•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โอ้ยยยย บอสของไอเฟียร์มีตัวตนขึ้นมาบ้างแล้ว 5555+ มีบทพูดขึ้นมาหน่อย ( หรือค่าตัวบอสถูกลง? )
หลามหนอ ฉลาม ที่ไม่ดูแลตัวเองเนี่ย เพราะรอใครบางคนมาดูแลรึเปล่าจ๊ะ

รอตอนต่อล่ะค้า รักฟิคท่าน ขอให้มือหายเร็วๆ มาลงตอนต่อให้เราอ่านเร็วๆ หุหุหุ

อ่านตอนล่าสุดแล้วซึ้งดีจัง

เหมือนกับว่ามีคนคอยห่วงเรา แต่ก็อยากให้เรามีชีวิตไปตามทางของตัวเอง

แต่เห็นบอกว่าจะดาร์ก ก็อย่าให้มันรุนแรงมากเลยนะคะ ชักเป็นห่วงน้องหลาม

รักษาตัวด้วยนะคะ ขอให้แข็งแรงเร็วๆ

เห้อเป็นเอามากนะเนี้ยหลามโดนแก้วที่เดียวถึงกับน๊อกเลยป๋าเบาๆมังก็ได้เดี๋ยวตายขึ้นมาใครจะอยู่รองรับอารมณ์ป๋าได้เท่าหลามล่ะงิ

ไงก้ขอให้มือหายไวๆนะงับท่านมุก /me*นั่งรอต่อป๊าย

ป๋ามีบท!!!

รอมานานแย้ววววววววววว>[]<

รักป๋าที่สุดดดดดดดด รอตอน4นะคร้าบบบบ

ปล.ขอให้คุณมุกหายไวๆนะครับ

ว้ายต้องรีบอ่าน/ย้อนอ่านอย่างรวดเร็ว

อ่านแล้วรู้สึกสงสารน้องหลามมากมาย

บอสช่างไม่ใส่ใจน้องหลามเลยง่า

ดูดิยังถ่อสังขารออกข้างนอกอีกแน่ะอะไม่ยอมอย่าไปได้ไหม/ช่วยเบลเกาะขาอีกแรง*โดนถีบ*

แกอยากไปไหนก็ตามใจแกเถอะ ไอ้ฉลามสวะ..แต่จงจำไว้ว่าสถานที่ที่แกจะกลับมาได้มีก็แต่ที่นี่เท่านั้น!!

ใช่แล้วค้าบอสสถานที่นี้ถ้าหลามไม่กลับแสดงว่าหลามไม่รักบอสเพราะมันเป็นที่แต่งงานระหว่างเราสองหลามกับบอสไงล้า

มาต่อเร็วๆนะคะจะรออ่าน

Story : The Third Hand(s)
Chapter : 4
Paring : XS
Rate : -
----------------------------------------

“โธ่เว้ย! โธ่เว้ย! โธ่เว้ย!!”

คำสบถที่ดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อมือเรียวจับพวงมาลัยแน่นขณะพยายามบังคับรถให้แล่นผ่านตามทางคดเคี้ยวของเนินเขาที่ลาดชันกลับไปยังปราสาทวาเรีย...

“ไอ้บัดซบเอ๊ย!!!”

ร่างแบบบางที่นั่งอยู่ ณ ที่นั่งคนขับสบถลั่น ชุดเครื่องแบบสีดำขาดกะรุ่งกะริ่งแทบไม่มีชิ้นดี หยาดโลหิตจากทั้งของศัตรูและของตนเองเปรอะเปื้อนไปทั่วกายอย่างไม่อาจแยกออก และโลหิตสีแดงสดก็ยังค่อยๆไหลรินไปตามเรียวแขนก่อนจะหยดลงบนพื้นรถจนเจิ่งนองไปทั่ว

ให้ตายสิวะ!!

มือที่สั่นระริกแต่ยังคงฝืนบังคับจับพวงมาลัยรถนิ่ง เมื่อนึกด่าไอ้สวะขี้ขลาดที่ส่งจดหมายไปท้าดวลกับเขาแท้ๆ แต่พอเขามาตามนัด มันกลับพาลูกศิษย์และพรรคพวกกว่าร้อยมาล้อมกรอบไว้หมายจะรุมสังหาร ทว่ามีหรือที่เศษสวะชั้นต่ำแบบนั้นจะหาญสู้คมเขี้ยวของฉลามได้!

รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก ขณะหวนคิดถึงสภาพศพที่ตายเกลื่อนกลาดกลางสมรภูมิรบและความตายอย่างทารุณที่เขาประทานให้แก่สวะที่ส่งจดหมายมาท้าดวลมาให้เขา

“เสียดายชะมัด แกไม่น่าตายเร็วเกินไปเลยว่ะ”

เสียงทุ้มพึมพำบ่นอย่างหงุดหงิดเล็กๆที่เพียงเชือดเนื้อศัตรูไปไม่กี่ครั้ง มันก็ล้มลงไปขาดใจตายเสียแล้ว ดูเหมือนเรื่องทรมานคนนี่เขาจะยังไม่อาจเจนจัดเทียบเท่าแซนซัสได้เสียที..

