•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ไม่รุทำไม.............แต่จะผิดมั้ย?...........ถ้าริสบอกว่า..........



ริสสะใจชิปเป๋ง...........(ผัวะ!/อีนังริสถูกสกายคิกกระเด็น)


ชอบยามะดาร์คแบบนี้ ชอบโกคุที่เก็บใจเงียบแบบนี้ พอมารวมกัน ชอบx2=สะใจx2 เหอๆๆๆ = ="""



ว่าแต่นะ..........ว่าแต่............นึกไม่ออกง่ะ - -*/อยู่ในช่วงเพ้อพก


จะรอต่อไปนะคะ/สร้างบังกะโลสิงสถิต

ตอนนี้ยามะยังไม่ดาร์ค แต่ตอนต่อไปจะดาร์คขึ้นๆๆๆๆๆๆๆๆ จนคนอ่านอาจจะอยากฆ่าหมกศพยามะเลยก็ได้นะคะ เพราะงั้นขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายต่อท่านที่ชอบยามะแสนดี ให้หยุดอ่านฟิคนี้เสียแต่ตรงนี้เลยค่า แต่ถ้าใครชอบก็เตรียมรอยามะ เวอร์ชั่นมืดมนหม่นหมองบ้าเลือดสุดขีดได้เลยค่ะ
----------------------------------------
Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 3
Rate : -
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
Warnning : เศร้ามากๆ TToTT



[align=center]...ฉันเกลียดความฝัน เพราะเพียงไม่นานมันก็แหลกสลายไป...[/align]



ข้อมือบางตวัดเซ็นปราดๆไปตามเอกสารมากมายบนโต๊ะ สมองอ่านข้อความในเอกสารแต่สติกลับล่องลอยไปถึงภาพที่ยามาโมโตะยืนเคียงกับรุ่นที่ 10 เมื่อครู่

ภายใต้หิมะสีขาวพราวพร่าง หนึ่งคือชายหนุ่มผมดำร่างสูง อีกหนึ่งคือร่างเล็กที่มีผมสีน้ำตาลและดวงตาที่แสนบริสุทธิ์ ร่างสองร่างยืนเคียงกันราวภาพวาดของคู่รักที่แสนเหมาะสม คู่รักที่วันนี้ควรจะมีสายตาให้แก่กันและกัน ถ้าไม่ใช่เพราะการแทรกแซงของเขา..!

“หึ”

รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าของผู้พิทักษ์แห่งวายุ เมื่อหวนคิดไปถึงอดีตที่ยังคงแจ่มชัดราววันวาร

...วันนั้นหิมะก็ตกเหมือนวันนี้...

เสียงเปียโนแว่วหวานดังก้องไปทั่วห้องดนตรี เด็กหนุ่มผมเงินกำลังบรรเลงบทเพลงของโชแปง ด้วยจังหวะและท่วงทำนองที่ราวกับมืออาชีพเป็นผู้บรรเลง

วงหน้าหวานไม่ปรากฏความรู้สึกใด เมื่อนิ้วเรียวพลิ้วไหวสัมผัสแป้นคีย์บอร์ดด้วยความรักและหลงใหลในเสียงดนตรี เพราะมีเพียงสิ่งนี้ที่ทำให้เขารู้สึกถึงการเชื่อมโยงกับผู้เป็นมารดาได้อีกครั้งหนึ่ง

แปะแปะแปะแปะแปะแปะ

เสียงตบมือดังขึ้น ให้เด็กหนุ่มชะงักมือหันมาตวาด

“ใครน่ะ!?”

เด็กหนุ่มผมดำโผล่เข้าประตูมาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่าหมั่นไส้ เป็นไอ้บ้าเบสบอลนี่เอง!!

“มีอะไรวะ?”

“เปล่าๆ ก็แค่เสียงเปียโนนายมันเพราะมาก ก็เลยเผลอตบมือไปน่ะ”

รอยยิ้มสดใสของผู้พิทักทักษ์แห่งพิรุณและคำชมที่ไม่เคยมีใครเอ่ยให้ได้ยินมาก่อน ทำให้วงหน้าหวานลดโทสะลง..เพียงเล็กน้อย

“งั้นแกก็ไสหัวไปได้แล้ว เกะกะ!!”

