•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊า.....จะเอายามะเค้าไปไหน ย๊ากกกกก มันต้อง ตายยยยยย(โดดถีบ)
แน่จริงก็เอาสึนะไปแทนเด้ (แป่ว แม่ยกรุมกระทืบ)
ซึ้งตรงที่เขียนว่าทั้งยามะและโกคุต่างก็ชอบกันตรงนั้นอ่ะ น่ารักดีจัง
(นี่เราจะเขียนถึง1827ดีป่ะเนี่ย ชริ ไม่ดีก่า ไม่เชียร์555)


และแล้วก็หนีบกะด้งบินจากไป กร๊าๆๆๆๆ (เสียงหัวเราะ?)


........
โทษทีนะคะ T_T

ปกติเราไม่ค่อยจำชื่อเรื่องเลย แต่จะดูตรงชื่อว่าเป็นคู่อะไรแล้วค่อยตัดสินใจอ่าน

หลงๆลืมๆไปบ้างไม่ว่ากันนะคะ

....

เคียวเฮเเขนหักเสียเเล้ว โกคุเเย่ สงสัยต้องให้ยามะจังไม่ก็ฮิบาริมาช่วยเเล้วล่ะมั่ง เหอะๆ

หวาย แย่แล้วๆ

ซวยล่ะทั้งสองหน่อ ทั้งปลาหมึกทั้งหัวไม้กวาด

/ตูมมมมม!!!!! ผัวะ!!!!!!! (โดนทั้งระเบิดทั้งหมัด ตายคาที่)

แล้วจะเปงงายต่อล่ะงานนี้

รีบอัพต่อน้า

ปล. ตัดฉับ กะลังได้ที่เล้ย

ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เรียวเฮกับโกคุจะเป็นยังไงบ้างน่อ
แล้วยามะเมื่อไหร่นายจะฟื้นซะทีปล่อยให้คนรักอยู่ในอันตรายได้ไง
ส่วน18*27 หายไปเลย
มาต่อเร็วๆ นะค่า

ตอบคอมเม้นท์


ansuz

งานนี้เรียวเฮต้องเจอคนที่หนักกว่าตัวบ้าง จะได้สนุก อิอิ

(โรคชอบรังแกตัวละครที่แก้ไม่หายกำเริบ)


rattochi

เมื่อถึงเวลาก็จะหวานเองละค่ะ เราไม่ปล่อยให้กลายเป็นฟิคแอ็คชั่นเลือดสาดหรอก


kisskit

ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เราไม่ซีเรียสหรอก เพราะเราเองก็ดูคู่ก่อนจะอ่านเหมือนกัน


thitapa

โกคุจะซวยแค่ไหนก็ต้องดูครึ่งหลังค่ะ


tsuna27

อืม....งานนี้ก็เป็นวิกฤติของทั้ง 2 จริงๆแหละ


orihime

1827 ตอน 15 ออกแน่ค่ะ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครึ่งหลังมาแล้วค่ะ ยังคงบู้เช่นเคยอย่างที่บอกไว้ข้างต้น

มาอัพแล้วจ้า!!!สำหรับครึ่งหลัง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


part 13 (ครึ่งหลัง)



สำหรับมวยหากไร้ซึ่งแขน ก็เปรียบเหมือนนักรบที่ไร้ซึ่งดาบคู่กาย
แม้นมีใจสู้แต่หากไร้ซึ่งอาวุธ…..


จะทำอย่างไร.......................................................


“แขนหักซะแล้ว อย่างงี้ก็ไม่สนุกนะซิ” หนุ่มผมเกรียนหมุนแขนข้างซ้ายกำยำที่ใช้อัดผู้พิทักษ์อรุณ
พร้อมหักคอตัวเองยืดเส้นยืดสาย เรียวเฮลุกขึ้นยืนประจันหน้าอีกครั้ง แม้ว่าแขนขวาจะหัก
ใช่ว่าเขาจะยอมแพ้ดวงตาที่ลุกช่วงโชติของนักสู้ ทำให้ร่างยักษ์มองอย่างสนุกสนาน

สนุกที่จะได้บดขยี้ดวงตาแบบนั้นให้มีแต่ความปวดร้าว ท้อแท้ และสิ้นหวัง...................................

