•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ท่าน Muk แต่งดีภาษาลื่นไหลอีกแล้วค่า

รอตอน 1 อย่างใจจดใจจ่อเลยนะง้าบบ

หลามน้อยมามาดนางเอกละครน้ำเน่าเจ๊ดสี แต่ถึงไงก็ชอบหุๆไงคำพูดสุดท้ายมันดูเป็นลางจังหลามจะรีบไปไหนบอสเค้าไม่ไล่นู่ไปหรอก รออ่านต่อไปงับ

น้องหลามน่ารักอีกตามเคย

ป๋าช่างเถื่อนเหลือ

โอ้วป๋า เถื่อนอีกสิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โอ้..ท่านมุกแต่งฟืคดาร์ก~~~~~ > <

ข้าน้อยจะรออ่านเต็มที่ค่า

เลิฟฟฟฟฟค่า คุ่บอสกะน้องหลาม เยสสส

เอาแบบบดาร์คๆๆเลยค่า5555555

Story : The Third Hand(s)
Chapter : ตอนที่ 1
Paring : XS
Rate : -
Note : ไม่แน่ใจว่าตอนนี้มันดาร์ครึเปล่า =[]="
--------------------------------------------

...1 วันก่อน...

...โรงพยาบาลนามิโมริ...

“เฮ้ย! ปล่อยให้ฉันเดินเองก็ได้ว้อย ไอ้ม้าพยศ!”

เสียงแผดลั่นดังมาจากร่างบางของคนเจ็บหนักที่ถูกอุ้มไว้ในวงแขนของหนุ่มผมทอง โดยมีลูกน้องในชุดสูทสีดำเดินตามหลังมาห่างๆเพื่อให้แน่ใจว่าบอสของตนจะไม่เดินชนอะไรล้มไปเสียก่อน

“เอาน่า ตัวนายเบาออกจะตายไป สควอโล่”

ดีโน่ว่ายิ้มๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความขบขันเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนถึงกับหน้าขึ้นสี

...ก็จะให้เขาปล่อยให้สควอโล่เดินเองได้อย่างไร ในเมื่อหมอนี่ยังเจ็บหนักจนแทบไม่สมควรจะลุกจากเตียงด้วยซ้ำ แต่ก็เพราะคำสั่งจากแซนซัสที่จะกลับอิตาลีในวันสองวันนี้ จึงทำให้ร่างบางต้องลากสังขารออกมาจากห้องผู้ป่วยหนักเพื่อไปสมทบกับเจ้านายของตน...

คิดพลางม้าพยศก็อดมิได้ที่จะนึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กๆ เมื่อไม่อาจเข้าใจได้ว่าสควอโล่เห็นดีเห็นงามอะไรในตัวลูกชายบุญธรรมของรุ่นที่ 9 นัก ทั้งที่ผู้ชายคนนั้นไม่เคยทำดีต่อสควอโล่แม้สักนิด ขนาดสควอโล่เจ็บหนักขนาดนี้ก็ยังไม่เคยคิดจะมาเยี่ยม หรืออย่างน้อยก็น่าจะส่งรถมารับมากกว่าให้ฉลามหนุ่มต้องเดินไปหาเองเช่นนี้

“ไอ้ม้าพยศ! หูหนวกรึไงวะ! ฉันเรียกแกหลายรอบแล้วนะเฟ้ย!!”

สควอโล่ตะโกนกรอกหู วงหน้าหวานเกินชายเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ถึงการถูกอุ้มมามันจะสบายกว่าเดินเองก็เถอะ แต่มันเสียศักดิ์ศรีเฟ้ย!!

“ปล่อยฉันลงได้แล้ว! เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่ไปหาบอสเองได้!”

