•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[AuFic] Without Your love : Prologue

Pairing : ??

Genre : Angst

Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป)

Warning : สุดยอดความระทม!!! ตอนแรกอยากจะแต่งฮา ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมาโศกอีกแล้ววววววว โศกมันตลอดงาน เหอ ๆ แต่ไม่ต้องห่วง มันต้องมีตอนดี ๆ บ้างแหละ เอิ๊ก ๆ






[align=center]ในสายตาของนาย....เคยมีฉันอยู่บ้างไหม?
มันสะท้อนเงาของใครกัน?
ในความคิดของนาย....เคยนึกถึงฉันบ้างไหม?
มันฉายภาพของใครกัน?
ในหัวใจของนาย...เคยมีที่ว่างสำหรับฉันบ้างไหม?
มันเก็บไว้ให้ใครกัน?


“ ขอโทษนะ ”

สิ่งเดียวที่ได้ยิน....ทำลายความปรารถนาทั้งหมดให้พังลง

“ ฉันไม่เคยรักนายเลย ”

คำพูดที่กรีดลึกจนเป็นรอยแผลขนาดใหญ่.....ทำลายหัวใจจนละเอียดเป็นผุยผง

หากฉันตาย....นายจะร้องไห้ให้ฉันหรือเปล่า?
เวลาที่คบกันมา....มันจะสร้างความเสียใจแม้เพียงนิดให้กับนายได้หรือเปล่า?[/align]




ดอกไม้สีขาวถูกประดับรายล้อมรอบบ้านแบบญี่ปุ่นโบราณขนาดใหญ่ มันวางอยู่บนผืนผ้าสีดำสนิท บรรยากาศดูเงียบงันเศร้าหมอง ผิดกับจำนวนผู้คนมากมายที่ต่างร่วมกันมาแสดงความเสียใจกับบ้านซาวาดะ ที่สูญเสียลูกชายที่แสนน่ารักและใจดีไปอย่างไม่มีวันกลับ

“ แกเป็นเด็กดีมากเลยนะคะ ” เสียงชราหนึ่งเอ่ยกับหญิงสาวในชุดกิโมโนสีดำสนิท นัยน์ตาคู่โตที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับปรากฏความหวั่นไหว

ไม่ว่าแกร่งแค่ไหน....แต่เมื่อสูญเสียหัวใจไป
มันก็เหลือเพียงแค่กระดาษแผ่นบางที่พร้อมจะย่อยสลายได้ทุกเมื่อ

ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาข้างกาย เขาโอบไหล่ภรรยาของตน หวังจะบรรเทาความเจ็บปวดในการสูญเสียลงบ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าปลอบประโลม

“ แกชอบสีขาวมากเลยค่ะ ทุกสิ่งที่เป็นสีขาว ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา

การสนทนาถูกขัดขึ้นโดยการมาของคนสองคน ร่างชายหนุ่มเจ้าของผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีรัตติกาล เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มยาว เจ้าของในนัยน์ตาสองสีชวนพิศวง ทายาทจากตระกูลมหาเศรษฐีชื่อดัง เพื่อนสนิทที่สุดของสึนะโยชิ

“ ขอบคุณที่มานะจ๊ะ ฮิบาริคุง มุคุโร่คุง ” นานะค้อมศีรษะลงตามมารยาท ผู้มาเยือนก้มศีรษะกลับ

“ เสียใจด้วยนะครับ ” มุคุโร่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ มันแฝงความเศร้าอย่างจับใจไว้

ผู้เป็นแม่คลายยิ้ม เพียงแค่มองก็รู้ถึงความเสียใจที่เกิดขึ้นกับคนทั้งสอง “ เข้ามาข้างในสิจ๊ะ ”

พวกเขามองไปยังร่างงดงามที่นอนหลับตาพริ้มภายในโลงศพสีขาว รอบ ๆ ยังคงมีดอกไม้นานาชนิดส่งกลิ่นหอมรัญจวน ผิวสีขาวกลืนไปกับมวลบุบฝายังคงส่องสว่าง สว่างเสียจนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีกฝ่ายได้หมดลมหายใจไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ก้อนเนื้อที่ไร้วิญญาณ

รัตติกาลที่ยากจะเดากลับสั่นคลอนจากความรู้สึก

มือแกร่งค่อย ๆ เอื้อมสัมผัสพวงแก้มเอิบอิ่ม มุคุโร่สังเกตเห็นความเศร้าในตัวของญาติผู้น้องคนนี้ มากมายนัก...มากมายจนเขาเองยังหวาดหวั่นว่าบาดแผลที่ถูกสร้างขึ้นในพริบตานี้จะไม่มีวันจางหายไปได้

