•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โหวตทุกฉาก คุฟุฟุ

โฮกกกกกกกกกกกก เห็นด้วยว่าทุกฉากกกกกกก!!!! >[]</ แต่ชอบภาคไม้ผลิช่วงท้ายๆที่สองคนนั่นอยู่กันบนเตียงมากกกกก กร๊ากกกกกกกกกกกก (เฮ้ย!! เมเม่เขาไม่รับโหวดเรทนะเฟ้ยยย~~!!) แต่แหม...ช่วงนั้นสองคนมันหวานเจี๊ยบกันมากเลยนี่น่า ชอบฉากที่ท่านฮิตื่นมาแล้วพบว่าสับปะรดจากไปแล้ว เศร้า ซึ้ง น่าร้ากกกกกก >w<

อันที่สองก็คือฉากที่คลาดกันไม่เจอซ้ากกกกกทีนั่นแหละจ้า~ >.< อุอุ ท่านฮิเปิดประตูก็ไม่เจอสับปะรดแบบนั้นอ้ะ!! อ๊ากกกกกกกกกก แล้วมุคุก็ทำหน้าเศร้ามากกกกก T[]T ส่วนฉากในหน้าหนาว ชอบมากตอนที่ท่านฮิคนปากแข็งเดินตามมุคุจ้า~! แอบชอบซือคุงหน่อยที่อุตส่าห์เป็นพ่อสื่อ เคะเคะ

แต่ฉากในหน้าหนาวนี่จะว่ายังไงดีแฮะ~ ส่วนใหญ่เมเม่สื่อทั้งสองคนโดยไม่ต้องมีคำพูดอ่ะ แบบว่าแค่การกระทำก็ซึ้งโคตรแล้ว (มุคุน่าสงสาร ชีช้ำกับอดีตจริงๆ T^T) เอาเป็นว่าในหน้าหนาวนี้ก็ยังมีคนปากแข็งให้ยืมเสื้อกะนั่งข้างๆแล้วกันนะ กรี๊ดดดดดดด

แต่ถ้าถามว่าชอบอันไหนมากที่สุดในตอนนี้ โชขอตอบว่า....

"ก็ไอ้ที่ตัวเองโฆษณานั่นแหละ!!!"

กร๊าซซซซซซซซซซ มาขี้เซาให้คนอ่านจิ้นเล่นเร้อออออออออ มุคู้วววว~~~~ />///</ อา... NC 18 ของหายากที่ไม่ได้อ่านมานานนม....อยากอ่านแล้วววววว~~!!!! >[]</

ชอบทุกฉากค่า

แต่ชอบที่สุดตอนมุคุโร่หนีไป แล้วเจอท่านฮิไปลากตัวกลับมาครั้งที่กลับมาแล้วมีฉากเรทครั้งแรกอะค่ะ ชอบมากๆ ท่านฮิโหดได้ใจสุดๆเลยค่า

โฮกกกกกกกกกกกกกกก~~~!!!!!!!!!!!!!!! ถามอย่างนี้ทรมานคนตอบนะคะพี่เม ก็มันชอบทุกตอนอ้าท่านนนนนนนนนนนนนน(แถมคู่โปรดอีก งี้ดๆๆๆๆ)


หลังจากนั่งอ่านทวนไปมาอยู่นานแสนจะนาน..........ในที่สุดก็ได้ผลว่า..........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Winter 22-12-2007

ไม่รุทำไม แต่มันโดนใจ เหมือนมุคุรั่วเรียกหาท่านฮฺ(ฮ่า.....)

เอ้ย ไม่ช่ายๆๆ แค่ว่า มันดูเหงาๆเศร้าๆได้ใจ แล้วไงล่ะ เอ้อออ.....ไม่รุสิ เอาเป็นว่ามันชอบอ่าค่า ^ ^~(ความรักไม่มีเหตุผลนี่เน้อ)


มาต่อไวๆนะคร้า

ฉากเดียวกับท่าน Muk!
ชอบสับปะรดต่อปากต่อคำ

อร๊างงงงงงงง น่าร๊ากกกกกกกก

*ได้ข่าวแกสาวก คุณมุเสะ นิ : เสียงเพรียกจากความมืด..*

แต่ฉากเรทต่อจากนั้น... เออ.. คุณฮิค่า~ ลินเสียวใจอ่า~!!!!