แม้จะนึกขวางอยู่ในใจที่อีกฝ่ายเอาแต่คิดถึงแซนซัสตลอดเวลา แต่โอกาสที่ฉลามหนุ่มจะเจ็บหนักจนไม่มีแรงพอจะเอาดาบฟาดหัวเขาได้นั้นมีน้อยมาก และดีโน่ก็ไม่อยากจะเสียโอกาสนี้ไปโดยไม่ได้ทำอะไรเป็นการแก้แค้นช่วงเวลาสมัยเรียนด้วยกันที่เขาถูกอีกฝ่ายรังแกเสมอ

“จะปล่อยก็ได้ถ้านายเลิกเรียกฉันว่าม้าพยศน่ะ”

บอสแห่งคาบัคโรเน่ยื่นเงื่อนไขด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ให้ฉลามคลั่งแทบคลั่งด้วยความโกรธ(อดีต)ไอ้ขี้แหยที่อุ้มเขาอยู่

“ก็ถ้าไม่เรียกว่าม้าพยศแล้วจะให้เรียกว่ายังไงล่ะว้อย!!”

“หืม? ทำเป็นลืมไปได้..ก็เรียกแบบที่นายเคยเรียกฉันเมื่อก่อนไง..” วงหน้าคมคายก้มลงมาจนแทบชิดหน้าของร่างในอ้อมแขน “เรียกฉันว่า ดีโน่ สิ”

ลมหายใจอุ่นๆที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำเอาฉลามหนุ่มถึงกับหน้าร้อนผ่าว มือเรียวผลักหน้าอีกฝ่ายออกไปอย่างเขินจัด

นี่มันอะไรกันวะ? ก็แค่ไอ้ขี้แหยนี่มันก้มหน้ามาหาแค่นั้น ทำไมเราต้องเขินด้วยฟะเนี่ย??

ร่างบางถามตัวเองในใจ ความร้อนที่สองข้างแก้มยิ่งชวนให้หงุดหงิดเมื่อคิดถึงว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นจากไอ้ม้าพยศที่แต่ก่อนไม่เคยกล้าหือเขาแท้ๆ แต่ใครจะนึกว่า 8 ปีผ่านไป ไอ้บ้านี่จะสูงขึ้นได้ถึงขนาดนี้!!

“ไม่เรียกว้อย!!” สควอโล่ตะโกนลั่น “อย่างแกน่ะเรียกแค่ว่า ไอ้ขี้แหย ก็พอแล้วเฟ้ย!!”

น้ำคำที่รุนแรงแต่กลับไม่อาจทำให้ดีโน่โกรธแต่อย่างใด ตรงข้ามชายหนุ่มกลับหัวเราะลั่น มือกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้น

“ฮะฮะฮะ สมเป็นนายจริงๆนะ สควอโล่”

“ปล่อยฉันนะว้อยยยยยย!!”

ผู้ถูกกระทำ(?)ใช้มือทั้งผลักทั้งดันเจ้าของวงแขนให้ออกไปห่างๆ แต่มีหรือที่แรงคนเจ็บจะสู้แรงม้าที่พ่วงลูกน้องมาด้วย ให้จากม้าขี้แหยกลายเป็นม้าถึกที่มีแรงและพาวเวอร์มากกว่าในทันที

“อย่าห่วงน่า เดี๋ยวฉันขับรถไปส่งนายให้เอง ไม่ต้องไปแท็กซี่หรอก”

ดีโน่ว่ายิ้มๆพลางอุ้มฉลามที่ยังคงโวยวายทั้งใบหน้าแดงก่ำออกไปยังรถที่จอดรออยู่ แต่แล้วก่อนที่จะทันได้ขึ้นรถนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“จะกลับรึยัง สควอโล่?”

น้ำเสียงที่คุ้นเคย ให้สควอโล่หันกลับไปหาหนึ่งในเหลาผู้ริหารแห่งวาเรีย เลวี่ ที่ยืนหน้าบึ้งคอยอยู่แล้ว!

อีกฝ่ายมองฉลามที่อยู่ในอ้อมแขนของศัตรูอย่างไม่สนใจอะไรนัก เมื่อชี้ไปที่รถที่จอดรออยู่

“ไปขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวก็กลับไปสมทบกับบอสไม่ทันเวลาเครื่องบินออกหรอก”

สายฟ้าแห่งวาเรียพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆเฉกเดิม แต่คำพูดนั้นกลับทำให้สควอโล่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ พลางเอ่ยถามในสิ่งที่คาดหวัง

“บอสส่งแกมารับฉันเรอะ?”

