•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

หลามน่าสงสารจังเลยยยยยยยยยยยTT[ ]TT

ไปเป็นกิ๊กดีโน่เหอะชีวิตสบายกว่านะ...///เปรี้ยง!!! ถูกป๋าสอย

ก็ป๋าโหดร้ายกับน้องหลามเน่!! ทามม้าย ทามมาย น้องหลามสวยไม่พอเหรอคร้าบบบบบบ

หลามน่าสงสารจังเลยยยยยยยยยยยTT[ ]TT

ไปเป็นกิ๊กดีโน่เหอะชีวิตสบายกว่านะ...///เปรี้ยง!!! ถูกป๋าสอย

ก็ป๋าโหดร้ายกับน้องหลามเน่!! ทามม้าย ทามมาย น้องหลามสวยไม่พอเหรอคร้าบบบบบบ

หลามน่าสงสารจังเลยยยยยยยยยยยTT[ ]TT

ไปเป็นกิ๊กดีโน่เหอะชีวิตสบายกว่านะ...///เปรี้ยง!!! ถูกป๋าสอย

ก็ป๋าโหดร้ายกับน้องหลามเน่!! ทามม้าย ทามมาย น้องหลามสวยไม่พอเหรอคร้าบบบบบบ

ดีโน่น่ารักอ้ะ ><

ชีวิตหลามรันทดมาก .....

แต่หลามจะหอบสังขารเดี้ยงๆ อย่างงี้ไปดวลเนี่ยนะ

รอตอนต่อไปค้าบ




สุขสันต์วันสงกรานต์นะง้าบบบบบบ

*เตือนด้วยความหวังดี กดคอมเม้นต์ทีเดียวก็พอนะจ้ะ*

มาสครีมมมม มันต้องอย่างนี้สิ!!! กรีดร้องกับตาเด่น โชคดีจริงๆเลยนะเอ็ง.. เสียดายแกดาร์กไม่พอจะเลี้ยงฉลาม ฮา...(เลี้ยง??)

(ชักอาการเหมือนพี่เฟียร์ คลั่งXSDมากขึ้นเรื่อยๆ ซักวันผมคงเขียน3Pจนได้... = =..)

เดาว่า เดี๋ยวอีตานักดาบนั่น มันต้องมาหลงหลามชัวร์ๆ หึหึหึหึหึ ที่สนใจเรื่องนี้มากกว่าเรื่องที่แล้วไม่ใช่เพราะแค่มันดาร์ก แต่เพราะ มันจะมีใครหน้าไหนมาเทียมเฮียในใจหลามได้ต่างหากล่ะ วะฮะฮ่าๆๆๆๆ>[]<!!!!(หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ... มันบ้าไปแล้ว...)

จะอ่านต่อ กรี๊ดดดดดดดด

ตอนนี้เชียร์ DS แล้วสิ......


แต่ ความรักที่หลามมีให้บอสมันมากเกินไป


...XSD... เอา D เป็นตัวประกอบแล้วกัน


คุณนักดาบปิ๊งหลามแน่นอน...เรียกพบตัวต่อตัวด้วยแหนะ...


(โปรดดูข้างบน มันเติม s ด้วย!!!)

Story : The Third Hand(s)
Chapter : 2
Paring : XS
Rate : -

-------------------------------------------

9.00 น.

“ฮ้าววววว ง่วงจังเลย”

เบลเฟกอลเดินหาวเข้ามาในห้องอาหาร ดวงตายังคงหรี่ปรือจากอาการแฮงค์จากเมื่อวานเมื่อสอดส่ายสายตามองหาบุคคลที่ควรจะอยู่ในห้องนี้ด้วย

“ชิชิชิ สควอโล่ไปไหนอะ ลุซซูเรีย?”

“ไม่รู้สิ เห็นหายหัวออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว คงจะไปฝึกดาบล่ะมั้ง”

กระเทยร่างยักษ์ตอบอย่างไม่สนใจนัก ด้วยว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สควอโล่ละเลยอาหารเช้าไปใช้เวลากับการฝึกดาบแทน ทว่าคำตอบนั้นกลับทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

“ชิชิชิ ฝึกดาบเหรอ? ด้วยร่างกายแบบนั้นอะนะ? เดี๋ยวก็ตายกันพอดีหรอก”

เจ้าชายนักฆ่าสบถพึมอย่างไม่พอใจ ก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ว่างที่อยู่ข้างกายบอสแห่งวาเรียผู้กำลังอ่านหนังสือพิมพ์เฉยอย่างไม่สนใจสิ่งอื่นใด

“บอสสสส พอสควอโล่กลับมา บอสช่วยห้ามไม่ให้สควอโล่ไปฝึกดาบช่วงนี้ทีสิ สภาพแบบนั้นเดี๋ยวก็ตายกันพอดี”