โกคุเทระเอ่ยปากขับไล่ วงหน้างามซับสีเรื่อด้วยความตกใจที่มีต่อการที่ถูกใครสักคนมาเห็นในเวลาที่เขากำลังเล่นเปียโนเช่นนี้ เพราะนับแต่เด็กที่เขาเฝ้าฝึกฝนเล่นเปียโนด้วยตนเองก็ไม่เคยที่จะได้รับการกล่าวชม มีก็แต่เพียงคำต่อว่าเท่านั้น

‘ไม่มีผู้ชายที่ไหนเค้าเล่นเปียโนกันหรอก..แกเป็นลูกของมาเฟีย ก็ต้องเป็นมาเฟีย! อย่าให้ฉันเห็นว่าแกเล่นเปียโนอีกนะ!!’

คำสั่งกร้าวจากผู้เป็นบิดาดังภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงปัจจุบัน โกคุเทระยอมละทิ้งเปียโน เฝ้าฝึกฝนแต่การต่อสู้เพื่อทำให้พ่อภูมิใจ แต่แม้กระนั้นในบางเวลาก็ยังอดมิได้ที่นิ้วเรียวนี้จะละจากไดนาไมต์ เปลี่ยนมาเป็นเปียโนที่เขารักแทน

น่าเสียดายที่คำพูดแข็งกร้าวของโกคุเทระเหมือนจะไม่ได้ทำให้สมองเอ๋อๆของยามาโมโตะเข้าใจ เด็กหนุ่มผมดำยังคงยิ้มกว้าง ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะทรุดกายลงนั่งยังขาเปียโน

“ฉันชอบเพลงของนายนะ เล่นให้ฟังอีกสิ โกคุเทระ”


นั่น..เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนบอกว่าชอบเพลงของเขา

...เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนขอให้เล่นอีกครั้ง...

...และนี่ก็คือครั้งแรกที่เขานึกอยากเล่นให้ใครสักคนฟัง หลังจากวันที่พ่อทำลายเปียโนทิ้งไป...


“นาย..ไม่คิดว่าผู้ชายเล่นเปียโนดูประหลาดเหรอ?”

“ประหลาดตรงไหนกัน? เก่งออกจะตายไป..เล่นต่อสิ โกคุเทระ ฉันชอบเพลงของนาย”

ยามาโมโตะเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่สีดำพริ้มหลังลงรอบทเพลงที่รู้ว่ากำลังจะได้ฟังในอีกไม่ช้า

ราวกับไม่รู้ตัว ร่างบางของเด็กหนุ่มผมเงินกลับไปนั่งลงยังเก้าอี้หน้าเปียโน นิ้วเรียวบรรจงสัมผัสคีย์บอร์ดให้เกิดท่วงทำนองที่แสนอ่อนหวานเพื่อขับกล่อมชายผู้ที่ได้ก้าวเข้ามาอยู่ในหัวใจของเขาในช่วงเวลานั้นเอง...

...หากเป็นชายคนนี้ เขาคงจะยอมเปิดใจให้ได้ใช่ไหม...

...หากเป็นนายคงจะยอมฟังเสียงเปียโนของฉันสินะ...

...ฉันรักนาย ยามาโมโตะ...


ทว่า..ความสุขไม่เคยอยู่นาน...

“เฮ้ย โกคุเทระ!”

เสียงห้าวที่ตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง ทำให้เด็กหนุ่มผมเงินชะงักกายลง หันมามองอย่างไม่พอใจ ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นรัวด้วยความดีใจนัก..มีอะไรของนายกันนะ ยามาโมโตะ?

“มีอะไรวะ ไอ้บ้าเบสบอล?”

เด็กหนุ่มผมดำวิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น ก่อนจะส่งจดหมายปิดผนึกให้อีกฝ่าย

“อะไรวะ?”

“จดหมายรักน่ะ ช่วยเอาไปส่งให้สึนะทีนะ”

“หา!!!”

คำพูดเหลือเชื่อนั่นทำเอาโกคุเทระแทบทำจดหมายร่วงจากมือ หัวใจพลันเจ็บแปลบจนแทบขาดใจไปซะตรงนั้น..เขาได้ยินผิดไปหรือเปล่า?

“แกจะให้ฉันเอาจดหมายรักของแกไปให้รุ่นที่ 10 เรอะ??”

