เรียนผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน
อันเนื่องมาจากภารกิจหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะต้องเดินทางไปต่างจังหวัด หรือฟิคแสนรั่วที่ร่วมด้วยช่วยกันกับท่านรักและนุ๊กที่เลิฟ ผลที่ออกมาก็คือ
จบเห่
แต่งไม่ทัน โปรเจควันไวท์เดย์กลายเป็นหมัน คลอดไม่ไหว~ <(=v=;;;; ) ตอนแรกก็คิดว่าจะปั่นทัน อุตส่าห์เก็บหอมรอมฟิคในบอร์ดไม่ยอมเข้าไปอ่าน(แม้ใจจะเรียกร้อง เห็นอัพกันแต่ละเรื่องนี่น่าโฮกกกกกก >[]<// กร๊าซซซซ) มานั่งปั่นของตัวเอง แต่จนแล้วจนรอดก็เน่าไปอย่างที่ทุกท่านเห็นกัน ขออภัยด้วยจริงๆค่ะที่ผิดสัญญา แถมยัง HBD tanyong ไม่ทันอีกต่างหาก T^T อุตส่าห์เข้ามาเม้นต์ให้ แต่โชน้อยหาของขวัญเตรียมไว้ไม่ทัน ขอโทษจริงๆนะคะ
แม้อาจจะช้าไปบ้างเล็กน้อย แต่สัญญาก็คือสัญญา โปรเจ็ควันไวท์เดย์มาโผล่ในวันที่ 14 มีนาคมไม่ทันก็จริง เอาน่า~มาโผล่ย้อนหลังเสียฟีลไปหน่อยแต่ก็ทนๆอ่านกันไปนะคะ ^v^;;; แฮะ~ แฮะ~
นอกจากนี้(ที่สำคัญมากๆด้วย) 1827 เวอร์ชั่นของโชที่ทุกท่านจะได้อ่านต่อไป อยากบอกเหลือเกินว่ามันคล้ายกับเรื่อง In your memory ของท่านเฟิร์น (Rainb&f) กับเรื่อง My Doll, my love ของท่าน Micky เข้าโดยบังเอิญจริงๆ ตอนที่โชคิดพล็อตที่ว่าจะเขียนภาคต่อเอาไว้ ดันเป็นตอนที่ท่านเฟิร์นยังไม่ได้ลงประเด็นหลัก ท่าน Micky ยังไม่ได้โพสต์เรื่อง เวลาที่เข้าไปอ่านแล้วอยากบอกเลยว่าหน้าตาโชเป็นอย่างนี้
=[]=lll
จบ
จบกัน
จบข่าว
ดังนั้น เนื้อเรื่องที่ท่านผู้อ่านจะได้อ่านต่อไปนี้ ทุกท่านอาจเห็นว่านังฉ่อยนี่เอาสองเรื่องนี้มายำกัน T___T เง้อว.... อย่างไรก็ตาม เห็นแบบนั้นแล้วโชก็เลยพยายามปรับเปลี่ยนไม่ให้เหมือนอย่างเต็มที่แล้ว อาจจะมีแค่ธีมแค่จุดเดียวที่ค่อนข้างคล้ายไปหน่อย อา....ต้องขออภัยท่านเฟิร์นแล้วก็ท่าน Micky ด้วยจริงๆ (m_ _m) ถ้าทำให้รู้สึกไม่ดีก็บอกเลยนะคะ (T^T)> จะรีบลบเรื่องนี้ออกทันที แล้วไว้รอให้พล็อตมันผุดขึ้นมาอีกหน่อย โชจะมาแต่ง 1827 หลังจากภาค valentine ให้ได้อ่านกัน
แหะๆ ลืมบอกไปสำหรับผู้ที่ยังไม่เคยอ่านเรื่องรักระหว่าง 1827 ของโชนะงับ เรื่องนี้เป็นภาคต่อจากภาควันวาเลนไทน์ เพราะงั้นเพื่อความกระจ่างสำหรับท่านผู้อ่านที่น่ารักที่ยังไม่เคยอ่านมาก่อน โชน้อยเรียนเชิญไปอ่านภาคแรกก่อนนะคะ คลิกที่ชื่อเรื่องเลยค่ะ!