กับฉากที่คุณฮิไปไล่ฟัดพวกอันพาลที่ป่วนการเดท? แล้วเมฆาเคลื่อนมาบัง

อร๊างงงงงงงงง โรแมนติดคคร้า~!!!!!

สรุป...ขอทุกฉากเลยแล้วกันค่ะ!!*me ท่านพี่เม่เม๊เตะปลิว..

ปล.ทำไม..เมื่อคืนอิลินโพสไม่ติด..?

ขอโหวดให้...

ทุกฉากเลยเจ้าคร่า~~~~ >[]<

(เปรี้ยง!! โดนเมเม่ถืบยันส่งไปนอกโลก -- --"

กระดื๊บ!! กระดื๊บ!! คลานกลับมาตอบเมนต์ต่อ -- --" ) เอ่อ คือ...ที่บอกว่า ชอบทุกฉากนี่ หมายถึงว่า ชอบที่ท่านเมเม่เขียนอารมณ์ออกมาได้ชัดดีอ่ะค่ะ บุคลิกของท่านมุ ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ท่านฮิบะก็โหดสมใจ เลยมีความรู้สึกว่า ฟิคเรื่องนี้มันสุดยอดมากๆ (ไม่สุดยอดได้ยังไง ก็เล่นจากตอนแรกที่เราจิ้นให้ท่านมุคุโร่ โดนกดไม่ได้ ตอนนี้กลายเป็นว่า โดนกดได้ไปเกือบทุกเรื่องแล้วอ่ะ -- --")

แต่ถ้าจะให้พูดว่าชอบตอนไหนมากที่สุด ก็คงจะบอกได้ว่าเป็น ช่วงแรกของ ภาพ Autumn ที่ท่านมุพึ่งโดนเก็บมาอ่ะ ให้อารมณืประมาณว่า Alone สุดฤทธิ์ ^^ แล้วก็ฉากที่ท่านฮิบะเอาส้มตำมาให้ท่านมุ อันนี้เล่นซะต้องรีบกลั้นหัวเราะ เพราะเดี๋ยวท่านมุจะเอาสามง่ามมาเสียบเลยอ่ะ ^^ หลังจากนั้น ก้รู้ๆอยู่แล้วล่ะนะ ว่าฉากที่ชอบจะเป็นฉากไหนไปไม่ได้นอกจาก...

NC!!!!!!!!!!!!!!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกก ท่านฮิบะโหดสุดฤทธิ์ แต่มันก็เข้ากับบุคลิกท่านดี ^^

จบจากภาค Autumn ก็ต้องมาต่อที่ Winter สินะ ^^
ภาคนี่จะเรียกได้ว่า ชอบทั้งหมดเลยก็ได้มั้ง เพราะตามความรู้สึกเราแล้ว มันแบ่งออกเป็นสามช่วงใหญ่ๆอ่ะ ช่วงแรกก็คือ ตอนที่ท่านฮิบะกับท่านมุ เล่นไล่จับกัน เฮ้ย!! ไม่ใช่ๆ คือ...ช่วงที่ท่านฮิพยายามตามหา แต่ไม่เจอท่านมุอ่ะ ตอนอ่านรู้สึกเศร้าสุดๆเลย แบบคนที่อยู่ใกล้กันแต่เอื้อม แต่กลับไม่ได้เห็นหน้ากันอ่ะ (อย่างตอนฉากที่ท่านมุคุหลบอยู่หลังประตูไง ^^) อ่านแล้วเศร้าในหัวใจเลยจริงๆ...T^T

ช่วงที่สอง ก็เป็นช่วงที่เจอกันจนได้ ก็ด้วยฝีมือของหนูซือกับดีโน่ล่ะนะ ^^ ช่วงนี้ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นบนเหงาๆอ่ะ คือ ความเหงามันเป็นของท่านมุใช่มั้ยล่ะ ก็แบบว่า มองความสนุกสนานรอบตัว ที่ตัวเองไม่เคยได้เห็น แล้วนึกถึงเรื่องเก่าๆ แบบนั้นมันรู้สึกเข็บมากๆเลยล่ะ แต่ก็มีฉากของท่านฮิที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ประมาณเมเม่จะสื่อว่า ท่านมุไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างไรอย่างนั้นเลยอ่ะ ^^

