ซีรี่ส์นี้เป็น shortfic ที่แต่ละบทไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย 
ทำไมต้องเป็น 'สินสอดเดอะซีรี่ส์' ??
เพราะนี่เป็นฟิกที่รีเควสต์กับคู่หมั้นว่าขอฟิก Y พันเรื่องก่อนวันแต่ง (อนาคตโดนสามีฆ่าหั่นศพแน่ 55)
ตรงชื่อผู้แต่งพ่วงตัวเองไปด้วยเพราะเราเป็นคนรีเควสต์+วางพล็อตให้นิดๆ << เนียน...
.
.
ประเดิมด้วยประแจทูน่า...
.
.
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : Spanner x Tsuna
Rate : PG-13
Genre : Romance, Angst
Author : DreamChaser + Rabbi [Alptraum Forum]
[align=center]~ One Time Love ~
เราพบกันในฐานะศัตรู
สัมพันธ์กันในฐานะศิษย์อาจารย์
ลาจากในฐานะผู้เป็นที่รัก
.
.
แล้วเราจะพบกันอีกครั้งในฐานะใดหนอ?[/align]
ยามแรกที่ได้สบตาคือความงุนงง…
วินาทีต่อมาคือความตื่นตระหนก...
เมื่อได้พูดคุยคือความสงสัย...
“ถ้าไม่กินฉันขอคืนนะ” ถืออมยิ้มที่ให้ไปตั้งนานแล้วไม่กินซะที ที่อยู่ในปากเขาก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย
“เอ้อ.. อ่ะ ครับ” สึนะยื่นมือเอาของคืนให้
[align=center]รู้สึกเป็นห่วงทุกคนจัง... แต่ไม่มีทั้ง X-Gloves ไม่มีทั้งยาดับเครื่องชน
เขาก็เป็นแค่เด็กผู้ชายที่ไม่มีความสามารถใดๆ เป็นพิเศษ
สแปนเนอร์บอกว่าจะช่วยให้เขาฝึก X Burner ได้สำเร็จ แต่จะเชื่อใจคนที่เป็นฝ่ายศัตรูได้จริงๆ รึ?[/align]
“เอ่อ คือ... คุณ... สแปนเนอร์ เรื่อง X Burner น่ะ...”
“หนวกหูน่า อยู่เงียบๆ ไป”
[align=center]ไม่ว่าจะถามอะไรก็ตอบมาแต่อย่างนี้จนเขานึกหมั่นไส้
ที่นี่มันโรงพยาบาลรึไง ถึงห้ามใช้เสียง!!!
แต่อาวุธไม่มีเขาก็เป็นแค่นายห่วย จะไปกล้าต่อปากต่อคำได้ที่ไหน
ก็ได้แต่คิดบ่นในใจเท่านั้นเอง
.
.
เงียบ... เงียบเกินไปแล้วนะ... ช่วยพูดอะไรบ้างเถอะ อึดอัดเกินไปแล้ว
สแปนเนอร์มัวแต่ยุ่งกับเครื่องยนต์อะไรก็ไม่รู้ แทบไม่ได้สนใจเขาเลย
พาเขามาล่ามโซ่ใส่กุญแจมือเป็นแค่ตุ๊กตาประดับห้องหรือไง?[/align]
“มานี่สิ” ปล่อยให้นั่งปลงตกอยู่ตั้งนาน นึกอยากจะเรียกก็เรียก
“.........................” สึนะไม่ยอมขยับ สถานการณ์อย่างนี้ว่าง่ายๆ จะดีกว่า แต่เขาก็หงุดหงิดเป็นนะ!!
เมื่อเขาเงียบ อีกฝ่ายก็เงียบ
ความเงียบครอบคลุมเนิ่นนาน
เมื่อเห็นว่าสแปนเนอร์ไม่สนใจจริงๆ ว่าเขาจะเข้าไปหรือไม่ สึนะก็ยอมเดินเข้าไปหาจนได้ จะทำงอนเป็นนางเอกละครนานๆ ก็ใช่ที่ ... เดินเข้าไปใกล้ตัวสแปนเนอร์มากไม่ได้เพราะติดโซ่อยู่ แต่ก็ใกล้พอจะเห็นสิ่งที่สแปนเนอร์อยากให้เขาดู
“นี่มัน?” เขากับ......