เลวี่เหยียดยิ้มหยันให้กับคำถามโง่ๆ

“ใช่ที่ไหนล่ะ ลุซซูเรียมันขอให้ฉันมารับแกต่างหาก ไอ้หมอนั่นมันว่าถ้าแกไปไม่ทันเวลาเครื่องบินเดี๋ยวบอสจะลำบากเพราะต้องเลื่อนเวลาเดินทางออกไป ฉันถึงได้ยอมมารับแกนี่แหละ”

สีหน้าที่สดใสขึ้นเปลี่ยนกลับเป็นหมองลงเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดมิได้ที่จะถามต่อ

“แล้วบอสเป็นไงบ้าง? อาการของบอสไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย?”

ถามเนื่องจากหลังจบศึกชิงแหวน เขาก็ถูกไอ้ม้าพยศลากคอกลับมานอนโรงพยาบาลเหมือนเดิม ถึงแม้จะโทรคุยกับเบลอยู่ทุกวันว่าอาการของบอสไม่เป็นอะไรไม่มาก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

“เออ! ไม่เป็นไรแล้ว!!” เลวี่กระชากเสียงตอบ ดวงตาเจ้าเล่ห์มองฉลามที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของบอสแห่งคาบัคโรเน่อย่างนึกสนุก “..ที่จริงแกจะไม่กลับไปกับฉันก็ดีนะ เพราะถึงยังไงบอสก็คงไม่อยากเห็นหน้าแกสักท่าไหร่”

“หมายความว่าไงฟะ!!” สควอโล่ตะโกนลั่น

“เฮอะ แกคงจะไม่รู้สินะว่าตอนศึกชิงแหวนแห่งพิรุณน่ะ บอสพูดออกมาเองเลยว่าเศษสวะที่พ่ายแพ้อย่างแกน่ะมันหมดประโยชน์แล้ว! แล้วแบบนี้แกยังคู่ควรที่จะกลับไป..”

“หุบปากนะ!!”

แส้สีดำตวัดรัดเข้าที่รอบลำคอของคนปากเปราะ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เสมอของดีโน่แปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของร่างในอ้อมแขนก็ยิ่งทำให้เขาอยากจะกระชากแส้หักคออีกฝ่ายเสียเลย

ทว่าการกระทำของม้าพยศกลับยิ่งทำให้เลวี่เปิดปากพูดมากขึ้น

“ที่จริงบอสจะลงมือฆ่าแกด้วยตัวเองอยู่แล้ว แต่แกดันโดนฉลามงาบไปซะก่อน แต่แกรู้มั้ยว่าตอนที่เข้าใจว่าแกตายแล้วน่ะ บอสพูดอะไรออกมา..”

เสียงเหี้ยมเกรียมจงใจเว้นวรรคอย่างหวังจะป่วนประสาทของอีกฝ่าย ให้ดีโน่กระชากแส้ในมือจนรัดคอเลวี่แน่นขึ้น

“อ๊อก..!”

“หุบปากเน่าๆของแกได้แล้ว!!”

ดีโน่ตวาดอย่างโกรธจัด มองชายผู้ที่กำลังพยายามแก้แส้ออกจากลำคอด้วยความทุกข์ทรมานอย่างสาแก่ใจนัก แต่แล้วตอนนั้นเองสควอโล่ก็แตะมือลงบนมือเขาเบาๆ

“ปล่อยมันเถอะ ดีโน่..”

เสียงหวานแหบพร่า มือขาวสั่นระริกราวกับหวาดกลัวในสิ่งที่กำลังจะได้ยิน แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นสิ่งที่เขาจำเป็นต้องได้ยินอยู่ดี

“แต่ว่า..”

ม้าพยศมองสบดวงตาสีฟ้าที่กำลังวอนขอเขาเงียบๆแล้วก็ได้แต่ขบกรามกรอด มือตวัดปล่อยแส้ออกจากลำคอของไอ้สารเลวอย่างช่วยไม่ได้ เพราะถึงอย่างเขาก็ไม่เคยปฏิเสธสควอโล่ได้สักที!

ฉลามหนุ่มมองชายที่กำลังกระอักกระไอด้วยสายตาเย็นชา

“บอส..พูดว่าอะไร?”