“ท่าทางนายเป็นพวกมีใจนักสู้สูงดีนี้” มือข้างซ้ายที่หมุนไปมาหยุดลง มือทั้งคู่กำแน่นและยกขึ้นมาอยู่ระดับอก
วิกเตอร์วิ่งเข้าจู่โจมอีกครั้ง กำปั้นข้างขวาวาดเป็นวงกว้าง
“ฉันจะอัดนายให้เละ ดูซิว่าจะยังมองมาแบบนั้นได้ไหม”
เรียวเฮพุ่งตัวหลบการจู่โจม หมัดข้างขวาที่พุ่งใส่กระแทกโดนกำแพงที่ร้าวอยู่แล้ว จนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ

ดวงตาหยี่เล็กหันมองร่างที่หลบไป ก่อนจะเข้าประกบตัว “จะหนีก็ไม่พ้นอยู่ดี” หมัดข้างซ้ายกำยำต่อยลงพื้น
จนพื้นดินแยกเป็นหลุมกว้าง ทำให้เศษหินที่แตกลอยขึ้นมากลางอากาศ

ชายหนุ่มผมขาวแม้จะถอยหนีมาอย่างฉิวเฉียด ทว่ามันไม่จบแค่นั้น วิกเตอร์อาศัยจังหวะต่อยหินที่ลอยให้พุ่งใส่
เรียวเฮมาเรื่อยๆ

ผู้พิทักษ์อรุณพยายามหลบหลีกก้อนหินที่พุ่งเข้ามามากมาย แต่บางครั้งก็ไม่อาจพ้นได้จึงได้เลือกใช้มือข้างซ้ายต่อยมันจนแหลกละเอียดไป

หินจำนวนมากยังพุ่งมาเรื่อยๆ จนกระทั้งหินลูกหนึ่งได้พุ่งเข้าใส่แขนข้างขวาที่หัก
“อ๊ากกกกกกกก!!!!!!”

เรียวเฮทรุดลงมือซ้ายจับแผลที่โดนทำร้ายซ้ำ ใบหน้าแสดงความรู้สึกเจ็บปวดออกมา
กระดูกแขนขวาหักงอมากขึ้นจนเห็นได้ชัด หน่ำซ้ำปลายกระดูกยังแทงทะลุออกมาจากผิวหนังอีก
“กระดูกโผล่ซะแล้วนะ” วิกเตอร์พูดและยิ้มอย่างพอใจ

....หมัดขวาของเราใช้การไม่ได้แล้ว.............................
เรียวเฮเหลือบมองแขนหักที่อาบไปด้วยเลือด ดวงตาที่มั่นคงเริ่มสั่นคลอ

-นี้ฉันจะต้องแพ้อย่างงั้นหรือ -
.
.
.
.


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีต่อนะ

ตูม!!!!ตูม!!!!ตูม!!!!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั้งตึกร้างชั้น 4 เศษกระจกจากหน้าต่างปลิวออกมาแล้วล่วงตกลงบนพื้นด้านนอก
“จะกี่ครั้งก็เหมือนเดิมแหละน่า....ไอ้หนูสกปรก” ชายผมดำแสยะยิ้มออกมา พลางใช้กรงเล็บตวัดตัดเสาตึกขาดลงอย่างง่ายดาย
โกคุเทระหลบซ่อนตามซอกมุมของตึกที่เหลือเพียงน้อยนิด มือเรียวข้างซ้ายกุมขาข้างเดียวกันที่ขยับไม่ได้

แล้วใช้มือขวาหยิบไดนาไมต์ขึ้นมาจุดชนวน “ ร็อกเก็ต บอมบ์”
มือบางสะบัดไดนาไมต์พุ่งตรงไปยังชายผมดำยาวราวกับจรวด “เปล่าประโยชน์”
กรงเล็บฟาดฟันระเบิดที่เข้าหาตัวทั้งหมดขาดกันอย่างรวดเร็ว โกคุเทระสบถออกมา
“อยู่ตรงนั้นนะเองไอ้หนู” ชายผอมสูงหายตัวไป พร้อมปรากฏทางด้านหลังโกคุเทระในทันที

“จับได้แล้ว”
“ยังหรอกเฟ้ย!!!” โกคุเทระตวาดออกมา พร้อมปาระเบิดจิ๋วใส่ อย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเหลืองเบิกกว้างตกใจ
แต่ด้วยที่ซ่อนของชายผมสีเงินเป็นที่ค่อนข้างแคบจึงหนีออกไม่ทัน

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!