“อื้ม แต่มันก็ไม่เชิงจดหมายรักหรอกนะ” ร่างสูงว่าด้วยท่าทางเขินน้อยๆ “ฉันแค่เขียนความในใจไปแล้วก็บอกว่าถ้าสึนะตอบรับฉัน เย็นนี้ก็ให้มาพบกันที่ต้นซากุระหลังโรงเรียนน่ะ”

เด็กหนุ่มผมเงินชะงักไปเล็กน้อยกับถ้อยคำนั้น มือที่ถือจดหมายสั่นน้อยๆจนอีกฝ่ายแทบไม่สังเกต

...ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นสายตายามที่ยามาโมโตะมองรุ่นที่ 10 ใช่ว่าจะไม่เคยรู้ว่าจะเมื่อไหร่ยามาโมโตะก็รักแต่รุ่นที่ 10 เพียงคนเดียว แต่ทั้งๆที่รู้..ทำไมเขาจึงไม่อาจหยุดยั้งความรู้สึกนี้ได้กันนะ?

ปากเหมือนจะแห้งผาก ดวงตามองจดหมายในมือที่ประดุจคมมีดที่อีกฝ่ายยื่นมากรีดหัวใจเขาออกเป็นเสี่ยงๆ

“แล้วทำไมต้องมาฝากให้ฉันเอาไปให้ล่ะ?”

เสียงทุ้มแปร่งไปเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถามประโยคนั้น แต่ยามาโมโตะก็ยังคงตื่นเต้นจนไม่สังเกตถึงความผิดปกติ

“ก็นายเป็นเพื่อนรักที่สุดของฉันนี่นา ถ้าไม่วานนายแล้วจะให้วานใครล่ะวะ”

ว่าแล้วฝ่ามือหนาก็ตบฉาดลงกลางหลังร่างเล็กเต็มแรง

“ฝากด้วยนะ โกคุเทระ”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่ยามาโมโตะจะวิ่งไปซ้อมเบสบอลดังเดิม ทิ้งให้โกคุเทระได้แต่มองจดหมายในมือด้วยใจว้าวุ่นที่สุดในชีวิต...

ร่างบางเดินถือจดหมายกลับเข้าไปในตัวอาคารเรียนอย่างเหม่อลอย เสียงเซ็งแซ่จอแจของนักเรียนคนอื่นแทบไม่อาจไหลผ่านเข้ามาในหัว เมื่อเท้ายังคงก้าวเดินต่อไปทั้งที่หัวใจถูกทำลายจนยับเยินแล้วก็ตาม...

“โกคุเทระคุง!!”

เสียงตะโกนหวานใสปลุกให้โกคุเทระสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มือบางกำจดหมายแน่นซ่อนไว้ด้านหลังเมื่อหันไปยังต้นเสียง

“รุ่นที่ 10 มีอะไรเหรอครับ??”

ร่างเล็กของผู้สืบทอดแห่งวองโกเล่วิ่งมาหา ก่อนจะหอบน้อยๆด้วยท่าทางน่ารักเฉกเดิม

“ว่าจะมาชวนไปกินข้าวเที่ยงน่ะ โกคุเทระคุงกินรึยังล่ะ?”

โกคุเทระยิ้มน้อยๆ ไม่มีทางที่เขาจะปฏิเสธคำชวนของรุ่นที่ 10 ผู้ที่มองความภักดีและถวายชีวิตให้อยู่แล้ว

“ยังเลยครับ”

“งั้นก็ไปกินที่โรงอาหารกันเถอะนะ รีบไปกันกว่าดีกว่า เดี๋ยวคนเต็มกันพอดี”

สึนะว่าพลางดึงแขนของเพื่อนให้เดินไปด้วยกัน

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคนเต็ม เดี๋ยวผมจะใช้ระเบิดไล่พวกมันออกไปเอง!”

“หวา...ไม่ต้องๆ ถ้าคนเต็ม ไปซื้อขนมปังกินแทนก็ได้”

สึนะรีบปฏิเสธ ให้โกคุเทระได้แต่หัวเราะเบาๆ..ไม่ว่าเมื่อไหร่เพียงแค่มีรุ่นที่ 10 อยู่ใกล้ เขาก็เหมือนกับได้รับความอบอุ่นและความกล้าหาญกลับคืนมาแล้ว

นี่แหละ..ถึงจะเป็นนายที่เขาเคารพ

นี่แหละ..คือนายคือเขาเลือก

นี่แหละ..คือผู้ที่เขาจะฝากชีวิตไว้

และคนผู้นี้คือคนเพียงคนเดียวที่สาบานไว้ว่าจะไม่มีวันทรยศอย่างเด็ดขาด!!


