•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ประแจทูน่า~~~~!!!!!!!

ฟิคคู่นี้น่ารักทุกอันเลยแฮะ แต่ไม่มีฟิคยาวซะที Orz......

สึนะ นายช่างกล้า น่ารักกกกก><

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด 3827 บันไซ!!!บันไซ!!!!

น่ารักทั้งซ์อทั้งแสปนเนอร์คุงเลย ไม่ว่าจะมองมุมไหนคู่นี้ก็น่ารักไม่มีที่ติจริงๆ ได้ใจแม่ยกไปเต็มๆ

อยากเห็นตอนแสปนเนอร์ทำอมยิ้มร่วงอ่ะคงเอ๋อน่ารักดี แหมดูสิจะเหวอก็เหวอแบบน่ารัก

ทำยังงี้แล้วใครจะไม่รักไหวกันล่ะท่าน

อา คู่ที่กะลังคลั่งเเลย!!!

หนุ่มประแจโผล่มาได้ใจ
ชอบอมยิ้มอ่า น่าร้ากกกกกกกก
แอบอยากอ่านต่อ 55+

Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : Dino x Hibari
Rate : PG-13
Genre : Romance, Angst
Author : Rabbi [Alptraum Forum]

ลงครึ่งตอนก่อนนะ
อยากเห็นปฏิกิริยาคนอ่านจากตอนนี้ ว่าจะอยากฆาตกรรมม้าเหมือนเรามั้ย (ส่วนเราน่ะอยากฆาตกรรมคนแต่ง รังแก 18 มากไปแล้วนะ


[align=center]~ OPPOSITE ~

ฉันรักเธอมากกว่าใครๆ ในโลกนี้
และจะรักเธอตราบชั่วชีวิต

ถ้อยวาทีที่มิใช่เป็นเพียงคำหวาน
แต่เป็นคำมั่นสัญญาแด่เมฆาว่าใจดวงนี้จะสัตย์ซื่อตลอดกาล[/align]

“คุณดีโน่ ทำไมมีแต่แผลเต็มตัวเลย ไปทำอะไรมาครับเนี่ย?!” สึนะถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นเนื้อตัวของรุ่นพี่ของตนเต็มไปด้วยบาดแผล
“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เดี๋ยวก็หายแล้ว” ถ้าไม่มีโรมาริโอ้อยู่ด้วย ม้าพยศคงวางฟอร์มไม่ออก
“ไปหาฮิบาริมาล่ะสิท่า” รีบอร์นสันนิษฐาน

ถูกเผง!!!!

[align=center]“ถ้าไม่คิดจะสู้ก็ไม่ต้องโผล่หน้ามา”[/align]

เมฆา... พยศหนักยิ่งกว่าม้าพยศอย่างเขาหลายเท่านัก เจอหน้าเป็นต้องท้าสู้ เขาก็แค่อยากจะคุยด้วยเท่านั้น ทำไมเคียวยะถึงไม่ยอมพูดกับเขาดีๆ เลย …บอกว่าเกลียดการสุมหัว ก็อุตส่าห์ไม่พาโรมาริโอ้ไปด้วย ก็ยังโดนไล่บอกว่าพอเขาไม่มีลูกน้องแล้วน่ารำคาญ… แต่พาลูกน้องไปด้วยก็กลายเป็นว่าต้องสู้ทุกที

[align=center]เคียวยะเกลียดฉันหรือไงนะ[/align]

“ดีโน่~ ดีโน่~~~ เจ้าบ้า~~ เจ้าบ้า~~~~”
“ฮิเบิร์ด ฉันไม่ได้สอนให้เธอพูดอย่างนั้นนะ” ฮิบาริพยายามให้สัตว์เลี้ยงของตนเลิกพูดเลียนแบบที่เขาพลั้งปากพูดไป
“รัก รักนะ~ เคียวยะ~~” ห้ามไม่ให้เลียนแบบเขา กลับไปเลียนแบบดีโน่แทน
“ฉันเกลียดเจ้าม้าบ้านั่น!” ฮิบาริเผลอตะคอกใส่เจ้านกน้อย “อ้ะ ขอโทษนะ เธอไม่ผิดหรอก ฉันไม่ดีเอง”