คิดมาถึงตรงนี้รอยยิ้มก็มีอันต้องเลือนหาย เมื่อบาดแผลทั้งเก่าและใหม่ที่ได้รับกำลังพร้อมใจกันหลั่งโลหิตออกมาไม่ขาดสาย หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากลาดมน แม้จะหักใจข่มกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ได้ แต่กระนั้นโลหิตที่หลั่งไหลก็กำลังช่วงชิงสติของฉลามหนุ่มไปทีละนิด

“ฮ้า..ให้ตายสิ..”

เสียงหอบหายใจปนเสียงสบถคละเคล้ากัน ดวงตาสีฟ้าที่พร่ามัวเริ่มมองเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้าเพียงแค่เลือนลาง แต่ถึงแม้จะอาศัยความคุ้นเคยต่อสถานที่ให้ยังคงควบคุมรถต่อไปได้ แต่ก็คงอีกไม่กี่อึดใจแล้วที่มือนี้จะไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วไหว
คงต้องหาที่พักก่อนแล้ว..

สควอโล่คิดอย่างอ่อนล้า แม้จะต้องการกลับไปที่ปราสาทวาเรียสักเพียงใด แต่การฝืนดึงดันขับรถต่อไปทั้งที่แทบไม่อาจมองเห็นทางเช่นนี้ก็เป็นเรื่องโง่เขลานัก และตัวเขาเองก็ยังปรารถนาที่จะกลับไปเห็นหน้าหมอนั่นอีก

มือเรียวหมุนพวงมาลัยรถให้เลี้ยวไปจอดยังจุดชมวิวเลียบหน้าผา อันเป็นจังหวะเดียวกับที่โลหิตจากบาดแผลบริเวณหน้าผากไหลเข้าตา ให้ดวงตาที่พร่ามัวถึงกับแสบร้อนและรถที่ควรจะจอดโดยปลอดภัยกลับพลันพุ่งชนต้นไม้ใหญ่แทน!!

โครม!!

...

หลายครั้งที่โชคดีมักเกิดขึ้นท่ามกลางความโชคร้าย รถคันงามที่หากเบี่ยงองศาไปเพียงน้อยนิดก็อาจจะพุ่งตกหน้าผาแทนกลับได้ต้นไม้ใหญ่ช่วยหยุดเอาไว้ และสภาพรถที่ยับเยินจากการปะทะอย่างแรงจนไม่น่าจะที่วิ่งต่อได้ แต่ก็เพราะระบบกันกระแทกอย่างดีที่ติดตั้งไว้จึงทำให้ฉลามหนุ่มแทบไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

ดวงตาคู่สีฟ้าฉายร่องรอยแห่งการมีสติเพียงน้อยนิดไปยังกระโปรงหน้ารถที่ยุบเข้ามา ขณะที่กันชนกระเด็นออกไปไกลอย่างมึนงง แม้สมองจะสั่งให้ขยับตัวออกไปจากรถแต่ร่างกายกลับไม่ทำตามคำสั่งแม้แต่น้อย และเพียงไม่นานดวงตาคู่งามก็พริ้มหลับลงพร้อมกับความคิดคำนึงสุดท้าย

..มาม่อนต้องบ่นเรื่องค่าซ่อมรถแหงๆ



รถสีดำคันงามแล่นปราดเข้ามาจอดยังจุดชมวิวภายหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นไม่ถึง 10 นาที ร่างสูงก้าวลงจากรถมาหยุดยืนอยู่ข้างที่นั่งคนขับของรถสีเงินอย่างเยือกเย็น ไม่มีแม้ความตกใจในดวงตาคู่สีเลือดที่ปรายมองลูกน้องจอมหาเรื่องที่บัดนี้ฟุบลงกับพวงมาลัยรถหมดสติไปโดยสิ้นเชิง

“ไอ้สวะหน้าโง่!!”

แซนซัสสบถกร้าว มือหนากระชากประตูรถเปิดออกก่อนจะช้อนร่างอ่อนปวกเปียกนั้นขึ้นมาในวงแขน หน้าขาวๆที่คุ้นตามีรอยเลือดแปดเปื้อนเป็นบางจุด หน้าผากลาดมนมีรอยถูกของมีคมบาดลึกจนเลือดยังคงซึมออกมาช้าๆ ขณะที่โลหิตยังคงไหลออกมาจากแผลทั่วกายจนแทบย้อมร่างของคนที่อุ้มให้กลายเป็นสีแดงฉานไปด้วย

บอสแห่งวาเรียมองร่างในอ้อมแขนอย่างหงุดหงิด หากไม่เป็นเพราะเขากำลังยืนมองผ่านหน้าต่างห้องทำงานออกมาและได้เห็นรถสีเงินคันงามที่กำลังแล่นขึ้นมาด้วยความเร็วราวนรกกำลังไล่ตาม อีกทั้งตัวรถยังส่ายไปมาราวผู้ควบคุมแทบไม่มีสติหลงเหลืออยู่จนทำให้เขาตัดสินใจขับรถออกมาหามันแล้วล่ะก็..ไอ้สวะนี่ถ้าไม่ตายเพราะเสียเลือดมากเกิน ก็คงได้ตายเพราะถูกพวกนักฆ่าที่เป็นอริกับวาเรียเชือดเอาแบบง่ายๆเป็นแน่

“เฮอะ! แกแอบออกไปฟัดกับฉลามทั้งฝูงมาหรือยังไงวะ?”