ชายผมดำกุมมือข้างซ้ายที่เป็นแผลเหวอะหวะจากระเบิดจิ๋ว ใบหน้าเจ้าเล่ห์ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“แก...หนูสกปรก...หนีไปอีกแล้ว”
ร่างสูงของชายหนุ่มก้าวออกจาก สภาพในอาคารชั้น 4 เละไม่มีชิ้นดี บ่งบอกถึงโอกาสใกล้พังได้ทุกเมื่อ

“ที่เหลือที่สุดท้ายคงเป็นดาดฟ้า” ซินยกมือข้างซ้ายขึ้นมา ลิ้นยาวยื่นออกมาเลียเลือดที่ติดกรงเล็บ
เลือดของร่างบางผู้แอบซ่อนอยู่ ใบหน้าจิ้งจอกแสยะยิ้มออกมา ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างจนเกือบถึงแก้มซูบ
พร้อมหัวเราะออกอย่างบ้าคลั่ง “ฉันจะตะครุบแกมากินให้ได้”

ร่างเพรียววิ่งขึ้นมาดาดฟ้าของตึก ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น เรือนผมเงินกัดฟันแน่น แล้วพยุงกายให้ลุกเดินไปหลบหลังแท็งค์น้ำ เสื้อนักเรียนสีขาวด้านหลังฉีกขาดเป็นรูปรอยข่วนลึกเกือบถึงกระดูกสันหลัง เลือดไหลออกจากแผลกรงเล็บคมบนแผ่นหลังจนชุ่มเสื้อนักเรียนไปทั้งตัว

-ถ้าหากไม่ใช้ระเบิดจิ๋ว คงตัวขาดแน่ๆ – โกคุเทระยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลชุ่มทั่วใบหน้า
เหงื่อตามตัวไหลออกมามากเรื่อยๆ และเข้าสู่บาดแผลตามตัว ทำให้ร่างบางแสบจนแทบร้องไห้

ทั้งการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและกรงเล็บคมกริบนั้น เหนือกว่าร่างบางทุกอย่างก็ว่าได้

ขนาดลูกน้องยังเก่งปานนี้ แล้วไอ้พวกที่จับยามาโมโตะไปจะขนาดไหน?

โกคุเทระที่กำลังท้อสะบัดหัวจนผมสีเงินปลิวตาม “บ้าชะมัด นี้ไม่ใช่เวลามาท้อนะ”
-ถ้าจัดการเจ้านี้ไม่ได้ คงไม่มีปัญญาไปช่วยเจ้าบ้าเบสบอลแน่ –

“ใช่แล้ว เจ้าบ้านั้นรออยู่นี้นา ” โกคุเทระยิ้ม ดวงตาสีเขียวมองไดนาไมต์ในมือก่อนจะกำแน่น
ร่างบางหันไปด้านข้างสังเกตเห็นถังโลหะขนาดกลาง ข้างๆถังติดคำว่า วัตถุไวไฟ

บุกตรงๆยังไงก็แพ้ .... ต้องใช้แผนการเท่านั้น.........
.
.
“นายหมดทางหนีแล้ว” เสียงทุ้มดังของชายผมเกรียนทอง ดวงตาหยี่มองอย่างเย้ยยัน
เรียวเฮตัวถอยหลังจนชิดกำแพงที่เหลืออยู่พื้นที่รอบๆถูกทำลายจนหมดสิ้นกลายเป็นที่ดินเปล่าโล่ง
ที่ไม่เหลือเค้าสนามเด็กเล่นอีกต่อไป “มาจบเกมส์ดีกว่า”

นี้ฉันต้องแพ้จริงๆ รึ...................
บ้าจริง......ยังไงต้องชนะให้ได้.....................................

ไม่งั้นขายขี้หน้าเจ้าหัวปลาหมึกแย่......ที่สำคัญ......................

ฉันจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะเอาชนะเจ้านั้นได้...............ใช่แล้ว

ต้องชนะ!!!!!!!!!!


วิกเตอร์พุ่งหมัดสุดท้ายที่จะปลิดชีวิตอีกฝ่ายพุ่งใส่ ทว่าหมัดของเขากลับหยุดชะงักลงด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียวของคนที่กำลังสิ้นหวัง “อะไรกัน!!!”