“เทปบันทึกการต่อสู้ของเธอกับมอสก้าไงล่ะ” ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะกู้ข้อมูลกลับมาจากมอสก้าที่พังแล้วได้
สึนะตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายวิเคราะห์จุดต่างๆ ให้ฟัง
ถ้าสแปนเนอร์จะฆ่าเขาก็ทำได้ หรือจะส่งตัวเขาให้อิริเอะ โชอิจิก็ทำได้ แต่ก็ไม่ทำ
คิดว่าจะมีแผนการที่ร้ายกว่านั้น แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูสนุกกับภาพบนมอนิเตอร์แล้วก็เข้าใจ
“เธอยิ้มทำไม?”
“ขะ... ขอโทษครับ...” ลืมตัว เห็นแล้วเผลอยิ้มตาม
“ฉันไม่ได้โกรธ แค่สงสัย” สแปนเนอร์คิดเปรียบเทียบความแตกต่าง วองโกเล่รุ่นที่สิบรึ เวลาที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บ พญาราชสีห์ก็เป็นแค่ลูกแมวดีๆ นี่เอง
“คือผม... คิดว่าคนของมิลฟีโอเล่จะมีแต่คนน่ากลัว... แต่เห็นคุณแล้ว...”
“ขนาดคิดว่าฉันไม่น่ากลัว เธอยังตัวสั่นอยู่เลยนะ เจแปนนีสบอยขี้กลัวอย่างนี้ทุกคนรึเปล่าเนี่ย?” สแปนเนอร์ลูบคางร่างเล็ก คิดว่าเป็นลูกแมวที่เก็บมา
คงไม่หรอกครับ…
มีแต่นายห่วยอย่างผมนี่ล่ะที่กลัวมันได้ทุกอย่าง!!!
แกร่ก~
“เอ๋...?” สึนะแปลกใจที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ไขกุญแจมือให้ “ทำไมปล่อยผมล่ะครับ?”
“ติดกุญแจมืออย่างนั้นก็ฝึก X Burner ไม่ได้น่ะสิ” ตอบพลางส่งถุงมือX-Gloves กับยาดับเครื่องชนให้
“ไม่กลัวผมหนีหรือไงครับ?” สแปนเนอร์ไม่ใช่คนโง่ ส่งอาวุธคืนให้เขาอย่างนี้ ถ้าเขาคิดจะหนีก็ทำได้ทันที
“เธอก็เลือกเอาล่ะกันว่าจะอยู่ที่นี่ฟังคำแนะนำจากฉันเพื่อให้ X Burner สมบูรณ์ หรือจะไปตายเอาดาบหน้าทั้งๆ ที่ยังใช้ท่านั้นได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ”
[align=center]X Burner เป็นท่าที่ทรงพลัง
ถ้ารู้จักวิธีใช้อย่างถ่องแท้จะเป็นประโยชน์มากกว่าการโค่นคิงมอสก้าแน่[/align]
“ผมจะอยู่ที่นี่” สึนะให้คำตอบ
เขาเป็นห่วงเพื่อนๆ มาก แต่ถ้าบุ่มบ่ามทำอะไรลงไปผลลัพธ์อาจไม่สวย
ตอนนี้เขาควรจะเชื่อใจทุกคน... แล้วก็ฝึกให้สำเร็จเร็วๆ
“งั้นก็เริ่มกันได้เลย”
พูดง่ายกว่าทำ... แม้จะรู้ว่าต้องแก้ไขตรงไหน แต่ก็มีหลายครั้งที่ล้มไม่เป็นท่าเพราะความรุนแรงจากไฟของตนเอง สแปนเนอร์คอยติคอยวิจารณ์ตลอดว่าผิดพลาดตรงไหน แต่ถึงจะรู้ก็ยังยากอยู่ดี
“พอได้แล้ว” สแปนเนอร์สั่งหลังจากที่พลาดมาหลายครั้ง
“ผมยังอยากฝึกต่อ...” ยิ่งทำยิ่งแย่ลง ทั้งๆ ที่อยากฝึกให้สำเร็จแล้ว
“แบบนี้น่ะฝึกต่อไปก็เปล่าประโยชน์”
สึนะเบิกตากว้างแล้วยิ้มเจื่อนเมื่อได้ยินสแปนเนอร์พูดเช่นนั้น
ผมห่วยขนาดหมดกำลังใจจะสอนเลยเหรอ?