ชายหนุ่มแค่นเสียงหยันขณะวางร่างนั้นลงในเบาะรถอย่างเบามือ เมื่อก้มลงไปปัดเส้นผมสีเงินที่ปรกหน้าผากออก

“ฉันเบื่อการปิดบังของแกเต็มทีแล้ว..” เสียงห้าวกระซิบริมหูของคนที่ยังไม่ได้สติ “ถ้าฟื้นแล้วแกยังไม่ยอมบอกเสียทีว่าไปทำบ้าอะไรมาล่ะก็ ฉันจะทำให้แกรู้เองว่าการปิดบังฉันมันมีโทษหนักแค่ไหน!!”

คำขู่กร้าวให้ร่างบางครางออกมาเบาๆราวจะรู้ถึงคำคาดโทษนั้น ให้แซนซัสแย้มรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งยังที่คนขับและพาฉลามหนุ่มกลับคืนสู่ปราสาทวาเรีย

.

.

...กี่รายแล้วนะ..?

เขาถามตัวเองอีกครั้งหลังจากที่คมดาบปาดเส้นเลือดใหญ่ที่คอของศัตรูให้ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น โลหิต เศษเนื้อและอวัยวะกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณที่การประลองเกิดขึ้น

นัยน์ตาสีฟ้าทอดมองไปยังร่างที่ไร้ลมหายใจอยู่แทบเท้า อีกหนึ่งคนที่ต้องสังเวยชีวิตใต้คมดาบของฉลามคลั่ง อีกหนึ่งคนที่ต้องสังเวยชีวิตให้แก่ชื่อของเทพดาบ และเป็นอีกหนึ่งคนที่เขาเริ่มเหนื่อยหน่ายกับการฆ่าฟันอันไร้ที่สิ้นสุด ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเพียงแค่อยากอยู่เคียงข้างแซนซัสเท่านั้นเอง

“สเพลฮี สควอโล่!! มาดวลกับฉันโดยใช้ชื่อเทพดาบเป็นเดิมพันซะ!!”

อีกครั้งกับถ้อยคำเดิมๆที่ได้ยินจนเบื่อหน่าย ร่างบางเบนสายตาไปหาศัตรูคนใหม่ที่ยืนท้าทายอย่างไม่สนใจศพที่กองอยู่แทบเท้าเขา

“ทำไมแกถึงได้ต้องการชื่อของเทพดาบ?”

ฉลามหนุ่มเอ่ยถามออกไป ให้ฝ่ายตรงข้ามชะงักไปเล็กน้อยก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นราวเยาะหยันต่อคำถามโง่ๆนั้น

“ไม่น่าถาม ก็เพราะตำแหน่งเทพดาบคือจุดมุ่งหมายและปลายทางสำหรับนักดาบอย่างพวกเราทุกคนไงล่ะ!! แกเองก็สู้เพื่อสิ่งนั้นไม่ใช่หรือไง?”

คำย้อนถามที่ทำเอาสควอโล่ถึงกับนิ่งอึ้ง...

ใช่แล้ว..ครั้งหนึ่งเขาเคยต่อสู้เพื่อแสวงหาจุดสูงสุดของนักดาบ..

ความปรารถนาที่มีเพียงหนึ่งเดียวคือการได้ชื่อของเทพดาบมาครอง...แต่ความปรารถนานั้นก็พลันแปรเปลี่ยนตั้งแต่ครั้งที่เขาได้มองสบดวงตาคู่สีเลือดเป็นครั้งแรก...

เพียงแค่ได้เห็นดวงตาคู่นั้น ความฝันของเขาก็พลันสูญสลาย...เปลี่ยนเป็นอีกความฝันที่มั่นคงและลึกล้ำกว่าเดิมมากนัก ความฝันที่อาจจะไม่จีรังยั่งยืนแต่เป็นความฝันที่ชั่วชีวิตนี้จะมิขอเปลี่ยนแปลงเป็นอื่น

..แซนซัส ฉันเพียงปรารถนาที่จะได้อยู่เคียงข้างนายและเป็นกำลังให้กับนายเท่านั้นเอง..

และเพราะเหตุนี้ฉลามแห่งวาเรียจึงยังคงต้องปกป้องชื่อแห่งเทพดาบนี้ต่อไป เพื่อรักษาความฝันนี้ไว้ให้ยาวนานที่สุดก่อนมันจะต้องแตกสลายลงเมื่อเวลาที่สมควรมาถึง

ดาบเปื้อนเลือดถูกยกขึ้นช้าๆ โลหิตจากศัตรูคนก่อนยังคงหลั่งรินจากปลายคมดาบ และแล้วฉากเดิมๆและเสียงกรีดร้องเฉกเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

...กี่รายแล้วกันนะ..?

