•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊ากกกกกก

โกคุน่ารักสุดยอดมาเยี่ยมรุ่นที่10
น่ารักมากๆๆๆ ตอนที่บอกว่าไม่ได้มาเยี่ยมบ่อยๆเเล้วพยาบาลมาทักอ่า

แก๊งป่วนเมืองเอาอีกแล้วไงหิ้วยามะไปเพื่อ!?
เมื่อไรยามะจะฟื้นเนี่ย!!
โกคุสู้ตาย

เชียร์โกคุขาดใจ

เย้ๆได้เม้นคนเเรกๆ(นั่งอ่านตั้งแต่ตอนท่านยังอัพไม่เสร็จ55+)

=[]=

ยามะ!!! จะเอายามะของโกคุไปหน๊ายยยยยยยยยยยย??!!!!!!

โอ้วทูน่า ปกติเป็นเจ้าห่วยทำอะไรไม่ได้เรื่องแต่กลับเป็นแม่บ้านเกินคาด!!!!

ท่านฮิใจเย็นลงมากมายมหาศาล เหอๆๆ น่ารักกดีไปอีกแบบ

มาต่ออีกนะจ๊ะฮานะจัง แมวดำรออ่านจ้า

หนูซือ&ท่านฮิ แอบหวานนนนน >///<

ไม่รู้ตัวจริงๆเหรอคะว่าทำไมถึงได้ยอมซือคุงอยู่เรื่อยๆ

เจ้าพวกคนร้ายจะลักพาตัวยามะคุงไปไหน

โกคุจัง คุณพี่ สู้สุดหูรูดไปเลยค่ะ พายามะกลับมาให้ได้

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

จ้ากกกกกกก เอายามะคืนมา

โกคุสู้ ๆ แย่งสุดที่รักของเธอคืนมาให้ได้

อูย ฮิคุง มองหน้าตาน่ารักของสึนะแล้วใจอ่อน

โอ้ว วี้ด วิ้วววว

ซือคุง เหมาะกับเป็นศรีภรรยาในอนาคตของตระกูลฮิบาริแน่นอน

รีบเอาขันหมากไปขอเล้ย >0< ทั่นฮิบาริ

/ (ผัวะ!!!!) อยากตายเรอะ!
/ (เลือดท่วมแต่ไม่เข็ด) กิ้วๆ เขินอ่ะดิ
/ วันนี้ถ้าไม่ได้ ขย้ำแกให้ตายอย่าหวังว่าจะเรียกชื่อชั้น (ว่าแล้วก็ซัดเราจนตายคาทอนฟา)

ฟื้นมาเม้นท์ต่อ

พวกนั้นมันจะเอายามะไปทำอะไรอ่ะ

โกคุ คุณพี่รีบช่วยยามะเร็วๆ น้า

น่าสงสารยามะ อาการยังแย่อยู่ ยังจะโดนลักพาตัวมาอีก

โกคุ รีบทวงสวามีคืนมานะ!

รีบมาอัพต่อน้า ยามะจะเป็นไรอีกมั้ยอ่ะ (แผลเก่ายังไม่ทันหาย ก็เกิดเรื่องอีกแล้วอ่ะ)

โกคุจัง กะคุณพี่จะช่วยยามะได้มั้ยหนอ

รีบมาอัพน้า

เอ้อวหนูทูน่าโชว์เสน่ห์ปลายจวักให้ดู
คุณพี่ท่านถึงกับออกปากให้ทำอีก
เป็นปลื้มใช่มั๊ยล่ะที่มีว่าที่ภรรยา
มาทำอะไรให้กินแบบบเนี้ยหน่ะ
และแลั้วในที่สุดตัวร้ายก็โผล่เนอะ
โกคุเทระกับเรียวเฮจะสู้ได้มั๊ยเนี่ย
ปล.รีบๆๆๆๆๆๆมาต่อเน้อ