ช่วงที่สาม...อันนี้คงบอกได้ว่าเป็นช่วงจบนั่นแหล่ะ เป็นตอนที่ท่านมุไปยืนอยู่บนเนิน แล้วนึถึงเด็กอ่ะ อันนี้ก็มาเศร้าอีกล่ะ แล้วก็โดนท่านฮิบะมาลากตัวกลับบ้าน...กริ๊ดดดดดดดดด อันนี้อยากบอกสุดๆเลยว่า ท่านฮิบต้องการสื่อจริงๆใช่มั้ยคะ...พยายามจะบอกว่า ท่านมุไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวอย่างนั้นใช่มั้ย >///< ยังมีท่านฮิบที่คอยเป็นห่วงอยู่ แล้วท่านมุก็ยังมีบ้านให้กลับด้วย อ๊ากกกกกกกกกก ตรงนี้อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นมากเลยล่ะค่ะ ^^

ก็ขอโหวดให้ทุกฉากอย่างที่บอกไว้ข้างบนแล้วอ่ะนะคะ อยากบอกท่านเมเม่ซักคำว่า...

"รออ่านตอนใหม่อยู่นานแล้วนะค้า~~~~~ ท่านเมเม่~~~~~~ >[]<"

พึ่งเข้ามานั่งอ่านตั้งกะหน้าแรกค่ะ...
อยากบอกว่า...

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!
ก่อนหน้านี้แอบนิยม6918กับ6927นะค่ะเนี้ยะ!!
แต่พอมาอ่านเรื่องนี้แล้ว รู้สึกว่า...
โอ้วววว!!! สัปประรด นายชั่งเหมาะกับบทอุเคะเหลือเกินเว้ยค่ะ >////<
ชอบอุเคะโศกๆ เซเมะโหดๆ 555+
คุณฮิบะชั่งเหมาะกับสัปประรดเสียนี่กระไร

อยากอ่านต่อ >o<
เมื่อไหร่สองคนนี้มันจะยอมสารภาพรักกันซะที!!!!
/me เกาะหน้าจอคอมรออ่านตอนต่อไปโลด!!
------------------

ขอโหวตด้วยคนนะค๊า
-ชอบฉากที่มุคุอาบน้ำเสร็จ (ใส่ยูกาตะไม่เป็น....อร๊างงงง น่ารักค่า ให้ความรู้สึกเหมือนสัปประรดเป็นเด็ก แล้วต้องให้คุณฮิบะดูแล)
-ฉากที่คุณฮิบะเช็ดผมให้ (กริ๊ดดดด!!! มุคุหาวด้วย แถมยังแอบซบอีกต่างหากกกกก คุณฮิบะท่านอดใจได้เยี่ยงไร >///<)

สรุปคือชอบฉากหวานๆเจ้าค่ะ กริ๊ดดดดด!!! ภาคนี้ใสจริงๆ
จารออ่านภาคต่อนะเค๊อะ >/////<

ขอโหวต......

ทุกฉากงับ!!!!!>o<~
(พัวะ! : ใครใช้ให้แกโหวตทุกฉาก-*-)
(ก็เค้ารักพี่เสียดายน้องนี้>.<)

(ชิ่งหนีก่อนจะโดนอีก พัวะ = =)

เห็นด้วยกับหลายๆคอมเม้นข้างบน

ขอโหวตทุกฉากคร่า!!!

ด้วยเหตุผลว่าหนูชอบทุกฉากเลย><
1869 จงเจริญ~ (>[]<)/

ชอบฉากส้มตำค่ะ เพราะมันรั่ว555เเต่จริงๆชอบทุกฉากค่ะ อ้อ ฉากที่ท่านฮิเดินตามมุคุโร (ไม่นับที่มีระเบิดตายเกลื่อน)ก็ชอบมากๆค่ะ

...ชอบฉากส้มตำ มาก ค่ะ มุคุรั่วน่ารักมาก

ส้มตำกับใส่ยูกาตะ >w<b

ป๋ามุน่ารักที่สุดเลย~~!!!