.

.

ภาพของศพแล้วศพเล่าที่ล้มลงไปกองแทบเท้าถูกฉายซ้ำราวการเล่นหนังกลับไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าอ่อนจะปรือขึ้นมองแสงไฟเบื้องบนอย่างงงงวย

ฉันไม่ได้อยู่ในรถหรือไงวะ?

คำถามที่เอ่ยออกมาในใจ ดวงตายังคงเหม่อมองหลอดไฟบนเพดานห้องที่แสนคุ้นเคยด้วยห้องนี้เป็นห้องที่เขาใช้เป็นที่ซุกหัวนอนมาถึง 8 ปีกว่าแล้ว

ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่..?

ริมฝีปากแห้งผากขมุบขมิบน้อยๆราวพยายามที่จะเอ่ยคำใดออกมาแต่กระนั้นก็หามีเสียงเล็ดรอดออกมาไม่

“ฟื้นซะทีนะ ไอ้ฉลามหัวเน่า!!”

คำทักทายที่ราวกับแทนการกล่าวอรุณสวัสดิ์ ให้วงหน้าซีดเผือดหันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ปลายเตียงอย่างตกใจ

“..แซน..ซัส..”

เสียงแหบพร่าจากการขาดน้ำถึง 2 วันเรียกรอยยิ้มหยันให้ปรากฏบนมุมปากของบอสแห่งวาเรีย ชายหนุ่มเดินเข้าไปที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะยกแก้วน้ำสาดใส่วงหน้าหวานอย่างจัง

“ทะ..ทำอะไรของแกวะ!!”

น้ำที่ถูกสาดใส่ทั้งแก้วจนบางส่วนไหลรินผ่านริมฝีปากบางเข้าไป ให้เสียงแหบพร่าค่อยดีขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับร่องรอยของการรับรู้เต็มที่ที่ปรากฏให้เห็น

“ก็ให้แกดื่มน้ำไงล่ะ”

แซนซัสตอบเสียงเรียบเฉย ไม่ยี่หระต่อคำด่าที่ร่างบางตรงหน้าสรรหาออกมาพ่นอย่างไม่กลัวเจ็บตัว เมื่อตอนนี้เขากำลังนึกชอบใจนักที่ได้เห็นดวงตาสีวารีที่เอาแต่เบือนหลบในระยะหลัง กลับมามองเขาเต็มตาเสียที

“ตอบฉันมา แกไปทำอะไรถึงได้บาดเจ็บกลับมาแบบนี้?”

ชายหนุ่มถามเสียงเย็น ให้ร่างบางถึงกับชะงักคำด่า ดวงตาคู่สวยกลอกไปมาขณะพยายามคิดหาคำโกหกที่พอจะหลอกคนตรงหน้าได้
ทว่ามีหรือที่แซนซัสจะไม่รู้ทันความคิดของสัตว์เลี้ยงของตน ร่างหนาแสยะยิ้มเย็น หากว่าเขาไม่ได้อารมณ์ดีถึงขนาดนี้ล่ะก็ ไอ้ฉลามสวะคงได้กลับลงไปนอนหมอบกับเตียงเพราะเพลิงพิโรธเป็นแน่

“ถ้าจะหาเรื่องโกหกก็เอาให้มันแนบเนียนหน่อยล่ะ” แซนซัสช่วยแนะนำเสียงเย็น “..หรือทางที่ดี ถ้าแกอยากประหยัดเวลา ก็ลองดูนี่ก่อนเป็นไง..”

ขาดคำจดหมายท้าดวลนับสิบฉบับก็ถูกโปรยลงมาบนตัวของคนเจ็บ ให้ร่างบางถึงกับนิ่งไปอย่างตะลึงพรึงเพริด ก่อนจะหันมาตวาดถาม

“นี่แกค้นห้องฉันเหรอวะ บอส!!”

คิ้วสีดำเลิกขึ้นน้อยๆอย่างเยาะหยัน ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะผงกศีรษะน้อยๆเป็นเชิงยืนยัน ให้สควอโล่ได้แต่ขบกรามกรอด นึกสาบานกับตนเองในใจว่าหลังจากนี้จะไม่ซ่อนของใดไว้ในห้องนอนอีกแล้ว!

“ทีนี้แกอยากจะอธิบายขึ้นมาบ้างรึยังล่ะ ไอ้สวะ?”

บอสแห่งวาเรียถามเสียงหยัน ซึ่งมีหรือที่ฉลามหนุ่มจะดูไม่ออกว่าการที่แซนซัสมีจดหมายพวกนี้อยู่ในมือ ก็ย่อมหมายความว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นไปกว่า 80% แล้วอย่างแน่นอน และสิ่งที่หมอนั่นกำลังสั่งให้เขาอธิบายก็คือ สาเหตุที่เขาปิดบังเรื่องนี้จากทุกคนนั่นเอง

ฟันคมขบลงบนริมฝีปากจนเลือดซึม เสียแรงที่เขาเป็นถึงรองหัวหน้าแห่งวาเรีย แต่เพียงเพราะสวะไม่กี่ร้อยตัวกลับทำให้เขาบาดเจ็บจนแซนซัสสงสัยและรู้เรื่องนี้เข้า ท้ายสุดแล้วฝีมือดาบของเขาก็ยังคงไร้ค่าอยู่นั่นเอง