[align=center]แผลที่ได้รับจากการตอบโต้ของคนที่เขาหาเรื่องสู้ด้วยแม้จะเป็นแผลหลายที่แต่ก็แค่แผลถลอกเท่านั้น
...ถ้าสู้อย่างจริงจังก็คงล้มฉันได้หมดท่าไปแล้ว...
อ่อนข้อให้เพราะรักงั้นรึ?! สิ่งที่นายทำน่ะเป็นการหยามศักดิ์ศรีฉันชัดๆ!!![/align]


นามิโมริ~
ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก พอประมาณก็ดีแล้ว ~

เบอร์ของหมอนั่น... ฮิบาริไม่กดรับ รอให้เสียงเงียบไปเอง... มีการโทรเข้าหลายครั้ง แต่คนถูกโทรหาทำหูทวนลม จนคนโทรมาเลิกล้มความคิดที่จะโทรหา แล้วใช้การฝากข้อความไว้แทน

[align=center]ไม่รับสาย ข้อความก็อาจจะไม่อ่าน
“ถึงเคียวยะจะเกลียดฉัน ฉันก็ยังรักเคียวยะนะ”[/align]

พรุ่งนี้เขาต้องกลับอิตาลีและคงจะไม่ได้มาที่ญี่ปุ่นอีกนาน
อยากให้เคียวยะไปส่ง แต่คงเป็นไปไม่ได้ที่เคียวยะจะทำให้เขา

“ผมจองตั๋วให้เรียบร้อยแล้วนะครับ” โรมาริโอ้รู้สึกเห็นใจบอสของตนที่ไปรักเด็กดื้อคนนั้น ถึงบอสจะซุ่มซ่าม ถึงจะแหยเวลาลูกน้องไม่อยู่ แต่ใบหน้าหล่อเหล่า ความเป็นสุภาพบุรุษ ฐานันดรฐานะทางสังคมก็พอจะหักลบกลบหนี้กันได้ ...มีคนที่พร้อมจะเสนอตัวเป็นคู่ชีวิตให้ตั้งมากมาย
“ขอบใจมากนะโรมาริโอ้” ดีโน่กล่าวกับลูกน้องคนสนิท

“คุณดีโน่จะกลับแล้วหรือครับ?” สึนะรู้สึกเหงาที่คนที่สนิทด้วยจะกลับประเทศของตน
“ถ้ามีโอกาสแล้วจะมาใหม่นะ” ไม่คิดจะไปแล้วไปลับ เพียงแต่ทางอิตาลีกำลังมีปัญหา เขาจะมัวเที่ยวเล่นอยู่ไม่ได้
“งั้นเราจัดงานเลี้ยงส่งกันเถอะ” นานะเสนอให้เรียกทุกคนมา
“ไม่ต้องลำบากก็ได้ครับ” จริงๆ ก็อยากให้ทำให้นะ แต่ ‘ทุกคน’ นี่ เคียวยะไม่มีทางเป็นหนึ่งในนั้น ถึงจะชวนก็คงไม่มีทางมา จะยิ่งย้ำให้เหงาเข้าไปอีก ...แต่ถ้าเขาปฏิเสธคุณนานะคงเสียใจ

[align=center]สังสรรค์... อำลาเพื่อพบกันใหม่
อยู่ที่นี่เขาได้รับความสนิทสนมจากทุกคน
ยกเว้นเพียงคนเดียว... คนที่เขารัก[/align]

ไม่มา......
เสียงประกาศขึ้นเครื่องดังแล้ว ยังไม่เห็นแม้เงาของคนที่อยากให้มาส่ง

“บอส ขึ้นเครื่องเถอะครับ” ใกล้จะหมดเวลาแล้ว คนอื่นๆ ก็ขึ้นเครื่องหมดแล้วด้วย
“ขออีกสักพักนะ” อยากจะรอให้ถึงที่สุด

[align=center]รอจนวินาทีสุดท้ายผ่านไป จนทางสนามบินต้องประกาศรายชื่อผู้ที่ยังไม่ขึ้นเครื่อง
ภายในห้านาทีถ้ายังไม่ขึ้นเครื่องก็ตกเที่ยวบิน... คราวนี้ต้องวิ่งไม่คิดชีวิตทีเดียวกลัวจะไม่ทัน[/align]


