•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรี้ดดดด เกิดอะไรขึ้น กรี้ดดดดด
ยามาโมโตะคงไม่เป้นไรใช่ม้า เดี๋ยวฮิบาริเหงาแย่เลย 666+
ขอบคุณที่มาต่อนะค้า จะรออ่านต่อไปเรื่อยๆค่า สู้ๆสู้ตาย

ตอนนี้ก็หวานอีกแล้นนน~

แถมยังมีไปเดทกันอีกด้วย >///< น่ารักมากค่า

นึกภาพคุณฮิบะกินไอติมแล้วเพ้อ~

....
.......
คุณส้ม...มาทำให้อยาก แล้วจากไปได้ยังง๊ายยยย!!! TT[]TT!!

ไอ้เสียง"บึ้ม"นี่มัน...คุ้นๆ...คงไม่ได้มาจากสโมกกิ้งบอมหรอกนะ =[]=!

อยากรู้ค่า...ใครมันชั่งบังอาจ มาขัดจังหวะคู่รักเค้าจูจุ๊บกันเนี้ยะ

อ๊าคคคค หวานม๊ากตอนนี้ กรีสสส
แต่ทว่า!!!มัน ผู้ใดบังอาจมาขัดขวางความหมานนน ฟร่ะ

สวัสดีครับ !~~!!
คลานงัวเงียมาตอบเม้น ... ตอบรั่วตอบชุ่ย เล่นมุกถ่อยๆ .. เตือนได้นะครับ ... ไอ้ส้มง่วงงง

-------------

ท่าน มุก
- ฮ่าๆๆ ง้อด้วยทอนฟา ฮ่ะๆ ก็วิธีง้อมันแบบนี้แหละครับ (ฮา) ว่าแต่สวรรค์สำหรับซูชิหน้าปลาไหล .. ส้มว่ามันต้องมีแต่รูปหนูฮิเต็มๆแน่ ว่าแล้วก็โดนทอนฟาส่งไปนรก ฮ่าๆ

ท่าน ไซโค
- ตอบง่ายๆแถๆ ว่าเพราะมันเป็นซูชิครับ ฮ่าๆๆ So in love นางเอก(?) รันทด ส้มไม่ยอม มาเรื่องนี้ จะเอาพระเอกรันทด เคราะห์ซ้ำกรรมส่งครับ ฮ่าๆ สำมะโนครัวท่าจะยาก ตอนนี้สำมะโนใจไปอยู่ในใจหนูฮิก่อนแล้วกัน (น่านมุกเสี่ยวมาอีกแล้ว) เชียร์มันเพราะส้มเป่าหูน่ะสิ เสยกลางสายฝนไม่เกี๊ยว ฮ่าๆ

ท่าน มาย
- ซูชิภูมิต้านทานในการรับทอนฟาสูงครับ สกิลความถึกอดทนบ้าระห่ำ ฮ่าๆ เค้าไม่ทำเคะในสังกัดหรอกนะตะเอง ตอนสุดท้ายก็คือตอนสุดท้ายครับ /โดนท่านมายตบจมดิน ข้อหาเล่นมุกไม่รู้เรื่อง/

ท่าน Jonathan
- ซูชิบึ้มครับ ฮา ... ท่านฮิผู้น่ารับทาน ......... =[]=;;;;;;;;;;;;;;; โอ้ว วว น่ารับทานทอนฟาสินะครับ

ท่าน !!RikkU!!
- ก็ทำให้คุณท่านเค้าเขินทั้งตอนก็เจอทั้งตอนนี้แหละครับ (ฮา) เสียงบึ้มก็คือเสียงบึ้ม ..อุ่ก ...จุกเลย 1880 ตัวเป้งๆลอยเข้าตา ที่จริงส้มไม่เกี่ยงนะ ขอแค่ให้มี 80 และ 18 ตำแหน่งไหนอะไรก็ได้ ..แต่ว่า ..มี๊ ....... นึกหน้ายามะเคะไม่ออก

ท่าน Omi
- เอิ๊ก /พัดๆท่านโอพร้อมยื่นยาดมให้ ... โดนสอยไปกองที่พื้น/ ทะลุจุดอะไรครับ .. จุดหื่นฤๅ XD! ดีโน่กับไปโอ้หลั่นล้ากับน้องหลามแล้วกันครับ (ฮา) บาซูก้าย้อนทศวรรษน่ะครับ