[font=Comic Sans MS]~Bloody Valentine with my cloud~[/font]
เอาล่ะ~! ในเมื่อชี้แจงไปเรียบร้อยกระบวนความแล้ว ก็มาพบกับเรื่องไม่สั้นระหว่างนายนภาหงอง่อยกับพี่โหดเมฆากันต่อเลยดีกว่า
[font=Comic Sans MS][align=center]=Prologue=[/align][/font]
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรอันไกลโพ้น
มีเจ้าชายรูปงามหาใครเทียมพระองค์หนึ่งประทับอยู่ในปราสาทแสนสวย
....................หากเป็นที่น่าเศร้าใจยิ่งนัก....................
เมื่อวันหนึ่งพระองค์กลับถูกคำสาปจากแม่มดใจร้ายให้กลายเป็นอสูรอัปลักษณ์
แล้วด้วยรูปร่างอันน่าเกลียดน่ากลัวนั้นเอง
อสูรจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเสมอมา
แต่แล้วราวกับพรหมลิขิตนำพา
เมื่อวันหนึ่งอสูรร้ายตนนั้นได้พบพานกับหญิงงามแสนฉลาดนางหนึ่ง
เธอ....ผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มหวานซึ้ง และจิตใจอันประเสริฐ
นับตั้งแต่นั้น
ความเงียบเหงาอันชาชินที่อสูรร้ายอยู่ด้วยเสมอมา
..................ก็หายไป..................
...................แล้วเรื่องราวของรักแท้...................
ที่ก้าวข้ามผ่านมาด้วยความเข้าใจและยอมรับในตัวกันและกัน
ความรักที่ใช้แค่คำว่า “คู่ควร” ยังอาจไม่พอ
.................ก็เริ่มต้นขึ้น
“ซือคุง ตื่นได้แล้วนะลูก~~~!!”
ก็ว่าไปนั่น
“......ตะวันจะงาบหัวแล้วนะ ไม่ได้ยินที่คุณแม่เรียกรึไง?”
เพราะนิทานก็ยังเป็นนิทานอยู่วันยังค่ำ แถมหญิงงามที่ว่านั่น หล่อนจะมาแอ่นแอ๊นในฟิค boy’s love นี่ได้ยังไง แต่ว่าคนแต่งกำลังคึกคักเหมือนคนไข้เห็นคุณหมอน่ารัก
ดังนั้น....ถ้าจะมีนางเอกล่ะก็อย่างมากก็คง.....
“ฉันถามว่าไม่ได้ยินที่คุณแม่เรียกรึไง! เจ้าห่วยสึนะ!!”
ผัวะ!!!!
“จ๊ากก~~!!” หมอนเหมินกระจาย พร้อมไถลลงจากเตียงด้วยแรงส้งติง “ถ้าสมองฉันไหลออกมาเพราะแกเตะจะทำไงน่ะรีบอร์น~!?”
บอกได้แค่ว่า เป็นนางเอกที่ไร้ซึ่งความสวย
เป็นเจ้าห่วยที่ไร้ความฉลาด แถมยัง.....
“นั่นสิ ฉันเองก็อยากลองเตะคนจนสมองไหลเหมือนกัน” ว่าแล้วก็แกว่งเท้าไปมา
“จะลองมั้ย?”
“อี๋~!!!!!”
“ตื่นไปโรงเรียนได้แล้วเฟ้ย”
“ร...รู้แล้ว~!!!
(อย่าถือปืนมาขู่ด้วยเด้!!!)”
ขี้ขลาดขี้หงอสารพัดจะขี้ขึ้นสมอง~ แล้วก็ไม่กล้าสู้คนเป็นที่สุดล่ะนะ!