ไม่เห็นหน้าเจ้านั่นมาตั้งหลายวันแล้วแฮะ วุ่นอยู่กับงานของกรรมการรักษาระเบียบเลยพึ่งนึกขึ้นได้ จะไปถามเจ้าพวกสัตว์กินพืชก็ไม่ใช่เรื่อง ข้อความที่ฝากไว้ในมือถือยังไม่ทันได้อ่านโทรศัพท์ก็พังตอนไปเล่นงานเจ้าพวกอันธพาลต่างถิ่นที่มาหาเรื่องไถเงินเด็กนามิ

[align=center]โทรหาไม่ติด ข้อความไม่รับ
โลว์เทคกันหน่อยล่ะ ส่งจดหมายไปก็แล้วกัน[/align]


คาสิโนในสังกัดของคาบัคโรเน่กำลังวิกฤติเพราะมีคู่แข่งทางการค้าใหม่เข้ามา ถ้าแข่งขันกันแบบธรรมดาก็ไม่มีอะไรที่ต้องเสี่ยง เพราะที่ของเขาเขารักษามาตรฐานไว้ดีอยู่แล้ว ยังไงก็ดึงลูกค้าได้ แต่รู้สึกว่าทางนั้นจะคิดไม่ซื่อ ช่วงนี้ดีโน่จึงต้องออกตรวจการด้วยตัวเอง

“จดหมายน่าจะถึงตั้งหลายวันแล้ว เคียวยะไม่เห็นตอบกลับมาเลยอ่า~”
“ใจเย็นๆ เถอะครับ อย่างน้อยเขาก็คงอ่าน” ปลอบใจเจ้านายได้แค่นี้ ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ร่าเริงขึ้น

محاولة لقتل احدهم لي ، الرجاء مساعدتي
[--- ช่วยด้วยครับ มีคนตามฆ่าผมอยู่ ---]

“พูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย ที่นี่ห้ามไม่ให้เด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะเข้านะเจ้าหนู” คนเฝ้าประตูพยายามจะสื่อสาร แต่เขาไม่เข้าใจที่เด็กชายพูด อีกฝ่ายก็ไม่เข้าใจที่เขาพูดเหมือนกัน
“มีเรื่องอะไรงั้นรึ?” ดีโน่ที่มาตรวจงานเข้ามาถาม
“เด็กคนนี้น่ะสิครับ พูดภาษาอะไรก็ไม่รู้” ถ้าพูดภาษาอังกฤษได้ยังพอจะสื่อสารกันรู้เรื่อง แต่นี่ดูจะพูดได้แค่ภาษาเดียว

دينو هل أنا بحاجة الى مساعدتكم الرجا[ء انقاذ لي
[--- คุณคือคุณดีโน่ใช่มั้ยครับ ผมมีเรื่องอยากขอร้องคุณ ได้โปรดช่วยผมด้วยนะครับ ---]


ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ในประโยคมีชื่อของเขาด้วย คงต้องหาล่ามสักคน “โรมาริโอ้ รู้รึเปล่าว่านี่ภาษาอะไร”
“ภาษาอารบิกครับ” ไม่แน่ใจ แต่ฟังจากสำเนียงน่าจะใช่
“ปล่อยให้เด็กคนนั้นเข้ามา โรมาริโอ้ช่วยหาล่ามที่พูดภาษาอารบิกให้ฉันด้วยนะ”

ได้ข้อสรุปมาว่าเด็กคนนี้หนีมาจากพวกขบวนการค้าทาส แล้วก็พลั้งมือฆ่าพวกนั้นตายไปคนเลยโดนตามล่าอยู่ ถ้าโดนจับได้ก็คงจะถูกฆ่าเป็นการแก้แค้น

“ทำไมเธอถึงมาหาฉันล่ะ?” ถึงตำรวจจะเชื่อมือไม่ค่อยได้ แต่ปกติแล้วควรเป็นพวกแรกที่จะไปหานะ

امي وقال لي إذا أنا في أزمة أستطيع أن أثق بك
[--- คุณแม่ผมบอกว่าถ้ามีเรื่องเดือดร้อนให้มาหาคุณ ---]

ดีโน่สังเกตอะไรบางอย่าง...
สีผม... สีตา... อายุประมาณนี้.........