“ ขอโทษนะ...ขอโทษจริง ๆ ” ฮิบาริก้มหน้าลง หน้าผากของเขาสัมผัสกับความเย็นเฉียบบนหน้าผากอีกฝ่าย

ดวงตาสองสีเปรยมอง พลางยิ้มเยาะตนเองในใจ คิดไม่ถึงเลยว่าอะไรบางอย่างจะเปลี่ยนไปได้รวดเร็วขนาดนี้ เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ที่เห็นกันตลอดเวลาก่อนพวกเขาทั้งคู่จะบินไปต่างประเทศ บัดนี้ได้กลายเป็นหนุ่มน้อย...หนุ่มน้อยที่แสนจะน่ารักสำหรับเขาไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม

ระหว่างคนทั้งสาม...มีอะไรบางอย่างที่เชื่อมกันไว้



[align=center]ความรักคือการให้
แต่เมื่อการให้นั้นไม่เป็นผล มันก็กลับกลายเป็นความทุกข์ทรมานเกินห้าม

เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงจิตใจของคนเราเช่นเดียวกับการเวลา
เมื่อการเวลาไม่มีวันย้อนกลับได้ จิตใจของคนเราก็จะไม่มีทางหันหลังกลับด้วยเช่นกัน

เส้นทางข้างหน้าจะไกลหรือใกล้
อยู่ที่ใครจะเอื้อมมือคว้าได้เร็วหรือช้าแค่ไหน

ความรักที่ไม่มีวันกลับ
จะเริ่มต้นอีกครั้งหรือจบลงแบบนั้น
ก็ขึ้นอยู่กับตัวของคนผู้นั้นเอง[/align]







[align=center]==============TBC==============[/align]

nook - อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ออกมาแล้ว เอาละเหวยเฮ้ยยยยยยยยยยย ระทมผิดคาด 555 ตอนแรกกะออกมาฮา ๆ วุ่น ๆ เข้าระทมอีกแล้วตู คาดว่าน่าจะเป็นฟิคที่ค่อนข้างยาวมั้งคะ เพราะปมฟิคเยอะพอสมควร เหอ ๆ จบดีหรือเปล่าไม่รู้ ไม่บอก อิอิ รักกันก็อย่าลืมติดตามนะคะ ^^

สำหรับตอนต่อไป เร็ว ๆ นี้แน่นอน ฮี่ ๆๆๆๆๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มีฟิคเทพมาให้อ่านอีกเรื่องแล้วสินะ ^^

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก เปิดเรื่องมาก็ชวนเศร้าซะแล้วสิ หนูซือ~~~~ ม่ายยยยยยยยยยยย ทำไมหนูซือถึงตายละคะ ม่ายน้า~~ ใครก็ได้ช่วยบอกที~~ บอกทีว่านี่คือความฝัน~~ T^T
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากรู้เจ้าคร่า~~~ ว่าใครกันที่ทำให้หนูซือต้องมาเป็นแบบนี้ ต้องมาเป็นร่างซึ่งไร้วิญญาณ...แล้วความสัมพันธ์ระหว่างท่านฮิบะ มุคุ แล้วก็หนูซือมันเป็นยังไงกันแน่ >////<

แต่ที่เศร้าที่สุด ก็เห็นจะไม่พ้นคนที่ให้ความสำคัญกับหนูซือนี่ล่ะ...อ่านไปแล้วรู้สึกเจ็บในใจยังไงชอบกล -- --"

ในสายตาของผู้เป็นแม่...ที่เฝ้าดูบุตรชายเติบใหญ่จะมีความรู้สึกอย่างไรกันนะ...
ในสายตาของผู้เป็นพ่อ...ที่แม้ไม่ได้เฝ้าดูตลอดทุกเวลา แต่ก็เห็นถึงการเติบใหญ่ของบุตรชาย...จะมีความรู้สึกอย่างไรกัน...
ก็คงจะบอกได้เพียงคำเดียว...ว่ารู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเสียลูกเพียงคนเดียวไป...
คนเดียวที่เฝ้าดูแล...
คนเดียวที่ห่วงใย...
แล้วใครกันเล่าจะทนความรู้สึกนี้ได้...
ความรู้สึกที่สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป...
ความรู้สึก...ที่สิ่งที่ทุ่มเททุกอย่างให้...ได้จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ...
มันคงจะเจ็บปวดสินะ...
เจ็บ...จนแทบอยากตาย...
แต่ก็ทำไม่ได้...เพราะตนยังต้องมีชีวิตอยู่...
มีชีวิต...ในส่วนของคนสำคัญที่ไม่ได้อยู่ดูโลกนี้อีกต่อไป...