“ก็ไม่มีอะไร..มันเป็นจดหมายท้าดวลของฉัน ไม่เกี่ยวกับคนอื่นในวาเรียสักหน่อย”

สควอโล่ตอบเสียงแผ่ว วงหน้าหวานหันไปอีกด้านอย่างไม่กล้ามองสบเจ้านายของตนที่ดวงตาคู่สีเลือดหรี่ลงน้อยๆอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมาสักนิด

“ถูกอย่างที่แกว่าไอ้ฉลามสวะ มันไม่เกี่ยวอะไรกับคนในวาเรียสักนิด!”

มือหนากระชากเส้นผมสีเงินให้หันหน้ามาหา ดวงตาคมทอประกายกร้าว เพลิงพิโรธกำลังลุกแรงอยู่ในดวงตาที่จับจ้องมองลูกน้องสวะของตน

“เจ็บนะบอส”

ฉลามหนุ่มร้องประท้วง เมื่อแซนซัสพันเส้นผมสีเงินไว้กับมือหนาก่อนจะกระชากร่างบางให้วงหน้าหวานเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“อย่าทำสำออย! แผลตั้งมากแกยังทนได้ นับประสาอะไรกับแค่โดนจิกผมแค่นี้”

เสียงทุ้มเอ่ยเยียบเย็น รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏบนมุมปากได้รูป ให้ร่างบางนึกด่าอีกฝ่ายในใจ วงหน้าหวานขึ้นสีเรื่อเมื่อสัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้ม

“ปล่อยว้อยยย!!”

ฉลามหนุ่มตะโกนลั่น มือเล็กพยายามผลักร่างหนาตรงหน้าให้ถอยห่างแต่ก็ติดที่มือหยาบที่ยังคงพันกับเส้นผมเขาแน่นจนร่างของทั้งคู่พลอยแนบชิดกันไปด้วย

ไม่ได้นะ ถ้ายังอยู่ใกล้กันต่อไป..ไอ้บอสเวรคงต้องรู้สึกแน่ๆถึงเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของเขา

เพียงความคิดว่าถูกอีกฝ่ายล่วงรู้ถึงความรู้สึกที่เก็บมาช้านาน วงหน้าหวานก็แดงซ่าน ดวงตาคู่สีฟ้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ขณะที่มือยังคงฝืนยันร่างหนาให้อยู่ห่าง ทั้งที่ความจริงแล้วสิ่งที่เขาต้องการยิ่งกว่าอะไรก็คือการได้อยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้ามิใช่หรือ?

“..ปล่อยฉัน..แล้วฉันจะบอกความจริงกับนาย..”

เสียงหวานแหบพร่า ดวงตาเสมองผ้าปูเตียงนิ่งอย่างมิอาจหาญกล้าสบตาอีกฝ่ายที่รังแต่จะทำให้แซนซัสรู้ถึงความรู้สึกของเขาเท่านั้น
ทว่ากิริยานั้นกลับยิ่งเป็นการช่วยกระพือเปลวไฟในดวงตาสีโลหิตให้ลุกแรงกว่าเดิม มือหนาจับคางมนให้เงยหน้าขึ้นมองสบตา ก่อนจะเอ่ยคำถามอีกครั้ง

“ทำไมแกถึงไม่บอกเรื่องนี้กับฉัน?”

คำถามที่คล้ายเดิมแต่ก็ไม่เหมือนเดิม เมื่อครั้งนี้มันเป็นการเจาะจงว่าทำไมเขาจึงไม่บอกแซนซัส ไม่ใช่การถามเป็นนัยๆว่าทำไมเขาจึงไม่บอกทุกคนอีก และสำหรับคำถามใหม่นี้ สควอโล่มีคำตอบให้...

“ก็มันไม่มีความจำเป็นที่ต้องบอกแกนี่หว่า แล้วถึงจะบอกไปเดี๋ยวแกก็ได้ย้อนถามกลับมาพอดีว่ามาบอกแกทำไมน่ะ”

ฉลามหนุ่มตอบจากใจจริง เพราะแต่เดิมทีคนตรงหน้าก็หาเคยสนใจไม่ว่าวันๆเขาจะไปทำอะไรอยู่ที่ไหน สิ่งที่แซนซัสสนใจมีเพียงการที่เขาทำงานตามที่สั่งได้ก็พอแล้ว

คุณค่าของฉันในใจนายคือเศษสวะไม่ใช่หรือไงกัน แซนซัส?