ร่างหนาที่ยังคงไอไม่หยุดเงยหน้าขึ้นมองอีกฝาย แล้วรอยยิ้มเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้น ขณะเอ่ยเน้นชัดเจน

“บอสพูดว่า ‘ในที่สุดก็สะสางอดีตไปได้อีกอย่าง’ ไงล่ะ!!”

คำพูดง่ายๆเพียงประโยคเดียวแต่กลับกระแทกเข้ากลางใจของฉลามผู้ภักดีที่หากไม่ติดว่าถูกอุ้มอยู่แล้ว ร่างบางก็คงแทบทรุดลงนั่งกับพื้น...

สะสางอดีตไปได้อีกอย่าง?

นี่ฉันเป็นอดีตที่นายต้องการจะสะสางมาตลอดอย่างนั้นหรือ?

หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอถูกศักดิ์ศรีขวางกั้นไว้มิให้รินหลั่ง มือกำแน่นจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบ วงหน้าขาวซีดราวคนตายเมื่อในใจยังคงอดมิได้ที่จะปฏิเสธในสิ่งที่ได้ยินมา

มันไม่จริงใช่มั้ย แซนซัส?

ท่าทางที่แทบเสียการควบคุมตัวโดยสิ้นเชิงของฉลามหนุ่มอยู่ในสายตาของดีโน่จนหมดสิ้น ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ทั้งนึกอยากจะฆ่าเลวี่ที่บังอาจเอาเรื่องนี้มาบอกสควอโล่ แต่ก็ยิ่งอยากฆ่าผู้ชายคนที่เอ่ยคำพูดนี้ออกมามากกว่า แต่หากเขาทำเช่นนั้นจริงแล้ว..ฉลามผู้ภักดีคนนี้ก็คงจะไม่ยอมให้อภัยเขาแน่!

อย่างจะตอกย้ำซึ่งความจริงในถ้อยคำของตน ให้เลวี่ตะโกนบอก

“ถ้าแกไม่เชื่อก็ลองถามม้าพยศดูสิ ไอ้มอนี่มันก็อยู่ด้วยตอนบอสพูดออกมา”

วงหน้าหวานเงยขึ้นมองเพื่อนสมัยเรียนด้วยแววตาที่พร่ามัว ริมฝีปากบางสั่นระริกเมื่อวอนขอความจริงนั้น

“บอกฉันสิ ดีโน่..มันเป็นความจริงรึเปล่า?”

บอสแห่งคาบัคโรเน่ถึงกับพูดไม่ออก วงหน้าคมคายเต็มไปด้วยความลำบากยากใจ แม้จะไม่ต้องการพูดสักเพียงใด แต่สิ่งที่สควอโล่ต้องการก็คือความจริงเท่านั้น

“ใช่! หมอนั่น..แซนซัสพูดแบบนั้นจริงๆ” ม้าพยศเอ่ยในที่สุด

ร่างบางในอ้อมแขนนิ่งไปนาน มือสั่นระริกที่จับชายเสื้อเขาไว้ค่อยๆหยุดสั่นลง วงหน้าหวานเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยราวคนที่มีชีวิตอยู่ทั้งที่ใจได้แหลกสลายไปแล้ว

“ขอบใจนะ”

เสียงหวานเอ่ยเบาพร้อมรอยยิ้มน้อยๆที่มอบให้แก่ชายที่ช่วยชีวิตตนไว้

“ปล่อยฉันลงเถอะ ฉันต้องกลับไปกับเลวี่”

คำพูดที่ไร้เสียงเอะอะโวยวายดังเช่นปกติ คำพูดที่ไร้อารมณ์ดังที่ควรจะมี และเป็นคำพูดที่ม้าพยศไม่ต้องการจะฟังที่สุด แต่ถึงกระนั้นหากสควอโล่ยังคงเลือกที่จะกลับไปหาแซนซัสแล้ว การให้เลวี่ขับรถไปส่ง ย่อมดีกว่าที่เขาขับรถไปส่งมากนัก

ดีโน่ปล่อยร่างบางให้ลงยืนกับพื้น มือรับไม้ค้ำยันจากโรมาริโอ้มาส่งให้

“โชคดีนะ สควอโล่”

ร่างบางหันมายิ้มให้เขาโดยไม่ตอบคำ ก่อนจะยันกายเดินไปยังรถที่เลวี่ไปนั่งรออยู่แล้ว โดยมีสายตาของบอสและลูกน้องแห่งคาบัคโรเน่มองตามรถสีดำที่แว่นออกไปจนลับตา

..ฉันไม่เคยเข้าใจนายเลยจริงๆ สควอโล่...