ท่าน Priest
- เอิ๊ก ใครคนนั้นคือคนที่คุณก็รู้ว่าใครครับ (ฮา) แหม เพราะรักเลยฟาดครับ ไม่รักไม่ปาดหรอก ปริมาณความรักขึ้นอยู่ความเจ็บหลังถูกกระทำครับ (พูดอะไรส้อส่อ - -*) ฮ่าๆๆ

ท่าน reddieG
- *กระซิบ* .. ซูชิมันโมเมครับ มันดึงมือไปกินเอง (ฮ่าๆ) ยามะจะเป็น .............เป็น ................เป็นกระสอบทรายสุดรักสุดหวง /โดนตบไปกองที่พื้น/

ท่าน orihime
- ฮ่าๆๆๆ เลี้ยงด้วยลำแข้ง .. ผมชอบคำนี้จริงๆ ดูชีวิตต้องสู้เลยล่ะครับ ขอบคุณที่อ่านครับ รักษาสุขภาพตาด้วยนะครับ ><"!

ท่าน พี่หมิง
- หญิงแท้แน่เหรอครับ /โดนท่านพี่หมิงตบไปกองที่พื้น ส้มหยอกเล่นเอง *ซึม/ ก๊ากกกกก เชื่อ m ในตัว แต่ดีโน่ไม่มีทำไมมัน m จังอ่ะท่านพี่หมิง อุ่ก กลางถนนเลยเหรอครับ =[]=;;;

ท่าน มาโม
- ไม่ใช่โกคุร้อกก ~ เป็นคนที่คุณก็รู้ว่าใครครับ ไอ้ตัวป่วนน่ะนะ มันผิดที่ยามะครับทำเขาเขิลล์ต้องรับผิดชอบ (ฮา) เอ๊ ส้มทำให้อยากแล้วจากไปเหรอ ส้มเหรอครับ *ทำหน้าใสซื่อหนูไม่รู้วว*

ท่าน clover
- เกิด ...เกิด ......เกิดระเบิดที่ตรงกลางใจส้มครับ =///////////= /โดนท่าน clover ตบไปกองที่พื้น/ ยามะก็ยังคงเป็นซูชิครับ = =b /โดนตบอีกรอบ ฐานเล่นมุกไม่ถูกเวลา/ ขอบคุณที่อ่านครับ

ท่าน Anubis
- หึๆ ส้มมันชอบของหวานครับ กินของหวานแทนข้าวทุกเวลา เอิ๊ก เรียกว่าเดทดีไหมนะ .. ดันเสร็จซูชิไปก่อนเดทแล้วน่ะสิครับ (เปรี้ยงง สุกก่อนห่ามนี่ฝ่า) .... ส้มทำให้อยากแล้วจากไปเหรอ เป็นส้มเหรอครับ /ชี้น้าตัวเองใสซื่อ หนูเป็นเด็กไม่รู้เรื่อง เอิ๊กก/ ไม่ใช่ สโมกกี้ครับ เป็นคนที่คุณก็รู้ว่าใครครับ

ท่าน Lady_Mafia
- กรี๊ดดดดดดดดดดดด ไอ้ส้มกรี๊ดลายเซ็นท่านครับ อิอรั๊งงง neo ท่านเทพ neo ประทาน 8018 มาดลใจส้ม เจอลายเซ็นท่านเลดี้(?) เข้าไปไอ้ส้มนอนตายอย่างสงบสุข ไปสวรรค์ชี้น 8018 แล้วครับ
เสียงบึ้มคือเสียงบรึ้มครับ (ฮา) สะหวีวี่วี (?)... สวีทสินะครับ .. XD~~

ท่าน ~[Yamamoto]~
- คึๆ เอายาลดน้ำตาลในเลือดมะครับ หุๆ ... คนที่คุณก็รู้ว่าใครครับ ...(เล่นมุกนี้มาทุกเม้นเลยนาเหวยย เปลี่ยนมุกมั่งเด้)

--------------------------
ขอบคุณทุกคอมเมนท์ครับ
ไอ้ส้มมันโอ้หลั่นล้ามากเลย ~~~~
---------------------------------------------

Until you .. [14]


