้องใต้ดินบ้านแกรึ”
สึนะส่ายหัวปฏิเสธ “เปล่าครับ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันมาได้ไง” ดวงตาสีนิลจ้องมองใบหน้าสวยอยู่นาน
-ไม่ได้โกหก – ฮิบาริพยุงตัวลุกขึ้นยืน ร่างบางเห็นจึงรีบเดินเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกปัดออกด้วยมือหนา
แล้วเดินไปตามทางมืดๆ ที่พนังเป็นแผ่นเหล็กเสริมคอนกรีตที่ดูแข็งแรงและทันสมัยผิดจากบ้านเขาที่อยู่ข้างบน

เหมือนวันนั้น...วันที่ติดอยู่ในกระท่อมร้างไม่มีผิด.....

ดวงตาสีน้ำตาลมองมือบางทั้งคู่ ความรู้สึกน้ำไหลจากดวงตาคู่โตอาบแก้มอีกครั้ง
-ทำไมคุณ ไม่คิดรับความช่วยเหลืออะไรจากผมเลย-

มือคู่นี้ เป็นประโยชน์อะไรให้คุณไม่ได้เลยหรือ

แล้วร่างกายผม...ตัวผม...ชีวิตผม...มีค่าในสายตาคุณบ้างไหม....

ร่างเล็กเดินตามฮิบาริมาเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย ถึงจะไม่รู้ว่าชายผมดำจะไปที่ไหน
จะหาทางออกยัง....แต่ในใจดวงน้อยๆก็บอกได้แค่ว่า...

ไม่อะไรต้องกังวล....เพราะอยู่กับชายคนนี้...

ฮิบาริ เคียวยะคนนี้....ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว...


ปึก!!!
สึนะเดินชนเข้ากับแผ่นหลังร่างสูงที่ชะงักตัวหยุดนิ่งโดยไม่บอกกล่าว มือบางยกขึ้นมากุมจมูกที่ระบม
ก่อนจะมองคนข้างหน้าที่ยังเงียบแบบค้อนๆ –หยุดก็ไม่บอกกันบ้างเลย-

ผนังห้องเหล็กทั้ง 2 ด้านยุบเป็นหลุมวงกลมเล็กๆ 2 หลุม พร้อมกับหอกคมแหลมที่พุ่งมาขนาบซ้ายขวา
“ว๊ากกกกกกก” สึนะร้องเสียงหลง ฮิบาริดึงสึนะเข้าอ้อมอกตัวเอง จึงหลบหอกที่จะเข้าแทงได้อย่างหวุดหวิด

ปากเรียวสั่นระริก หน้าซีดเผือกทันที นี้ถ้าฮิบาริไม่มาดึงเขาไว้สงสัย
ได้เป็นทูน่าเสียบแน่......

หลังจากโล่งอกดีใจไม่นาน คราวนี้ผนังทั้ง 2 ที่เกลี้ยงเกลากลายเป็นหลุมเล็กๆหลายร้อยหลุมปรากฏในเวลาเดียวกันพร้อมหอกเหล็กมากมายนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ ฮิบาริชักทอนฟาเข้าป้องกันและปัดหอกที่พุ่งเขาให้เบนไปกระแทกกับหอกอันอื่นให้เปลี่ยนเส้นทางไปทางอื่นแทน พร้อมฉุดสึนะที่ร้องครวญหาแม่ ให้เคลื่อนไหวหลบหลีกตามเส้นทางการเคลื่อนไหวของตนเอง
ร่างบางเคลื่อนไหวตามแรงของร่างสูงอย่างทุลักทุลน สีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัวผิดกับร่างสูงที่ยิ้มมุมปาก
แถมยัง....

“หึ...ให้มันได้ยังงี้สิ” พี่แกกำลังสนุก....โอ้!!!!หนูจะบ้าตาย!!!!

ฮิบาริหลบหอกทุกอันได้พลิ้วและรวดเร็ว จนหอกที่เข้าใส่กระจอกไปทันตา ส่วนสึนะ....
แม้จะหลบพ้นแต่ก็เฉียดโดนกระซวกถ้าไม่ได้ฮิบาริคงได้ไปท่องนรกหรือไม่ก็สวรรค์แล้ว.