...ทั้งที่รู้ว่าแซนซัสไม่เคยต้องการนายแล้วแท้ๆ แต่ทำไมนายถึงยังเลือกที่จะกลับไปหาหมอนั่น..?

...ทำไมนายถึงเลือกที่จะกลับไปอยู่ภายใต้ท้องนภาสีดำที่สร้างแต่ความทุกข์ตรมให้นายกันนะ..?

...หรือเพราะว่าใจของนายได้เลือกแล้วที่จะมอบให้แก่เขาคนนั้นเพียงผู้เดียวอย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลงชั่วนิรันดร์ และบางทีจิตใจที่คงมั่นของนายก็อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันยังคงลุ่มหลงในสายฝนสีเลือดนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นก็เป็นได้...

“..บอสครับ?”

เสียงเรียกจากคนสนิท ให้ม้าพยศค่อยถอนสายตาออกจากถนนที่รถสีดำคันนั้นลับหายไปนานแล้ว ชายหนุ่มหันกลับมาหาด้วยรอยยิ้มบาง

“อืมม์ รู้แล้วล่ะ ไปกันเถอะ”

แล้วทั้งคู่ก็เดินลับหายไปในท่ามกลางความวุ่นวายของฝูงชน...

.

.

.

“ใกล้จะถึงแล้วล่ะ บอส”

เจ้าชายนักฆ่าตะโกนบอก ตามองทิวทัศน์สองข้างทางที่ตอนนี้เริ่มเข้าสู่เขตของวาเรียแล้ว

“เฮอะ! ช้าเป็นบ้า!”

ร่างสูงสบถเสียงเย็น ให้ดวงตาคู่สีฟ้าของคนที่ทำเป็นชื่นชมกับวิวสองข้างถนนหันมามองเล็กน้อย

..ตั้งแต่วันที่กลับจากโรงพยาบาล เขาก็ไม่อาจมองสบตาแซนซัสได้อีกเลย นั่นอาจเป็นเพราะความกลัวในดวงตาที่ทอแววเหยียดหยามของอีกฝ่าย แต่มันก็อาจจะเป็นความกลัวจากสิ่งที่เขาได้รับรู้มาก็เป็นได้...

เปลือกตาบางพริ้มหลับลงอย่างอ่อนล้า แม้จะรู้ในที่สุดว่าแซนซัสไม่เคยต้องการให้เขาอยู่เคียงกาย ว่าแซนซัสสาแก่ใจเพียงใดที่สะสางอดีตดังเช่นตัวเขาออกไปจากชีวิต แต่ถึงแม้จะรู้เช่นนั้น..เขาก็ยังคงเลือกที่จะกลับมาหาแซนซัสดังพิรุณที่จะกลับคืนสู่ท้องนภาเสมออยู่นั่นเอง

...ฉันจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไปแม้ว่านายจะไม่ต้องการก็ตามที เพราะชีวิตของฉันเป็นของนาย แซนซัส...

ความคิดที่แสนเศร้าของชายผู้ที่รู้ทั้งรู้ว่าการจากไปคือตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ถึงสมองจะรู้ แต่ใจกลับไม่รับฟัง ร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม เพราะที่ๆเขาจะอยู่ได้ก็มีแต่เพียงภายใต้ท้องนภาที่มืดหม่นนี้เท่านั้น

และหากว่าเมื่อใดที่เขากล้ามองสบนัยน์ตาคู่สีเลือดอีกครั้งหนึ่ง และได้เห็นถึงความรู้สึกที่ชิงชังในตัวเขา ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นคนปลิดปลงชีวิตของฉันตามคำสั่งที่นายไม่ได้เอ่ยปากเอง!!

“สควอโล่!! ตื่นได้แล้ว!! ถึงแล้วล่ะ!!”