เรือนผมขาวจ้องมองคนตัวยักษ์ สายตาดุดันปรากฏขึ้นทำเอาคนร่างใหญ่กลัวขึ้นมาทันที
“ฉันต้องชนะแกให้ได้ แม้ต้องทุ่มสุดตัวก็ตาม!!!!” เรียวเฮตะโกนเสียงดังลั่น
ก่อนจะชักหมัดสวนใส่เต็มกำลังที่ทุ่มสุดตัวเฮือกสุดท้าย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรเราจะไม่ยอมแพ้.............................................
ถ้าเกิดแพ้มัน...............คงหมดหวังชนะเจ้านั้น....

ฮิบาริ เคียวยะ

หมัดซ้ายพุ่งตรงเข้าท้อง ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ
“แม็กซิมั่ม แคนน่อน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

วิกเตอร์ปลิวกระเด็นตามแรงหมัด กระแทกบ้านเรือนแถวนั้นทะลุไปเกือบ 3 -4 หลัง ก่อนจะหยุดลงบนพื้นถนนของศูนย์การค้า
นามิโมริ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงร้องโหยหวนของคนแถวนั้นดังไปทั่ว คนต่างๆบริเวณนั้นพากันวิ่งหนีตึกและกำแพง
ที่ไล่ถล่มลงมาอย่างแตกตื่น

ดวงตาหยี่เบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก ร่างกายเจ็บระบมอย่างสาหัส กระดูกซี่โครงหักหลายซีก
เลือดไหลท่วมตัว และทะลักออกทางปาก “เป็น....ไป....ไม่ได้”
คำพูดสุดท้ายของวิกเตอร์ ก่อนจะสิ้นสติลงอยู่กลางกองเลือดของตัวเอง

เรียวเฮยืนหายใจหอบ มองกำแพงและบ้านเรือนที่ทะลุเป็นรูปชายร่างยักษ์ หนุ่มผมขาวร้องครางกับความรู้สึกเจ็บระบบที่แขนซ้าย ดูถ้าเขาจะฝืนกำลังตัวเองมากเกินกำลังเสียแล้ว

“ชนะสุดหูรูด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เรียวเฮเงยหน้าขึ้นฟ้า แหกปากเสียงดังลั่นประกาศชัยชนะ
.
.
.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
มีต่ออีก

ฉัวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ประตูเปิดเข้าดาดฟ้าถูกตัดขาดลงพร้อมการปรากฏกายของร่างผอมสูง
ลมบนดาดฟ้าพัดแรงจนผมสีดำที่รวบไว้ด้านหลังปลิวไสว ดวงตาสีเหลืองมองหยดเลือดเป็นทางไปจนถึงหลังแท็งค์น้ำ ใบหน้าจิ้งจอกเหยียดยิ้ม –อยู่นี้เองหนูน้อยของฉัน –

ซินเลียริมฝีปากตัวเองและก้าวเดินอย่างช้าๆเข้ามา “ซ่อนไปก็ไร้ประโยชน์น่า ออกมาให้ฉันชำแหละซะดีๆ”
สิ้นเสียงของซิน ร่างบางก็แบกตัวเองก้าวออกมาจากหลังแท็งค์น้ำเหล็กสีเงิน
หนุ่มผอมโก่งมองคนข้างหน้าอย่างกระหาย................

กระหายที่จะได้ชิมรสชาติ.........................

กระหายที่จะได้กดปลายคมเล็บลงผิวเนื้อขาวราวหิมะ...................................

“เกิดนึกท้อแล้วรึไง คงรู้ว่าหนีไปก็ไร้ประโยชน์แล้วซิ” ซินพูดเยาะเย้ย
โกคุเทระเหยียดยิ้ม “คนอย่างฉันไม่กลัวแกหรอกเฟ้ย”
ขาเพรียวเดินกะโผกกะเผก จนกระทั้งมายังจุดตรงข้ามอีกฝ่าย ดวงตาสีเขียวจ้องมองดูถูก
“กรงเล็บห่วยๆของแก ไม่มีปัญญาฆ่าฉันได้หรอก” ซินหน้าเครียดทันทีกับคำพูดหยามความสามารถของเขา
“แกว่าฉันกระจอกงั้นเรอะ” ชายร่างสูงพูดเสียงตะคอก “ใช่ แกฟังไม่ผิดหรอก” โกคุเทระพูด พลางจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างคน
ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