^^ ในที่สุดท่านเมเม่ ก็มาแล้ว !!!! Ho Ho Ho Ya Ya Ya (จะร้องไห้หรือดีใจ เอาซักอย่างดิ --) (-- แหม ก็คนมันดีใจนี่นา)
ความจริงก็ชอบมันทุกตอนแหล่ะ โดยเฉพาะฉากเรท hu hu hu (รีบหลบหาที่กำบัง แบบว่ากลัวท่านเมเม่ยันโครมง่า~ )

ภาค Autunm

...ดวงตาสองสีกวาดมองอย่างระแวดระวัง ...เพียงเสี้ยววินาทีที่รู้สึกถึงบางสิ่งที่พุ่งตรงมา และตัดสินใจเอี้ยวคอหลบ สิ่งนั้นก็ปักลึกลงในเปลือกไม้ที่เขาใช้พิงพัก เฉียดใบหน้าเรียกเลือดออกมาจากแก้มขาวซีด...
...ทอนฟา...
"คุณเองหรอกหรือ..." สมองสั่งการให้เหยียดรอยยิ้มขึ้น ทั้งๆที่ภาพตรงหน้าพร่าด้วยความเจ็บจากบาดแผลที่เสียเลือดมากเกินไป "เมฆา..."
ดวงตาคมเฉยเมยไร้ความรู้สึกทอดมองร่างที่ทรุดอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจตีความหมายออก พลันรอยยิ้มที่น่าโมโหไม่แพ้กันก็กระตุกขึ้นบนใบหน้า
"โดนต้อนจนอยู่ในสภาพแบบนี้..." แม้จะเลือนลาง...แต่ตามเนื้อตัวของคนตรงหน้าก็เต็มไปด้วยเลือด รวมทั้งทอนฟาที่ปักอยู่ข้างใบหน้าเขาด้วย... "เพราะโดนจับแช่น้ำนานไปหรือไง"
อยากจะพูดอะไรก็ตามที่จะทำให้รอยยิ้มบนใบหน้านั้นหายวับไปใจจะขาด แต่สภาพตอนนี้แม้กระทั่งมองคนตรงหน้าให้เห็นชัดๆยังเป็นเรื่องยาก... และโดยที่ไม่เต็มใจอย่างที่สุด...ชายหนุ่มก็หมดสติลง... ...ทั้งๆที่เรียวปากยังเหยียดยิ้มที่ตนแสนชัง...

^///o////^ u hu ชอบฉากนี้มากเลยค่ะ ฉากที่ทั้งสองเจอกันในสภาพที่น่าตกกะใจ ซ้ำยังเกิดคำถามคาใจว่า ท่านฮิไปทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ ถึงเจอกะมุคุที่บาดเจ็บได้คะนั่น ^^

"ฉันทำก็เพราะอยาก นึกว่าเรื่องแบบนี้นายจะเข้าใจ" กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกกลัดให้พร้อมๆกับคำพูดนั้นที่ทิ้งท้าย... ทิ้งให้ดวงตาสองสีนั้นมองตามไปจนสุดสายตา... มุคุโร่ก้มลงมองมือของตัวเอง... รอยแดงจัดบนข้อมือเห็นได้ชัด ทว่ากลับไม่เป็นแผลเลยสักนิด... รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปาก... ทว่ากลับรู้สึกว่าเหมือนมันจะไม่ใช่รอยยิ้มที่เขาคุ้นเคย... ...ขอบตาร้อนผ่าว...คงเป็นอาการหลังจากบาดแผลถูกเปิดกระมัง... ...หยดน้ำร่วงหล่นกระทบหลังฝ่ามือขาว...ฝนตกแรงจังนะ... ...ผิดหรือ...ที่สายหมอกนี้...ไม่เคยเข้าใจเมฆาเลย...แม้แต่ครั้งเดียว......ถ้าคิดเอาเอง...ยามที่มันไม่เป็นไปตามนั้น...น่าสมเพช... ...บอกทีเถิด...จะให้ผมเข้าใจคุณ...ได้อย่างไร...