“แม่ของเธอชื่ออะไร?” ดีโน่มีคำตอบไว้ในใจอยู่แล้ว แต่พยายามคิดในแง่ดีว่าเขาคิดมากไปเอง แต่ว่าเค้าหน้าก็มีส่วนคล้าย

“อัลยา”

ชัด... ชัดเลย...... ไม่ต้องอาศัยล่าม ก็ชัดแจ๋ว
โรมาริโอ้พยายามลากวิญญาณบอสกลับเข้าร่าง

“ตอนนี้แม่เธออยู่ที่ไหน?” ดีโน่ที่ถูกลูกน้องดึงสติกลับมาได้แล้วพยายามจะถามรายละเอียด

وقالت انها تزول
[--- คุณแม่เสียแล้วครับ ---]

ดีโน่เกือบจะพูดอะไรต่อไม่ออก แต่ก็พยามทำใจเย็นๆ ไว้... พวกค้าทาสมักเล็งเด็กที่กำพร้าพ่อแม่และไม่มีครอบครัว... เขาน่าจะคิดได้แต่แรก... ไม่ได้พบกันหลายปี มารู้ข่าวของเธอก็ตอนที่เธอจากโลกนี้ไปแล้ว

“เธอคงลำบากมานานเลยสินะ ต่อจากนี้ฉันจะเป็นคนดูแลเธอเอง” อันดับแรกก็ต้องให้ไปล้างเนื้อล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดกว่านี้ แล้วต่อไปก็สอนภาษาให้สินะ “จริงสิ... ชื่อของเธอล่ะ?”

“เซฟีร์”
.
.
ดีโน่กระวนกระวายอยู่หน้าห้องของเด็กน้อยที่พากลับมาคฤหาสน์คาบัคโรเน่ด้วย
อัลยาอาจจะไม่ได้บอกเรื่องของเขาก็ได้... หรือไม่เด็กคนนั้นก็อาจจะรู้หมดแล้ว
ปีนี้ก็อายุเจ็ดขวบสินะ... ดีโน่คิดแล้วยิ้ม
ที่ผ่านมาคงลำบากมากถึงวางตัวอย่างกับเป็นผู้ใหญ่... หน้าเริ่มมุ่ย
นี่อัลยา เซฟีร์คล้ายเธอมากเลยนะ... ยิ้ม
ถ้าฉันอยู่ข้างๆ เธอ เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้... มุ่ยหนักกว่าเก่า

โรมาริโอ้ปล่อยเจ้านายให้สับสนในอารมณ์ต่อไปโดยไม่ทัดทาน เป็นใครก็ต้องช็อคล่ะ
จู่ๆ ลูกชายของผู้หญิงที่เคยมีอะไรด้วยแค่ครั้งเดียวก็มาขอความช่วยเหลือ
แล้วก็มีอาฟเตอร์ช็อคถล่มซ้ำ เพราะว่าสีผมกับสีตาเหมือนกับตัวเองเปี๊ยบ
หน้าตาถึงไปจะหนักไปทางแม่แต่ก็มีส่วนคล้ายบอสของเขาบางส่วน



“จดหมายของวันนี้ก็ฝากด้วยนะ”

“ค่ะ” รับจดหมายจากคนนำส่งแล้วทำตามกิจวัตรเดิม คือการนำไปหย่อนทิ้งลงถังขยะแล้วผิวปากอารมณ์ดีราวกับไม่ได้ทำเรื่องผิด... แต่วันนี้ความผิดปิดไม่มิด เพราะไม่พ้นสายตาของผู้พิทักษ์แห่งวรุณและวายุ

จดหมายยังไม่ได้เปิดอ่านเลยนี่ ทำไมถึงทิ้งถังขยะ
ยามาโมโตะล้วงมือหยิบจดหมายโดยไม่ห่วงว่าจะสกปรก

‘ถึงเคียวยะ’ จาก ‘ดีโน่’