“ถ้าเก่งจริง ก็อากรงเล็บบิ่นๆมาแทงที่อกฉันเลยเป็นไง” ร่างสูงโปร่งฉีกเสื้อผ้าที่ขาดอยู่แล้วออกลง แหวกอกขาวเนียนเต็มไปด้วย
รอยแผลและรอยแผลทั้งตัว ใบหน้าสวยสะบัดเชิดขึ้น มือบางลูบคล่ำตรงอกขวาเชื้อเชิญ
ดวงตาสีเขียวหรี่ลงอย่างท้าทาย

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆงั้นเรอะ” ซินหัวเราะขึ้น ร่างสูงสะบัดข้อมือทั้ง2 กรงเล็บแหลมคมส่องประกายเงาวับ
ดวงตาสีเหลืองหรี่ลง ปากกว้างฉีกยิ้มเห็นฟันขาวไปถึงเหงือกแดง น้ำลายไหลเยิ้มยืดน่าขยะแขยง
“ได้ ฉันจะแทงให้อกนวลๆของแกทะลุจนเลือดทะลักเลย!!!!!!!”
หนุ่มผอมเข้าหาคนประกาศท้าที่ยืนนิ่งอย่างรวดเร็ว

ร่างกายทั้งคู่เข้าใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจถี่ มือผอมพุ่งเข้าหน้าอกขวา เล็บแทงผ่านชั้นผิวเนียนนุ่ม
และทะลุลงเข้ากายร่างบาง น้ำสีแดงข้นพุ่งออกแผ่นหลังด้านขวาพร้อมกับคมเล็บที่โผล่ออกมา
เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังก้องไปทั่วอาคาร เลือดไหลย้อยลงมายังหน้าท้องขาวและแผ่นหลังนวล
ท้ายสุด.....ไหลนองไปกองลงบนพื้นปูนสีเทา

ซินมองผิวกายสีขาวราวหิมะอาบชุ่มด้วยเลือดสีแดงสด แต่งแต้มประดับประดาด้วยรอยแผลกรีดลึกที่งดงาม

ผลงานที่เขาคลั่งไคล และภาคภูมิใจ...............................

ใบหน้านวลที่แสดงความเย่อหยิ่งก้มลง ผมสีเงินสลวยลงมาปิดบังดวงตาและสีหน้าไว้
“เป็นไง ความสามารถและอนุภาคของคมเล็บของฉัน” ซินกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

-สุดท้าย ยังไงแกก็ไอ้กระจอกตัวหนึ่งเท่านั้น ผู้พิทักษ์วายุ –



หมับ!!!!!!!!!!!!!!!!!

ข้อมือที่เข้าแทงถูกจับไว้ด้วยมือบางของคนที่อ่อนแรงทุกที “แก!!!ทำอะไร!!”
ซินร้องขึ้น พยายามดึงมือตัวเองออกแต่อีกฝ่ายกลับกำแน่นผิดกับสภาพร่างกายที่เห็น
เมื่อเอามืออกมาไม่ได้ ร่างสูงโก่งชักมือซ้ายที่เหลืออยู่พร้อมตวัด หวังให้ร่างตรงหน้าขาดเป็น 2 ท่อน
แต่ก็กลับถูกจับไว้ด้วยมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่เช่นกัน

ใบหน้าของคนที่เกือบได้รับชัยชนะกลายเป็นความตกใจ โกคุเทระเงยหน้าพร้อมยิ้มขึ้นที่มุมปาก
“ไอ้โง่ แกคิดว่าฉันจะยอมให้แกแทงฉันฟรีๆรึไงวะ” ดวงตาสีเขียวคมตวัดขึ้นมองคนข้างหน้า
ที่แสดงใบหน้าเหย่เกออกมา ปากกว้างกัดฟันกรอดอย่างคลั่งแค้น ก่อนจะแหกปากตะคอกใส่
“แล้วไงสภาพแกตอนนี้ แค่ยืนก็เต็มประดาแล้วจะมีปัญญาทำอะไรได้!!!!!!”