หุหุ นี่เป็นเรื่องที่ 2 ที่อ่านตอนเกริ่น แล้วแต่งกลอนได้เลยนะเนี่ย ^^
ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมอ่านกลอนแล้วงงๆ พอดีแต่งขึ้นด้วยอารมณ์คิดถึงพ่อแม่อ่ะ...(เด็กหอก็อย่างนี้ล่ะ ไม่ได้เจอพ่อแม่เลย ตั้งแต่ เปิดเทม 2 T^T) ตอนแรกก็ว่าจะเขียนถึง ท่านมุคุโร่ กับท่านฮิบะด้วยอ่ะนะ แต่...มีความรู้สึกว่า มันน่าจะเป็นช่วงอารมณ์ของนานะ กับอิเอมิสึมากกว่า มันก็เลยออกมาเป็นแนวนี้อ่ะ -- --"

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากอ่านต่อเจ้าคร่า~~~~ ท่านนุก~~~~~~~~~~ รีบเอามาลงเร็วๆน้า~~~ (แล้วก็อีกเรื่องด้วยนะเจ้าคะ ^^)

แค่เริ่มต้นเท่านั้นก้อ มืดมน เส้าสร้อย ขนาดนี้ T.T
นั่งรอต่อดีกว่า วิ้ววววววว~

.....อ๊าก!!!!!! มันเศร้าอ๊า!!!!! ทำมายเปิดฉากมาน้องทูน่าที่น่ารักของเค้าก็มาลาจากกันไปแล้วล่า!!!! ไม่นะม่าย!!!!!! ยังไม่ทันโดนใครกดเลยมาตัดช่องน้อยตายไปซะแล้วได้ไงก๊าน!!!! ใครจะคู่กับใครนั้นไม่สำคัญ(จริงๆสำคัญสุดหุรูดแต่พักไว้ก่อน)เพราะตอนนี้อยากรู้แค่ว่า ทำมายน้องทูน่าเค้าถึงตายอ๊า!!! ดูสิ น้องทูน่าจากไปแล้วทิ้งคุณฮิกะป๋ามุเค้าได้ยังไงก๊าน!!!!

แถมโศกสุดหูรูดไม่พอ ยังสั้นสุดขั้วอีกอ๊า!! ฮือๆ ไม่เป็นไรๆท่าน derick เค้าติดสอบนินะ เอามาลงก็ดีแล้ว...แต่...ความสัมพันธ์ของหนึ่งสายพันธุ์สัปปะรด หนึ่งสายพันธุ์สตว์กินเนื้อ และหนึ่งสายพันธุ์ทูน่าแสนอร่อย(?)จะเป็นแบบไหนอ๊า!!! ตามปกติจะไม่อ่านเรื่องเศร้าเท่าไหร่(เป็นคนร้องไห้ง่ายมากเลยไม่ค่อยอยากอ่านหรือดูหนังแนวนี้)..แต่...เพื่อปริศนาทั้งหมด เพื่อตามพิสูจน์ว่าใครจะคู่กะใคร และเพื่อจะรู้ว่ามันจะแฮปปี้หรือน้ำตาท่วมจอ....ฉะนั้น.....ตามอ่านสุดหูรูดค่า!!!!

จะรออ่านตอนต่อไปนะค้า(ต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้ามาเป็นโหลแล้วสินะเนี่ย ฮือๆๆๆ น้องทูน่าของแม่!!!!!!!!!)

ไหงวันนี้อ่านฟิคเยอะขนาดนี้หนอฉัน แต่มันยั่วนี่นา แถมท่านยั่วเราสองเรื่องเลยนะ เอาเรื่องใหม่ก่อน

โอ้ ดูท่าความสัมพันธ์จะซับซ้อนซ่อนเงื่อน ซือคุงลูกแม่ไปซะแล้ว แบบนี้ฟิคนี้ก้ต้องเป้นการย้อนอดีตสินะคะ

น่าสนใจมากๆ พล็อตซับซ้อนแบบนี้ยินดีตามอ่านให้ถึงที่สุดเลยค่ะ

ปล. ภาษางามขึ้นอีกแล้วนะท่าน

=[]=

^

^

ใบหน้าตอนอ่าน

ทูน่า~~~~~ หนูโดนใครมันทำอาร๊ายยยย ไหงหนุถึงไปอยู่ในโลงอ๊า~~!!!????