คำถามที่มิได้เอื้อนเอ่ยและคงจะไม่มีวันได้เอ่ยถาม หนึ่งนั้นเพราะกลัวคำตอบที่ได้รับ และอีกหนึ่งคือรู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้ว คำตอบที่เขาอาจจะรู้มานานตั้งแต่เมื่อ 8 ปีก่อนแต่เพราะใจที่ยังคงพยายามตั้งความหวังและหลอกตัวเองต่อไปอย่างไร้สิ้นสุด จนกระทั่งเรื่องจริงที่ได้รับรู้จากเลวี่ที่ช่วยตอกย้ำให้เขาหันกลับมามองความจริงมากขึ้นว่าท้ายสุดแล้วนภาที่มืดมนก็ยังคงไม่สนใจพิรุณสีเลือดนี้อยู่ดี
รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนมุมปาก วงหน้าหวานยังคงฝืนไว้ให้เข้มแข็งแม้ใจจริงจะอยากร้องไห้ก็ตาม แต่ก็เฉพาะต่อหน้าคนๆนี้เท่านั้นที่เขาจะไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้เห็น

“ฉันตอบแกแล้ว ปล่อยได้รึยังล่ะ บอส?”

เจ้าของมือที่จองจำเส้นผมสีเงินไว้เงียบไปเล็กน้อยราวตระหนักถึงความจริงในคำตอบของอีกฝ่าย แต่ความจริงที่สควอโล่คิดเอาเองนั้น จะใช่ความจริงที่จะเกิดขึ้นหากมันมาบอกเขาหรือเปล่า?

คำตอบปรากฏขึ้นในใจทันที ให้แซนซัสแย้มรอยยิ้มเยียบเย็นกับ ‘ความจริง’ ที่ควรจะเกิดขึ้นหากไอ้ฉลามสวะกล้ามาบอกเขา

ไม่ว่าเมื่อไหร่แกก็ไม่เคยเข้าใจฉันสักที ไอ้ฉลามหัวเน่า!!

“จะบอกอะไรให้นะ ไอ้ฉลามสวะ” เสียงห้าวทุ้มเอ่ยแช่มช้า ดวงตาคู่สีเลือดตรึงดวงตาสีวารีไว้มิให้ขยับหนี “ฉันไม่รู้ว่าช่วงนี้แกหมกมุ่นคิดเรื่องอะไรงี่เง่าอยู่ แต่จงจำไว้ว่าฉันไม่อนุญาตให้ใครมาทำร้ายของๆฉัน ไม่ว่าการทำร้ายนั้นจะเกิดขึ้นเพราะฝีมือที่แตกต่างหรือการถูกกลุ้มรุมก็ตาม แต่คนที่จะมีสิทธิ์ทำร้ายแกได้ก็มีแต่ฉันที่เป็นเจ้าของชีวิตแกเท่านั้น..”

เสียงกร้าวหยุดลงเล็กน้อยราวจะให้ถ้อยคำเหล่านั้นซึมซับข้าสู่สมองของคนคิดมาก เมื่อเอ่ยต่อ

“เพราะฉะนั้นถ้ายังมีใครส่งจดหมายท้าดวลมาหาแล้วแกยังกล้าไม่บอกฉันอีกล่ะก็ ฉันนี่แหละจะเป็นคนฆ่าแกให้ตายเอง ไอ้ฉลามหัวเน่า!!”

คำประกาศกร้าวพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ยังคงไม่จางหาย ดวงตาสีเลือดมองเจ้าของเส้นผมสีเงินนุ่มที่เขายังคงจับไว้ไม่ยอมปล่อยอย่างสาแก่ใจ.....

สควอโล่พูดถูกเรื่องหนึ่งที่ว่าเขาไม่สนใจว่ามันจะไปทำอะไร แต่นั่นก็เป็นเพียงกาลก่อนเท่านั้น เป็นสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นในอดีตก่อนที่เขาจะได้รู้ว่ามันทราบเรื่องที่เขาไม่ใช่ลูกแท้ๆของไอ้แก่รุ่นที่เก้ามานานแล้ว แต่ถึงกระนั้นไอ้ฉลามหน้าโง่ก็ยังคงตามจงรักและภักดีอย่างไม่ยอมห่าง เป็นความภักดีที่มอบให้แก่เขา ไม่ใช่มอบให้แก่บุคคลที่เชื่อว่าจะได้เป็นรุ่นที่สิบในอนาคต และความภักดีที่ได้รู้ในครั้งศึกชิงแหวนแห่งนภาก็ได้เปลี่ยนมุมมองที่เขามีต่อมันไปจนสิ้น

มือหนาค่อยๆละออกจากเส้นผมหนานุ่ม สัมผัสที่เรียบลื่นราวแพรไหมยังคงติดตรึงอยู่ในใจให้นึกอยากลูบไล้เส้นผมสีเงินยวงนี้ต่อ

“เมื่อแกเลือกที่จะภักดีต่อฉัน แกก็คือสมบัติของฉัน เข้าใจใช่มั้ย ไอ้สวะ?”

นั่นคือคำถามที่ไม่ใช่คำถาม และมันก็คือคำตอบที่ไม่ต้องการเวลาขบคิดแม้แต่น้อย ริมฝีปากสีเรื่อแย้มรอยยิ้มบางเบาเมื่อเอ่ยในสิ่งที่ไม่ใช่คำสาบาน แต่เป็นคำสัญญาที่จะรักษาไว้ชั่วชีวิต

“ฉันเป็นของของแก แซนซัส!!”

ดวงตาคมปรากฏรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อผละกายเดินไปยังประตูห้อง

“พักผ่อนซะ เดี๋ยวลุซซูเรียคงจะเอายามาให้ แล้วอย่าให้ฉันเห็นว่าแกหลบออกไปจากห้องนี้อีกล่ะ”

คำคาดโทษพร้อมกับที่ชายหนุ่มเปิดประตูก้าวออกไป ทิ้งให้ดวงตาคู่สีฟ้าจับจ้องมองแผ่นหลังที่หายลับไปจากสายตาอย่างเศร้าสร้อย

นี่ แซนซัส..ฉันดีใจนะที่อย่างน้อยแกก็เป็นห่วงฉัน แต่แกจะรู้ไหมว่าความเป็นห่วงของแกมันกลับยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดมากขึ้น

มือขาวยกขึ้นสัมผัสปอยผมสีเงินที่ยังคงหลงเหลือความอบอุ่นไว้จางๆ น้ำตาสีใสหลั่งรินลงมาช้าๆราวกับจะไว้อาลัยให้กับความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

ถึงพิรุณสีเลือดจะเป็นสมบัติของนภาที่มืดหม่น แต่นภาผืนนี้กลับทอดตามองแต่เพียงนภาสีฟ้าใสที่อยู่ห่างไกลออกไปเท่านั้น แล้วอย่างนี้การคงอยู่ของพิรุณจะมีประโยชน์อะไรกันนะ?

ร่างบางเอนกายกลับลงนอน ผ้าปูที่นอนสีขาวช่วยซึมซับหยาดน้ำตาเอาไว้ เมื่อฉลามหนุ่มยังคงจำได้ถึงแววตาอันอ่อนโยนผิดจากทุกครั้งที่บอสใช้มองวองโกเล่รุ่นที่สิบ มันเป็นแววตาที่เขาปรารถนาอยากให้ดวงตาคู่สีเลือดมองตนเช่นนั้นบ้าง แต่สิ่งนั้นก็เปรียบได้กับความฝันนั่นเอง

เพราะแซนซัสคือคนที่อยู่ในโลกแห่งความมืด อยู่ในโลกที่ย้อมไปด้วยเลือดสีสด เช่นเดียวกับที่ซาวาดะ สึนะโยชิ คือคนที่ยืนอยู่ในโลกสีฟ้สดใส อบอุ่นอ่อนโยน และมันก็คือความแตกต่างกันของแสงและเงาที่ต่างก็มักจะลุ่มหลงในสิ่งที่ตรงข้ามกับธรรมชาติของตนเอง...

ไม่สำคัญว่าเขาจะถูกหมอนั่นถือว่าเป็นสมบัติหรือไม่ เพราะแซนซัสหลงรักซาวาดะ สึนะโยชิ...ไม่ใช่ตัวเขา ไม่ใช่ฉลามที่อาบเลือด ไม่ใช่..สเพลฮี สควอโล่...

...แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรักนาย แซนซัส...

ความคิดคำนึงที่แสนเศร้า เปรียบดังคนที่กระหายน้ำแต่กลับมีเพียงยาพิษอยู่ข้างกาย แม้จะรู้ว่าหากดื่มเข้าไปก็รังแต่จะสร้างความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังเลือกที่จะดื่มยาพิษลงไปเพื่อดับความกระหายนี้จนกว่าจะถึงวันที่ยาพิษจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็นอยู่ดี...

[align=center]---- TBC. ตอน 5 พบกับมือที่สามคนที่ 1 ----[/align]

ตอนนี้ว่าจะให้มือที่สามคนแรกโผล่สักหน่อย แต่เขียนไปเขียนมา มันดันโผล่ไม่ทันตอนนี้ซะงั้น เพราะงั้นท่านเฟียร์และท่าน sarail รอตอนหน้าแล้วกันนะคะ กับการโผล่ของ ปิ๊บๆๆๆ ส่วนตอนนี้ก็ดูความดาร์คที่กำลังเพิ่มดีกรีขึ้นเรื่อยๆไปก่อนแล้วกัน

มาลองนับดูนะคะว่าตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง(อีกนานนนนนนน) จะมีมือที่สามกี่คน และ น้องหลามบาดเจ็บกี่หน? ตอนนี้ยังไม่บอกจำนวนแน่นอน แต่รู้สึกจำนวนมือที่สามจะเยอะจนเลยเลข [s]สอง[/s] หลักเดียวไปแล้วล่ะค่า 55+

ปล. ทำไมคนมาเมนต์กันน้อยจัง TToTT ช่วยกันเมนต์เยอะๆ เป็นกำลังใจให้หน่อยสิค้า ซิกๆๆๆ

โอวว แซนซัสเต็มๆ เลย

หมายความว่าไง แซนซัสหลงรักสึนะน่ะ !!!

อ๊ากกกกกกกกกก

มือที่ 3 จะมีเป็นร้อยคนเลยเหรอคะ!!!

ไม่กี่คนที่หลามว่า มันฆ่าไปเป็นร้อยแล้วมิใช่รึ=[]=!!!!