ดวงตาสีเลือดละจากหนังสือพิมพ์มาปรายมองเจ้าชายผมทองแวบหนึ่งก่อนจะตอบอย่างไม่แยแส

“ทำไมฉันต้องสนใจว่าไอ้สวะนั่นจะเป็นอะไรด้วย”

“โธ่! บอสก็..” เจ้าชายนักฆ่าร้องเสียงสูง “สควอโล่เจ็บหนักมากนะบอส ขืนบอสไม่ห้ามล่ะก็มีหวังได้กลับไปนอนโรงพยาบาลใหม่แน่”

“ถ้ามันอ่อนแอขนาดนั้นก็ปล่อยมันตายไปเลยก็ได้!!” หนังสือพิมพ์ในมือถูกปิดฉับก่อนจะโยนลงกับโต๊ะอาหารเป็นการตัดบทสนทนา แล้วร่างสูงจึงหันกายจากไปทิ้งให้เบลได้แต่เกยคางกับโต๊ะอย่างผิดหวัง

“เอ้า!นี่จ้า อาหารเช้าคราวนี้เป็นซูชินะ รีบๆกินเข้าไปสิ”

ลุซซูเรียวางถาดใส่ซูชิลงตรงหน้าเด็กหนุ่ม มือหยาบขยี้ผมสีทองที่ยังคงยุ่งน้อยๆ

“เจ๊ว่าไม่ต้องห่วงสควอโล่หรอก ขานั้นน่ะถ้าเหนื่อยเมื่อไหร่ก็คงกลับมาเองล่ะ”

“ชิชิชิ แต่เจ้าชายไม่มีใครเล่นด้วยเลยนี่นา..”

เบลเฟกอลทำหน้ามุ่ย แต่มือก็ยอมหยิบตะเกียบมาคีบซูชิของโปรดเข้าปาก แล้วจึงลืมเรื่องของฉลามหนุ่มไปเสียสนิท...

.

.

เปรี้ยง!! ครืน!!

ดวงตาภายใต้เรือนผมสีทองทอดมองผ่านหน้าต่างออกไปยังพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก มือที่ทาบกับกระจกยังรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่สายฝนพัดพามา เมื่อฝนตกหนักเสียจนแทบไม่อาจมองเห็นเบื้องนอกได้

“นี่รีบๆทิ้งไพ่มาซะทีสิยะ เจ๊รออยู่นานแล้วนะ”

เสียงที่ดัดให้แหลมราวอิสตรีปลุกร่างโปร่งให้ตื่นจากภวังค์ เจ้าชายนักฆ่าหันกลับมาหาวงไพ่ที่มีลูซซูเรียและมาม่อนกำลังรอให้เขาทิ้งไพ่อยู่อย่างหงุดหงิด

“ชิชิชิ อย่าใจร้อนน่า เจ้าชายแค่เหม่อหน่อยเดียวเอง” มือขาวโยนไพ่ใบหนึ่งลงบนกอง “ว่าแต่ฝนตกหนักจังเลยน้า..ไม่ใช่หน้าฝนสักหน่อย จะตกอะไรนักหนา”

อัลโกบาเลโน่ตัวจิ๋วเก็บไพ่ที่เบลทิ้งขึ้นมา ก่อนจะโยนเงินของตนเพิ่มเข้าไปในกอง

“เพิ่มอีก 100$”

ร่างเล็กว่า ให้ขาไพ่อีกสองจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะโยนเงินเพิ่มเข้าไปอย่างเสียไม่ได้

“เคยได้ยินโบราณเค้าว่าที่ฝนตกหนักผิดฤดูเป็นลางบอกเหตุสองประการ..” มาม่อนเริ่มเกริ่น “อย่างแรกก็คือ อีกไม่นานจะมีคนตายเป็นจำนวนมากจนฟ้าต้องใช้สายฝนมาชะล้างคราบเลือด กับอีกอย่าง...น็อคมืด!!”

ไพ่ในมือถูกวางลงให้เห็นแบบจะๆ ให้ลุซซูเรียและเบลผู้กำลังนั่งฟังถึงกับแทบหงายหลัง

“อะไรของนายยะเนี่ย?? กำลังฟังอยู่ดีๆมาน็อคมืดได้ไง เสียอารมณ์หมด” กระเทยร่างยักษ์บ่น

“ชิชิชิ มาม่อนหลอกให้เจ้าชายมัวแต่ฟังนี่นา..ไม่งั้นเจ้าชายก็ชนะไปแล้ว!!”