[align=center]ไม่ได้เรื่อง... มีความสามารถ... แต่ใช้ให้เกิดประสิทธิผลไม่ได้
ถ้าเป็นกลไกการทำงานของเครื่องจักร แค่ Input ให้ถูก Process ไม่มีปัญหา Output ก็สมบูรณ์แล้ว
เวลาอีกฝ่ายเป็นคนนี่มันยุ่งยากจริงๆ... ยิ่งผิดพลาดก็ยิ่งลนลานจนผิดซ้ำ[/align]
สึนะรู้สึกแย่เมื่อเห็นสแปนเนอร์มีท่าทางเหนื่อยใจ “...ถึงคุณจะบอกว่าเปล่าประโยชน์ แต่ผมก็อยากทำให้สำเร็จ...” อยากจะแข็งแกร่งให้มากกว่านี้เพื่อเพื่อนๆ ทุกคน
[align=center]
เครื่องจักร... มันไม่ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้อย่างเธอ[/align]
สแปนเนอร์มองดูสึนะที่ตั้งใจฝึกต่อแม้จะไร้คำแนะนำจากเขาแล้ว
[align=center]เครื่องจักร... มันไม่ฝืนพยายามจะทำอะไรเพื่อสิ่งสำคัญของตัวเอง
เป็นแค่เครื่องกลที่ทำตามสิ่งที่ถูกป้อนข้อมูลให้เท่านั้น[/align]
“.................รอก่อนนะทุกคน...” สึนะที่ฝืนตัวเองจนหมดสติไปอีกครั้งละเมอออกมา
“เป็นเด็กดีจังเลยนะ น่าเสียดายที่เป็นศัตรู” สแปนเนอร์กัดอมยิ้มที่กำลังอมเล่นอยู่จนเป็นผงละเอียดกลืนคงคอไป แล้วอุ้มคนกำลังหลับกลับไปนอนที่ฟูกนอน “...เอาไว้เธอตื่นแล้วค่อยคิดล่ะกันว่าจะเอายังไงต่อดี”
[align=center]
ไม่ได้หมดหวังที่จะเห็น X Burner ที่สมบูรณ์แบบ
แต่ดูจากที่ฝึกครั้งก่อนๆ แล้วคิดว่าซาวาดะ สึนะโยชิต้องการเวลามากกว่านี้[/align]
“เจ้าห่วยสึนะ ฟังอยู่รึเปล่า?” คิดอยู่หลายตลบว่าจะติดต่อมาก่อนดีรึเปล่า ถึงเขาจะเป็นครูพิเศษใจไม้ไส้ระกำที่ชอบให้ลูกศิษย์เจอเรื่องซวยอยู่บ่อยๆ แต่หน้าสิ่วหน้าขวานก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว แต่ที่ไม่ติดต่อมาแต่แรกเพราะทางฝั่งฐานของวองโกเล่ก็วุ่นวายอยู่เหมือนกัน
“ตอนนี้วองโกเล่อยู่กับฉัน” สแปนเนอร์ที่ฟังข้อความจากหูฟังที่ริบมาแล้วพูดกลับไป
“หมอนั่นตายรึยัง?” รีบอร์นพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนใจเย็น แต่ในใจจริงๆ ร้อนจนลุกเป็นไฟแล้ว
“กำลังนอนหลับสบายเลยล่ะ”
“ยังไม่ตายสินะ” รีบอร์นรู้สึกค่อยยังชั่ว
“นายเป็นอะไรกับวองโกเล่รุ่นที่สิบงั้นรึ?”