จะไหมมั้ยเนี่ยโกคุเทะกับรุ่นพี่เคียวเฮเนี่ย ภาวนาให้อยู่ครบ 32 ประการนะ

เอายามะ คืนม๊า เจ้าพวกนั้น

มานเป็นใครกันแน่น้า

ใจเย็นไว้ลูก โกคุ~~~~

โกคุน่ารักมากกกกกกกกก

ท่านฮิบะก็น่ารัก

ไม่กล้าพูดว่าอร่อย อ๊ากกกกกกกกกก

อยากกินบ้าง

จากที่ฮิบาริกะสึนะจะหวานกันอยู่(หรือป่าว)

ก็เริ่มเข้าสู่โหมดบู้ซธแล้ว

จะเปงไงต่อไป รอตอนหน้าอยู่น้า

เอิ่มมมม ยูจำไม่ได้แล้วอ่าว่าตอนแรกๆเคยเม้นให้เรื่องนี้รึป่าว
แต่ต้องหยุดอ่านไปพักนึง แล้วตอนนี้ก็ต้องมานั่งอ่านรวดเดียวปรู๊ดดดดดดด
สะจายยยยยยยยยยยย 5555+

อ๊ายยยยยยยยยยยย
ซือคุงกะท่านฮิน่าร้ากที่สุดดดดดดดดด
สรุปว่าคนตระกูลฮิบาริชอบนายหญิงผมสีน้ำตาลตาสีน้ำตาลโตๆสินะคะ
อืมมมม มันอยู่ในสายเลือด 555

สงสารโกคุจัง ยามะเจ็บตัวใจร้ายไม่ยอมฟื้นขึ้นมาซะที
มีคนเป็นห่วงงงงง รู้มั๊ยย๊า~~~~

อุ ส่วนท้ายเข้าบทบู๊ซะแล้ว แล้วยังงี้ซือคุงกะท่านฮิยังจะได้หวานกันต่อมั๊ยอ่าคะ

ปล. ทำไมช่วงนี้ฟิค 1827 หายากจังง่ะ มีแต่ D18 -*- แม่เจ้า

Part 14


สายลมพัดแรงขึ้น เสียงเสียดสีของใบไม้ต่างๆบนต้นแข่งกันส่งเสียงร้องคำราม ท่ามกลางสมรภูมิรบที่กำลังจจะเกิดขึ้นไม่ช้า
ร่างเพรียวบางผมเงินยืนตรงข้ามกับชายร่างสูงผอมแห้ง ผมสีดำที่รวบไว้พลิ้วตามสายลม

ทั้งคู่จ้องมองหยั่งเชิงกัน.....
.
.
-เจ้านี้ ดูถ้าคงต้องลองโจมตีดูก่อน – โกคุเทระคว้าระเบิดมาในมือ พร้อมกับจุดไฟให้มันทำงาน
ประกายไฟของระเบิดที่เห็นมาลิบๆไม่ได้ทำให้ชายผมดำรู้สึกสะท้านกลัวแต่อย่างใด

ทว่า........กลับแสยะยิ้มน่ารังเกียจออกมาแทน “ รู้สึกเป็นเกียรติจริงๆที่ได้พบกับผู้พิทักษ์วายุ”
เสียงเย็นยะเยือกออกจากริมฝีปากกว้าง เรือนผมเงินขมวดคิ้วเข้าหากันดวงตาสีมรกต
บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ “ไปตายซะไอ้งั่ง”

ระเบิดจำนวนมากพุ่งเข้าใกล้ร่างผอมสูงเรื่อยๆ แต่คนถูกโจมตีกลับยืนนิ่งไร้การเคลื่อนไหวใด
“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ดวงตาสีมรกตเบิกกว้าง เมื่อระเบิดของเขากลับถูกตัดขาดลงเป็น 2 ส่วนภายในเวลาอันรวดเร็ว

“บ้าน่า” โกคุเทระอุทาน


ชายหนุ่มคนนั้นไม่ขยับกายสักนิด......ตั้งแต่เมื่อไหร่ ........................

“จะมองตรงนั้นไปถึงเมื่อไหร่กัน ผู้พิทักษ์วายุ”

โกคุเทระสะบัดหน้าหันไปมองข้างหลัง ร่างชายหนุ่มผมดำปรากฏจากข้างหลังไม่ห่างจากตัวมากนัก
คนหน้าซูบหันมาสบมองหน้าสวยที่ตะลึง ดวงตาสีเหลืองมองอย่างเจ้าเล่ห์ราวสุนัขจิ้งจอก

ฟิ้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เลือดสีแดงไหลออกทางยาวตรงแก้มใส ร่างบางเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บแปล๊บที่แผล

เร็ว....จนมองไม่เห็น..................................