“ยามาโมโตะ ทาเคชิ” เสียงเรียกเหลืออด ควันที่พวยพุ่งน่ะหายไปแล้ว .. เจ้าของเสียก็ตอบรับกลับมาแล้ว แต่ตัวมันสิอยู่ที่ไหน


“ครับ” น่าน เสียงตอบกลับมา .. น้ำเสียงน่ะใช่ แต่คิดไปเองไหนว่ามันแหลมขึ้น .."ผมอยู่นี่"


ฮิบาริหันซ้ายหันขวามองหาเจ้าของเสียง แต่ก็ต้องหลุบตาลงต่ำเมื่อแรงกระตุกที่ขากางเกงเรียกร้องความสนใจ


เออมันใช่


ยามาโมโตะ ทาเคชิไม่ผิดตัวแน่ๆ ไม้เบสบอลที่ถืออยู่บอกอีโก้ความบ้าตั้งแต่เยาว์ ปาสเตอร์สีอมส้มแปะที่แก้มบอกว่าเป็นผลผลิตจากความซ่า เจ้าตัวทำหน้าเหรอหราบ้องแบ้วแล้วปากก็ยังคาบกล่องนม ..


“เอ่อ .. พี่...”



“ก๊ากก ฮ่าๆๆ” เสียงตัวมารที่เดาไม่ยากว่ามันต้องเป็ยผลพวงมาจากมันแน่ๆ ไอ้เด็กหัวปอมฟูโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ หน้ามันบอกยี้ห้อว่าไม่สำนึกผิด



“ไงล่ะเจอฤทธิ์บาซูก้าทศวรรษของคุณแรมโบ้” ไอ้เด็กสวมวัวเดินกระแซะมาทางซามาโมโตะ ความสูงก็พอจะห่างกันไม่มาก ว่าแล้วก็เอาสีข้างเข้าถู


“อย่ากินซอฟท์ครีมไม่แบ่งมันต้องเจอแบบ ....แอ๊!!!” ร่างเด็กวัวลอยลิ่วไปติดแอ๊กที่ต้นไม้ ด้วยฝีมือใครสักคนที่ไม่ใช่ฮิบาริ และ ยามาโมโตะ


“เจ้าหนู ?” รีบอร์นแสยะยิ้มรับ ฮิบาริพยายามประมวลผล .. ถ้าจำไม่ผิด บาซูก้าทศวรรษจะต้องสับกับสิบปีข้างหน้า และมีผลคงอยู่แค่ ห้านาที


..แต่ ..


นี่ ...



นัยน์ตาคู่เรียวหลุบมองไอ้เด็กบ้าเบสบอลอย่างเหนื่อยหน่าย ยามาโมโตะก็ยังคงตีหน้าใสซื่อ ..หรือพูดให้ถูกคือมันเอ๋อบริสุทธิ์ดีกันแน่



“อยู่นี่เอง แรมโบ้ อย่าเที่ยวเล่นงี้ดิไล่จับนายมันลำบากนะเฟ้ย!!” ซาวาดะ สึนะโยชิ ร่างเล็กๆโผล่ออกมาจากหัวมุม วิ่งเข้าไปคว้าเอาแรมโบ้ไว้ เออจบๆกันสักที เจ้าวัวบ้านี่มันก็ดันทะลึ่งเซ่อซ่าวิ่งพรวดพราดออกมา แล้วแม่จ๋าก็ไล่เค้าให้มาตาม ตบท้ายด้วยวานรีบอร์นมาคุมพฤติกรรม



“คุณแรมโบ้ไม่ผิด” ค้านเหย็งๆ ผิดเต็มประตูเลยล่ะว้อย



“สึน้า อยากกินซอฟท์ครีมง่า”



“ไอ้สัตว์กินพืช...” เสียงเอ่ยขึ้นเลือดเย็นอย่างเหลืออด ออร่าทะมึนขึ้นเป็นแบคกราวน์ด้านหลังให้เสียวไส้เล่นๆ



“ง่า ....” ละล่ำละลักไปหนึ่งดอก .. น่ากลัวน้อยซะที่ไหน มัวแต่เอ็ดแรมโบ้ ลืมดูว่าพี่ท่านยืนอยู่ด้วย และถึงขนาดมองไม่เห็นฮิบาริ ไอ้เด็กกระเปี๊ยกยามาโมโตะที่ยืนในต่ำแหน่งโดนบังคงจะเหลือ



“ไปล่ะครับ” สึนะวิ่งหนีไปแล้ว .. แต่รีบอร์นยังยืนอยู่ มองสายตาคมๆไปทางยามาโมโตะ ..