“เฮ้อ..ช่วงนี้ใกล้แข่งเบสบอลแล้ว ยามาโมโตะก็เลยยุ่งตลอด ไม่ได้กินข้าวกัน 3 คนนานแล้วนะเนี่ย”

เสียงร่างเล็กบ่นพึมพำ ให้โกคุเทระถึงกับสะดุ้ง มือที่กำจดหมายซ่อนไว้บีบแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เมื่อตัดสินใจเอ่ยถาม

“รุ่นที่ 10 อยากให้ไอ้บ้าเบสบอลมากินข้าวด้วยเหรอครับ?”

“อื้ม อยากสิ..ฉันอยากกินข้าวพร้อมหน้ากันสามคนน่ะ”

“แล้ว..ถ้าให้เลือกระหว่างผมกับยามาโมโตะ รุ่นที่ 10 อยากกินข้าวกับใครมากกว่ากันครับ?”

“เอ๋?”

คำถามนั้นมาแปลกเสียจนสึนะหันกลับมามองอย่างสงสัย ดวงตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยความประหลาดใจโดยไม่ตอบคำ เมื่อผู้พิทักษ์แห่งวายุเอ่ยถามต่อ

“รุ่นที่ 10...รักยามาโมโตะมั้ยครับ?”

“ถะ..ถามอะไรน่ะ??”

สึนะถามเสียงสูง วงหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอายที่ถูกแทงใจดำเข้าอย่างจัง

นี่โกคุเทระคุงดูออกได้ยังไงกันนะว่าเขาชอบยามาโมโตะ?

สีหน้าและท่าทางที่แสดงออกเป็นการยืนยันที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด รุ่นที่ 10 กับยามาโมโตะมีใจตรงกัน..ถ้าเช่นนั้นจดหมายฉบับนี้ก็ควรจะมอบให้แก่รุ่นที่ 10 ได้แล้ว เพราะความสุขของรุ่นที่ 10 คือสิ่งที่ ‘ควรจะ’ เป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเขา!

ทว่า.................................

“โกคุเทระคุง อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกยามาโมโตะนะ..ฉันยิ่งกลัวอยู่ว่าฉันอาจจะกำลังรักยามาโมโตะข้างเดียวน่ะ”

คำขอร้องที่แสนอ่อนหวาน เรียกรอยยิ้มจางๆให้ปรากฏบนใบหน้าของลูกน้องคนสนิท เมื่อเอ่ยตอบคำ

“อย่าห่วงเลยครับ ผมจะไม่บอกใครอย่างเด็ดขาด!!”

ใช่แล้ว..ความลับนี้ขอให้มันตายไปพร้อมกับตัวผมเถิด...


ท้ายสุดแล้วโกคุเทระก็ไม่ได้มอบจดหมายให้แก่สึนะ และไปแจ้งข้อความเท็จให้แก่ยามาโมโตะด้วยถ้อยคำที่แข็งกร้าว จนถูกอีกฝ่ายข่มขืน แต่แม้กระนั้นความเจ็บปวดบนเรือนกายที่ถูกบังคับมอบให้อาจจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ช่วยบรรเทาความผิดบาปในใจของผู้พิทักษ์แห่งวายุได้

หลังจากวันนั้นที่ถูกยามาโมโตะข่มขืน เขาก็ลอบกลับไปที่ต้นซากุระเพื่อจะขุดหลุมฝังจดหมายที่ซ่อนไว้ในกล่องเหล็กปิดผนึก...วันนี้จดหมายอาจจะยังไม่ถูกเปิด แต่ย่อมมีสักวันที่ความลับจะไม่กลายเป็นความลับอีก ย่อมมีสักวันที่จดหมายจะถูกมอบให้แก่คนที่ควรได้รับ และเมื่อถึงตอนนั้นชีวิตเขาก็คงหมดสิ้นความหมายในการมีตัวตนลงโดยสิ้นเชิง!