เบลเฟกอลเขย่าร่างบางที่เข้าใจว่าหลับไปแล้ว ให้ดวงตาสีฟ้าลืมขึ้นอย่างหงุดหงิด

“แกจะดีใจอะไรนักหนาวะ? ก็แค่กลับมารังนอนก็แค่นั้นเอง”

“ไม่ใช่ ‘แค่’ สักหน่อย ก็ตอนที่แพ้ศึกน่ะเจ้าชายคิดว่าจะไม่ได้กลับมาแล้วนะเนี่ย แต่นี่ก็ยังได้กลับมา แล้วจะไม่ให้ดีใจได้ยังไงล่ะ”

เด็กหนุ่มพูดเสียงอ้อนอย่างไม่สมกับอายุ ขณะรีบก้าวลงจากรถตามบอสและมาม่อนที่ลงไปก่อนแล้ว โดยมีสควอโล่ค่อยๆเดินตามลงมา

“ไหวรึเปล่า สควอโล่? พิงไหล่เบลมันสิ” มาม่อนแนะนำเมื่อเห็นท่าทางลากสังขารของอีกฝ่าย

“ใช่ๆ ไม่อีกทีก็ให้เจ้าชายอุ้มเลยก็ได้”

ฉลามหนุ่มปรายตามองคนพูดที่เพิ่งเอาเฝือกที่ขาออกอย่างเหยียดๆ

“แกน่ะลากสังขารตัวเองเข้าไปให้ได้ก่อนเหอะวะ”

ว่าแล้วร่างบางก็ค่อยๆเดินเข้าปราสาทตามหลังบอสที่เดินนำลิ่วออกไปโดยไม่แม้แต่จะสนใจลูกน้องที่ตามหลังมาแม้แต่น้อย

(มีต่อจ้า)

“เอ้า! ทุกคนแยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว เดี๋ยวเจ๊จะไปทำอาหารเย็นมาฉลองที่ได้กลับบ้านกันสักหน่อย” ลุซซูเรียบอกเหล่าวาเรียระดับผู้บริหารด้วยท่าทางดีอกดีใจ

“ฉลอง? จะเกินงบค่าอาหารที่เคยกำหนดไว้รึเปล่า?” คนคุมคลังถาม

“ไม่เกินหรอกน่า หรือถ้าเกินเดี๋ยวเจ๊ออกเงินเองก็ได้ย่ะ..มาม่อนนี่ขี้ตืดจริงๆ” กระเทยร่างใหญ่ว่า “อีกอย่างบอสเพิ่งจะหายเจ็บแบบนี้ จัดงานเลี้ยงฉลองสักหน่อยก็ไม่เลวไม่ใช่หรือไง?”

“เฮอะ ถ้าบอสยอมเข้ารวมงานฉลองของแกน่ะนะ?”

สควอโล่ว่าอย่างรู้ทันบอสแห่งวาเรียผู้ที่พอกลับมาถึงก็เดินปึงปังเข้าห้องทำงานที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าป่านนี้คงจะนั่งซดเหล้าสบายใจไปแล้ว

คิดพลางร่างบางก็หมุนกายเดินออกไปบ้างพลางโบกมือลาพวกที่เหลือ

“ฉันจะไปนอนล่ะ ขอผ่านมื้อเย็นละกัน”

ฉลามหนุ่มเดินออกไปโดยไม่สนใจเสียงกรีดอย่างหงุดหงิดของลุซซูเรีย ร่างบางค่อยๆประคองกายเดินไปตามทางเดินที่วกวนจนถึงหน้าห้องของตัวเองในที่สุด

ทว่ายังไม่ทันจะได้ผลักประตูเข้าไป วาเรียระดับล่างคนหนึ่งก็รีบเดินมาหา

“มีจดหมายถึงท่านสควอโล่ครับ ส่งมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อวาน จ่าหน้าซองว่าด่วนมากด้วยครับ”

สควอโล่รับจดหมายมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตูโครมใหญ่ ร่างบางทิ้งกายลงนอนกับเตียงนุ่มก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย.......

กี่โมงแล้วเนี่ย?