“การทักทายครั้งแรกของเราไม่น่าประทับใจเลย แต่เอาเถอะยังไงแกก็ต้องถูกฉันจัดการอยู่แล้ว”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างมั่นใจ และเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา -ไอ้หมอนี้ -

“ฉันชื่อ ซิน ทินเดิล จำไว้หน่อยก็ดี เพราะนี้เป็นชื่อของคนที่จะปลิดชีพแกไงละ”
ร่างเพรียวหมุนตัวพร้อมกับระเบิดมากมายกว่าครั้งก่อน – คงไม่ต้องลองเชิงกันแล้ว –

“ระเบิด 3 เท่า!!!!!!!!”

ซินก้าวขายาวเพียงก้าวเดียว ทันใดนั้นร่างสูงก็หายวับไปกับตา ก่อนเสียงระเบิดจะเกิดขึ้น


ตูม!!!!!!!!!!ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!

โกคุเทระถึงกับช็อค ใบหน้าสวยเริ่มวิตกกังวล “มันอยู่ไหน” ร่างบางหันมองซ้ายขวาหน้าหลังอย่างระแวดระวัง

ไม่มีวี่แววของชายร่างผอม ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบๆรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
มือบางเย็นเชียบเพราะต้องคอยระวังการโจมตีที่อาจมาจากไหนก็ได้
เพียงแค่ประมือไม่กี่ครั้ง โกคุเทระเริ่มจะรู้ตัวแล้วว่า.....ตัวเองเป็นต่อฝ่ายตรงข้ามอย่างชัดเจน

“หน้าเครียดเชียวนะ” ซินยืนพิงต้นไม้อย่างสบายอารมณ์
โกคุเทระหน้าซีดเผือกทันที เม็ดเหงื่อไหลชุ่มทั้งใบหน้าและมือจนเหนียวเหนอะ

ไปที่นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ทำได้ยังไง ?

ร่างบางเริ่มจะก้าวขาถอยหนีไปตั้งหลัก เพราะสนามเด็กเล่นเป็นพื้นที่กว้างไม่เหมาะกับเขาอย่างยิ่ง
ถ้าไปหลบในที่มีสิ่งกีดขวางเยอะๆ เขาก็ยังมีโอกาสเป็นต่อ ที่สำคัญชายหน้าจิ้งจอกนั้นใช้อาวุธอะไรก็ยังไม่รู้

แต่พอเดาได้ว่าต้องเป็นใบมีดคม......และท่าทางต้องโจมตีระยะประชิด.......

กึก!!!

ขาเพรียวข้างซ้ายขยับไม่ได้ ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนก ร่างบางพยายามใช้แรงที่มีขยับขาข้างซ้ายให้ก้าวเดิน
“บ้าจริง!!อะไรกัน!!!” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากคนที่ยืนใต้ต้นไม้ “ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ คงเร็วจนรู้สึกไม่ทันสินะ”

สิ้นคำพูดของซิน ร่างกายของโกคุเทระที่ไร้ซึ่งบาดแผลใด บัดนี้ผิวขาวนวลเริ่มปริแตกออกเรื่อยๆ
เป็นรอยกรีดไปทั้งตัว ที่สำคัญขาข้างซ้ายที่ใช้การไม่ได้ก็ถูกเชือดตัดเส้นเอ็นการเคลื่อนไหวลง
“จะบอกให้ก็ได้ว่าอาวุธของฉันคือสิ่งนี้” มือผอมที่เห็นกระดูกปูดออกอย่างชัดเจนยกขึ้นมา
นัยส์ตาสีมรกตเพ่งมองมือนั้นอย่างฉงน ก่อนจะเปลี่ยนประกายตาและสีหน้าเข้าใจอะไรบางอย่าง

“ใช้แล้วอาวุธของฉันมันคือเล็บที่คมราวกับมีดยังไงละ” ซินตวัดมือกลับ ต้นไม้ที่ใช้ยืนพิงถูกโค่นล้มลงทันตา

ตึง!!!!!!!!!!!