“ถึงฮิบารินี่ เอามาทิ้งถังขยะเฉยๆ แบบนี้แปลกคนจัง”
“แกก็แปลก คนปกติเค้าคุ้ยขยะกันเรอะ” โกคุเดระเห็นแล้วอายแทน
“ฉันเอานี่ไปให้ฮิบาริก่อนนะ” จดหมายจากคุณดีโน่ไม่ถึงมือ ฮิบาริคงจะว้าวุ่นแย่แล้ว
“ฉันไม่เห็นว่าเจ้านั่นมันจะสนใจม้าพยศสักนิด แกจะเป็นพ่อสื่อก็เลือกให้มันถูกคนหน่อย”
“เห็นอย่างนั้นฮิบาริเค้าก็รักคุณดีโน่นะ”
“แล้วแกเสร่อไปรู้เรื่องนั้นได้ไง?” รู้ดีมากชักหึง
“เพราะฉันก็มีคนรักปากไม่ตรงกับใจเหมือนกันไง”
“จ... เจ้าบ้า!! ฉันไม่ใช่คนรักแกน้า------------” นั่นไง ปากไม่ตรงกับใจ

“เฮ้ ฮิบาริ ฉันเอาจดหมายมาส่ง” เข้าห้องกรรมการรักษาระเบียบไม่เกรงใจเจ้าถิ่น ผู้หญิงที่เป็นคนทิ้งจดหมายก็อยู่ด้วยเพราะเพิ่งขนเอกสารมาให้ “อ้าว เธอนี่เอง คราวหลังจะทิ้งอะไรก็ดูให้ดีก่อนนะว่าเป็นกระดาษไม่ใช้แล้วหรือเป็นจดหมาย”

เฮือก!!!

คำบอกเล่าของคนที่ไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่ทำให้เด็กสาวสะดุ้งเมื่อถูกเปิดโปง

“อย่าให้มีคราวหน้าอีกนะ” ฮิบาริไม่ได้ต่อว่าคนผิด แต่คนถูกจับได้ก็ไม่มีหน้าจะอยู่ต่อแล้ว
“นายน่าจะรับโทรศัพท์คุณดีโน่บ้างนะ เพราะติดต่อนายไม่ได้ ทุกคนเลยโดนคุณดีโน่โทรมาบ่นน้อยใจนายให้ฟังจนหูชาเลย” คนที่กล้าพูดตรงๆ กับฮิบาริ เคียวยะในโลกนี้มีไม่กี่คน และเจ้าเอ๋อจอมบ้าเบสบอลนี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น
“โทรศัพท์ฉันพัง” สั้น ห้วน ประโยคเดียวจบ “นายไปได้แล้ว”
“ไปก็ไป เปิดอ่านด้วยนะจดหมายน่ะ”

ฮิบาริเปิดจดหมายอ่านเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้อง
จดหมาย สำบัดสำนวนชวนเลี่ยน...

กริ๊ง ---------- กริ๊ง-------------------

“ฮิบาริ เคียวยะครับ” เป็นสายในของโรงเรียนจึงรีบรับอย่างไม่บิดพลิ้ว
“เคียวย้า--------------- คิดถึงจังเลย ในที่สุดก็ติดต่อได้ซะที” รู้สึกคนฝั่งโน้นจะทนเขาโทรหาระบายทุกข์เรื่องเคียวยะไม่ไหวจึงพร้อมใจกันสืบหาเบอร์นี้ให้
“ถ้าไม่มีธุระฉันจะวางหูโทรศัพท์” ฮิบาริพูดอย่างเย็นชา

.........................
.........................
.........................
.........................
.........................
.........................

“เคียวยะ ยังไม่วางสายใช่มั้ย ไหนบอกว่าจะวางยังไงล่ะ จริงๆ ก็คิดถึงฉันใช่มั้ย?”
“.........”
“ฉันรู้ว่าเคียวยะยังฟังอยู่... คงอีกนานกว่าฉันจะได้ไปที่ญี่ปุ่นอีก... ที่ฉันโทรมาก็แค่อยากฟังเสียง”

“บอสคะ ฉันแต่งตัวให้คุณหนูเสร็จแล้วค่ะ?”

เสียงเมดที่แทรกมาตามสายน่ะไม่แปลกใจ ระดับบอสจะมีสาวใช้หลายคนก็ไม่แปลก แต่ ‘คุณหนู’ น่ะใคร?