ตอนต่ออยู่หนายย? มาต่อด่วนนะขอร๊าบบบบบ เหมียววว

ปล.ขออภัยเม้นท์สั้นเนื่องจากอึ้ง=[]=lll พูดไม่ออกแหล่ว

เปนปายได้งายยย หนูซือทำไมลงโลงแบบนั้นน

เปิดมาเศร้าสุดๆๆ มาต่อไวๆนะคะ

เศร้าอ่ะ

อึงไปเลยอ่ะ

ตอนต้นมา สึนะอยู่ในโลงสะแล้ว


มาต่อไวๆนะค่ะ

=[]=!!!!!!!!!!!!!

ชุนขอโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆมีป๋ามุ!!!!!!!!!!!!!>//////////<

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด มากกกกกก

ระหว่างคนทั้งสาม<<<<3P!!!! OAO

692718 รึเปล่า!!!!! รอลุ้น!! ว่าแต่ใครตายเจ้าค่ะ= =;;;
++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

เปิดประเด็นมาด้วยงานศพทูน่าเลยเหรอเนี่ย...แล้วเรื่องนี่มันแพร์ริ่งไหนกันหล่ะหว่า เอ~~~~

เรื่องนี้มันจะย้อนอดีตก่อนที่นู๋ซือจะตาย หรือว่าจะหักมุมเปิดตัวนู๋ซือมาตอนแรกแล้วดีดทิ้งลงถังขยะเลยเนี่ย เดาไม่ออกแฮะ

ไงไงก็มาต่อไวไวนะคร้าบผม~~~~

ท่านนุ๊กกกกกกกกกกกกกก!!! คุมิหาความฮาไม่เจอสักกะเสี้ยวเดียวเลยเจ้าค่ะ!!!

ทูน่าลงโลงตั้งแต่บทนำเลยอ่าาาาาาาา ทำม๊ายยยยยยยยยยยยย!! TT[]TT

แต่ชักได้กลิ่น3Pตะหงิดๆ รัก3เส้า...รึเปล่า???

สงสัยจังค่ะว่าช่วงบทนำน่ะใครเป็นคนพูด โดยเฉพาะตรงนี้...

ฉันไม่เคยรักนายเลย

อ่านแล้วเศร้ามากค่ะ หรือว่านี่จะเป็นสาเหตุให้ทูน่ากลับสู่ท้องทะเล? (เอ๊ะ? ต้องกลับสู่มาตุภูมิสิ -*-)

รอท่านมาบรรเลงตอนถัดไป ไขปริศนาให้กระจ่างเจ้าค่ะ

ToT....
เปิดฉากมาสึนะก็ไปแล้ว...

ทั้งฮิบาริทั้งมุคุโร่บรรยากาศมืดมัวหม่นหมองมากค่ะ เราอ่านไปแล้วก็รู้สึกมืดตาม
ทั้งฟิคทั้งบอร์ดไหงส่งให้บรรยากาศดูเศร้าได้ขนาดนี้...

เขียนดีมากค่ะ แต่เปิดเรื่องเราก็อยากตามอ่านต่อแล้ว...

nook - อาจจะเห็นว่ามาต่อเร็วแต่ค่อนข้างสั้น คือในตอนที่หนึ่งนี้จะถูกแบ่งเป็นฝั่ง ๆ ค่ะ เพื่อความลงตัว เลยต้องแยกออกมาเป็น 1.1 และ 1.2 บอกตรง ๆ ว่าเนื้อเรื่องจะแฝงเงื่อนงำตลอดงาน มีความซับซ้อน แต่ก็ยังพอเดาได้นะคะ ยังไงก็ลองเดา ๆ ดูแล้วกัน อิอิ สำหรับคู่นั้นตามลุ้นต่อไปค่ะ 555555

ตอนนี้กำลังคิดว่าจะจบแบบไหนดี สามารถจบได้ทั้งแฮปปี้และไม่แฮปปี้ค่ะ แต่ถ้าไม่แฮปปี้นี่บอกเลยนะคะว่าโศกสุดหูรูด โศกมาก ๆ เหอ ๆ

ยังไงก็ขอบคุณในกำลังใจและการติดตามนะคะ >< อ่อ...แล้วอย่าเพิ่งจิ้นมุคุกับป๋าฮิล่ะ 555 เพราะยังไงก็เป็นได้แค่พี่น้องที่รู้ใจค่ะ สารภาพว่าอยากแต่งแบบนี้มานานแล้ว ดูอบอุ่นมาก โฮกกกกกก


[align=center]=================================[/align]


[AuFic] Without Your love ตอนที่ 1.1

Pairing : ??