“บาซูก้าทศวรรษคงเสียสินะ .. “แน่นอนนี่ก็เลยผ่านห้ามนาทีมาแล้ว แต่ทีท่าว่ายามาโมโตะสิบห้าปีจะกลับมายังไม่มี



“ฝากด้วยล่ะฮิบาริ” เอ่ยเหมือนรู้ทัน ก่อนจะเผ่นแผลวหายตัวไปอีกคน




“เอ่อ ..พี่...” เด็กน้อยส่งเสียงออกมาเป็นครั้งที่สองหลังจากยืนงงเป็นไก่ตาแตกกับหลากหลายคนมากหน้าหลายตา



สับสนง่า



.. กำลังเล่นซอฟท์บอลกับเพื่อนที่สนามเด็กเล่น แต่ไหงมาโผล่ที่ซอยนี้ได้ง่า ..



“อะไร”



น่ะ ....หนูกลัว ..



ยามาโมโตะตีหน้าแป้ว .. เสียงที่ตวัดเชิดบอกความไม่เป็นมิตรทำเอาเด็กห้าขวบถึงกับหงอ



“ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ” ทำใจดีสู้เสือเข้าไปหนึ่งยก แม่สอนไว้เจอคนแปลกหน้าให้ทำตาวิ้งวับ ยิ้มตีหน้าหราแล้วเขาจะใจอ่อน



“นามิโมริ” คำตอบไม่ได้ช่วยอะไรเลย ก็รู้น่ะเซ่ว่านามิ !! แต่ส่วนไหนของนามิ เค้าไม่เห็นจะคุ้นเคย แต่เด็กน้อยก็ยังยิ้มแย้มให้ แม้ในใจจะฝ่อเหลือ 2 มิล



“ส่วนไหนของนามิล่ะครับพี่ชาย” น่านมันซักต่อ ฮิบาริกุมขมับตีหน้ายุ่งอย่างหมดฟอร์ม เกลียดนักไอ้เด็กช่างซัก อยากจะขย้ำให้จมเขี้ยว



“เดี๋ยวสิพี่ชาย!!” เด็กชายร้องเรียก เมื่อพี่ชายที่ตั้งเหมาเสร็จสรรพตัดบนเดินดุ่มๆออกไป ขาสั้นๆก้าววิ่งตามแต่เด็กน่ะนะ แค่ก้าวเดียวก็เหมือนไกลแสนไกล


............

......

..

“อย่าตามมาได้ไหม ฉันรำคาญ” รำคาญที่ตัวเองหงุดหงิด หงุดหงิดที่ยามาโมโตะไม่อยู่ เขานี่ท่าจะบ้า


“แต่ แต่ ..ผมหลงทางอ่ะ” เด็กน้อยเต้นเร่า แต่ฮิบาริสิกำลังจะตบะแตก


“พาผมไปส่งร้านทาเคซูชิได้ไหม” ริมฝีปากบางเม้มแน่น .. นั่นน่ะตัวดีไม่ใช่ที่ที่ควรจะไปสักนิด .. ขืนไปแล้วความแตกพาลจะมีเรื่องยุ่งให้ตามเช็ดตามล้างแน่ๆ


“ร้านนั่นปิดไปแล้ว” โอ ..พระเจ้า ยามาโมโตะวัยห้าขวบอ้าปากค้างทำหน้าเหรอหราเบะปากเหมือนจะร้องไห้ ไม่ต้องให้เดาอะไรมาก น้ำใสๆก็ออกมาแล้วเสียงโยเยก็ดังขึ้น



“ฮึ๊ก แล้ว ..แล้วผมจะไปซุกหัวนอนที่ไหนอ่ะ” ก็ ก็ซูชิของพ่อเค้ารสชาติเลิศเป็นหนึ่งในปฐพีไม่ใช่เหรอ



ฮิบาริกุมขมับ เส้นประสาทใกล้จะแตกเด็กบ้านี่ทำพิษ อากาศก็อ้าว อยากจะซัดคนให้ตายๆไปซะคนหนึ่ง