ฉลามหนุ่มขยี้ตางัวเงีย มองไปยังแสงไฟที่เขาเผลอหลับก่อนจะทันได้ปิด เสียงโวยวายฉลองการกลับมาอย่างครึกครื้นจากห้องอาหารด้านล่างปลุกให้เขาตื่นขึ้นในที่สุด

มันน่าลงไปเชือดทิ้งให้หมดนัก!!

สควอโล่คิดอย่างหงุดหงิด มือดึงหมอนมาปิดหูหวังจะช่วยลดความรำคาญ แต่เสียงเอะอะพวกนั้นก็ยังคงดังแทรกเข้ามาได้อยู่ดี

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

ถึงคราวฉลามตะโกนลั่น แต่น่าเสียดายที่พลังเสียงของฉลามบาดเจ็บตกลงกว่าเดิมไปหลายเดซิเบล ให้พวกที่อยู่ข้างล่างยังคงครึกครื้นไม่สนใจนั่นเอง

“เออ! ไม่นอนก็ได้ฟะ!!”

สควอโล่บ่นพึมพำ ดวงตาหันไปเห็นจดหมายที่วางอยู่บนเตียง ให้ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาเปิดซองที่ลายมือไม่คุ้นตาออกดู

ใครส่งอะไรมาวะ??

คิดพลางก็คลี่กระดาษสีขาวที่พับทบอย่างเรียบร้อยออกอ่าน ดวงตาสีฟ้าเลื่อนปราดๆไปตามตัวอักษร แล้วจดหมายฉบับนั้นก็มีอันต้องร่วงหลุดจากมือลงไปอยู่ที่พื้น

.

.

ถึง คุณสเพลฮี สควอโล่..

ฉัน...เทร้นท์ นักดาบแห่งเวนิส ขอท้าประลองดาบกับคุณ โดยมีตำแหน่งเทพแห่งดาบรุ่นที่ 2 ที่คุณยังไม่ได้รับสืบทอดจากเทพดาบรุ่นที่ 1 ทูล เป็นเดิมพัน หากคุณแพ้การประลองดาบ ชื่อเสียงจากการฆ่าเทพดาบรุ่นที่ 1 จะตกเป็นของฉันและตำแหน่งเทพดาบรุ่นที่ 2 ก็จะตกเป็นของฉันเช่นกัน

ฉันจะรอที่ เวนิส ในคืนวันที่ x เดิอน s ของปีนี้ หวังว่าคุณจะไม่หนีหน้าและทำให้ฉันผิดหวัง

...เทร้นท์...
.

.

เสียงนาฬิกาดิจิตอลที่ข้อมือดังติ๊ดๆบอกเวลาเข้าวันใหม่ ตัวเลขเล็กๆแสดงวันที่และเดือนของวันนี้...เลขวันที่ x เดือน s ปรากฏอยู่บนนั้นนั่นเอง!!

[align=center]----TBC. ตอน 2 จ้า ----[/align]

อัพฉลองวันสงกรานต์ ^^ จริงๆถ้าเรื่องนี้มันแนวรั่วก็อยากจะแต่งเกี่ยวกับสงกรานต์เหมือนกันนะคะ แต่ไม่ได้เด็ดขาดเรื่องนี้ต้องดาร์คเท่านั้น เพราะงั้นก็เลยแค่อัพฉลองเฉยๆ สุขสันต์วันสงกรานต์ค่า

ไม่แน่ใจว่าตอนนี้มันรั่วหรือเปล่า? แล้วมันดาร์คพอมั้ยล่ะเนี่ย? แต่ที่แน่ๆ ป๋าแซนของมุกมีบทพูดประโยคเดียวเอง TToTT โฮๆๆๆ ไม่เป็นไรนะป๋า เดี๋ยวตอนหน้าจะเพิ่มบทให้ รับรองว่าต้องพูดมากกว่า 1 ประโยคแน่ แต่อาจจะไม่เกิน 2 ประโยคไง 55+

ปล. เฉพาะตอนนี้น่าจะเปลี่ยนจั่วหัวจากคู่ XS เป็น DS จริงๆ ทำไมบทม้ามันเยอะจัง?? =[]="

ท่านมุกเจ้าคะ ^^ แบบว่า ชื่อวัน ถูกใจข้าพเจ้ามาเลยเจ้าคะ Xs พอกับอาการดีใจ กรี้ดใครที่ไหนมา ท้าน้องหลามวันนี้เจ้าคะ