Genre : Angst

Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป)

Warning : สุดยอดความระทม!!! ตอนแรกอยากจะแต่งฮา ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมาโศกอีกแล้ววววววว โศกมันตลอดงาน เหอ ๆ แต่ไม่ต้องห่วง มันต้องมีตอนดี ๆ บ้างแหละ เอิ๊ก ๆ



[align=center] “ ฉันอยากให้นายมีความสุข ”

ไม่อยากให้นายต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้าย บนเส้นทางที่ฉันกำลังจะต้องเดินไป

“ ขอโทษนะ ”

ขอโทษที่ต้องทิ้งนายไปไกลแสนไกล

“ แต่ฉันสัญญา...เราจะต้องได้พบกันอีกแน่นอน ”

สัญญาด้วยหัวใจและทุกสิ่งที่ฉันมี ฉันจะกลับมาหานาย...เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง[/align]






แสงแดดสีทองอร่ามแหวกม่านที่ถูกเรียกขานว่าปุยเมฆ สาดส่องลงกระทบกับผืนหญ้าสีเขียวขจีที่ตัดด้วยมวลดอกไม้สีขาวนานาชนิด บุปผาชาติงดงามส่งกลิ่นหอมรัญจวน มันระยิบระยับด้วยหยาดน้ำซึ่งร่วงหล่นอยู่บนกลีบบอบบาง

[align=center]ราวกับสวนสวรรค์....ดินแดนในฝั่งฝันของมนุษย์[/align]

ร่างหนึ่งในชุดกาวน์เดินตรงเข้ามาอย่างอ้อยอิ่ง ทุกฝีเท้าทุกย่างก้าวแม้เหยียบย่ำอย่างแผ่วเบาแต่ก็ยังส่งเสียงสวบสาบของต้นหญ้า เขาหยุดยืนอยู่ภายใต้ต้นไม้ต้นใหญ่เพียงต้นเดียว ต้นไม้ที่เติบโตสูงใหญ่แข่งกับท้องฟ้า

ผู้มาเยือนมองไปยังร่างที่นั่งหันหลังให้ แสงแดดแรงกล้าบดบังใบหน้าของคนทั้งคู่ เห็นเพียงแต่ริมฝีปากที่กำลังขยับ “ แน่ใจแล้วเหรอที่ทำแบบนี้? ”

มือที่ลูบไล้อยู่บนขนสีขาวของกระต่ายตัวน้อยหยุดชะงัก พลางเงยศีรษะ แหงนหน้าหยัดสู้ความกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตสีครามเบื้องบน “ อืม... ”

คนฟังถอนหายใจ ยกมือขึ้นกอดอก เอนตัวพิงเปลือกไม้สีน้ำตาลกร่อนที่รอกออกสร้างลวดลายตามอายุอันมากมายของมัน “ แล้วไม่บอกให้พวกท่านรู้หรือไง? ”

“ บอกสิ...บอกแน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ”

เขานิ่งมอง ก่อนเดินหันหลังกลับพร้อมกล่าว “ ตามใจแล้วกัน ”

“ ขอบคุณนะ.... ” คำพูดหวานหูที่แผ่วเบาราวเสียงกระซิบมาพร้อมกับรอยยิ้มบางที่ไม่ได้เห็นมาเนิ่นนาน คนทำท่าจะเดินจากหันมองอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเปรยยิ้มรับกลับให้อีกฝ่าย

เส้นผมสีน้ำตาลยาวเกลี่ยเรี่ยไปตามแผ่นหลัง บ่าและแขนเรียว ดวงหน้างามฉายแววความวิตกกังวล ขบคิดอย่างหนักจนไม่มีพื้นที่ว่างเว้นให้สมองได้รับรู้การมาเยือนของใครแม้แต่น้อย ร่างของเด็กน้อยเดินตรงเข้าไปยังคนเหม่อลอย พลางใช้มือเขกศีรษะฝ่ายตรงข้ามอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

“ โอ้ย!!...ทำอะไรของนายน่ะรีบอร์น ”

“ เรียกสติ แกจะคิดมากไปถึงเมื่อไหร่ ” อีกฝ่ายนั่งไขว่ขาบนโต๊ะทำงาน หันหน้าประจันเข้ากับผู้เจ็บตัว