“ครูสอนพิเศษ” ทารกอัลโกบาเลโน่เริ่มคลางแคลงว่าสแปนเนอร์จะมาไม้ไหน
“พอดีเลย... ปกตินายฝึกเขายังไง?”
“ถามเรื่องนั้นทำไม?”
“ฉันอยากเห็น X Burner ที่สมบูรณ์แล้ว แต่รู้สึกว่าวิธีสอนของฉันจะไม่เหมาะกับเขาน่ะ”
“วิธีสอนของฉันน่ะรึ”
[align=center]หาเหาใส่หัวให้เจ้าห่วยสึนะแล้วก็ดูมันซวยไง!!!
ถ้ามันโข่งขนาดเอาตัวไม่รอดก็ช่วยไม่ได้[/align]
“...รีบอร์น ..เจ้าบ้า! เลิกหาเรื่องให้ฉันได้แล้ว!!!!” สึนะยังไม่ตื่น แต่ละเมอพูดเพราะฝันเรื่องการฝึกฝนหฤโหดแต่ละอย่างในอดีต
“รู้สึกว่าวิธีสอนนั่นจะไม่เหมาะกับฉันเหมือนกันนะ” ไม่เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้ด้วย ถ้าให้เจอสถานการณ์จริงคงทำได้ดีกว่าซ้อมโดยไม่มีคู่มือ แต่จะทำอะไรให้สะดุดตาก็ไม่ได้ด้วย ไม่งั้นเรื่องที่เขาซ่อนตัววองโกเล่ไว้ก็แตกกันพอดี
“ไงๆ ก็ฝากเจ้าห่วยสึนะด้วยล่ะกัน”
“เฮ้ๆ... ทางนี้น่ะเป็นศัตรูนะ ไม่คิดระแวงบ้างหรือไง” มาบอกว่าฝากไว้กับเขาเนี่ย
“ถ้าแกจะฆ่าเจ้าสึนะ มันก็ดับไปตั้งนานแล้ว”
“………” อัลโกบาเลโน่ ทารกต้องสาปที่เป็นครูพิเศษของวองโกเล่รุ่นที่สิบ คือนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลกในอดีตสินะ เป็นคนน่าสนใจไม่ใช่ย่อย
[align=center]การติดต่อสิ้นสุดเพียงเท่านี้[/align]
เหนื่อย......
แต่จะมัวหลับอยู่ไม่ได้......
“ตื่นแล้วรึ กาแฟแก้ง่วงสักถ้วยมั้ย? หรือจะเอาชา?” สแปนเนอร์นั่งอยู่ข้างๆ ฟูกไม่ได้ไปไหน เพราะตั้งใจรอจนกว่าสึนะจะตื่น
“ผมอยากฝึกต่อ” ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะดื่มอะไร
ได้ยินคำว่า ‘อยากฝึกต่อ’ พ่อหนุ่มประแจก็เอาอมยิ้มยัดปากทูน่าให้เงียบ “งั้นก็สงบสติอารมณ์แล้วนึกทบทวนให้ดีๆ ว่าฉันเคยบอกว่าต้องแก้ไขอะไรตรงไหนบ้าง ...ค่อยๆ นึก ไม่ต้องรีบ”
[align=center]
ครับผม... ค่อยๆ คิด... ไม่ต้องรีบ... ว่าแต่อมยิ้มนี่คุณอมไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ
แบบนี้เค้าเรียกจูบทางอ้อมรึเปล่า? ถ้าคายทิ้งจะถือว่าเสียมารยาทมั้ยเนี่ย?[/align]
สแปนเนอร์เป็นคนแปลก ทั้งๆ ที่เป็นศัตรูแต่กลับบอกว่าจะช่วยให้เขาฝึกท่าไม้ตายสำเร็จ แล้วก็ทำจริงอย่างที่บอกด้วย... สึนะที่ใจเย็นลงจนตั้งสมาธิอยู่กับการฝึก X Burner ได้ทำได้ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่ถือว่าสมบูรณ์
“พักได้แล้ว”
“แต่ผมยัง...”