“ช่วยดูของใช้จำเป็นสำหรับเด็กให้ด้วยนะ” หันไปพูดกับเมด แล้วก็พูดโทรศัพท์ต่อ “...ฉันมีคนที่อยากจะแนะนำให้เคียวยะรู้จักด้วยนะ”
“ใคร?” เสียงระรื่นเชียว... คุณหนูที่ว่า ผู้หญิงรึเปล่านะ... แล้วทำไมเขาต้องสนใจด้วยว่าเจ้าม้าบ้านี่จะคบหากับใคร

[align=center]“ลูกชายฉันเอง”[/align]

โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงส่งท้ายแด่ความเซ่อของม้างี่เง่าคือเสียงทุบสมบัติของโรงเรียนจนน็อตหลุด ชิ้นส่วนกระจาย

“เคียวยะ...เป็นอะไรรึเปล่าเคียวยะ?!!!” โทรศัพท์ฝั่งนั้นไม่มีแล้ว ถามไปเถอะคนอยู่อีกซีกโลกไม่มีทางได้ยิน


“ฮิบาริ~ อย่าร้องไห้~ อย่าร้องไห้นะ~~”
“ฉันยังไม่ได้ร้องซะหน่อย แล้วก็จำได้ว่าไม่เคยสอนเธอให้พูดแบบนั้นนะ”




- ตัดตอน อีกครึ่งเจอกันตอนค่ำ -

ช๊อคสิครับพี่!!!! โอ๊กกกก ลูกชายป๋าดีโน่~~อ่า ถ้าโจเป็นท่านฮิคง...อยากร้องไห้จนบอกไม่ถูก ฮิเบิรด์พูดถูกต้องแล้วคร้าบบบบ เอามาลงต่อด้วยเด้อ

ดีโน่ o[]O" นี่แกกล้าพาลูกมาอวดเคียวยะเชียวเหรอ?

ถ้าแกไม่ถูกฆ่าคงถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้วล่ะงานนี้

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ช็อคค้างไปเลย

พี่โน่ทำไมทำแบบนี้ล่ะ

“ฮิบาริ~ อย่าร้องไห้~ อย่าร้องไห้นะ~~”

พูดเลียนแบบฮิเบิร์ด

ยังไงก็ชอบฟิคตอนนี้อยู่ดีนะครับ

รออีกครึ่งนึงอยู่น้า TwT

อ้ากก ไม้คุณม้า ท่านฮิอย่าร้องนะๆๆๆ

=[]=

ช๊อกสิ ช๊อกแน่ๆ เจอแบบนี้ไม่ชีอกก็แย่แล้ว (คนอ่านแอบช๊อก)

เฮือก~~!

รอท่านดรีมมาต่ออีกครึ่งที่เหลือค้าบบบ

ถ้าวารี่เป็นท่านฮิจะตามไปสกายคิกดีโน่ถึงที่เลย

ไอ้บ้า... มีลูกแล้วยังมีพูดว่า "คิดถึงเคียวย้า~"

ต่อด่วยค่า

ท่านฮิบาริ.....อ่านะ เป็นใครใครก็ช็อคแหละเนอะ เจอคนรัก(?)อย่างไม่เป็นทางการของตัวเองโทรมาบอกว่า"มีลูกชาย"ซะอย่างนั้น -0-"

ฆ่าม้าดีมั้ยนะ?....เอ่...แต่ถ้าทำไปก็เท่ากับทำให้เด็กกำพร้าสินะ อืมม ไม่ดีเดี๋ยวบาป - -*

/นอนรออีกครึ่ง

O[]O!!!!
ช็อคคค!!!!!

ดีโน่~~~~!!!
ทำคุณท่านเสียใจ ฉันจะฆ่าแก๊~~~!!!!

เรื่องฆาตกรรมคุณม้าเนี่ยอยากมากค่า
แต่ฆาตกรรมคนเขียนคงไม่กล้าคะ เด่วไม่มีตอนจบให้อ่าน (ล้อเล่นค่า)
รออ่านครึ่งหลังนะค่า

ช๊อค ไป ชั่ว ขณะ ไหง ทำ เงี้ย อ้า

ใจ ร้าย ที่ ซู้ด งี้ ไม่ โดน ท่าน ฮิ โกรธ

ก็ ปฎิ หารย์ แล้ว