ทั้งคู่หยุดวิ่งลงตรงผนังไร้รูกลมๆ กลายเป็นผนังเหล็กเรียบเหมือนปกติ ดูเหมือนว่าเมื่อกี้คงเป็นกับดัก
อันตราย(ของเล่นสำหรับฮิบาริ) และไม่รู้ว่าจะมีอะไรอีกไหม แต่ก็ขอให้หมดๆไป ไม่งั้นคงได้หัวใจวายตายแน่ๆ ฮิบาริยืนนิ่งโดยมือยังคงกำชับทอนฟาไว้แน่น ส่วนสึนะเหนื่อยหอบจนลิ้นห้อย เอนร่างตัวเองเข้ากับผนัง

กึก!!!!

เสียงสวิสต์บางอย่างดังขึ้น เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสะดุ้งโหยงกแล้วหันไปมองผังที่ตัวเองพิงเมื่อกี้
มันยุบลงจนร่างบางเอนหงายหลังเข้าไป ดวงตาคู่โตเหลือบมองหลุมสูงหลังผนัง สิ่งที่พบคือ พื้นด้านล่างที่เป็นบ่อน้ำร้อนที่เดือดปุดๆน่าสยดสยอง
มือหนารีบคว้าแขนอรชรไว้ทัน ก่อนจะดึงเข้ามาทำให้สึนะรอดจากการถูกต้ม ใบหน้าที่ซีดจากหอกนรกครั้งที่แล้ว
กลับซีดลงกว่าเก่าอีก ฮิบาริมองร่างเล็กที่สั่นงกๆด้วยสายตาดุ “แกนี้มันจริงๆเลยเจ้าสัตว์กินพืช”

ฮิบาริจับมือบางที่เย็นเฉียบพาเดินต่อไปข้างหน้า ซึ่งสึนะแทนที่จะโอนอ่อนตามกลับขืนตัว
ใบหน้าคมกับกลับมามอง “ไม่เอาแล้วผม...กลัว...” สึนะกล่าวเสียงสั่นเครือ
“เอาแต่กลัวแล้วจะออกจากที่นี้ได้ไง” ฮิบาริพูดเสียงดุดัน ร่างบางน้ำตาคลอเบ้ามือบางกำมือหนาแน่นและร้องไห้จนตัวโยน
“ก็ผม...อ่อนแอ..ไม่เหมือนคุณ..ฮึก..”

เรือนผมดำถอนหายใจ แล้วดึงร่างเล็กเข้ามากอด “ถ้าแกกลัวก็จับมือฉันไว้...ไม่ปล่อยให้แกตายหรอก..ฉันสัญญา”
ดวงหน้าหวานเงยหน้ามองใบหน้าเย็นชา ก่อนจะพยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ ร่างสูงปล่อยคนในอ้อมแขนแล้วหันมาจับมือบางไว้และเดินต่อไปข้างหน้า...

มือบางจับตอบแน่น ดวงหน้าหวานลอบมองแผ่นหลังกว้าง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
รอยวงสีแดงที่แผ่ออกจากไหล่ซ้ายกว้างขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นคาวเริ่มลอยออกมาจากตัวร่างสูง
-เลือด...-
“คุณฮิบาริ!!เลือดที่ไหล่คุณ” สึนะร้องเสียงสั่นปนสะอื้น ฮิบาริตอบกลับอย่างไม่แยแส
“แผลเก่าเปิด ไม่มีอะไรมากหรอก” สึนะหยุดเดินจนฮิบาริต้องชะงักตาม “ขอผม..ดูแผลหน่อย..”
“ไม่จำเป็น” ร่างสูงพูดตัดบทแล้วจะจูงสึนะไปต่อ แต่ร่างบางกลับไม่ยอม “ได้โปรดขอร้อง..”