หลังจากวันนั้นผ่านมา 4 ปี 7 เดือนกับอีก 12 วัน สึนะได้ค้นพบความรักที่ลึกซึ้งมั่นคงกับฮิบาริ เคียวยะ ในขณะที่เขาและยามาโมโตะกลับยังคงจมปลักอยู่ในความทุกข์บนความเจ็บช้ำของกิเลสและตัณหา

ร่างบางเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อมองไปอย่งไร้จุดหมาย...

ท้ายสุดแล้ว..เขาก็เป็นผู้ทำลายคำขอข้อแรกและข้อเดียวที่ดวงจันทร์บันดาลให้เป็นจริงด้วยตัวเอง

“...งั้นพรข้อแรก ผมจะขอให้สักวันได้เป็นมือขวาของมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ คู่ควรแก่การสละชีวิตให้...”


รุ่นที่ 10 ครับ..คุณยังคงยิ่งใหญ่ คู่ควรแก่การที่ผมจะมอบชีวิตให้เช่นเดิม แต่ผมต่างหากที่สกปรกเสียจนไม่คู่ควรที่จะอยู่ภายใต้นภาผืนนี้อีกต่อไป...


“ตัวเรานี่มันช่างน่าทุเรศจริงๆ”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเย้ยหยัน...

...4 ปีมาแล้วที่เขาได้ทรยศต่อความไว้วางใจของรุ่นที่ 10 ...

...4 ปีมาแล้วที่บาปของผู้ทรยศตราตรึงอยู่ในหัวใจ ไม่มีวันใดที่ความรู้สึกผิดนี้จะลบเลือนหรือบรรเทาลง แต่หากสามารถหมุนกาลเวลาย้อนกลับไปแก้ไขได้อีกครั้งหนึ่ง เขาจะมอบจดหมายนั้นให้แก่รุ่นที่ 10 อย่างนั้นหรือ?


คำตอบคือ..ไม่รู้เลย ไม่รู้จริงๆ


หยาดน้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่งามก่อนจะฝืนกล้ำกลืนไม่ให้หลั่งริน ความรักอันน่าชิงชังที่เขามอบให้แก่ยามาโมโตะมันรุนแรงจนทำให้เขาทรยศต่อคนที่สำคัญที่สุดไปอย่างไม่น่าให้อภัย..ไม่น่าให้อภัยจนอยากให้ตนเองหายไปจากโลกนี้เสียด้วยซ้ำ!

รุ่นที่ 10 ครับ ถึงผมจะย้อนเวลากลับคืนไปไม่ได้ แต่หากชีวิตอันไร้ค่านี้สามารถทดแทนความผิดบาปทั้งมวลได้ ผมก็ขอมอบชีวิตนี้ให้โดยไม่ลังเล...

ยามาโมโตะ ฉันอยากจะกล่าวคำว่าขอโทษกับนาย อยากบอกว่าฉันเสียใจที่ได้กระทำลงไป แต่แท้จริงแล้ว..ฉันอาจจะไม่เคยเสียใจเลยก็ได้ เพราะอย่างน้อยที่สุดร่างกายของฉันก็ยังได้ผูกพันกับนาย แม้จะเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ก็ตาม...

เสียงหัวเราะเบาๆอย่างแสนสมเพชดังขึ้น มือเรียวหยิบปากกาขึ้นเซ็นเอกสารอีกครั้ง..แม้จะเจ็บปวดเพียงไร แต่ชีวิตอันโสมมนี้ก็ยังคงต้องก้าวเดินต่อไป ตราบถึงวันที่จะถูกพิพากษา...

“อ๊ะ..เข้าไปไม่ได้นะ..อ๊ากกกกกกกกก”

“หยุด! ทุกคนหยุดมัน..”

“ท่านฮายาโตะ!!”

เสียงแผดร้องโหยหวนของลูกน้องที่อยู่หน้าห้องดังไม่ขาดสาย ให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับที่ประตูถูกฟันแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นร่างของบุรุษผมดำผู้ถือดาบญี่ปุ่นเปื้อนเลือดไว้ในมือ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นทอแววกราดเกรี้ยวตรงข้ามกับรอยยิ้มอันแสนเมตตา..เมตตาจนเกินไป ที่ปรากฏบนใบหน้าของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ

“โกคุเทระ..!”