“เจอลังส้มที่ไหนก็ซุกมันตรงนั้นแหละ” ตอบส่งเดชไป ขยับเดินไปข้างหน้า แต่เจ้าคนดื้อมันก็ขยับเท้าตามมา พอเขาหยุดมันก็หยุด พอเขาเดินมันก็ขยับตาม เว้นช่วงหาพอดี



... ไอ้สัตว์กินพืช



“ตามมาทำไม” เด็กหนุ่มหลุบตาลงต่ำ กอดแบตเตอร์แน่นเหมือนเป็นที่พึ่งเดียว



“ผม ..ผมไม่มีบ้านอ่ะ”ไม่ใช่ไม่มี แต่กลับไม่ได้ต่างหากเล่า!! ฮิบาริเถียงค้านในใจ หยุดยืนมองเด็กหัวตั้งอย่างใช้ความคิด



“นะ ให้ผมอยู่กับพี่ชายนะ” น่าน ขนาดชื่อแส้ยังไม่รู้มีหน้ามาขออยู่ด้วย เนียนตั้งกะเด็ก รู้รักษาตัวรอดล่ะเป็นเลิศ นี่ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนร้ายพาชำแหระตัวแล้วขายออกนอกประเทศบ้างเรอะ ...



“จะทำงานบ้านทุกอย่างเลย” เอาเข้าไป ซื่อเข้าไป ฮิบาริยืนกอดอกเม้มริมฝีปากซะบางเฉียบ



“ไม่คิดว่าฉันจะใจร้ายจับนายไปทารุณบ้างเหรอ” ..ที่ทำกับยามาโมโตะคนปัจจุบันก็เรียกทารุณอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ ... ไม่ๆเขาเรียกแสดงความรักแบบถึงลูกถึงคน



ยามาโมโตะส่ายหัว ยิ้มแป้นแร้นให้



“แม่บอกว่า คนที่สัตว์ติดใจเป็นคนอ่อนโยน” นิ้วป้อมๆ ชี้ไปยังฮิเบิร์ดที่เกาะบนไหล่ ไอ้ตัวขนฟูสีเหลืองกำลังจิกปีกทำความสะอาดตัวเหมือนปกติ



“เพราะงั้นพี่ชายไม่ทำร้ายผมหรอก”



เอาเข้าไป!! มันน่ารักพอๆกับน่าหมั่นไส้



ฮิบาริแสยะยิ้มยอมลดกายลงมานั่งให้หน้าเสมอกัน นิ้วเรียวจิ้มไปที่จมูกเล็กๆทีหนึ่ง



“ห้ามทำให้ฉันรำคาญ” ยามาโมโตะยิ้มกว้างพยักหน้าหงึกหงักเหมือนคนได้ของเล่นชิ้นถูกใจ



“ฮื่อ สาบานด้วยว่าที่แบตเตอร์มือหนึ่งเลยครับ!”



ฮิบาริอยาจะแปลงกลายเป็นกาเมล่าพ่นไฟไล่ฆ่าคนในเมืองสักสิบรอบ



เด็กบ้าอะไร ร้าบบริสุทธิ์ จะว่าดีก็ดี จะว่าซื่อก็ใช่



“เดี๋ยว....จะไปไหน ยังตกลงกันไม่จบ” มือเรียวคว้าเอาคอเสื้อของไอ้หนูที่ทำท่าจะเดินดุ่มๆนำเหมือนคนรู้ทาง



“นายต้องอยู่ในโอวาทฉัน ไม่คือไม่ ได้คือได้ ถ้าทำตัวดีๆ จะมีรางวัล แต่ถ้าดื้อก็คงต้องเชิญนายออกจากบ้าน”



“ครับ!!” แบตเตอร์ที่รักหนักหนาไม่สนแล้ว มือเล็กเหวี่ยงมันลงไปข้างตัวพุ่งเข้ากอด พี่ชายจำแลงของมันเสียเฮือกใหญ่



“ปล่อย!!” นั่นกลับยิ่งทำให้กอดแน่น



“ยังไม่ทันข้ามวันนายลืมข้อตกลงเราไปแล้วใช่ไหม!” ได้ผล เมื่อร่างเล็กๆยอมปล่อยแล้วผละออกมา ยิ้มแหะๆให้



“ผมดีใจนะ ที่ผมหลงมาเจอพี่ชาย” มือเล็กๆคว้าเอามือเรียวที่ยื่นมาให้ไว้ ยอมให้เดินจูงนำไป แล้วเดินตามเงียบๆ “ดีจังที่เจอพี่ชาย”
คำก็พี่ชาย สองคำก็พี่ชาย ..