น่าจับเชือดจริง มันต้องรู้อยู่แน่นๆๆเลยว่าน้องหลาม ไปศึกชิงแหวนมา- -*แล้วน้องหลามยิ่งห่วงศักศรีด้วยสิส่วนตัว คิดว่า - -*

น้องหลามไปอะ เพราะน้องหลาม มีศ้กศรีค้ำคอ- -* ในใจน้องหลามไปแน่นเลย

ท่านมุกเจ้าคะ ^^ แบบว่า ชื่อวัน ถูกใจข้าพเจ้ามาเลยเจ้าคะ Xs พอกับอาการดีใจ กรี้ดใครที่ไหนมา ท้าน้องหลามวันนี้เจ้าคะ

น่าจับเชือดจริง มันต้องรู้อยู่แน่นๆๆเลยว่าน้องหลาม ไปศึกชิงแหวนมา- -*แล้วน้องหลามยิ่งห่วงศักศรีด้วยสิส่วนตัว คิดว่า - -*

น้องหลามไปอะ เพราะน้องหลาม มีศ้กศรีค้ำคอ- -* ในใจน้องหลามไปแน่นเลย

หลามน้อยเศร้าอยู่แล้ว
ยังมีเรื่องเครียดมาให้เจออีก
แล้วอย่างนี้จะหายทันไปประลองหรือเปล่าน่อ
มาต่อเร็วๆ นะค่า

โฮ้ ....อัพแล้ว me//ดีใจซิกๆๆ
ป๋าจะพูดไม่พูด จะพูดน้อยแค่ไหน ไอเฟียร์ก็รักป๋าขาดใจเหมือนเดิมแล้วค่ะ

DS ช่วงแรกน่ารักดีค่ะท่านมุก ><!!พักนี้ชักออกอาการ XSD มากขึ้นเรื่อยๆ ฮา...
ความสัมพันธ์สามคนนี้ นี่มันลัลล้าจริงๆ


สุขสันต์วันสงกรานต์นะค่า ...รอตอนต่อละค่า

>_< ถึงบอสจะไม่เอาหลาม แต่หลามยังไงก็เลือกบอสอยู่ดีล่ะน่าดีโน่เอ๊ย.......(ตบบ่า....อกหัก(??)อีกเรื่องแล้วนะนาย5555)

แอบรอท่านMuk!อัพบท1เรื่องนีมานาน555 ลุ้นขอให้ดาร์คๆเลยนะคะท่าน อิอิ

อ่า...ไอ้คุณนักดาบน่ากระทืบ โคตร~~ไอ้คุณทูล(หรือจะเรียกไทร์(ทิว)ดี เพราะมันอ่านได้2แบบ) มันตายโหงไปตั้ง8ปี เอ็งจะมาประกาศศักดาอะไรตอนนี้ (โจอี้พ่นไฟ โฮกกกก) บอสก็เย็นชาหลาย...หลามเอ๋ยแกนี่ก็ทาสเข้ากระดูกดำ(ฟร่ะ)เหอะๆ

นี่มันหลามทาสชัดช้าดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~~!!!!

ชักอยากเชียร์ DS ซะแล้วสิ น่ารักกันจริงๆ TT TT


อยากฆ่า....- -*

T^Tหลามแกเกิดมาเพื่อเป็นทาสป๋าช่ายม๊ายยยยยยยยยยย สงสารหลามตัวน้อยๆชักอยากเชียร์ดีโน่ขึ้นมาตะงิดๆแล้วจิคู่DSก็น่าสนนะท่านแต่ไงxsก็ดีที่สุด~

ส่วนอีนังวี่แก๊มาให้ปาดคอซะดีๆอีปลากระโฮ่ บังอาจทำร้ายจิตใจหลามอยากเอาไม้เสียบทำเป็นปลากระโฮ่หันจิง-*-ชิๆน่าเสียดายคุณพี่ดีโน่น่าจะรัดคอให้มันขาดอ๊อกซิเจนตายไปเลยโทษฐานปากหมาไม่รัปปะทาน

ปูเสื่อนั่งรอท่านมุกต่อไป