โอ๊ย เฮีย... บัดซบที่สุด!!!! ไปหลงอะไรกับทูน่า!! รายนั้นเสะจ่อคิวแย่งจะเป็นร้อยแล้ว!! ฮือ... ปวดใจ เฮียนะเฮีย.... อ๊า อยากฆ่าเฮียฟิคนี้จริงๆ....TT TT

สงสารหลาม แบบนี้... ก็ไม่ต่างอะไรกับ"ของตาย"เลยน่ะสิTT[]TT!!!!

ตอนเฮียกระชากหลามเข้าไปใกล้ๆแล้วแบบว่า..มัน...มัน...อ๊ากกกกกกกก จิ้นไปแล้ว โฮฮฮฮ แต่เฮียไม่ทำ....TT TT (นึกว่าจะป้อนน้ำแบบปากต่อปากซะอีก กร๊ากกก)

ความดาร์กเริ่มครอบงำเรื่องนี้สินะ = =..

อึ้งกับตอนหลังๆเลยค่ะ ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่าอย่างน้อยป๋าน่าจะมีใจให้ฉลามบ้างนา แต่พอมาอ่านตอนหลัง
นี่(สคอลโล่คิดว่า)แซนซัสหลงรักปลาทูน่า~~~!!!!!!
ศึก(?)ระหว่างปลาทะเลกำลังจะเริ่มขึ้น แล้วมีที่สาม มันจะมีกี่คนเนี่ย? -0-"

/รอตอนต่อไปค่ะ

*-* ง้าส ท่านมุกเจ้าคะ ท่านมุกกกกกกกกกกกก ป๋าไป ชอบสึนะได้ไง เราไม่ยอม(โว้ยยย)

ในวงเล็บเป็นคำที่คิดในใจ *-* ไม่ยอมมม Xต้องคูกับS น้า แล้วมือที่3เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ

*-* เอออ *0* โหหหหหหหหหหหหหหห เยอะไปแล้วววววววววววว*-* ม่านนเยอะจริงๆๆ

คือ มันไม่ 3มือแล้วมั้งคะ คงเกิน100มือไปและ เลข 2หลักอ้ากก *-* เยอะจริง หลามนายบาดเจ็บ

อีกเหรอ T^T หลามมมม นายเป็นslaveจริงๆๆ เออ สกิลด้านภาแก=0 ยังเล่นอังกฤษอีกนะ

*-* แหะๆๆๆ ป๋า T^T ป๋า ชอบสึนะ ไม่ยอมมมมมมมมมมมม *-* อินเกินไปแล้วแหะๆๆๆ ^^

เรื่องนี้ท่าทางหลามน้อยจะรันทดสุดๆแฮะ

ต้องรับมือกับมือที่สามร่วมกี่สิบคนเนี่ยยยยยยยยยย

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก

ป๋าต้องมีใจให้น้องหลามบ้างดิ๊!!

TBC. ตอน 5 พบกับมือที่สามคนที่ 1

คนที่หนึ่งหรอคะ!!!!!

แปลว่ามีคนที่2และที่3ใช่ไหมคะ!!!

กรี๊ดๆ

D กับ 80 รึป่าวคะ><

แล้วแซนซัสไปชอบสึนะตอนไหนกันละนี่....

เราจะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ...

เซ็งจังเลย (TT-TT) พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีกแล้ว (--* ไมดีรึไง!!) เค้าอยากอู้ต่ออ่ะ ไม่มีเวลามาอ่าน มาเมนต์เลย (กัดผ้าเช็ดหน้าอย่างเจ็บใจ) (--"" ยายคนนี้นี่) แต่หนีความเป็นจริงบ่ได้ ดังนั้รีบเมนต์ดีกว่า คร่ำครวญเยอะ เดี๋ยวก็ไม่ได้อ่านเรื่องอื่น (--"" เออ เข้าใจคิดนี่)....

ไม่สำคัญว่าเขาจะถูกหมอนั่นถือว่าเป็นสมบัติหรือไม่ เพราะแซนซัสหลงรักซาวาดะ สึนะโยชิ...ไม่ใช่ตัวเขา ไม่ใช่ฉลามที่อาบเลือด ไม่ใช่..สเพลฮี สควอโล่...

(--""") อ่า~ ป๋า!!! ป๋าหลงรักหนูซือหรือนี่!!!! (อยากเชียร์ แต่เอาไว้เรื่องอื่นเหอะ เรื่องนี้ นู๋หลามต้องมาก่อน hu hu hu)

ไม่ได้นาป๋า (--^) เห็นๆ อยู่ว่าป๋าห่วงฉลามออกอย่างนั้น แล้วจะไปมีใจรักหนูซือได้อย่างไร ท่าทางฉลามคงคิดเอาเองอีกแล้วแหงๆ

ดังนั้น ป๋าต้องรีบๆ รวบหัวรวบหางฉลามเร็วๆ นา ก่อนที่ม้ามันจะคาบไปกิน เข้าใจป่ะป๋า (--) (ว่าแล้ววิ่งเผ่นบุคคลที่ถือหน้ายิ้ม ถือแส้เข้ามาหาแต่ไกล)
_________________________________________________________________