‘พี่ชาย...’ เสียงน้องสาวร่ำร้องในฝืนหายนะลอดเข้ามาในห้วงคิด .. ‘พี่ชายหนูกลัว’


….



“พี่ชาย”


“อย่าเรียกฉันด้วยคำพูดนั่น!” อยู่ๆฮิบาริก็ฟิวส์ขาด เผลอตวาดให้ยามาโมโตะกลัวแล้วถอยหนีออกมาห่างๆ



เขาโมโหอะไรกันนะ ความอ่อนแอของตัวเอง ... น้องสาวคนเดียวยังปกป้องไว้ไม่ได้



‘พี่ชาย’ หรือนี่จะเป็นบทลงโทษที่เขาทอดทิ้งน้องสาว



บ้าจริง .. ดันนึกในเรื่องที่ไม่อยากนึกซะได้



“ผม ..ผมขอโทษ” เสียงจ๋อยลงไปสนิท ฮิบาริผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ



“ผม ผม ..”



“ฮิบาริ เคียวยะ” ชื่อเสียงเรียงนามถูกเปิดเผย เด็กน้อยพยักหน้ารับหงึกหงัก



“พี่เคียว” เอาเข้าใจ ลมจะใส่เสียหลายๆรอบ บอกชื่อแส้ให้รู้ ดันสู่รู้มาเรียกเขาพี่เคียว



จะโกรธก็โกรธไม่ลง เอ็ดดูแกมหมั่นไส้เสียมากกว่า



............
.......

“ฉันหาให้นายกินได้แค่นี้แหละ” จานข้าวผัดถูกเลื่อนมาตรงหน้า ควันหอมฉุยที่ชวนน้ำลายสอ มันวันซวยอะไรของเขากันนะ ปกติแม่บ้านก็จะเข้ามาเก็บกวดอยู่ทุกวัน แต่วันนี้กลับพร้อมใจกันลาหยุดของสดในตู้เย็นเลยแทบจะร่อยหรอ แล้วเจ้าตัวก็อีโก้แรงเกินกว่าจะถ่อสังขารออกไปซื้อเอง



“พี่เคียวไม่กินเหรอ” ตาแป๋วๆมองมา ปากก็เจรจาขณะที่มือก็ตักข้าวผัดยัดใส่ปากด้วยความหิว บดบังรสชาติที่คาดเดาไม่ได้



“ไว้ก่อน” ทีแรกก็หิวแต่เห็นเจ้าคนมูมมามกินแล้วมันอิ่มแทน “กินให้มันดีๆหน่อย หกเลอะเทาะหมดแล้ว นี่เห็นไหม!” เสียงเอ็ดดังเบาๆให้เด็กจำเนียนทำตัวเจี๋ยวเจี้ยม กินข้าวแบบสงบเสงี่ยม



“กินยังไงให้เลอะ หือ กินให้มันดีๆหน่อย” นิ้วเรียวเกลี่ยเอาเม็ดข้าวที่ติดตรงแก้มทิ้ง เอ็ดไปเสียหนึ่งที ทำเอายามาโมโตะชักหน้ามุ่ย



“พี่เคียวเหมือนแม่” มือใหญ่กว่าตบไปที่โต๊ะเป็นสัญญาณให้กลับคำพูดเสียใหม่ แต่ดูท่าเด็กมันจะตีไปคนละความหมาย



“พี่เคียวเหมือนแม่ผม” น่าน ตีความหมายไปแบบผิดๆ เค้าไม่ได้หมายถึงให้อธิบาย แต่หมายถึงให้นายน่ะเงียบปาก



“ใครเป็นแม่นายหา!! กินไปไม่ต้องพูดมาก”