ใบหน้าหวานสลดลง แต่กระนั้นก็ยังคงไม่ทิ้งแววของความเครียด “ ฉันจะไปญี่ปุ่น ”

“ แกไปแล้วจะได้อะไร...ไปฆ่าเจ้าพวกนั้นงั้นหรือ? ” คนพูดดูจะไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ออกมาจากปากตนเองสักนิด ทั้ง ๆ ที่มันช่างเป็นเรื่องร้ายแรงเกินตัว

ร่างเล็กหยัดยืน มองออกไปยังทิวทัศน์ที่อยู่ภายในโดมกระจก จ้องมองไปยังร่างที่ถูกเคลือบด้วยแสงแดดสีทองอ่อน สว่าง....สดใสเสียจนไม่อยากให้ร่องรอยหรือความมืดดำใด ๆ มาแปดเปื้อน

“ ฆ่างั้นหรือ...ง่ายไปหน่อย อย่างพวกนั้นมันต้องตายทั้งเป็น ” มือเรียวกำแน่น สั่นไหวด้วยอารมณ์ความโกรธแค้นจากเบื้องลึกในจิตใจ ริมฝีปากเรียวบางขบเม้มแน่น รีบอร์นจ้องมองด้วยความนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยห้ามหรือเอ่ยสนับสนุน

[align=center]สิ่งที่คิดจะผูก....หากเกิดอะไรขึ้น....คนผูกก็ต้องแก้มันด้วยตนเอง[/align]

ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทยืนหันหน้าให้กระจกใสบานใหญ่ ท้องฟ้ายามค่ำคืน ราตรีที่หม่นหมอง ไม่ต่างอะไรกับจิตใจของผู้เฝ้ามองในตอนนี้นัก หากแต่จะยกเว้นเพียงธรรมชาตินั้นมีดวงดวงและพระจันทร์คอยเคียงข้าง แต่เขาไม่มี....ไม่มีและไม่สมควรที่จะมีโอกาสแบบนั้น

“ ยังไม่กลับหรือไงเคียวยะ? ” ดวงตาสองสีจ้องมองญาติผู้น้อง ความจริงเขาไม่ได้มีธุระอะไรที่นี่หรอก แต่นั่งรถผ่านทางมาเห็นไฟเปิดอยู่จึงได้เฉลียวใจ เป็นห่วงร่างที่มีชีวิตแต่ไร้จิตใจนี่เสียเหลือเกิน

อีกฝ่ายเดินกลับมายังโต๊ะทำงาน หยิบเอกสารที่ค้างไว้ขึ้นตรวจดูต่อ “ ว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จก่อน แล้วนายล่ะ? ”

“ ก็อยากกลับอยู่ แต่คิดว่ากลับพร้อมนายจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคนบ้างานอย่างนายจะทำงานเพลินจนลืมไปว่าตัวเองเป็นมนุษย์ไม่ใช่หุ่นยนต์ ” มุคุโร่หัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของตน

ฮิบาริที่นั่งฟังถึงกับอ้าปากเถียงไม่ออก นี่ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาไม่เหมือนกัน คงมีแต่คนคิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามกันออกมาแน่ ๆ เล่นดักทางถูกและรู้เสียทุกเรื่องไปหมด

“ รีบทำล่ะ ” นัยน์ตาสองสีแย้มยิ้ม นั่นทำให้ฮิบาริรู้สึกว่าความคิดของตนนี่ถูกเกินร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ ๆ

สุดท้ายเขาก็ต้องละงานตรงหน้าเพื่อตรงกลับบ้าน ไม่อยากจะถูกสายตากดดันนั่งจ้องมองทุกวินาทีหรอกนะ มันอึดอัดยิ่งกว่าการโดนจับขังคุกเสียอีก และไอ้เสียงหัวเราะบ้า ๆ กับท่าทางนั่น ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกว่า....น่ากลัว

บ้านโบราณหลังใหญ่สมฐานะตั้งตระหง่านอยู่ในส่วนกลางของชุมชนเมืองแห่งหนึ่ง กำแพงสีขาวทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา มองข้ามผ่านเห็นเพียงต้นไม้สูง หลังคาสีไม้สีเข้มและของประดับตกแต่งที่มีขนาดสูงกว่าเมตรเท่านั้น