แต่ถ้านางเอกง่อยซะจนนิทานยังอายขนาดนี้แล้ว
......แล้วทางด้านอสูรร้ายหรือพระเอกผู้น่าสงสารล่ะ?
“หึ!!”
ผัวะ!!!
พล่อก!!!!!
“อั่กกกกก~~!!!!?” ร่างคนโชคร้ายลอยคว้างกลางอากาศพร้อมกระอักเลือดเป็นลิ่มรับอรุณ คนซัดควงทอนฟาสลัดเลือด แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างสนุกสนาน
พระเอกเรา....ก็คงจะเป็นอสูรร้ายของแท้ที่ชื่นชอบเลือดและการต่อสู้เป็นชีวิต
“.....หือ?” เห็นร่างที่ซัดยังดิ้นกระตุกอยู่ก็ตรงเข้ากระทืบเท้าอัดซ้ำเต็มอก
พลั่ก!!!! “อึดดีนี่”
“ด่ะ...เดี๋ย....!!!!” วิงวอนไม่ทันเสร็จ เสียงกรีดอากาศก็ดังขึ้น พร้อมรองเท้าหนังสีดำที่พุ่งมายังปลายคาง!
ผัวะ!!!!!
ไร้ซึ่งความปรานีในการขย้ำ
“.....ผู้บุกรุกเข้ามาในงานครบรอบ 20 ปีวันสถาปนาโรงเรียนเราวันนี้.....โดยไม่ได้ซื้อบัตรเข้างาน” รองประธานกรรมการรักษาระเบียบประจำมัธยมปลายนามิโมริที่ยืนอยู่ข้างเคียง พิจารณากองศพที่นอนซ้อนกันเป็นตับ แล้วเปิดเอกสารบัญชีดำ “...ช่วงเช้านี่....คุณเคียวจัดการไปทั้งสิ้น 13 คนแล้วครับ”
“....งั้นหรือ?”
สนุกสนานกับการทำยำมนุษย์
หวงถิ่นหวงที่ของตนเป็นที่สุด
และยิ่งไปกว่านั้น
หมับ.... ประธานกรรมการรักษาระเบียบนามฮิบาริ เคียวยะก้มลงเก็บเสื้อกักคุเอ็นสีดำของตนขึ้นมาสวมใส่อีกครั้ง ป้ายสีแดงที่คาดอยู่ตรงแขนเสื้อนั่นสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า ตัวอักษรที่ย้อนแสงบ่งบอกถึงฐานะอันร้ายกาจของเจ้าของ
“......หมายความว่า” รอยยิ้มเย็นชาพลันปรากฏบนใบหน้าคมคายเมื่อนึกเรื่องน่าสนุกออก
“ยังมีพวกสัตว์กินพืชอีกเยอะให้ขย้ำสินะวันนี้”
...อสูรร้ายตนนี้คงมีรูปลักษณ์กระชากใจสาวอย่างบัดซบ
หนำซ้ำคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง
และสุดท้าย....
เห็นร่างสูงของเจ้านายเดินจากไปอีกทางก็ให้แปลกใจ
“คุณเคียว?”
เสียงของลูกน้องคนสนิทที่เรียกถามด้านหลัง คนถูกเรียกก็เลยเอ่ยตอบ
“ฉันจะไปนอนบนดาดฟ้า” พลางยกมือปิดอาการหาวหวอด “มีอะไรค่อยไปเรียกแล้วกัน”
ก็คงเป็นอสูรรูปงามที่รักการนอนเป็นที่สุดล่ะมั้ง?
....นั่นสินะ....คิดแล้วก็ให้ปวดหัวกับนิทานเรื่องนี้จริงๆ ฝ่ายหนึ่งก็โหดซะจนเมินหน้าหนี อีกฝ่ายหนึ่งก็ดันห่วยเสียจนเกือบง่อย แล้วแบบนี้ความรักหวานแหววให้ใจสะออนมันจะเริ่มได้ไงกันล่ะหว่า?
แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะน่า.....
พั่บ...พั่บ....นกตัวป้อมสีเหลืองบินโฉบลงมาเกาะยังไหล่กว้างของเจ้าของ ฮิบาริหยุดฝีเท้า เหลือบตามองดูมันเล็กน้อย พลางใช้นิ้วลูบหัวเจ้าปุยตัวนี้เล่น
“.....มาอ้อนแต่เช้าแบบนี้ จะเอาอะไรล่ะ?”
“ฮิบาริ ฮิบาริ” เจ้านกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“หือ?” คนถูกนกเรียกเหยียดยิ้มเล็กน้อย “อาหารก็เพิ่งให้กินไปไม่ใช่หรือ?”
“มาแล้ว มาแล้ว”
......เพียงเท่านั้น นัยน์ตาสีนิลที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งเสมอพลันทอประกายอ่อนโยน เสียงทุ้มเอ่ยตอบเจ้านกน้อยตัวป้อมอย่างนุ่มนวล
“งั้นหรือ.....” แล้วเจ้าขนฟูก็บินมายืนแหมะบนหลังมือใหญ่ที่ยกขึ้น
“ถ้างั้นวันนี้.....ฉันก็ฝากเธอทำหน้าที่ด้วยอีกวันก็แล้วกัน”
ราวกับรับรู้และเข้าใจที่ฮิบาริบอก ฮิเบิร์ดโผบินออกจากฝ่ามือของชายหนุ่มไปอีกครั้ง เนตรคมจ้องมองเจ้านกตัวป้อมนั่นบินหายไปลับตา ครุ่นคิด
[align=center]
....วันนี้....
.....ห้องหมอนั่นมีการแสดงละครเวทีด้วยสินะ.....[/align]
ปาฏิหาริย์น่ะ
มันมีจริงๆนะขอบอก!!
เรื่องอะไรน่ะเหรอ?
พึ่บ..... น้ำหนักของอะไรบางอย่างที่แหมะลงบนหัวฟูๆของตน ทำให้เจ้าเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนเหลือบตาขึ้นมอง ...แต่....มันจะไปเห็นอะไรนอกจากผมตัวเองกันล่ะ!
“....อะไรหว่า...?” ก่อนที่เขาจะเริ่มงอกจากหัว เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นจากเบื้องบน
“งี่เง่า! งี่เง่า!”
“เ-------------อ๋!?” ซาวาดะ สึนะโยชิเงยหัวขึ้นมองอีกครั้งเมื่อจำเสียงเล็กๆที่ด่าตัวเองได้เป็นอย่างดี “ฮ ฮิเบิร์ด!? ที่แท้เป็นนายเองงั้นเหรอ!?”
“สัตว์กินพืช สัตว์กินพืช” เจ้านกลูกไก่ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนบินลงมาเกาะที่ไหล่เล็กแทน “สวัสดี~ สวัสดี~”
....เพียงเท่านั้น คนถูกเรียกว่าเป็นสัตว์สปีชี่เดียวกับเจ้านกป้อมนี่ก็หัวเราะร่า แล้วเมื่อคิดถึงว่าใครเป็นคนสอนให้เจ้านี่พูดแบบนี้ ใบหน้าหวานราวกับเด็กผู้หญิงก็ซับสีเลือดเล็กน้อย
“อรุณสวัสดิ์นะ ฮิเบิร์ด!” แล้วนิ้วเล็กก็ยกขึ้นแตะหัวขนฟูเบาๆ พึมพำอ้อมแอ้ม “.....แล้วก็....อรุณสวัสดิ์นะครับ...คุณฮิบาริ”
[align=center]
....กึ้ย!!!! มดกัดคอ!!!
(,,>[]<,,)
แต่ถ้าวันนี้ฮิเบิร์ดมาแบบนี้...