“แกมองรอบๆตัวแกดูซิ” ดวงตาสีเหลืองมองไปรอบๆ ก่อนจะอ้าปากค้างอย่างตกใจ

ระเบิดจำนวนมากถูกติดตั้งวางรอบๆดาดฟ้าไว้หมด รวมถึงใกล้ๆตัวเขาด้วย ใบหน้าซูบมองพื้นที่ตัวเองเหยียบ
เจิงนองไปด้วยของเหลวใสเป็นวงกว้าง กลิ่นเหม็นหืดลอยคลุ้งไปทั่ว

-น้ำมัน!!!!!!! –

ชายหนุ่มกลับมาจ้องมองเด็กหนุ่มผมเงินอย่างหวาดผวา โกคุเทระเหยียดยิ้มออกมา
“แกมีขาที่ว่องไว นั้นคือสาเหตุที่ฉันเอาชนะแกไม่ได้ ”
ดวงตาสีเขียวปิดลง แล้วกล่าวต่อ“ แต่หากหยุดการเคลื่อนไหวของแกได้ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวว่าไหมละ”

ชายหนุ่มร่างผอมทำทุกอย่างก้าวหนีไปจากที่นี้ ทั้งสะบัด ทั้งดิ้น แต่ก็ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการได้
“ไม่นะ!!!!อย่า!!!!!!!” เสียงร้องโหยหวนไม่ได้ทำให้ร่างบางใจอ่อานลงแม้แต่น้อย นัยส์ตาเขียงลืมขึ้น
พร้อมกับบุหรี่ในปากที่ติดประกายไฟเล็กที่ร่วงหล่นลงมา
.
.
.
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!”



ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นก้องไปทั่ว เรียวเฮที่เดินโซเซเห็นประกายไฟระเบิดที่ตึกร้างที่ไม่ไกลนัก
ชายผมขาวมองอย่างเข้าใจ “เจ้าหัวปลาหมึก”

ชายหนุ่มกุมแขนขวาแล้วใช้แรงที่มีพยายามสับขาวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุให้เร็วที่สุด
อาคารทั้งหลังลุกโชนด้วยเพลิงสีแดงส้ม ร่างสูงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนคู่กัด
“เจ้าหัวปลาหมึก!!!!!!!!!!!!!!!!”

เงียบ.....ไม่มีเสียงตอบกลับ ดวงตาสีดำเบิกกว้างตกใจ – นี้...อย่าบอกนะว่า......-
ทว่าเสียงเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นในกองไฟนั้นทำให้เรียวเฮต้องตั้งท่าเตรียมต่อสู้ ในสภาพเต็มกลืน
-บ้าจริง!!!!ซวยสุดหูรูด –


ต้นกำเนิดเสียงเข้าใกล้เรียวเฮมาขึ้น ร่างของคนที่ปรากฏเป็นรูปร่างชัดเจนเรื่อยๆ
คนที่ทำให้ชายผมขาวต้องคลี่ยิ้มดีใจออกมา ร่างสูงเพรียวผมสีเงินเลือดอาบตัว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผล
แต่ก็ยังคงงดงามไม่คลาย ผมสีเงินปลิวพลิ้วไปตามลมที่พัดพาเปลวเพลิงให้ลุกโชน
“ไอ้หัวสนามหญ้า ยิ้มบ้าอะไรของแกวะ” เสียงทักทายชวนหาเรื่องเช่นเดิม

เรียวเฮถอนหายใจโล่งอก “ไอ้หัวปลาหมึกตัวจริงเสียงจริง”
โกคุเทระขมวดคิ้วไม่พอใจ ดวงตาสีเขียวจ้องมองร่างกายของชายบ้าพลังที่ดูถ้าจะเจ็บหนักไม่แพ้กัน
“พวกเราชนะแล้ว” เรียวเฮกล่าวร่าเริง แต่ดวงหน้าหวานกลับหลุบลงอย่างเศร้าสร้อย

“ถึงชนะ แต่ยามาโมโตะ............” หนุ่มรุ่นพี่มองคนขี้โวยวายข้างหน้า เสียงแผ่วเบาที่ออกจากริมฝีปากบาง
ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเสียใจและแค้นใจไม่แพ้กัน


รถยนต์สีดำวิ่งเข้ามาจอดข้างๆตึกร้างที่ลุกไหม้ ทั้ง 2 สังเกตเห็นจึงรีบอยู่ในท่าพร้อมสู้
แต่พอเห็นคนที่ลงจากรถ หนุ่มทั้ง 2 จึงปล่อยอาวุธ ใบหน้ามองผู้มาใหม่อย่างประหลาดใจ
“จามาล...มาที่นี้ได้ไง” โกคุเทระอุทาน หมอมาดเซ่อเกาหัวแกรกๆ ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี
“เผอิญฉันไปดูเจ้าหนูยามาโมโตะ แล้วเจอ 2 สาวพอดี ก็เลยรู้เรื่องนะ”

2 สาวนี้คงหมายถึง เคียวโกะกับฮารุซินะ .......