บานประตูไม้ด้านหน้าเปิดอ้ารับรถยนต์สีดำหรู มุคุโร่กลับมากับฮิบาริโดยทิ้งรถยนต์ของตนเองไว้ที่บริษัทใหญ่ ซึ่งไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย เพราะระบบที่รัดกุมอย่างน่ากลัวและพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กระจายเป็นเวรยามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ กลับมาแล้วหรือคะคุณหนู ” หญิงชราสวมกิโมโนสีเขียวเข้มเดินตรงเข้ามากับคนรับใช้อีกสองคน แม้บ้านจะใหญ่โตสักเพียงไหน แต่ส่วนที่ชายหนุ่มทั้งสองอยู่กลับเงียบสงบ นั่นคือความต้องการของคนทั้งสองที่ไม่ขอความวุ่นวายจนน่ารำคาน

แต่กระนั้นทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน ฮิบาริและมุคุโร่จะต้องไปยังเรือนหลังใหญ่เพื่อทักทายแม่ของฮิบาริเสียก่อน เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ทุกคนจะต้องกระทำกัน ซึ่งดูเหมือนฮิบาริเองก็จะไม่ได้ใส่ใจกับมันนัก

“ ไม่ไปหาคุณน้าหรือไง? ” เสียงทุ้มเรียบเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าน้องชายทำท่าจะเดินกลับห้อง

“ เปลี่ยนชุดแล้วจะไป ” ฮิบาริตอบกลับ

มุคุโร่ส่ายศีรษะไปมาอย่างปลงตก ก่อนจะหันไปหาแม่บ้านเก่าแก่ซึ่งคอยดูแลเขาและฮิบาริมาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มยิ้มให้อีกฝ่ายน้อย ๆ “ วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ? ”

“ ไว้ดูเองสิคะ มีของโปรดของคุณหนูด้วยนะคะ ” เธอยิ้ม

“ แบบนี้เห็นทีจะอดใจไม่ไหวแล้วสิครับ งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ ” มุคุโร่เอ่ยอย่างสุภาพ เธอค้อมศีรษะกลับ

ฮิบาริเดินออกมาเห็นมุคุโร่ที่สวมยูคาตะสีเข้มโทนเดียวกันกับเขายืนรออยู่หน้าห้อง มองหน้าอีกฝ่ายที่เอาแต่ยิ้มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รับรู้ได้เลยว่าต้องการอะไร “ จะไปก็ไปสิ ”

มุคุโร่เลิกคิ้วสูง “ แปลก...วันนี้ไม่คัดค้าน ”

สองขายาวของผู้ถูกพาดพิงเดินนำออกไป “ ก็เล่นมีไอ้บ้ามายืนรอเฝ้าอยู่ข้างหน้า ไม่ไปมีหวังได้ฝันร้ายทั้งคืนแน่ ”

“ พูดจาไม่น่ารักเลยนะเคียวยะคุง ” มุคุโร่หัวเราะร่วน

ชายหนุ่มรู้ว่าที่ญาติผู้พี่มาทำแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้เขาต้องมีปัญหากับทางบ้านใหญ่ เพราะหากเกิดอะไรขึ้นเขานี่เองแหละที่จะเป็นฝ่ายเดือดร้อน แต่กระนั้นก็ยังไม่เคยสนใจที่จะแวะเวียนไปหาตามกฎ ไม่จำเป็น....ที่เขาจะต้องเคารพคนที่ไม่สมควรเคารพ

“ คุณผู้หญิงคะ....คุณหนูมาแล้วค่ะ ” หญิงชราด้านนอกเอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่ภายใน เงาที่ผาดผ่านบานประตูบ่งบอกถึงการรับรู้ในคำพูด

ฮิบาริและมุคุโร่คลานเข่าเข้าสู่ในห้องขนาดพอประมาณ ด้านข้างเป็นสวนหย่อมขนาดเล็กที่ถูกจัดตกแต่งแบบเรียบ ๆ มองเผิน ๆ อาจใช่ หากแต่วัตถุที่ใช้ในแต่ละตารางนิ้วนั้นรวมแล้วสามารถซื้อบ้านหรู ๆ ได้หลังหนึ่งเลยทีเดียว

“ สวัสดีครับท่านน้า ” มุคุโร่ทำความเคารพอย่างมีมารยาท ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวสูงวัยที่ยืนหันหลังให้อยู่

“ วันนี้กลับมาช้านะเคียวยะ ” เสียงเย็นเอ่ย ไม่สนใจจะหันมองผู้มาเยือนแม้แต่น้อย

คนถูกถามนิ่ง เหลือบมองไปยังคนข้าง ๆ “ ครับ ”