เบลเฟกอลว่าขณะหยิบไพ่ขึ้นมาสับก่อนจะแจกใหม่ พลางเหลือบตามองไปยังนาฬิกาที่ข้างผนัง

“จะตี 3 แล้ว ตาสุดท้ายแล้วนะ..เจ้าชายชักง่วงแล้วล่ะ”

“ตาสุดท้าย งั้นต้องเพิ่มเงินเดิมพันเป็น 2 เท่า” ร่างเล็กเสนออย่างหวังหากำไรในโค้งสุดท้ายของการพนันคืนนี้

แน่นอนว่าไม่มีใครคัดค้าน เมื่อลุซซูเรียและเบลต่างก็หวังที่จะถอนทุนคืนในตาสุดท้ายนี้เช่นกัน ให้สามสหายขาไพ่โยนเงินเดิมพันลงไปก่อนจะดูไพ่ในมืออย่างเคร่งเครียด

“เออ..แล้วตกลงสาเหตุอีกอย่างคืออะไรอะ มาม่อน?” เจ้าชายถามอย่างนึกขึ้นได้

“อีกอย่างน่ะเหรอ? ก็คือเค้าว่ากันว่าท้องฟ้ากำลังร้องไห้ไว้อาลัยให้กับการสูญเสียใครคนหนึ่งยังไงล่ะ”

“ชิชิชิ แล้วใครคนหนึ่งนี่มันใครกันล่ะ?”

“ก็..ใครสักคนที่มีความสำคัญต่อท้องฟ้าไงล่ะ”

“ต๊ายยย..มีความสำคัญต่อท้องฟ้า ฟังดูโรแมนติกดีจัง เจ๊ชอบ..”

ลุซซูเรียว่าเสียงหวานก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มไปทั่ว เมื่อแรงลมเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น เช่นเดียวกับสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำไม่หยุดยั้งราวกับจะเป็นลางบอกเหตุร้ายในอนาคตอันใกล้ก็ไม่ปาน

“อากาศแย่แบบนี้ หวังว่าคงไม่มีใครออกไปเดินอยู่ข้างนอกหรอกนะ”

เบลเฟกอลชำเลืองมองพายุฝนข้างนอกก่อนจะส่ายหน้าตอบคำถามกระเทยถึกอย่างเบื่อหน่าย

“ชิชิชิ มีแต่ควายเท่านั้นแหละถึงจะออกไปเดินข้างนอกในสภาพอากาศแบบนี้น่ะ อ้อ..แต่ถ้าเป็นเลวี่ก็ไม่แน่นะ ป่านนี้มันอาจจะออกไปเป็นร่างทรงรับสายฟ้าอยู่ก็ได้”

ว่าจบทั้งสามก็หัวเราะออกมาดังลั่น เมื่อนึกถึงหนุ่มหน้าปลาจวดผู้กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอยู่เสมอเวลามีฟ้าผ่าเกิดขึ้น เพราะนั่นจะเป็นเวลาที่ใช้ฝึกท่าไม้ตายร่มพาราโบลาได้ดีที่สุดนั่นเอง

“ชิชิชิ เจ้าชายรอชนะแล้วนะ..”

“อะไรยะ เพิ่งจั่วไม่กี่ตาจะชนะแล้วเหรอ?” ลุซซูเรียถามเสียงหลง เมื่อคนประกาศชัยชนะยิ้มกว้าง

“ก็เจ้าชายเป็นเจ้าชาย เจ้าชายก็ต้องชนะอยู่แล้...”

ปัง!!!

เสียงประตูห้องโถงของปราสาทวาเรียถูกกระแทกเปิดออก ให้สายตา 3 คู่ 6 ข้างหันไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เพียงเพื่อจะเห็นร่างโปร่งบางของชายหนุ่มผมเงินก้าวเข้ามาด้วยอาการที่แทบจะเรียกว่าเป็นวิ่ง

“สควอโล่!!”

อีกครั้งกับการเรียกพร้อมกัน เมื่อสภาพของฉลามหนุ่มในเครื่องแบบวาเรียสีดำสนิทที่เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้าทำเอา 3 หนุ่มถึงกับแทบไม่เชื่อสายตา...

วงหน้าหวานซีดเผือด ริมฝีปากสั่นน้อยๆจากความหนาวของร่างกาย ชุดเครื่องแบบมีรอยขาดวิ่นราวผ่านการใช้งานมานานปี อีกทั้งเรือนผมสีเงินยังยุ่งเหยิงและมีน้ำฝนไหลหยดลงมาจากปลายเส้นผมอีกด้วย

ทว่าแม้สภาพจะอเนจอนาถสักเพียงใด แต่ฉลามแห่งวาเรียก็ยังคงไม่ทิ้งลายเดิม เมื่อดวงตาสีวารีปรายมองเหล่าคนเรียกที่ยังถือไพ่อยู่ในมืออย่างเหยียดๆ

“อะไรวะ? นี่พวกแกยังไม่นอนกันอีกเหรอ?”