“บอกให้พักก็พักเถอะน่า ฝืนตัวเองไปมีแต่จะทำให้การฝึกล่าช้า ให้ร่างกายได้ฟื้นตัวสักพักค่อยฝึกต่อ”
“ผม... ทำได้ดีขึ้นบ้างรึเปล่าครับ” สึนะอยากจะให้ ‘ดีที่สุด’ ไม่ใช่แค่ ‘ดีขึ้น’
“อืม ฉันค่อยมีความหวังกับเธอขึ้นหน่อย”
[align=center]วาบ~ ทำไมหน้ามันร้อนๆ อย่างนี้ล่ะ
สึนะยกมือแตะแก้มตัวเอง หรือว่าเขาจะไข้ขึ้น?[/align]
สแปนเนอร์ไม่ได้ติดใจสงสัยกับอาการหน้าแดงของลูกศิษย์ชั่วคราว เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนหน้าแดงง่ายอยู่แล้ว ...ตอนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาก็เห็นแดงประมาณนี้แหละ
“เอ้านี่” สแปนเนอร์ส่งถ้วยชากับขนมปังเอาไว้รองท้องให้สึนะ
“ขอบคุณครับ” สึนะรับไว้แล้วคิด... บรรยากาศมันจะสบายเกินไปรึเปล่า... พวกเขาสองคนเป็นศัตรูกันนะ!
“ฉันจะงีบบ้าง อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกล่ะถ้าไม่อยากโดนจับ”
ไม่ใส่กุญแจมือเขาก่อนเหรอ?
X-Glove กับยาดับเครื่องชนก็ไม่ได้ยึดไป... ไม่คิดว่าเขาจะทำอันตรายให้บ้างหรือไง?
“ฮ้าว......” ออกแรงมากๆ เขาก็ชักง่วงเหมือนกันแฮะ... ฟูกนอนแคบเพราะเป็นฟูกสำหรับนอนคนเดียว สึนะจึงล้มตัวนอนที่พื้นข้างๆ แทน… คงจะได้งีบอย่างมากก็สักสิบนาที หลับๆ ตื่นๆ แค่พอให้หายเหนื่อยเท่านั้น
นอนข้างๆ...
แต่ไหงพอตื่นขึ้นมาอีกที... ทำไมเขาขึ้นมานอนบนฟูก แล้วยังอยู่ในอ้อมกอดสแปนเนอร์อีกล่ะ? เล่นกอดแบบโอบทั้งตัวอย่างนี้ถ้าไม่ดิ้นแรงๆ ก็ต้องให้อีกฝ่ายตื่นแล้วปล่อยเอง... สแปนเนอร์เป็นคนพิลึก... แต่เขาคงพิลึกกว่า ที่ไม่รู้สึกรังเกียจที่ถูกผู้ชายด้วยกันกอด... ริมฝีปากเรียวบางขยับเข้าไปใกล้ริมฝีปากของร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็หยุดไว้ที่ระยะห่างไม่กี่มิล เพราะฝ่ายนั้นตื่นขึ้นมาเสียก่อน.........
[align=center]สแปนเนอร์ไม่ได้แปลกใจว่าทำไมตัวเองถึงกอดสึนะอยู่
เรื่องละเมอนี่นานๆ ทีก็มีกันบ้าง
แต่ฝ่ายที่ถูกกอดน่ะกำลังรู้สึกไม่ดีเอามากๆ... ไม่นะ! เขากลายเป็นคนใจง่ายไปแล้ว!!![/align]
“ฝึกกันต่อเลยมั้ย?” สแปนเนอร์ถามเสียงเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“................................ครับ” สึนะตอบรับเสียงจ๋อย นั่นสินะ เรื่องเมื่อกี้ก็แค่อุบัติเหตุ สแปนเนอร์จะมาคิดอะไรกับเด็กอย่างเขาได้ยังไง
[align=center]
คิด...อะไร...? เอ๋...... แล้วเขาอยากให้สแปนเนอร์คิดอะไรกับเขาล่ะ?![/align]
ว้าวุ่น... จนฝึกต่อไม่ได้......