หนุ่มผมดำชักสีหน้าเครียดทันที “แกกล้าขัดคำสั่งฉันเรอะ” ใบหน้าหวานก้มหน้าลงหลบหน้าดุอย่างรวดเร็ว
“แต่......”
“ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องการความช่วยจากใครทั้งนั้น รวมถึงแกด้วย” น้ำเสียงห้วนของอีกฝ่าย
แทงใจสึนะ ร่างบางกลั้นน้ำตาทำสีหน้าปกติ ปล่อยให้คนข้างหน้าพาไปโดยที่สติของตัวเองได้เลือนลอยไป
ตั้งแต่คำว่า //ไม่ต้องการความช่วยจากใครทั้งนั้น รวมถึงแกด้วย//


ดวงตาสีนิลเริ่มพร่าลงเล็กน้อย ดูถ้าแผลเก่าของเขาที่เปิดขึ้นตั้งแต่โดดลงเข้าไปช่วยสึนะตอนตกหลุมในบ้าน
ครั้งแรก และการที่ต้องคอยหลบกับดักนี้ จะทำให้แผลค่อยๆฉีกกว้างขึ้น

-ไม่ว่ายังไงก็ต้องพาเจ้าสัตว์กินพืชออกไปจากที่นี้ให้ได้- ร่างสูงกัดฟันแน่นแล้วทำเหมือนคนไม่เป็นอะไร
ไม่แสดงอาการใดๆให้อีกฝ่ายเห็น

สงสัย...ตัวเองเหมือนกัน....

ทำไมต้องปกป้องเจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอนี้ด้วย....

คำสัญญา.........................หรือ......หน้าที่....
บางที...อาจเพราะสงสาร......

ไม่...................ไม่ใช่..............................

แล้วเพราะอะไร?



ตึง!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงดังสนั่นไปทั่ว จนทั้ง 2 ตกใจ สึนะเข้าประชิดตัวร่างสูงพร้อมเกาะแขนไว้แน่น ดวงตาสีนิลมองไปรอบๆ
และกำทอนฟาแน่น....คราวนี้อะไร?

เรือนผมน้ำตาลเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี ลางสังหรณ์สั่งให้เขาต้องเงยหน้ามองเพดานด้านบน
บัดนี้เพดานนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม และกำลังร่วงหล่นลงมา
“คุณฮิบาริ!!!!!!!!!!!!!!!!”

ฮิบาริดึงสึนะแล้วใช้กำลังที่ทั้งหมดพาวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพดานห้องไล่กดทับเรื่อยๆ ดวงตาสีนิลมองเห็นทางข้างหน้า
ซึ่งผิดแปลกกว่าที่ผ่านๆมา –ไปถึงตรงนั้นให้ได้ก็พอ-
ขาทั้งคู่วิ่งก้าวจนเกือบพ้นทางพนังเหล็ก แต่สึนะดันสะดุดเชือกร้องเท้าตัวเองและล้มลง มือเรียวหลุดจากการมือหนาลง
ดวงตาสีนิลเบิกกว้างแล้ววิ่งหันหลังกลับมาหาร่างที่นอนล้มคว้ำอยู่ “ซาวาดะ”
สึนะเงยหน้าขึ้น มองหนุ่มร่างสูงและหันกลับไปมองผนังที่ใกล้ถึงตัวทุกที “คุณฮิบาริ ทิ้งผมไปเถอะ”
“แกจะบ้ารึไง” ฮิบาริตวาดใส่พร้อมดึงตัวสึนะขึ้นมา

แต่....ไม่ทันแล้ว..................
.
.
.
.



คุณฮิบาริผมขอโทษ...สุดท้ายผมก็แค่ไอ้ห่วยคนหนึ่ง....

เป็นได้แค่ตัวถ่วง และตัวซวยของใครก็ตามที่อยู่ใกล้....

ทั้งยามาโมโตะ...ทั้งโกคุเทระ....

และคุณ..................................


จะผิดไหมถ้าคนไม่ได้เรื่องอย่างผม...กลับหลงรักคุณแบบที่ชีวิตนี้ไม่อาจรักใครได้อีก...

ผมรู้ว่าที่คุณปกป้องผม เป็นแค่หน้าที่ เป็นแค่สัญญาที่ให้กับรีบอร์น......

แต่ก็ดีแล้ว...ที่คนอย่างผมตายได้ซะที...


“สึนะ”

ใครกันนะ

“สึนะ”

ใคร?

ดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้น ร่างสูงผมสีรัตติกาลกำลังเรียกชื่อเขาอยู่ -คุณฮิบาริกำลังเรียก...ชื่อเรา-
“นี้...ผม”

“ดีจ้า!!!!!!!!” สึนะแหงนหน้าไปมองเสียงคุ้นหู ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้าง
“รีบอร์น!!!!!!!!” สึนะร้องอย่างประหลาดใจ เด็กทารกอัลโกบาโลเน่ยิ้ม แล้วหันไปทักทายอีกคน
“ดีจ้า ฮิบาริ”
“ไงเจ้าหนู” ฮิบาริตอบกลับพร้อมยิ้มเย็นๆ สึนะมองรีบอร์นอย่างฉงน “นายมาอยู่นี้ได้ไง”
เด็กทารกตอบกลับด้วยเสียงเรียบ “นี้เป็นฐานลับของวองโกเล่ที่พึ่งสร้างมาไม่นานนี้เอง”

“ฐานลับ!!!!!!!!!!!!!!!” สึนะแหกปากเสียงดังลั่น
“นี้แกใช้บ้านฉันทำอะไรตามอำเภอใจในขณะที่ฉันกับแม่ไม่อยู่งั้นหรอ” รีบอร์นทำเป็นหูทวนลมไม่ฟังเสียงคำบ่น
สึนะโมโหจะลุกขึ้นไปต่อว่า แต่ก็กลับถูกรีบอร์นชักปืนจ่อเข้าที่หัว “อย่าขยับเดี๋ยวก็ได้ตายกันทั้งคู่หรอก”
ใบหน้าสวยหันกลับมามองตรง เพดานหนามที่ไล่บี้เขากลับค้างนิ่งอยู่กับที่ห่างจากตัวสึนะไม่มาก
โดยมีฮิบาริเข้าขวางไว้ “ฉันจะไปบอกฝ่ายกลไกให้ช่วยยกกับดักนี้ขึ้นก่อน นายก็ทนอยู่ในท่านั้นไปก่อนนะ”
รีบอร์นพูดจบแล้วก็เดินจากไป สึนะทำหน้างงก่อนจะหันมาสังเกตว่า

ร่างสูงผมดำกำลังคร่อมตัวเขาอยู่.....แบบตัวแนบชิดกันเบียดๆ
เรือนผมน้ำตาลหน้าร้อนผ่าว และขึ้นสีเข้มจัดอย่างช่วยไม่ได้ “คุณฮิบาริครับ...ช่วยขยับออกไม่ได้หรอ”
ใบหน้าคมจ้องมองเรือนผมน้ำตาลอย่างหงุดหงิด “ถ้าทำได้ทำไปนานแล้ว แกคิดว่าฉันอยากอยู่ในสภาพนี้รึไง”
ดวงตาทั้งคู่จ้องมองกัน ใบหน้าห่างกันไม่กี่เซนด้วยซ้ำ ถ้าเกิดร่างสูงลดใบหน้าลงมาอีกนิดเดียว
คงได้จูบกันแน่..........................


นาน..............นานเหลือเกิน....................

ร่างเล็กขยับยึกยักเล็กน้อยอย่างยากลำบาก แต่พอจะเคลื่อนไหวตัวมาก ก็โดนสายตาดุปรามของฮิบาริอยู่หลายครั้ง
ก็มันอยู่เฉยๆแล้วเมื่อยนี้นา ที่สำคัญดันถูกอยู่ในท่าไม่ควรทำแบบที่ใครเห็นเขาก็พากันจิ้นไปถึงไหนๆ

เรือนผมดำเริ่มผงกหัวลง เล็กน้อยก่อนจะซุกลงกับคอขาวเนียน ใบหน้านวลขึ้นสีแดงแปร๊ดทันที
“คะ..คุณฮิบาริ ทำอะไร” สึนะพูดอย่างร้อนรน เสียงทุ้มเข้มตอบกลับมา โดยไม่เงยหน้ามามองคู่สนทนา
“ฉันจะงีบหลับซักหน่อย เจ้าหนูมาก็ปลุกด้วยแล้วกัน”

-เวร.............เวร......ทำไมต้องเป็นแบบนี้ – สึนะคิดด่าทอในใจ ไอ้ท่าเมื่อกี๊ก็ส่อจะแย่อยู่แล้ว
แล้วถ้ามาเห็นในท่านี้ละก็.....คงไม่ต้องจิ้นแล้ว โดนฟันธงแบบหมอลักษณ์แน่ๆ