ลุซซูเรียที่อ้าปากค้างกับสารรูปดูไม่จืดของอีกฝ่าย ก่อนจะหุบปากลงแล้วจึงอ้าออกอีกครั้ง เมื่อหาเสียงของตนเจอในที่สุด

“ไปทำอะไรมาจ๊า สควอโล่!!” เสียงแปดหลอดดังลั่นจนเจ้าแห่งการโวยวายยังผงะ เมื่อวิญญาณแม่บ้านเข้าสิงอรุณแห่งวาเรีย “นี่อย่าบอกนะว่านายไปฝึกดาบมาตั้งแต่เช้าแล้วเพิ่งจะกลับเนี่ย รู้รึเปล่าว่าแผลนายยังไม่หายดีนะ แล้วตากฝนนานๆแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายจนได้หรอก เข้าใจบ้างมั้ย??”

เสียงที่แผดลั่นราวคุณแม่ผู้จับได้ว่ามีลูกใจแตกหนีออกไปเที่ยวกลางคืนก็ไม่ปาน กระเทยถึกก้าวฉับๆไปหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่แถวโซฟามาโยนให้

“เอ้า! รีบๆเช็ดหัวให้แห้งแล้วไปอาบน้ำซะ”

“เออเว้ย! น่ารำคา..”

ชายหนุ่มหมุนตัวไปยังบันได ก่อนที่เสียงทุ้มจะชะงักขาดหาย มือขาวยกขึ้นแตะแผ่นอกราวจะสะกดความเจ็บปวดไว้ได้ด้วยการกระทำเช่นนั้น

ให้ตายสิวะ..!

ร่างบางสบถในใจ โชคยังดีที่ฉลามหนุ่มหันหลังให้กับทั้งหมดจึงไม่มีใครทันสังเกตความผิดปกติในครั้งนี้ เมื่อร่างบางจับราวบันไดก่อนจะฝืนใจเดินขึ้นไปท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของทั้งสามคน

“ชิชิชิ เจ้าชายนึกว่าสควอโล่กลับมาตั้งแต่เที่ยงแล้วซะอีก” เจ้าชายนักฆ่าเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ “นี่สควอโล่ไปฝึกดาบจนถึงตีสามเลยเหรอเนี่ย?”

“เหลวไหลน่า..ใครมันจะฝึกดาบกันนานขนาดนั้น” ร่างเล็กขัด “สควอโล่อาจจะมีนัดเดทก็ได้ ถึงได้เพิ่งกลับมาเอาป่านนี้น่ะ”

“นัดเดทน่ะเหรอ? ไม่มีทางเลยย่ะ”

ลุซซูเรียคัดค้านอย่างไม่เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนั้นเต็มที่ ร่างหนากำลังจะเดินกลับมาที่โต๊ะไพ่ก็มีอันเหยียบโคลนที่ลากเป็นทางยาวจากประตูเสียก่อน

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด...”

เสียงร้องดังลั่นสั่นประสาท ร่างหนาลอยคว้างอยู่กลางอากาศเพียงเสี้ยวนาทีก่อนจะตกลงมากลางรอยโคลนอย่างจัง

โครม!!!

ร่างของกระเทยถึกล้มลงไปเอาหน้าจูบพื้นที่มีแต่โคลนอย่างสวยงามท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสะใจของเหล่าขาไพ่

“ชิชิชิ ทำอะไรน่ะ ลุซซูเรีย? จับกบอยู่รึไง?”

“เดี๋ยวเถอะย่ะ ไอ้เด็กเปรต!!” ร่างหนาค่อยๆยันกายขึ้นมาจากพื้น เสื้อผ้าเปื้อนโคลนจนเป็นสีกะดำกะด่างไปทั้งตัว “ก็สควอโล่น่ะสิยะ ตอนเข้ามาคงไม่ได้เช็ดเท้าเลยใช่มั้ยเนี่ย ทั้งน้ำทั้งโคลนเปียกโชกไปหมดแล้ว!!”

ลุซซูเรียแผดเสียงอย่างเจียนสติแตกเต็มที วิญญาณแม่บ้านในตัวราวกับจะร้องประท้วงต่อสภาพห้องโถงที่เปรอะเปื้อนโคลนเป็นทางยาวแบบนี้

“คอยดูนะ พรุ่งนี้เจ๊จะงดข้าวเช้าของสควอโล่โทษฐานทำพื้นหินอ่อนนี่เปื้อนหมด แล้วยังเสื้อของเจ๊อีก..” นิ้วหยาบแตะลงบนเสื้อตัวสวยที่กลายเป็นเศษซากสีโคลนไปในพริบตา “ดูสิ โคลนเปื้อนเต็มเลย แล้วนี่มัน...”

เสียงบ่นพลันชะงักขาดหาย เมื่อมือที่แตะลงบนเสื้อเปื้อนโคลนกลับปรากฏสีแดงฉานของของเหลวอย่างหนึ่งที่ตอนแรกคงจะกลืนไปกับสีโคลนจนไม่อาจแยกออก แต่เมื่อป้ายมือลงไปอีกครั้ง สีแดงฉานนั้นกลับติดขึ้นมาเต็มฝ่ามือ และกลิ่นของของเหลวชนิดนี้ก็คือกลิ่นที่นักฆ่าทุกคนรู้จักดี เพราะมันคือ กลิ่นคาวเลือด นี่เอง!!!