ทั้งที่ทำได้ดีขึ้นแล้ว... แล้วทำไมผลการฝึกถึงได้ถอยหลังกลับ...
“เธอทำอะไรของเธอน่ะ?!”
[align=center]อีกแล้ว... สีหน้าผิดหวัง...
สึนะกัดฟัน... ทำไมเขาต้องแคร์ด้วยว่าคนที่อีกไม่นานก็จะกลับเป็นศัตรูจะรู้สึกอย่างไรกับเขา
สิ่งที่เขาควรทำคือฝึกให้สำเร็จ แล้วก็รีบไปช่วยพวกเพื่อนๆ ไม่ใช่มาถอยหลังเข้าคลองอยู่ตรงนี้[/align]
“ยังไม่หายเหนื่อยสินะ งั้นก็พักต่ออีกหน่อยล่ะกัน”
[align=center]เปลี่ยนอารมณ์เร็วจนตามไม่ทัน
บางครั้งสแปนเนอร์ก็พูดจาร้ายกาจ แต่ก็แฝงด้วยความห่วงใยทุกครั้ง
เขารู้สึกดีเวลาที่มีเพื่อนๆ คอยเป็นห่วง แต่กับศัตรูนั้น......[/align]
“......ถ้าผมฝึก X Burner สำเร็จ ......” เราก็ต้องกลับเป็นศัตรูกันเหมือนเดิมใช่รึเปล่า? สึนะตัดใจไม่ถาม จะถามคำถามที่ตัวเองก็รู้คำตอบอยู่แล้วทำไมกัน
“?” อยากจะพูดอะไร พูดค้างไว้แล้วก็เงียบ
[align=center]
ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องตอนนี้[/align]
“ผมขอแก้ตัวอีกครั้งนะครับ” สึนะกล่าวอย่างมาดมั่น เขาไม่มีเวลามาลังเลแล้ว เพื่อเหล่าผู้คนที่เชื่อมั่นในตัวเขา เพื่อพวกพ้องที่อุทิศตนเพื่อคนไม่ได้เรื่องอย่างเขา จะมัวย่ำอยู่กับความล้มเหลวไม่ได้
[align=center]เปลวไฟสีส้มทองเจิดจรัส ความงดงามที่ไร้ที่ติถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง
สแปนเนอร์มองการถือกำเนิดของX Burner ฉบับสมบูรณ์โดยไม่กระพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว[/align]
“PERFETTO!” สแปนเนอร์ปรบมือให้กับการแสดงที่เยี่ยมยอด
“...ส... สำเร็จแล้ว......” ดีใจมากไปหน่อย เผลอกอดคนใกล้ตัวซะได้ “ข... ขอโทษครับ”
[align=center]แววตาทรงอำนาจที่ปรากฏในยามที่อยู่ในไฮเปอร์โหมด
กลายเป็นเพียงแววตาของเด็กหนุ่มที่แทบไม่ต่างไปจากแมวน้อย
แก้มที่มอมแมมมาจากการต่อสู้และการฝึกฝนยังดูผุดผ่องยามฝาดสี
สแปนเนอร์เผลอใจแตะริมฝีปากลงที่แก้มนั้น[/align]
“ค....... คุณ... สแปนเนอร์” สึนะร้องเสียงหลง แต่ก็ไม่ได้กล่าวโทษ ที่สแปนเนอร์จูบเขาที่แก้มก็คงเป็นอารมณ์เอ็นดูเด็กเท่านั้น
“ทำได้ดีมาก” สแปนเนอร์กล่าวชมกับความสำเร็จ
“...ขอบคุณคุณมากนะครับ เพราะว่ามีคุณคอยช่วย” ดีใจได้ไม่นานก็ฉุกคิด สแปนเนอร์ช่วยเขาเพราะต้องการเห็น X Buner ที่สมบูรณ์ แล้วจากนี้ไปคนๆ นี้จะทำยังไงกับเขาต่อไป สึนะคิดแล้วเบือนหน้าหนี ไม่อยากให้สแปนเนอร์เห็นใบหน้าที่แสดงถึงความกังวลของเขา
Board index