ต้นไม้กระทบพื้นเสียงดังสนั่นพร้อมฝุ่นควันที่ลอยฟุ้งขึ้น พร้อมเรือนผมดำรวบยาวที่หายหัวไปอีกครั้ง
“คราวนี้เป็นของจริง เตรียมใจไว้ให้ดี” เสียงดังก้องไปรอบๆตัวหนุ่มผมเงิน

-แย่ละสิ- โกคุเทระคิด เม้มปากแน่นจนแดงก่ำ ความรู้สึกกลัวเข้ารุกเร้าในใจ อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

“เอาละบอกลาโลกนี้ซะ” ซินปรากฏตัวทางด้านขวาของร่างเพรียวอย่างรวดเร็ว มือผอมแห้งง้างขึ้นเตรียมตวัดเล็บที่ยาวออกมามากขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ

ฉัวะ!!!!

บรึ้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว หนุ่มผมขาวที่อยู่ไม่ห่างไกลมากนั้นหันกลับมามองจุดเกิดเหตุ
ที่กลายเป็นเพียงควันดำจากระเบิด และเศษดินที่แตกละเอียดออกมาเท่านั้น

“เจ้าหัวปลาหมึก!!!!” เรียวเฮตะโกนแล้วเตรียมพุ่งเข้าช่วยเพื่อนรุ่นน้องคู่กัด
แต่ว่าชายร่างยักษ์เข้ามาขวาง ใบหน้าใหญ่โตแสยะยิ้มออกมา “คู่ต่อสู้ของแกคือฉันต่างหาก”

มือหนานั้นชกกำปั้นลงบนพื้น เกิดแรงมหาศาลลมที่เกิดจากกำปั้นที่หวดลงพัดกระจายออกทุกทิศทาง
เรียวเฮกระโดดถอยหลังออกมาก่อนได้ทันเวลา แขนทั้ง 2 ข้างยกขึ้นมาป้องกันส่วนหัวและใบหน้าไว้

เมื่อลมสงบลงชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจกับหลุมใหญ่เบ้อเริ่ม ที่ปรากฏตรงหน้าเขา
“แรงบ้านี้มันอะไรกัน” เรียวเฮตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ถ้าโดนไปละก็ จบเห่สุดหูรูดแน่.........................................


ชายหนุ่มผมดำก้าวเดินมายังตึกร้างสูง 4 ชั้น ที่ตั้งห่างไม่ไกลนัก ดวงตาสีเหลืองมองหยดเลือดเป็นทาง
ก่อนจะฉีกยิ้มจนเห็นฝันขาว “หลบมาอยู่ที่นี้เอง”

โกคุเทระทรุดนั่งลงในห้องเก็บของเก่าๆของในชั้น 3 ลมหายใจหอบถี่ มือกุมขาข้างซ้ายที่ยากแก่การขยับอย่างโมโห เลือดที่ไหลออกจากแผลที่ถูกกรีดตามตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางขบฟันสะกดเสียงครางความเจ็บปวดไว้

แม้จะรอดมาได้จากการเสี่ยงใช้ระเบิดในระยะประชิดให้อีกฝ่ายถอยออกไป
แล้วอาศัยจังหวะนั้นพยุงตัวหนีออกมา แต่ว่าการทำแบบนั้น ทำให้เขาได้นับผลกระทบจากแรงระเบิดด้วยเช่นกัน

“หึหึหึหึ...คิดว่าจะหลบฉันพ้นรึไง” เสียงฝีเท้าและคำพูดของศัตรู ทำให้โกคุเทระรู้สึกเสียวสั่นหลังวาบทันที
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบันได จนกระทั้งได้ยินชัดเมื่อเงานั้นทอดมายังทางเดินขึ้นตึกในชั้น 3
-มาแล้ว- ร่างบางเหลือบมองผ่านช่องหน้าต่างเล็กตรงประตูห้องเก็บของ