.

.

ปัง!

ประตูห้องของรองหัวหน้าแห่งวาเรียถูกปิดเสียงดังสนั่น ร่างแบบบางของเจ้าของห้องยืนพิงประตูหอบหายใจแรง ก่อนร่างนั้นจะรูดลงมากองอยู่ที่พื้น

“ฮ้า..ฮ้า..”

เสียงหอบหายใจรัวเร็วเช่นเดียวกับหัวใจที่เต้นถี่ยิบราวกับจะระเบิดออกมา ดวงตาสีวารีเต็มไปด้วยความอ่อนล้าที่เกิดจากการฝืนปิดบังอาการบาดเจ็บไว้ไม่ให้พรรคพวกได้รู้ แต่แม้หยาดโลหิตจะเริ่มไหลนองแต่ริมฝีปากบางก็ยังคงอดมิได้ที่จะขยับเป็นรอยยิ้มหยัน

หึ คิดจะชิงตำแหน่งเทพแห่งดาบไปจากฉันเร็วไปร้อยปีเฟ้ย!!

ความคิดที่น่าขบขัน และหากไม่ติดว่าการหัวเราะจะยิ่งทำให้กระดูกซี่โครงที่ยังไม่สมานตัวต้องเจ็บกว่าเดิมแล้วล่ะก็..ฉลามหนุ่มคงจะแผดเสียงหัวเราะให้ลั่นปราสาทเป็นแน่!!

.

.

...3 ชั่วโมงก่อน...เวนิส...

บุรุษวัยกลางคนผู้มีผมสีดำสนิทกำลังยืนรอคอยการมาถึงของศัตรูผู้จะเป็นบันไดก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเทพแห่งดาบรุ่นที่ 2 อยู่ที่สะพานแห่งหนึ่ง ดาบหนาหนักที่เป็นอาวุธคู่ใจถูกปักไว้กับแผ่นหินบนสะพานโดยไม่หวั่นเกรงต่อสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง

“เทร้นท์?”

เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างโปร่งบางในชุดเครื่องแบบสีดำก้าวขึ้นมาบนสะพานอีกด้าน เส้นผมสีเงินปลิวไสวตามแรงลม ขับให้วงหน้าหวานที่มีหยาดฝนเกาะพราวยิ่งงดงามราวภูตพรายก็ไม่ปาน

“สเพลฮี สควอโล่?”

ชายกลางคนตอบด้วยการย้อนถาม มือดึงดาบขึ้นมาชี้ใส่ร่างบางตรงหน้าราวไม่อยากเชื่อสายตา

“แกน่ะรึที่โค่นทูล เทพดาบรุ่นที่ 1 ลงไปได้? อ้อนแอ้นขนาดนี้เอาแรงที่ไหนไปถือดาบกัน??”

“ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับแกนี่เฟ้ย”

สควอโล่ตอบห้วน ริมฝีปากสีเรื่อแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมต่อศัตรูผู้หาญกล้าท้าทายฉลามบาดเจ็บ

“แกนั่นแหละกล้ามาท้าสู้กับฉันในเวลาแบบนี้ คงคิดว่าจะได้เปรียบจากอาการบาดเจ็บของฉันสินะ ไอ้ขี้ขลาด?”

“เฮอะ! มันเรียกว่ากลยุทธ์ต่างหาก” เทร้นท์พ่นลมหายใจอย่างดูแคลนในความทรนงของอีกฝ่าย “ข่าวที่แกบาดเจ็บจากศึกชิงแหวนดังไปทั่วอิตาลี ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้แย่งตำแหน่งมาจากแกซะก็โง่เต็มทีสิเฟ้ย อีกอย่างนอกจากฉันแล้วก็ยังมีนักดาบอีกหลายสิบคนที่ส่งสาส์นท้าประลองไปถึงแก แต่ถึงยังไงแกก็กำลังจะตายอยู่ในวันนี้แล้ว สาส์นพวกนั้นก็เป็นอันไม่จำเป็นอีกต่อไป เพราะตำแหน่งเทพแห่งดาบรุ่นที่ 2 กำลังจะถูกส่งมอบมาที่ฉัน!!”

ขาดคำชายกลางคนก็ปราดเข้ามาใกล้พร้อมด้วยดาบในมืออย่างไม่รอให้ฉลามหนุ่มทันได้ตั้งตัว สควอโล่รับดาบนั้นด้วยดาบจากมือกลที่แขนซ้าย เท้าตวัดถีบร่างนั้นจนกระเด็นออกไป

“ถ้านั่นเป็นกลยุทธ์ ก็เป็นกลยุทธ์ที่โง่สิ้นดีเลยว่ะ!”