เอาเข้าไป ประสาทเขาใกล้จะแตกเข้าไปทุกที ถัดจากห้องทานอาหารก็เป็นหน้าโทรทัศน์พลาสม่า จะดูรายการสารคดีก็ถูกเจ้าเด็กบ้าเบสบอลนี่หยิบรีโมทไปเปลี่ยนช่องดูการ์ตูน น่าน ..แถมมันยังยึดรีโมทไปอีก



แต่ไหนๆก็เรื่องของเด็กฮิบาริเองก็ขี้เกียจมานั่งดุเถียง บอกตามตรงแรงจะดุหมดไปตั้งแต่ห้องทานข้าว ขาเรียวยันตัวเองลุกจากโซฟาสีขาว ก่อนจะเดินฉีกไปอีกทาง



แต่ก็ต้องหงุดหงิดเมื่อไอ้คนตัวเล็กมันเดินตาม พอลองจับประตูมันก็จับตาม พอลองก้าวขาขวามันก้ง้างขาซ้ายรอ



“โอ๊ยย! ไปอยู่นิ่งๆเป็นไหม นั่งดูทีวีไปเงียบๆน่ะ นายกำลังทำให้ฉันรำคาญ!”



“ก็ .. ก็ผมเหงา บานอออกตั้งกว้าง พี่เคียวอยู่คนเดียวเหรอ”



เอาอีกแล้ว ..



คำถามขุดคุ้ยแผลในใจสะกิดขึ้นอีกแล้ว ไม่ว่าจะยามาโมโตะคนไหนก็ดูท่าจะไม่ต้องการให้เขาโดดเดี่ยว



“ฉันก็อยู่ของฉันแบบนี้ ถ้านายรับไม่ได้ก็ไสหัวออกไป”



“ผมเหงานะอยากอยู่กับพี่เคียว แต่ให้ออกไปจากบ้านนี้ผมก็ไม่เอา!”



“งั้นก็อยู่ไปเงียบๆ” ทางเลือกเสนอ เด็กน้อยส่ายหัววืดๆ



“ผมเหงา” ..อยู่ๆก็จากบ้าน จากอกพ่ออกแม่มา เป็นใครก็ยากจะทำใจลง ยามาโมโตะยืนก้มหน้านิ่ง จนพี่เคียวถอนหายใจหน่ายๆ



“นายจะเอายังไงกับฉัน อยากกลายเป็นศพใช่ไหม”



“ให้ผมอยู่ใกล้ๆพี่เคียวนะ” บรึ้มมม เหมือนระเบิดมาลง หน้าน่ารักเกินปกติใช้ขอร้องเขา น้ำตาใสๆคลออยู่ที่ขอบตา เกาะขากางเกงเขาแน่น



เหมือนลูกหมา ...



“จะอะไรนักหนา ก็อยู่นี่ไงล่ะ ขอเวลาส่วนตัวให้ฉันบ้าง”



“ผมจะไม่พูดไม่บ่น ขอให้ผมอยู่ใกล้ๆนะ” อ้อนเข้าไปอีกยก ก็เค้ากลัว ที่นี่มีแต่สิ่งที่ไม่รู้จัก จากปากคำบอกเล่าของฮิบาริถึงจะเป็นนามิโมริ แต่ก็ไม่เหมือนที่ที่จากมา



ที่นี่ที่ไหนเขาก็ไม่รู้ บ้านนี่ก็ออกจะกว้าง ..



แต่มันกลับเงียบเหงา



ไม่เหมือนบ้านเค้าที่ออกจะครึกครื้น



“ตามใจ” หมดอารมณ์จะเถียง .. ทั้งที่เป็นวันศุกร์น่าจะใช้ชีวิตให้มันสบายกว่านี้ไม่ใช่เหรอ



“พี่เคียวจไปไหน!” ถามไปเพราะปากรั่ว ตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน



“อาบน้ำ”


-------TBC --------------- สำหรับวันนี้สวัสดีครับ

กด 1 : ยามะบึ้มกลับมาตอนอาบน้ำ
กด 2 : ฮิบะถูกซูชิเด็กลวนลาม
กด 3 : ต้องการเก็บไอ้ส้ม ที่กำลังโอ้หลั่นล้าไปไกลๆ

กร๊ากกก กด 3 กันสินะครับ ทำไมรู้สึกชีวิตมันโอ้หลั่นล้า ~~~~~
ขอบคุณทุกการสนับสนุน สปอนเซฮร์รายใหญ่ แม่ยะก8018 และ 18 ukeทั้งหลายแหล่ ~
ขอบคุณฮ่ะ ~
อาดิโอ๊ส สองวันหน้าเจอกันที่เดิมนะฮร้า ~~~~~~~~~~~
ไปนอนแล่วครับง่วง << ได้ข่าวว่าเพิ่งตื่นไม่ใช่เรอะ!!