จามาลมองสภาพร่างกายของทั้ง 2 ก็ตีหน้าเคร่งขรึมทันที “พวกนายเจ็บหนักขนาดนี้เลยรึ”
“เออ.....แกเห็นว่าไง สบายดีรึไงฟ่ะ” ร่างบางโวยใส่อย่างอารมณ์เสีย

หนุ่มวัยกลางคนเดินกลับไปที่รถ พร้อมกวักมือเรียก 2 คนที่ยืนอยู่
“ขึ้นรถมาเถอะ ยังไงสภาพพวกนายตอนนี้ปล่อยไปคงไม่ได้ ” ประตูรถเปิดขึ้นพร้อมร่างชาย 3 คนที่เข้าไปนั่งข้างใน ประตูรถสีดำปิดลง ก่อนจะทะยานออกตัววิ่งกลับเข้าสู่ถนนใหญ่


TBC

โอ้วววว เรียวเฮ โกคุ 2คนเท่สุดยอดดดด

ไร้คำบรรยายนอกจาก ซู๊ดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แหง่บๆ จะว่าไป อีกตาบ่าเล็บนั่นก็โง่นะ . . ให้แทงขวามันก็แทงขวาจริงๆ (แต่ขืนแทงว้ายโกคุคงไปหาคุณแม่แล้วนี่นะ เหอๆ)

มาต่ออีกเน้อ แมวดำรออ่านจ้า เหมียววว

ปล. คุณพี่เรียวเฮ ฮึดสุดหูรูดมากค่า~~~!

อ่า

ก็ยังคงชิงตัวยามะมาไม่ได้(วัยรุ่นเซ็ง)

ตอนซินยิ้มแล้วพูว่าจะแทงอกนวลๆของโกคุนี่...
อืมแอบโรคจิต

ท่านพี่กะโกคุเก่งมากแต่ยามะ..
รีบฟื้นเท้ออออออ

โฮกกกกกกกกกกกก!!!~
ท่านพี่ โกคุ เท่ห์มากสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดด..

ทั้ง 2 คนชิงยามะกลับมาให้ได้
นายก็รีบๆฟื้นซะทีซิ รออยู่นะเนี่ย

ค้างคามากมาย
มาต่อเร็วๆนะค๊า


++++

คุณพี่สุดหูรูดจริงๆ ค่าาาาาาาาาาาาา
งานนี้จามาลจะยอมรักษา(ตัวผู้?)ไหมเนี่ย
แล้วโกคุกับเรียวเฮจะสามารถไปช่วยยามะได้ไหม
ปล.เห็นท่านบอกว่า18*27จะออกตอนหน้า
ปูเสื่อนอนรอค่า

เท่มากกกกก ทั้งเคียวเฮเเละโกคุเทะระ ครั้งนี้จามาลคงจะยอมรักษาสองคนนี้นะ

โอ้.....เย้.....การต่อสู้อันสุดแสนจะเมามันส์
เล่นซะสะใจเต็มที่เลยทั้งโกคุเทระทั้งเรียวเฮ
ลุยกันแบบสุดหูรูดจริงๆเลยเกือบไม่รอดแน่ะ
อย่างว่าแหละผู้พิทักษ์ระดับยอดของหนูทูน่า
ทั้งทีนี่เนาะจะแพ้และตายไปง่ายๆได้ยังไงกัน
ปล.รีบๆๆๆมาต่อน้าอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไปแล้วอ่ะ

โฮ่! นึกว่าทั้งสองพระหน่อจะแพ้ ใจหายแว้บ ฟู่~

ในที่สุดก็ชนะ แต่.....ยามาโมโตะล่ะ จะเป็นยังไงมั่งอ่ะ

แล้วโกคุ ทีหลังอย่าแวหเสื้อโชว์อกเนียนๆนั่นให้คนอื่นเค้าจ้วงล่ะ เปิดให้ยามะคนเดียวก็พอ

แต่คนแทง ข้าน้อยคิดว่า มันก็ต้องแอบจิตล่ะนะ -*-

รีบมาต่อเน่อ >0<