แม้จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบจากอาการบาดเจ็บที่ยังคงสาหัสนัก แต่ฉลามหนุ่มก็ยังคงแย้มรอยยิ้มหยันเมื่อกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้

“เข้ามาสิ! แล้วฉันจะทำให้แกรู้ว่ามดปลวกน่ะไม่อาจโค่นล้มฉลามได้หรอกว้อยยย!!!”

เสียงตวาดเกรี้ยวกราดพร้อมกับดาบที่ถูกวาดออกไปตามท่วงท่าที่เคยชิน

“ซันนา ดี สควอโล่!!”

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!”

เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากร่างของเทร้นท์ผู้วิ่งเข้ามาหาราววิ่งเข้ามาสู่ความตายโดยแท้ เมื่อเขี้ยวของฉลามได้เข้าฟาดฟันและทำลายหัวใจจนกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อชิ้นหนึ่ง...

“เฮอะ..กระจอก..”

เสียงฝนหยดลงพื้นดังเปาะแปะราวจะช่วยชะล้างคราบเลือดที่กระเซ็นมาโดนกายให้หายไปกับสายพิรุณเย็นเฉียบ ทว่าแม้เลือดจากศัตรูอาจจะพอชะล้างได้ แต่เลือดจากบาดแผลบนกายที่ปริออกกลับไม่ใช่สิ่งที่จะหยุดยั้งได้เอาเสียเลย

“แค่ก แค่ก”

ร่างโปร่งไอออกมาเบาๆ แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงอย่างหยิ่งผยองค้อมลงน้อยๆราวไม่อาจแบกรับร่างกายที่มีแต่บาดแผลนี้ได้อีก ดวงตาสีวารีที่พร่ามัวจากหยาดฝนมองซากศพของอดีตมนุษย์ที่ยังคงเบิกตากว้างคล้ายกับในนาทีสุดท้ายของชีวิตก็ยังไม่อาจเชื่อถึงความตายที่เกิดขึ้นกับตนก็ไม่ปาน

นั่น..คือชั่วขณะหนึ่งที่สควอโล่ไม่อาจแน่ใจได้ว่าสิ่งที่รู้สึกนี้คือความสมเพช ความเห็นใจหรือความสงสารในตัวบุรุษผู้ต้องจบชีวิตลงเพียงเพราะความปรารถนาในชื่อเสียง และหากว่าคำพูดของมันเป็นจริงแล้ว..อีกไม่นานหลังจากนี้มือของเขาก็จะต้องประหัตประหารเหล่าผู้คนโง่เขลาไปอีกสักกี่คนกันนะพวกมันจึงจะตระหนักได้ว่าสเพลฮี สควอโล่ คนนี้ไม่เคยมีความตั้งใจที่จะยกตำแหน่งเทพแห่งดาบรุ่นที่ 2 ให้ใครแม้แต่น้อย

เท้าตวัดเตะร่างนั้นตกลงในแม่น้ำ ก่อนที่ร่างบางจะช้อนตาขึ้นมองนภาสีดำเบื้องบนอย่างเหม่อลอย นภาที่ยังคงส่งเสียงกรีดก้องและมอบสายพิรุณเย็นเฉียบให้แก่ผืนดินอย่างไร้เมตตา

พวกมันทุกคนต้องการตำแหน่งเทพแห่งดาบรุ่นที่ 2 เพื่อชื่อเสียง นั่นเป็นเรื่องโง่เขลา...แต่ตัวฉันเองที่ไม่อาจปล่อยให้ตำแหน่งนั้นหลุดมือไปได้เพราะต้องการจะได้อยู่เคียงข้างนาย จะโง่เขลากว่าพวกมันหรือเปล่านะ?

ถ้อยคำนึงที่หม่นเศร้ากับคำถามต่อนภาที่มืดหม่น นภาที่เป็นตัวแทนของชายที่เขาสาบานว่าจะภักดี สาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แม้ว่านภาจะไม่ต้องการสายฝนนี้ก็ตามที

ไม่ว่าจะชื่อเสียงหรือตำแหน่งใดๆก็ไม่เคยสำคัญสำหรับฉันมากไปกว่านาย..แซนซัส

...แล้วนายจะรู้บ้างไหมนะว่าชื่อเทพดาบรุ่นที่ 2 ของฉันนี้ก็มีไว้เพียงเพื่อการได้มีที่อยู่เคียงข้างกายนายเท่านั้นเอง..และเพราะเหตุนี้ฉันถึงต้องรักษาตำแหน่งนี้ไว้เพื่อจะได้อยู่เคียงข้างนายอย่างเต็มภาคภูมิ..!!