ร่างบางขยับรอยยิ้มน้อยๆต่อร่างที่เปื้อนเลือดตรงหน้า

นายสินะคือมัจจุราชที่จะมาพิพากษาโทษทัณฑ์ของฉํน ยามาโมโตะ...

TBC.
---------------------------------

ลงเรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายก่อนสอบแล้วนะค้า เพราะเดี๋ยวอาทิตย์หน้ามุกจะมีสอบยิงยาว วันที่ 3,4,5,6,7,10,11 ติดต่อกัน 7 วันเลย รับรองว่าตายแหง -_-" ก็เลยรีบมาลงตอนนี้ให้ก่อน เพราะเดี๋ยวจะไปซุ่มอ่านหนังสือสอบบ้างแล้ว ขอให้คนที่ยังสอบไม่เสร็จทุกคนโชคดีในการสอบนะค้า ส่วนตัวมุก.....เห็นแววอนาถมารำไร -*- เพราะงั้นไหนๆก็ไหนๆ ขอเชิญท่านที่ว่างมาช่วยกันภาวนาส่งแรงใจให้มุกเขียนคำตอบมั่วถูกในการสอบก็แล้วกันค่า 55+

ปล. ถ้าฉากนี้จะเศร้าพอเรียกน้ำตาได้จิง จะดีมากเลย ^o^

ฟิคนี้รักยามะแฮะ ถึงจะชั่วก็เพราะนายโดนสถานการณ์บังคับนะ โกคุสิน่าบ้องกระโหลกนัก

การไม่ซื่อสัตย์นี่ช่างก่อให้เกิดแต่โศกนาฏกรรมจริงๆ

ฟิคนี้สงสารทั้งยามะทั้งโกคุเลยแฮะ =_="

ยามะดาร์กช่วงนี้มาแร๊งแรง คุคุ

ขอให้สอบได้นะคะ -O-

โกงจดหมายกลายเป็นอาชญากรรมร้ายแรงไปแล้ว.....
เข้าข้างโกคุ~~~ (ผั่วะ โดนถีบออกนอกกนะทู้)

..ความลำเอียงล่วนตัว..
ก็โกคุเค้าสับสน ทีหลังแกก็เอาไปให้เองสิฟระยามะ
รักใครก็จัดการเองสิเฟร้ย อย่าฝากคนอื่น (โทดเขาไปทั่วแล้วสิชั้น-*-)

หึหึ ยังไงก็จะอ่านต่อไปค่ะ
ถ้าโกคุตาย ยามะคงต้องไปคู่กับแรมโบ้แบบที่พี่คิวะบอกก็ดีค่ะ 55555

เศร้า........เศร้ามาก............เศร้ามากมาย............เศร้าสุดหูรูดทะลุดวงจันทร์.........TT[]TT

ท่านมุกสร้างเขื่อนเถอะค่ะ แล้วขังน้ำตาคนอ่านไว้ ไม่งั้นท่วมประเทศแน่ ฮือออ~ TT TT(แต่อ่านไปก็ยังแอบสะใจเล็กๆไปด้วยอยู่ดี -0- 555+)


ตอนหน้า........อยากอ่านสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดด โกคุไม่ถูกเชือดเข้าไอซียูกะถูกข่มขืนจนตายอ่ะม้างงง =3=""



ปล.ถ้าจะแต่งส่งหลังไมค์ ริสขอด้วยคนนะคะท่านมุก ><!!

ยามะคุงเรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ....


ก็เข้าใจนะว่าโกคุรักยามะอะ แบบนี้มันเหมือนเป็นการทำลายโอกาสเขาทั้งชีวิต

แอบสงสารยามะนิดๆแต่ถ้าโกคุให้จดหมายก็ไม่มี1827อะดิ <ไหนว่าสงสารเข้าข้างคู่โปรดเราซะงั้น-*->



งานนี้โกคุจะตายไหมเนี้ย ท่าทางพี่แกโกรธจัดปานนั้น เหอๆๆ


จะรอดูต่อไปนะค่ะ

ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นทอแววกราดเกรี้ยวตรงข้ามกับรอยยิ้มอันแสนเมตตา..เมตตาจนเกินไป <<<เทพบุตรปีกดำสินะ =w=

อยากอ่านต่อเร็วๆอะค่า จะลงแดงตายอยู่แล้วววว แหง่กๆๆๆๆๆ

ปล.ขยันอ่านหนังสือสอบเข้านะคะ แล้วก็ขอให้คะแนนสอบออกมาเพอร์เฟคค่ะ

ก็นะ..... โกคุเอ๊ย.... ไม่รู้จะเชียร์ลูกดีมั้ยแต่ฟิคนี้น่ะ.......