นี่ก็เป็นอีกฉากที่ทำให้ saoroon อมยิ้มหน่อยๆ (ไม่หน่อยอ่ะ) จำได้ว่าตอนแรกเช็ดถู เอ๊ย ทำแผลซะแรงเลย แล้วทำไมน้าาา (เอียงคอถามอย่างน่ารัก ก่อนหลบทอนฟาที่ลอยมาปักข้างฝาบ้าน) มุคุถึงไม่เป็นไร นอกจากรอยแดงบนข้อมือเท่านั้นน่ะ.....ส่วนมุคุในฉากนี่ ก็ชอบ ตอนที่หยดน้ำตาไหลนี่ล่ะค่ะ เพราะความรู้สึกของมุคุตอนนั้นมันค่อนข้างสับสน (รึป่าววา)

แต่ตอนสุดท้ายของภาคนี้ เล่นเอา saoroon อยากช่วยไปตามจับมุคุมาประเคนให้ท่านฮิเลยล่ะ (แว๊กกก โดนสามง่ามจิ้ม)

ส่วนฉาก Winter

..ตุบ...
บางสิ่งเคลื่อนหล่นลงมาจากเสื้อตัวนั้นเรียกให้ดวงตาสองสีมองตามอย่างสงสัย
...กล่องเรียวบาง สีขาว ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงและน้ำเงิน
ดวงตาจับจ้องอยู่ที่กล่องนั้นนานสองนานเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตา มุคุโร่หยิบกล่องนั้นขึ้นมามองสลับกับเสื้อที่อยู่ในมืออีกข้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ชายหนุ่มพาดเสื้อตัวนั้นไว้บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง มือเรียวเปิดกล่องนั้นออกอย่างถือวิสาสะและไม่กลัวเจ้าของจะตามฆ่าแม้แต่น้อย
...ว่ากันว่า...ทานของหวานแล้วจะช่วยให้หายเหนื่อย ...
...รสขมกระจายในปาก กลิ่นบรั่นดีจางๆที่ปะปนมาทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มน้อยๆ เรียวลิ้นละเลียดชิมรสขมปนหวาน พลางหลับตาพริ้มรับรู้รสชาติของสิ่งที่ตนชอบในโพรงปาก...

แฮ่ แฮ่ ...///////// แค่เสื้อคลุมก็ทำเอาเขิน+กรี๊ดดด แทนมุคุแล้วนะเนี่ย (ยิ่งมาอ่านอีก ยิ่งอยากเป็นมุคุชะมัด) แล้วยังท่านฮิยังมี service เป็นของหวานอีกแน่ะ hu hu hu ท่านฮิจงเจริญ!!!

เปรี้ยง!!!!! เจอทอนฟาอัดเข้าให้ (สติกลับคืนมา แต่เจ็บง่ะ)

จะรอคอยติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ hu hu hu ยิ่งตอนที่ท่านเมเม่ เอามาปล่อย เล่นเอาอยากลุ้น(?) ติดตามโดยเร็วเลยค่ะ

__________________________________________________

กรี๊ดเทรลเลอร์ (?) โฮกกกก (เสนอหน้า~ ก่อนหน้านี้ตามอ่านนะก๊า แต่สมัยนั้นยังไม่เป็นสมาชิก >3<)

ขอโหวตมันทุกฉาก ได้มั้ยคะ เครี้ยกกกกกกก
/me เมซังถีบออกไปนอกกระทู้ แอ๊กกกกกก >_<!!!

งั้นโหวตฉาก SM...
* เปรี้ยงงงงง!!! อีมินอนตายดับอนาถ

ยอมโหวตดีๆ แล้ว กรั่กๆๆ ชอบฉากที่มุคุพยายามหนีแล้วคุณฮิไปลากกลับมาค่ะ 5555+
แล้วก็ฉากที่คุณฮิใส่ยูกาตะให้มุคุ กร๊ากกกก น่าร้ากกก XD