หยาดน้ำสีใสไหลรินลงมาจากหางตา เมื่อร่างบางก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่หม่นเศร้าอย่างน่าอัปยศนี้ไว้จากท้องฟ้าเบื้องบน ก่อนจะเดินหายลับไปในความมืดของยามราตรี

.

.

ความคิดคำนึงที่ย้อนกลับมาจนถึงปัจจุบันที่ร่างบางต้องรับผลกระทบจากการต่อสู้ทั้งที่ร่างกายยังคงเจ็บหนัก แม้ศัตรูจะเป็นเพียงพวกกระจอกไร้ฝีมือ แต่ศัตรูที่แท้จริงของฉลามหนุ่มในตอนนี้คือร่างกายที่มีแต่บาดแผลนี้ต่างหาก

โชคดีจริงๆที่สีเลือดกลืนไปกับสีดำของเครื่องแบบ ไอ้พวกนั้นถึงได้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..

สควอโล่คิดอย่างพอใจ ถึงอย่างไรสาส์นท้าดวลเหล่านี้ก็เป็นความรับผิดชอบของเขา ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับกลุ่มวาเรีย จึงไม่จำเป็นที่จะให้พวกนั้นต้องมารับรู้เรื่องนี้..เรื่องที่เขากระทำเพียงเพื่อความปรารถนาเดียว

“ถึงจะต้องฆ่าอีกสักกี่ศพ ต้องแปดเปื้อนเลือดอีกสักแค่ไหน..ถ้านั่นเป็นการทำเพื่อให้ได้อยู่ข้างนาย ฉันก็ยินดี แซนซัส..”

คำพูดพึมพำกับตนเองแผ่วเบา ริมฝีปากบางขยับเป็นรอยยิ้มอย่างอ่อนล้าเมื่อหยิบจดหมายอีกนับสิบฉบับที่ต่างก็มีข้อความคล้ายคลึงกันทั้งสิ้นมาไว้ในมือ

“อย่าห่วงเลย ฉันจะสู้กับพวกแกทุกคน..” เสียงหวานเอ่ยกับจดหมายในมือ “จะทำให้พวกแกได้รู้ว่าวาเรีย..แม้จะบาดเจ็บสักแค่ไหน แต่ก็ยังฆ่าไอ้สวะขี้ขลาดอย่างพวกแกได้อยู่ดี!!”

คำสัญญาเสียงกร้าว ก่อนที่ดวงตาคู่งามจะพริ้มหลับลงในที่สุดเพื่อออมแรงไว้สำหรับการท้าสู้ในวันพรุ่งนี้นั่นเอง!!

[align=center]---- TBC. ตอนที่ 3 (น่าจะพรุ่งนี้) ----[/align]

เย้ๆ ตอนนี้ป๋าแซนมีบทเยอะขึ้น ได้พูดตั้ง 2 ประโยคแน่ะ 55+

คิดว่าหลายคนน่าจะทราบอยู่แล้วว่า ฟิคนี้กับฟิค Blessing of Moon อยู่ในซีรีย์เดียวกัน และซีรีย์นี้ยังมีภาคที่ 3 ซึ่งเป็นภาคสุดท้ายอยู่ ซึ่งมุกได้เฉลยในเรื่อง Blessing of Moon ไปแล้วว่าคือคู่ของ เบลกับมุคุโร่ โดยที่เวลาของแต่ละฟิคจะเรียงลำดับไปตามนี้ค่ะ

ซีรีย์ The Dark : Dark นี้เพื่อคุณ!!
1. The Third Hand(s) >> หลังจบศึกชิงแหวน
2. Blessing of Moon >> หลังจบศึกชิงแหวนได้ 4 ปี
3. ยังไม่มีชื่อเรื่อง >> หลังจาก Blessing of Moon

แต่เนื่องจากมุกยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะให้เป็น B69 หรือ 69B ดี เพราะคิดพล็อตได้ 2 แบบเลย ก็เลยจะให้คนอ่านฟิคนี้ทุกคนและคนอ่านเรื่อง The Third Hand(s) ช่วยกันโหวตนะคะ

สปอยล์เนื้อเรื่องนิดหน่อย >> แน่นอนว่าคู่นี้ คนนึงก็โรคจิต อีกคนก็คลุ้มคลั่ง ดังนั้นรับรองว่ามัน SM เลือดสาดกระจุยแหงๆ และดาร์คแหงๆ แต่ว่าความแตกต่างจะอยู่ตรงที่....