หมายความว่าคุณฮิบาริน่ะ
.....ยังโกรธเขาไม่หายสินะ......
............................
................................
..............................
.........................
.................[/align]
“...........................
อะไรกันเนี่ย........” คิดแล้วก็เริ่มหงอยแต่เช้า แต่แล้วเสียงแสนคุ้นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังให้ต้องหันไปมอง
“รุ่นที่สิบคร้าบบบบ~~!!”
“ไง สึนะ!” โบกมือทักเดินเข้ามาหา พร้อมของพะรุงพะรังเต็มหลัง
นั่นสิ.....ยังไงซะวันนี้ก็มีเรื่องให้ต้องทำอีกมากล่ะนะ!! แล้วรอยยิ้มก็ประดับเต็มใบหน้าอีกครั้ง
“อื้อ! อรุณสวัสดิ์โกคุเดระคุง! ยามาโมโตะ!”
นั่นล่ะนะ~ ปาฏิหาริย์จากมือคนแต่งและแรงเชียร์ของคนอ่าน ก็ได้ชักพาให้พระเอกรูปหล่อสุดโหดร้ายกับนางเอกสมประกอบแสนจะง๊อย~ง่อย~ของเราสมหวังแฮปปี้ได้ในที่สุด
แต่จะยังไงก็ตาม .......อะไรๆมันจะ ever after เหมือนในนิทานได้ยังไงกันล่ะ!!
ก็เรื่องนี้น่ะไม่ได้เกิดขึ้นในอาณาจักรอันไกลโพ้น! แต่มันกำลังจะเกิดขึ้นที่นี่ โรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริแห่งนี้ เรื่องราววุ่นวายในวันไวท์เดย์ ที่ทุกคนจะต้องหน้ามืดกับงานโรงเรียนสุดป่วน และการแสดงละครเวทีแสนวาบหวิว~~!
เอ๋? อยากอ่านนิทานเรื่องนี้กันแล้วน่ะหรือ?
ถ้าอย่างนั้นอีกไม่นานเกินรอ คนแต่งขอจัดให้กับ....
[align=center][font=Comic Sans MS]“White Day Love Story: Clumsy and the Beast”[/font]
ก็บอกแล้วไง
ว่านางเอกเรื่องนี้ไม่สวย
แต่พระเอกน่ะ
โหดหายห่วง!!
[font=Comic Sans MS]TBC.[/font][/align]
//ตั้งป้อมอีกครั้ง พร้อมเอาท่านรักและนุ๊กเป็นเกราะกำบัง <<<<ลากที่รักมาโดนด้วยกานนนน~~~ (หัวเราะ) สั้นสินะคะ โชรู้...โชเข้าใจ แต่เพราะเหตุผลที่ได้บอกไว้เพราะงั้นก็เลยคิดว่าลงสั้นๆไว้ก่อนเป็นดีนะ แหะๆ เวลาลบแล้วได้ไม่สะเทือนขวัญผู้อ่านไงคะ ^v^ (แถวบ้านเรียกแถ) .....ง่า แต่ถ้าท่านเฟิร์นกับท่าน Micky อนุมัติให้ผ่านได้ รับรองว่าตอนที่ 1 อีกไม่นานเกินรอแน่นอนค่า~~!!!
ว่าแล้วก็รู้สึกเหมือนเห็นรองเท้าของท่านเฟิร์นกับระเบิดของท่าน Micky ปามา? ตาฝาด?? อ้าว....ที่แท้เป็นมีดน้องโค่กะคิลจังนี่หว่า~~!!!!!? ))))))/T[]T/
แล้วก็ท่าน tanyong คะถ้าเข้ามาอ่าน โชน้อยอยากบอกว่า “แฮปปี้เบิร์ดเดย์ค่ะ!” ขอให้มีความสุขคิดอะไรก็สมหวังนะคะ~! >v</ (ขอโทษอีกครั้งที่เตรียมของขวัญให้ไม่ทัน TvT> )
Board index