ร่างสูงหลับสนิท ลมหายใจถี่สม่ำเสมอรดเข้าต้นคอขาวจนรู้สึกเสียวซ่านและจั๊กจี๊ในคราวเดียวกัน
สึนะขยับตัวเล็กน้อยให้ถอยห่างจากลมหายใจที่สัมผัสได้ แม้จะหนีออกมาได้นิดเดียวก็ตามแต่ ดวงตากลมโตมองเพดานหนามที่อยู่ห่างจากตัวไม่มาก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
ใบหน้าหวานซีดลง ก่อนจะเลือกไปมองด้านข้างที่ไม่เห็นหน้าฮิบาริ ทว่าก็ยังเห็นปลายแหลมๆของหนามอีก
สุดท้ายก็ต้องกลับมามองหน้าร่างสูงที่หลับจนได้

สึนะถอนหายใจก่อนจะบ่นพึมพำเบาๆ “นอนเข้าไปได้ไง ทั้งที่มีของอันตรายจ่อข้างบนแบบนี้”


ครืด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เพดานหนามค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นกลับไปยังที่เดิม สึนะจึงรีบปลุกร่างสูงให้ตื่น ชายหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วค่อยลุกขึ้นออกจากตัวสึนะ พลางหาวหวอดๆไปในตัว
“เป็นไงบ้าง รอนานไหม” รีบอร์นเดินกลับมาอีกครั้ง สึนะมุ่ยหน้าใส่“นานจนเหน็บจะกินตัวแล้ว”
รีบอร์นหัวเราะนิดพร้อมยิ้มไร้เดียงสา “อ้าว...ฉันนึกว่านายจะมีความสุขที่ได้อยู่ท่าแบบนั้นกับฮิบาริซะอีก”
สึนะหน้าแดงแปร๊ดทันที ก่อนจะเถียงกลับมาแบบติดอ่าง
“จะบ้าหรอ...ฉะ...ฉันกับคุณฮิบาริ..ไม่ได้..เป็นแฟนกันนะ..ถึงจะทำแบบนั้นได้”
“ฉันยังไม่ได้บอกว่าแกกับฮิบาริเป็นแฟนกันนี้ อย่าร้อนตัวสิ” เด็กแก่แดดพูดพลางยิ้มจนแก้มปริ

-เจ้ารีบอร์นมันรู้...มันต้องรู้แน่ๆ – มือบางขึ้นมากุมขมับเครียด
โดนเด็ก 5 ขวบอ่านใจตลอดเลย จะมีบ้างไหมที่ทันจะไม่รู้อะไรซักอย่างเนี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!

“มีอะไรรึ..เจ้าหนู...” ฮิบาริเดินเข้ามาหาอัลโกบาเลโน่ เด็กปีศาจยิ้มตอบ “ก็เรื่องที่สึนะชะ....”
มือเรียวรีบตะครุบปิดปากเด็กนักฆ่าทันที “คะ...คือว่ารีบอร์นเขาจะพาออกไปจากที่นี้ให้นะครับ ” สึนะตอบพลางหัวเราะแห้ง
รีบอร์นจับมือที่ปิดปากตัวเองหักจนดังเสียงกร๊อบ แล้วกระโดดเตะเสยคางเรือนผมน้ำตาลจนหงายหลังไปล้มนอนกับพื้น “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะเฟ้ย” ดูเหมือนว่านักฆ่าอันดับ 1 จะลืมพลั้งเท้าไปหน่อย
ว่าที่วองโกเล่จึงไปนอนสลบเหมือดไปทันที

รีบอร์นมองพลางถอนหายใจ “เจ้าสึนะมันสลบไปแล้ว ฮิบาริช่วยอุ้มมันแล้วตามฉันมาหน่อยแล้วกัน”
ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร ก่อนจะเข้าไปช้อนตัวร่างบางขึ้นมา และเดินตามเด็กทารกที่นำทางไปอย่างเงียบๆ



TBC

รีบอร์นนี่รู้ไปหมดจริงๆ ว่าใครเป็นยังไง
เมื่อไหร่คุณฮิจะได้หวานกับทูน่าอีกน่อ
มาต่อเร็วๆ นะจ้า