ฮิบาริรู้.....คน ๆ นี้เองก็ไม่ได้ชอบใจมุคุโร่เสียเท่าไหร่ อาจเพราะกิจการอีกส่วนของพ่อเขาถูกยกให้กับมุคุโร่ซึ่งเป็นหลานมากกว่าที่จะเป็นภรรยาของตนเอง ส่วนฮิบาริก็ได้รับกิจการและหุ้นหลัก ๆ ไปด้วยพอสมควร เขารับรู้การตัดสินใจของพ่อ และยินดีอย่างมากที่พ่อยกมันให้มุคุโร่มากกว่าคนอื่น

“ เธอออกไปก่อนมุคุโร่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูกชายของฉัน ” เธอเอ่ยต่อ มุคุโร่รับคำก่อนออกจากห้องไป

ชายหนุ่มรู้ดีว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ กิจการ หุ้น วงเงินหมุนภายนอกที่ผู้เป็นน้าพยายามกรอกหูฮิบาริให้เอากลับคืนมาให้ได้อยู่ทุกวี่ทุกวัน ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้คิดจะเก็บไว้เองหรอก หากไม่เป็นคำสั่งเสียจากพ่อของฮิบาริล่ะก็ เขาคืนมันให้น้องชายคนนี้ไปนานแล้ว
คน ๆ นั้นมั่นใจในตัวลูกชายตน แต่ไม่มั่นใจในตัวของภรรยาตนเอง

เขากลับไปยังเรือนหลังเล็ก ยืนพิงเสาอยู่นอกชานระเบียง แหงนมองไปยังท้องฟ้าที่บัดนี้สว่างด้วยอำนาจของแสงจันทร์ ดวงตาสองสีเหลือบเห็นกลีบดอกไม้สีขาวที่ร่วงหล่นตามกระแสลม

“ สึนะโยชิคุง.... ” เรียวปากได้รูปพึมพำ มือคว้าเอาความขาวบริสุทธิ์ที่ลอยอยู่ในความมืดนั่นไว้แน่น

ฮิบาริกลับมาแล้ว มุคุโร่ที่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นของเรือนหลังเล็กรับรู้ได้ เขาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเช่นปกติ และฮิบาริเองก็เอ่ยกลับมาด้วยท่าทีปกติเช่นกัน “ เรื่องเดิม ๆ ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกอีกฝ่ายก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง

แม้ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่มุคุโร่และฮิบาริก็รักกันดั่งพี่น้องแท้ ๆ ในตอนนี้นอกจากมุคุโร่และครอบครัวซาวาดะแล้วเขาไม่เคยคิดว่าตนจะมีญาติสนิทที่ไว้ใจได้ที่ไหนอีก

“ นายมองใครอื่นบ้างรึเปล่าเคียวยะ? ” จู่ ๆ มุคุโร่ก็เอ่ยถาม ทำเอาคนที่นั่งเหม่อลอยอยู่สะดุ้ง

“ ไม่ ” เขาตอบรับสั้น ๆ

คนถามหัวเราะเบา ๆ แหงนหน้ามองไปยังนภาแสนกว้างใหญ่อีกครั้ง “ ความรักไม่มีวันสิ้นสุดหรอกนะ ”

ฮิบารินั่งฟังเงียบ เขารู้ว่ามุคุโร่หมายถึงอะไรและหวังดีกับเขาแค่ไหน แต่เรื่องบางเรื่อง เหตุการณ์บางเหตุการณ์ มันก็ไม่สามารถจางหายไปจากจิตใจคนบางคนได้ และอาจไม่มีวันหายไปแม้กระทั่งวันตายก็ตาม

คนเราไม่เหมือนกัน เพียงเท่านั้นก็ไม่สามารถเข้าใจอะไรได้ง่าย ๆ แล้ว

ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยคำพูดฝากคิดของมุคุโร่ และคนที่ไม่อยากจะคิดอะไรเลยอย่างฮิบาริ เขาเข้านอน หลับลงอย่างเหนื่อยอ่อน เปลือกตาหนักอึ้งเช่นเดียวกับจิตใจและความคิด ร่างกายไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่ สำหรับคนที่มีบาดแผลในใจฝังลึก



[align=center]==================TBC==================[/align]

อ่านตอนนี้จบแล้วแอบคิด.... หนูทูน่ามีโคลนนิ่ง หรือพี่น้องฝาแฝดที่พลัดพรากจากกันไปตั้งแต่เกิดรึเปล่าเนี่ย =[]="

มุคุน่าสงสารแฮะ คุณเคียวก็ดูเครียดซะจน โฮ เครียดตาม =[]=!! สองคนนี้เป็นพี่น้องที่รักกันแล้วน่ารักแฮะ