กด 2 โลดดดดดดด

ก๊ากกกกก เมะโมเอะ
จี้จุดโอมิอย่างจัง
ชอบมากๆๆอ่ะ เด็กกดผูใหญ่ ปีนเกลียวอะไรแบบเนี้ย
เป็ความจิตส่วนตัว 55+

โธ่ ท่านฮิอีกฝ่ายเปนเด็กใสๆซื่อๆโมเอออ้
ใจดีกะเค้าหน่อยจิ่

เอาล่ะจิ่ๆ ยามะจะกลับร่างเมื่อไรเนี่ย หุหุ

กด 2 ค่า โดนเด็กกดซะเถอะ ท่านฮิเอ๋ย

กร๊ากกกกก หัวเราะด้วยความสะใจล่วงหน้า อยากเห็นท่านฮิถูกซูชิน้อยกดค่า

ครึๆๆ............- -+

ลอยมากด 2

คิดๆไปพี่แกจะเคะได้แม้แต่กะเด็กรึ?

แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าเป็นพ่อจำเนียนของหมู่เฮา

กร้ากกกกกกก

//ลอยออกไป

ขอกด 1 ยามะบรึ้มกลับมาตอนอาบน้ำ
และก็........... >///< เอิ้กๆๆๆ


ว่าแต่ยมะเด็กนี่น่ารัก อิอ๊าง~
^^

"เจอคนแปลกหน้าให้ทำตาวิ้งวับ ยิ้มตีหน้าหราแล้วเขาจะใจอ่อน"

หลักสูตรบ้านทาเคหรือนั่น!!

คำก็พี่เคียว สองคำก็พี่เคียว

ตามมาอิจฉาซูชิเด็กอีกรายละ (ต่อจากคุณม้า So in love)

"เหมือนแม่ผม" โอ้ว... เด็กหนอเด็ก

กด 1 ได้ป่ะครับ ถึงจะชอบแนวคิด คห. ไหนไม่รู้

ที่บอกว่ารวม 1 กับ 2 ไว้ด้วยกัน

อ่ะแหม... ก็เด็กออกจะน่ารัก จะให้หื่นแต่เล็กได้อย่างไร

แล้วก็... กด 3 สำหรับข้อเท็จจริงอื่น นอกจากเสยกลางฝนนะครับ ^w^

ปล. คุณฮิแนะนำลังส้มไปได้ยังไงน้อ

ที่แท้ก็แรมโบ้นี่เอง มาขัดจังหวะคนเค้ากำลังสวีทกันได้ยังไงฮะ เจ้าวัวบร้า

ขอกดแบบ ท่านLady_Mafia ได้ม๊ะ กด 4 อ่ะ

ยามะตอนเด็ก ๆ นี่แอบเนียนตั้งแต่เด็กเชียวนะ

แต่แม่ยามะสอนยามะ มายังไงเนีย เจอคนแปลกหน้าให้ทำตาวิววับใส่ เหอะ ๆ ไม่โดนท่านฮิ ซัดเข้าไปสักป้าปก็บุญแล้ว

ท่านฮิ เอายามะเข้าไปอาบน้ำด้วยนะ หุหุหุ

ท่านส้ม เดี๋ยวเค้าต้องหนีไปเที่ยวสงการต์ที่สุราษตั้ง 5 วันแน่ะ ไม่ได้เข้าอ่านแน่ ๆ เลยอ่ะ

ถ้าไงเค้ากลับมาแล้วจะรีบเข้ามาอ่านทันทีเลยนะ ไม่ได้อ่าน fic นี่ลงแดงตายแน่ ๆ เลย ตั้ง 5 วันแน่ะ

งานนี้ขอเลือกข้อ 1 ค่า
ขอให้บรึ้มกลับมาตอนที่ฮิบะอาบน้ำพอดี อิอิ
รออ่านตอนต่อไปนะค่า