ถ้าเป็น B69 แน่นอนว่า มุคุโร่น่าสงสาร โดนทารุณกรรมทั้งเรื่องแน่ๆค่ะ แต่ก็ดูน่าสนใจดีนะสำหรับคอ SM

แต่ถ้าเป็น 69B ก็อาจจะน่าสนใจไปอีกแบบ แต่มุกแต่งมุคุโร่ออกมาทีไร มันแรด + แหล กระจุยทุกที ไม่รู้จะอัพพลังเสะขึ้นรึเปล่านะคะ 55+

เพราะงั้นสิทธิ์ในการเลือกเป็นของท่านผู้อ่านทุกท่าน กดโหวตได้เลยค่า โปรดจำไว้ว่า "หนึ่งเสียงของท่าน จะส่งผลต่อ[s]สภา[/s] ฟิคเรื่องต่อไปของมุกค่า" ^o^

ปล. ในฟิค Blessing of Moon ตอนที่ 13 จะมี[s]การกล่าวถึง[/s] บทของน้องหลามกับเบลแบบเกือบๆเต็มตอน ถ้าใครอยากอ่านเรื่องหลังจากจบฟิค มือที่ 3 ก็ลองไปอ่านดูที่ http://reborntfc.freeforums.org/blessin ... 2-315.html นะคะ

อะ ...ทำตัวเกรียนปาดคอมเมนต์ 555
++++

ท่านมุก!!!!!ไอเฟียร์ชอบอารมณ์ฟิคตอนนี้มากเลยยยย
ฉลามทาสนี้มันสุดยอดได้ใจจริงๆๆ บอสพูดน้อยก็ถูกใจ 55555+ รักบอสค่ะ

ชอบบทท่านที่พูดถึงท้องฟ้าร้องไห้ อ่านแล้วได้อารมณ์เศร้าๆ เหงาๆ ดีค่ะ ชอบๆๆ
กรี๊ดร้องให้กับฟิคนี้ จะรอตอนตอนะค้า

ปล. เชียร์ B69 ค่ะ = =b

ท่านมุกมาต่อแล้ววววววววววววววว
นั่งรีเฟรชรอ อิอิ
น่าสงสารหลามน้อยจริงๆ
บาดเจ็บแล้วยังต้องไปสู้รบตบมือกับพวกที่อยากได้ตำแหน่งเทพดาบ
อย่างนี้ต้องให้หลามน้อยจัดการซะให้หมด
รออ่านตอนต่อไปค่า

กรี้ดดดดดดด หลาม นายจะทาสเกินไปแล้วอะ ซิกกกๆ สงสารน้องหลาม

จับจิต จับใจท่านมุกกกกกกกกกก อยากบอกรักหลามมมมมมมมมมมมมมากเลย

- -* กรี้ดดดดดดดดดดด รักหลามอะ บอส - -* ชิชิ อิอิ

บ๊ะ พ่อหนุ่มเทร้นต์ของนังซา โผล่มาตอนเดียวจอดเลยรึ ชิชิชิ รอเล..** (โดนท่านมุกหันมามอง อย่าสปอยล์!) อ่ะ รอหนุ่มคนนั้นก็ได้ -3-~

สครีมกับตอนนี้ หลามต้องอย่างนี้สิ เท่อย่างนี้ เกะอย่างนี้ ราชินีอย่างนี้ ทาสอย่างนี้ อ๊ายยยย>[]<!!! (มันบ้าไปแล้วครับท่าน)

ชอบหลามอารมณ์นี้มากกว่าฝนเลือดอีกแฮะ.. สงสัยเพราะเรื่องนั้นมันรั่ว กรั่กๆ จะรอดูนะฮะท่านมุก เราจะคอยเตือนให้มันดาร์ก กร๊ากกก

เฮียใจร้าย เฮียโหดร้ายที่สุด.. (/me กัดผ้าเช็ดหน้าจะร้องไห้) เรื่องอื่นยังเห็นมีเยื่อใยกันอยู่บ้าง แล้วเรื่องนี้ล่ะ T^T



เฮีย[s]โว้ย[/s] ได้ยินม้ายยยยยย (ของชักขึ้น)..

/me นั่งรอพ่อหนุ่มกระชากใจคนนั้นต่อไป

ซึ้งค่ะ

หลาม .... อดทนว้ายยย


B69 ดีกว่าค่ะ =_,=+

ฉลามทาส!!! ฉลามโศก!! ฉลามอาบเลือด!!! ฉลามโฮกบันซายยยยยยยยยยยยยยยยยย~~!!!!!!!!!!

โฮกกกกกกกกกกกก ป๋าโผล่มามากขึ้นจริงๆด้วยค่ะ = ="" เหอะๆๆ


ใครทำหลามตาย อิชั้นจะไปเชือดมันเองเครอะ - -*

หลามเอ๋ยรักษาสุขภาพมังเถอะเดี๋ยวได้ตายจริงๆหรอก ถ้าตายแล้วเดี๋ยวป๋าไปหาทูน่าแล้วแกจะทำยังง๊าย=[]=" เค้าม่ายยอมน๊า ป๋านะป๋าปากแข็งจริงวุ้ยเดี๋ยวเอาคีมไปง้างปากซะดีไหมนี่

B69งับงิๆๆท่าจะมันส์เลือดสาด*0*