ยามะ!! ไหนๆแกก็ถือดาบอยุ่ เพราะงั้นฟันโกคุให้ขาดสะบั้นเลยลูก!!
แล้วลืมตาตื่นสักทีว่าโกคุเค้ารักนะ แฮ่ม (แต่แกเชียร์ให้เค้าฆ่ากันไม่ใช่เรอะ)

แต่ท่าทางโกคุจะไม่ดิ้นรนเลยแฮะ... แถมยิ้มอีกต่างหาก โฮะๆ
ท่าทางจะรักยามะมากสินะ ฮือๆ TwT

อยากรู้จังเลยว่าโกคุได้แอบอ่านจดหมายนั่นหรือเปล่านะ?
ถ้าได้อ่านแล้วคงเฟล + เศร้ายิ่งกว่าเดิมเป็นแน่แท้ ฮือๆ TwT


ยังไงสอบก็ขอให้โชคดีค่า เป็นกำลังใจให้ทั้งสอบทั้งฟิคนะคะ >.<~

ฟิกนี้ช่างได้ใจค่ะ

โกคุโดนจับได้ซะแล้ว โกหกมันไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ
แต่ถึงอย่างนั้น อ่านไปก็รู้สึกเจ็บจึ๊กๆ... แบบว่าสงสารโกคุอยู่เหมือนกัน

ปล.รอตอนต่อไปนะคะ >..<

เส้าอ่ะ
สงสานโกคุ จับใจ T.T เห้ออออ โกคุชอบโทดตัวเองอ่ะ T.T
ยามะเอ๋ย อย่ารุนแรงมากนะลูก เด๋วไม่มีใครองรับอารมแกนะ?? หุ หุ หุ
ยกมือร่วมขอหลังไมค ด้วยคน (ยามะจาง ถึงร้ายเยี่ยงไร เราก้อให้อภัยนายนะจ๊ะ จุ๊บๆ)

แล้วก้อโชคดี กับการสอบนะจ้า (ทำไมสอบหลายวันจังเลย เหนแล้วทรมานแทน)

..โผล่มาจากมุมมืดของบอร์ด=="

เหอๆโกคุชั้นรู้หรอกหน่าถ้าจะตายนายก้จะขออยากตายคา....ของยามะใช่ไหม(ฟิ้วววระเบิดลอยมา/ถูกรุมสหบาทาเนื่องจากหื่นเกิน)

อักกกก(ลุกขึ้นมาจากกองเลือด)เออ..ไงๆสอบก็พยายามเข้านะค่ะ..จะรอตอนต่อไปนะคะ

อา เหตุผลของโกคุ...

คำโปรยตอนต้นกับตอนท้ายนี่สุดยอดจริงๆ.. ตกลงก็แอบรักเขาข้างเดียวเหมือนกันสินะ...

แต่ที่ว่าไม่บอกเพราะรุ่นที่10ไม่ให้บอกเนี่ย ... เหอๆ..

แน่ใจนะว่าตามสั่ง ไม่ใช่ตามหัวใจตัวเอง?...






อยากอ่านตอนหน้า.. ตอนหน้า... (และฝนเลือดจ๋า... เมื่อไหร่ชะนีจะตาย..)

ฮึก...สงสารโกคุอ่ะ....ว่าแต่.... T^T
คุณมุก....
.......ไม่สงสารคนอ่านมั่งเหรอค่ะ(ก๊าก)
ก็แหม อุส่าห์มาต่อทั้งที...
อยากอ่านต่อออออออ อ๊าคคคคค!!!
ตอนนี้เศร้าอ่า
แต่อยากให้ตอนหน้าเศร้ากว่านี้ (คุคุคุ)
เอาเล้ย ยามะ...เอาให้โกคุเจียนตายเลย
แล้วคราวนี้แหละ นายจะได้เห็นค่าของคนที่ไม่เคยเห็นค่า
ก๊ากๆๆๆๆ (หัวเราะโรคจิต)

ขอให้สอบผ่านนะค๊า
แล้วอย่าลืมกลับมาต่อฟิค >_<