“เข้าใจคิดดีนี้ที่มาหลบในตึกร้างแบบนี้ เหมาะกับการวางระเบิดจริงๆ” ชายหนุ่มหมาจิ้งจอกยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ
มือผอมหยิบก้อนหินเล็กๆในนั้นมาและขว้างไปบนพื้นข้างหน้า ระเบิดทำงานขึ้นทันที แรงระเบิดที่พุ่งตัวออกจากห้องข้างซ้ายขวาที่ขนาบกัน เศษกระจกจากหน้าต่างแตกลงอย่างง่ายดาย
“ ฉันจัดการกับดักระเบิดของแกที่ชั้นล่างหมดแล้ว ออกมาให้ฉันเชือดดีๆหรือจะเล่นซ่อนหาต่อไป...ไอ้หนู”
โกคุเทระมองกับดักที่ถูกอ่านทางออกอย่างเจ็บใจ มือบางหยิบไดนาไมต์ออกมาในมือ 3-4 อันออกมา

ตูม!!!!!!!!!!!!!!
เสียงระเบิดดังขึ้นจากห้องเก็บของ ซินมองควันสีดำที่ลอยคลุ้งอยู่ข้างหน้า ก่อยแสยะยิ้มออกมา
“ใช้ระเบิดพรางตัวหนีออกมาอีกแล้ว คิดว่าฉันผู้นี้ดูไม่ออกรึไง” เล็บในมือยาวแหลมขึ้นจนเรียกว่ากรงเล็บคมกริบที่
พร้อมจะชำแหละทุกสิ่ง

“ถ้าจะหนีเป็นหนู งั้นฉันจะเล่นเป็นแมวไล่จับเอง”
.
.
.

“แกเป็นใครกันแน่” เรียวเฮตะโกนถาม ชายผมเกรียนมองยิ้มเย้ย
“ฉันชื่อ วิกเตอร์ นาเวียร์ ส่วนนายคงเป็นผู้พิทักษ์อรุณ ซาซางาวะ เรียวเฮ” ชายหนุ่มชักกำปั้นขึ้นมา
ปลอกแขนสีทองทั้ง 2 ข้างเกิดประกายไฟฟ้าขึ้น ทันใดนั้นกล้ามเนื้อแขนทั้ง 2 ก็ค่อยๆขยายโตเรื่อยกว่าขนาดของร่างกาย กล้ามเนื้อแน่นขยับขึ้นลงเร็วเป็นจังหวะๆ เส้นเลือดตามแขนปูดขึ้นเห็นได้ชัด

วิกเตอร์หักนิ้วมือ พลางจ้องมองคนข้างหน้าอย่างท้าทาย
“นายก็เป็นนักมวยเหมือนกัน มาตัดสินกันด้วยมวยเป็นไง”
เรียวเฮเหยียดยิ้มตอบรับคำท้า “งั้นก็สุดหูรูดเลย”

ทั้ง 2 พุ่งเข้าจู่โจม เรียวเฮปล่อยหมัดระยะประชิดลองเชิง ซึ่งอีกฝ่ายก็รับหมัดเหล่านั้นได้รวดเร็ว
ตอนนี้ชายผมขาวเป็นฝ่ายโจมตีเพียงผู้เดียวโดยหนุ่มผมทองทำเพียงแค่การตั้งรับเท่านั้น
-มาแล้ว- หนุ่มผมขาวมองเห็นช่องทางตรงคาง จึงรีบอาศัยจังหวะนั้นพุ่งหมัดเต็มแรงเข้าทันที

“ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!แม็กซิมั่ม แคนน่อน!!!!!!!!!!!!!!!!”


ปึกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อานุภาพของหมัดท่าไม้ตาย ทำให้ร่างยักษ์พุ่งกระเด็น วิกเตอร์ตาข้างตกใจก่อนจะได้สติกระโดด
ตืลังกากลับมายืนได้เหมือนเดิม ปากหนาแตกเลือดไหลออกเยิ้ม ใบหน้าใหญ่เหย่เกเจ็บปวด
“แรงใช้ได้นี้ แบบนี้ถึงจะน่าสนุกหน่อย” วิกเตอร์ถุ่ยน้ำลายออกมา ในก้อนน้ำลายที่มีเลือดและฟัน 2 ซีกที่หักไป
เรียวเฮตีหน้าขรึม และยังคงตั้งท่าป้องกันไว้ –เจ้านี้โดนแม็กซิมั่ม แคนน่อนเข้าเต็มๆยังยืนได้ –
ไม่ธรรมดาซะแล้ว....................................

วิกเตอร์พุ่งเข้าหาเรียวเฮอีกครั้ง พร้อมหวดหมัดเข้าใส่
หนุ่มผมขาวยกแขนขวาป้องกัน เมื่อกำปั้นเข้ากระทบแขน ร่างของชายหนุ่มถูกแรงมหาศาลผลักกระเด็นไปไกลจนกระแทกกับกำแพงรั้ว

ตึง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ร่างสูงยุบตัวลงเข้ากับกำแพงจนร้าว เรียวเฮครางร้องอย่างเจ็บปวด
เด็กหนุ่มค่อยๆไถลลงไปกองกับพื้น ดวงตาหยี่มองอย่างสะใจ ภาพของชายคู่ต่อสู้ที่หัวแตกจนเลือดออก
ร่างกายฟกช้ำไปทั่ว “นี้แค่หมัดเดียวก็เป็นขนาดนี้ ดูท่าฉันจะประเมินฝีมือนายสูงเกินไป”

เรียวเฮพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนในสภาพโงนเงน มือทั้ง 2 ยกขึ้นตั้งท่ามวยอีกครั้ง
“โอ๊ยยยย!!” เรียวเฮร้อง มือซ้ายกุมแขนขวาที่ช้ำจนเป็นสีม่วงแดงชัดเจน

-ซวย...แขนขวาดูเหมือนจะหักซะแล้ว –


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบครึ่งแรก

Omi

โปกธงเชียร์ด้วย โกคุเทระ ไฟท์!!!!!


ansuz

สึนะมีสกิลแม่บ้านเป็นเลิศ มีไว้ชนะใจท่านฮิโดยเฉพาะ หุหุ


wrightia

ฮิบาริกำลังอยู่ในช่วงสับสนชีวิต เอ๊ย!!สับสนหัวใจตัวเองอยู่


aiwendil

ฮิบาริคงไม่ใจอ่อนตลอดไปหรอกค่ะ

โกคุเทระจะแย่งว่าที่สวามีมาได้ไหมต้องดูตอน 14 ค่ะ


tsuna27

ใช่ค่ะ!!!

เอาขันหมากไปขอเลย !!!!!!!!!!!!

ผัวะ!!!(โดนซัดกระเด็นด้วยเช่นกัน)

เอายามะไปทำอะไร บอกตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ ต้องรอลุ้น


kokushiyoku

ดูตอน 14 ได้เลยค่ะ แต่เราลงแค่ครึ่งแรกไปก่อน พอดีอีกที่เหลือยังพิมพ์ไม่เสร็จเลย


thitapa

จะครบ 32 หรือไม ก็ต้องดูกันต่อไป


soraandreborn

ตอนนี้โกคุเดือดเรียกพี่ได้แล้ว โมโหคน ริอาจแย่งสวามีไป

(ไดนาไมต์ลอยมาทางข้าพเจ้า me //แว๊กกกกกกกก)


jaja

อยากกินเหมือนกันค่ะ


rattochi

ตอนหน้านี้ บู้กระจายลูกเดียวเลย


Urius

ฮิบาริกันสึนะจะหวานต่อหรือไม่

อืม....คงต้องลุ้นละค่ะ อิอิ

โฮกกกกกกกกกกกก

มีคนบ้าพลังกว่าคุณพี่สุดหูรูดของเราซะแล้วววววววววววววว

พลังช้างสารมากมายขอบอก เหอๆๆๆ

คับขัน คับขันสุดๆจะเป็นยังไงต่อ

นั่งรอเอาตอนหลังมาลงนะคร้าบบบบบ

บู๊กระจายจริงๆด้วย เลือดสาดออกมานอกจอ(เวอร์ไปหน่อยแฮะ)

โกคุเทระ เรียวเฮ สู้ๆๆ อย่ายอมแพ้นะ

ตอนหน้ายังบู๊กันอีกหรอ โห่ เมื่อไหร่จะหวานซักที

รออ่านตอนหน้าลูกเดียว